Kruisverstuiver
Experimenterende gebruiker
Op het moment dat ik dit schrijf ben ik 192 dagen clean. Toen ik zo’n 90 dagen clean was, ging het al door mijn hoofd om een “herstel verslag” te schrijven en te plaatsen op dit mooie forum. Nu vond ik het weleens tijd worden om daad bij woord te voegen.
In dit verslag zal ik een korte geschiedenis van mijn gebruik opnemen, om jullie vervolgens mee te nemen naar waar ik nu ben in mijn herstel. Geen zin in die geschiedenis? Lees dan gelijk verder bij de kop “Kruisverstuiver in herstel”.
Een korte geschiedenis van mijn gebruik
Na een relatief zorgeloze jeugd kwam ik in mijn vijftiende levensjaar in aanraking met alcohol. Ik werkte in de horeca en op vrijdag en zaterdag was de kroeg al gauw een vaste prik. Ik voelde mij ineens erg volwassen en als mijn ouders mij ‘s nachts appten dat ze het wel weer welletjes vonden, was voor mij de avond pas net begonnen. Zo kwam ik op mijn zestiende voor het eerst laveloos thuis en spuugde ik mijn hele bed onder. De volgende ochtend dacht ik: “dit nooit meer”.
In datzelfde jaar kwam mijn vader thuis na een ziekenhuisbezoek en vertelde hij mij dat hij uitgezaaide kanker had. Die avond rookte ik mijn eerste sigaret en dronk ik veel bier. Een manier om te vergeten.
Nog geen jaar later overleed mijn vader aan diezelfde ziekte. Ik was net zeventien jaar oud geworden en kon het niet bevatten dat mijn vader er niet meer was.
Wat mij wel duidelijk werd, was dat het leven blijkbaar ineens afgelopen kan zijn. Hier kwam mijn motto “lang leve de lol” vandaan. Waarom zou ik netjes en sober leven als het leven toch zomaar ineens voorbij kon zijn?
En zo rookte ik een aantal maanden later mijn eerste joint, wat mij een heerlijk zorgeloos gevoel gaf. Ook kwam ik op een festival in aanraking met speed, wat een topspul vond ik dat.
Toen ik achttien was, ging ik studeren en wonen in een grote stad en begon meer te drinken en blowen. Elke maandagavond rookte ik samen met een vriend, maar al gauw werd dat vaker in de week. Tijdens het uitgaan gebruikte ik wel eens speed, maar toen was dat nog niet systematisch of problematisch.
De studie die ik deed vond ik niet erg interessant, het drinken en feesten vond ik belangrijker. Mijn studie begon er onder te lijden en uiteindelijk ben ik na een half jaar gestopt met die studie. In die tijd ontmoette ik ook mijn nu ex-vriendin. Voor de liefde verhuisde ik terug naar mijn geboorteplaats en liet ik de studentenstad achter me.
Ik besloot om op en neer te gaan reizen voor een andere studie en ging samenwonen met mijn (ex)vriendin. Ik dacht: “nu kan de grote stad mij niet meer verleiden tot uitgaan, drinken, feesten en kan ik mij gaan focussen op mijn studie”. Het tegenovergestelde gebeurde.
Al gauw blowde en dronk ik elke dag van de week. Ik begon mijn vrienden minder te zien en zegde ze af. Ook had ik maar weinig oog voor de relatie en gamede veel.
Dit was een periode van zo’n vijf jaar. Speed gebruikte ik in die periode vrijwel niet.
Na die periode strandde mijn relatie. Ik ging op mezelf wonen en begon nog meer te blowen dan dat ik al deed. Ik begon me depressief en alleen te voelen. Eind 2022 werd ik uitgenodigd voor een rave en dacht ik bij mezelf dat ik daar een ander middel voor nodig had dan de gebruikelijke wiet of alcohol. Speed kende ik en ik wist dat het werkte. Ik kende alleen niemand meer die het verkocht, dacht ik. Tot ik in contact kwam met een buurman die bleek te dealen. Die avond ging er een wereld voor mij open. Ik had mij in tijden niet meer zo goed gevoeld als toen. Ik weet nog dat ik me die avond ook besefte dat speed weleens gevaarlijk voor mij zou kunnen worden: makkelijk verkrijgbaar, goedkoop en ontzettend verslavend. Maar dat negeerde ik, want het gaf mij zo’n goed gevoel.
Voor ik het wist gebruikte ik dagen achtereen speed, tot ik op een gegeven moment wakker werd en niet helemaal wist hoe laat het nou eigenlijk was. Ik kleedde mij aan, pakte mijn telefoon en schrok: het was de nacht van zaterdag op zondag en ik had een dag overgeslagen. Voor mijn gevoel was het ochtend, maar het was 1 uur ‘s nachts.
Daar ben ik zo van geschrokken dat ik aan de bel trok.
Ik ging een ambulant zorgtraject aan voor verslaving. Ik schaamde mij zo voor mijn speed- en alcoholgebruik, dat ik alleen vertelde over de wiet. En zo begon ik met een leugen dat ambulante traject. Op wilskracht ben ik toen iets meer dan een maand clean geweest van wiet en speed.
Uiteindelijk begon ik weer te blowen en zat ik binnen enkele dagen op mijn oude niveau van zo’n twee gram wiet per dag en zes speciaalbieren. Mijn behandelaar liet ik niets meer weten. Van de speed bleef ik iets langer clean, want daar was ik immers van geschrokken.
Maar op een gegeven moment ging de fuck it-knop om. Dagelijks kocht ik speed en snoof ik in de ochtend, op werk en als ik weer thuis kwam. Ik sliep niet of nauwelijks en had voor mezelf bedacht dat 3 uur per nacht wel voldoende moest zijn.
Dit is een jaar of twee zo doorgegaan, waarin ik belangrijke afspraken met familie, vrienden of werk miste. Vrienden liet ik voor mijn deur staan en mijn moeder durfde niet eens bij mij thuis te komen, bang voor wat ze zou aantreffen. Oh ja, zelfs een date liet ik voor mijn deur staan, om de volgende dag een leugen te vertellen dat ik in slaap was gevallen. Ik wilde niet eens dat ze bij mij binnen kwam, omdat ik mij zo schaamde voor wat er van mijzelf en mijn huis was geworden.
Eerst had ik niet door hoe slopend het was, tot ik op gegeven moment paranoïde werd en oververmoeid. Ik had een ontzettend laag zelfbeeld en wilde eigenlijk niet meer leven.
Wat ik vergeten ben te vertellen, is dat ik (in gebruik) werd gediagnosticeerd met depressie. Dat kwam mij erg goed uit. Ik kreeg antidepressiva en dacht op die manier vrolijk door te kunnen snuiven. Doe SSRI’s zouden hun werk wel doen, toch? Fout.
Mede door die diagnose heb ik mijn gebruik erg lang kunnen verhullen. Mensen maakten zich zorgen en dachten dat het allemaal door de depressie kwam, niet door mijn gebruik.
Tot ik afgelopen december dacht: dit kan niet verder. Mijn moeder had via-via over mijn gebruik gehoord en vroeg aan mij of dat waar was. Toen moest het er wel uit: mam, ik denk dat ik verslaafd ben aan speed.
En zo meldde ik mij in december 2025 aan bij de kliniek in Voorthuizen (ik weet niet of ik hier de naam mag noemen, maar het was voor mij de OPLOSSING).
Er is nog veel meer te vertellen over mijn gebruik en alle schades die ik heb aangericht, maar volgens mij geeft bovenstaande wel een beeld van hoe treurig de situatie was. Ik zal nu verder schrijven over hoe ik in herstel ben gekomen.
Kruisverstuiver in herstel
Op 17 januari van dit jaar ging ik de kliniek in. Ik verkeerde in zo'n waanzin, dat het mij die nacht niet eens lukte om mijn koffer in te pakken. Het enige wat mijn aandacht had, was zo veel mogelijk gebruiken. Voordat ik ‘s ochtends door mijn moeder werd opgehaald moest alles op zijn.
In een rare staat van een amfetamine en cannabis-high reden we naar de kliniek. Ik kon alleen maar huilen en was bang voor wat zou gaan komen.
De poorten van de kliniek gingen open en we reden het parkeerterrein op. Toen ik binnenkwam was het alles behalve wat ik had verwacht. We werden door een uiterst vriendelijke dame ontvangen en de lobby leek wel op een hotel. Na wat informatie moest ik afscheid nemen van mijn moeder en zus en zou het afkick avontuur beginnen.
Eerst vier dagen op de detox. Daar kwam ik er pas achter hoe gesloopt ik was van de afgelopen jaren, toen de middelen begonnen uit te werken. Om door te kunnen slapen niet mijn verstand te verliezen kreeg ik een antipsychoticum toegediend. Dat was fijn om de eerste nachten door te komen. Wel ervaarde ik bizarre levendige dromen en was ik aan het praten tegen mensen in mijn kamer die er niet waren. Gelukkig was ik al wat gewend van eerdere stoppogingen en ging die fase snel voorbij.
Toen ik de behandeling in mocht leerde ik kennis maken met het 12 stappen programma. Ik als niet-gelovige wist even niet waar ik terecht was gekomen toen we het gebed om kalmte met zijn allen opdreunen na de ochtend meditatie. Ik dacht dat ze allemaal gestoord waren. Op de eerste dag wilde ik eigenlijk weer weg. Maar er was geen weg meer terug, dat wist ik. Dit moest en zou ik doorzetten.
In de kliniek leerde ik dat verslaving een ziekte is en dat het niets met ruggengraat te maken heeft. Dat was stap 1: accepteren dat ik machteloos sta tegenover mijn verslaving en dat mijn leven onhanteerbaar was geworden. En dat was het zeker! Met stap 2 en 3 had ik erg veel moeite. God… wie? Maar gelukkig mocht ik daar nog even over nadenken.
In de kliniek lag de focus vooral op stap 1. Ik kreeg ook wel door dat het een ziekte is, hoe gek ik dat ook vond klinken. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik nu weet: één is te veel en duizend nooit genoeg.
Ook besefte ik in de kliniek dat ik met mijn gebruik niet alleen schade bij mijzelf aan heb gericht, maar ook schade bij anderen. Druk op de relatie van mijn moeder en haar partner, schade door mijn leugens en zorgen om mij bij mijn vrienden en familie.
Uiteindelijk heb ik de bewuste keuze gemaakt om naar een safehouse te gaan in Den Haag. Het leek mij geen verstandig plan om terug te gaan naar mijn huis, met mijn dealer tegenover mij. Toen heb ik het rigoureuze besluit genomen om mijn huis op te zeggen en een traject van een jaar aan te gaan bij het safehouse.
In het safehouse ben ik erg fijn ontvangen en gelijk door mijn fellows op sleeptouw genomen. Ik voelde mij erg welkom en niet zo verloren als ik had verwacht. Ik maakte kennis met meetings en op mijn eerste meeting was ik onwijs gespannen. Ik kon ook alleen maar huilen, denkend aan hoe ver ik het had laten komen. Daar deed ik een share over en ik kreeg een applaus, dat voelde erg goed. Daarna kwam ik direct in verbinding met andere fellows en voelde ik mij erg welkom.
Op een gegeven moment ging ik een beetje tegen de meetings opzien, omdat ik de verbinding miste. Maar verbinding komt natuurlijk niet vanzelf, daar moest ik zelf ook wat aan doen. Ik heb toen besloten om service te gaan doen op twee CA-meetings. Inmiddels doe ik service op drie meetings en het is bizar hoe snel je dan in verbinding komt. En ik moet zeggen: ik begin de meetings nog leuk te vinden ook! Wat ik merk: na een meeting voel ik mij altijd beter. Het draagt serieus bij aan mijn herstel. Wat er ook aan bijdraagt, is delen op een meeting. Mijn ervaring is: koffie drinken en luisteren brengt mij niet zo veel. Wanneer ik deel wat er in mij omgaat, dan lucht dat op en kom ik ook makkelijker met mensen in gesprek.
De afgelopen tijd ben ik ook bezig geweest met mijn stappen-werk. Ik ben inmiddels bij stap 5, maar helaas heeft mijn sponsor opgezegd. Hij had er geen tijd meer voor. Dat is een tegenvaller, maar ik kan er ook het positieve van inzien. Eerder zou ik gelijk mijn hakken in het zand hebben gezet en hebben gedacht: “dat heb ik weer”. Ik kan mij nu beter verplaatsen in mensen en begrijpen dat ze soms de tijd niet hebben. Goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik mag op zoek naar een nieuwe sponsor.
Ik hoop dan weer snel door te kunnen met stap 5, want ik was al halverwege. En ik moet zeggen dat er met het bespreken van mijn wroklijst een serieuze last van mijn schouders is gevallen. Hoewel ik er eerder wat sceptisch in stond, kan ik er nu de waarde van inzien.
Aan het einde van een meeting worden er bij CA de beloftes voorgelezen, deze luiden:
Nu ik een half jaar clean ben, merk ik dat er al wat van deze beloftes uit beginnen te komen. En dat is heel gaaf om te merken! Zo voel ik mij minder angstig. Ik durf mensen weer aan te kijken en met ze te praten. Mijn bankrekening is voor het eerst sinds 10 jaar weer positief. Ik begin het leven weer rooskleuriger in te zien. Ik ben er dankbaar voor dat ik clean ben en dat brengt mij blijdschap. Ook situaties die mij vroeger in verwarring brachten, zoals het tegenkomen van een bekende, brengen mij niet meer in verwarring. Ik kan juist heel relaxed blijven en met alle eerlijkheid vertellen dat het goed met me gaat.
Het verleden knaagt af en toe nog wel aan mij. Er zijn behoorlijk wat situaties geweest waar ik mij nog voor schaam. Ik hoop dit met een stap 9 (het goedmaken met de mensen die ik schade heb toegebracht, tenzij het hen of anderen zou schaden) te kunnen verhelpen. Ik wil deze mensen weer aan kunnen kijken zonder dat er iets in mijn achterhoofd zit uit mijn verleden.
Gedachten aan gebruiken heb ik nog best wel regelmatig moeite mee. Ik kan het in mijn hoofd erg romantiseren, maar ik weet ook waar het mij brengt als ik wel weer zou gaan gebruiken. En dat helpt mij om niet te gebruiken.
Ik heb ook geleerd om deze gedachten uit te spreken. Zodra ik ze heb uitgesproken verdwijnt de zucht en stopt mijn hoofd met plannetjes maken. Als ik met vrienden op het terras zit, dan heb ik af en toe ook best wel zin in een biertje. Maar ik weet dat het niet bij één biertje blijft. Van biertje, naar joint, naar speed en wie weet wat nog meer. Dus ik houd het lekker bij een frisje.
Het safehouse kan ik iedereen aanraden. Ik krijg hier tijd om aan mijzelf te werken en woon met fellows die in hetzelfde schuitje zitten. We houden elkaar clean.
Regelmatig zijn er fellows en huisgenoten die terugvallen, maar dat zie ik dan juist weer als een wake-up-call.
Ik krijg hier persoonlijke begeleiding en volg naast het 12-stappen programma nog een programma vanuit het safehouse. We hebben een herstelgroep, een peergroep, leiderschap en opmerkzaamheid. Elke dag beginnen we met een dagopening en delen wij hoe we erbij zitten en wat de doelen zijn voor die dag/week. Ook is er elke week iemand die zijn levensverhaal deelt en dat is heftig. Het zorgt ervoor dat we elkaar op een dieper niveau leren kennen en het houdt ons bij de les: zo leuk was dat gebruik eigenlijk niet.
Inmiddels doe ik vrijwilligerswerk, krijg ik therapie voor rouwverwerking & mijn zelfbeeld en ga ik een coachingstraject aan gericht op werk. Mijn leven begint weer vorm te krijgen en ik krijg weer perspectief op de toekomst. Ik ben erg dankbaar voor de goede keuzes die ik tot nu toe heb gemaakt en kan het mezelf niet voorstellen om ooit nog terug te gaan naar de misère van actieve verslaving.
Vandaag breekt voor mij een nieuwe fase aan: ik mag verhuizen naar het uitstroomhuis van het safehouse. Voorbereiden op het échte leven!
Voor nu laat ik het hier bij. Ik kan nog zo veel opschrijven, maar met vijf kantjes vind ik het voor nu wel genoeg. Het lijkt mij leuk om jullie vragen te beantwoorden, dus mocht je meer willen weten: vraag maar raak!
Een liefdevolle groet,
Kruisverstuiver
In dit verslag zal ik een korte geschiedenis van mijn gebruik opnemen, om jullie vervolgens mee te nemen naar waar ik nu ben in mijn herstel. Geen zin in die geschiedenis? Lees dan gelijk verder bij de kop “Kruisverstuiver in herstel”.
Een korte geschiedenis van mijn gebruik
Na een relatief zorgeloze jeugd kwam ik in mijn vijftiende levensjaar in aanraking met alcohol. Ik werkte in de horeca en op vrijdag en zaterdag was de kroeg al gauw een vaste prik. Ik voelde mij ineens erg volwassen en als mijn ouders mij ‘s nachts appten dat ze het wel weer welletjes vonden, was voor mij de avond pas net begonnen. Zo kwam ik op mijn zestiende voor het eerst laveloos thuis en spuugde ik mijn hele bed onder. De volgende ochtend dacht ik: “dit nooit meer”.
In datzelfde jaar kwam mijn vader thuis na een ziekenhuisbezoek en vertelde hij mij dat hij uitgezaaide kanker had. Die avond rookte ik mijn eerste sigaret en dronk ik veel bier. Een manier om te vergeten.
Nog geen jaar later overleed mijn vader aan diezelfde ziekte. Ik was net zeventien jaar oud geworden en kon het niet bevatten dat mijn vader er niet meer was.
Wat mij wel duidelijk werd, was dat het leven blijkbaar ineens afgelopen kan zijn. Hier kwam mijn motto “lang leve de lol” vandaan. Waarom zou ik netjes en sober leven als het leven toch zomaar ineens voorbij kon zijn?
En zo rookte ik een aantal maanden later mijn eerste joint, wat mij een heerlijk zorgeloos gevoel gaf. Ook kwam ik op een festival in aanraking met speed, wat een topspul vond ik dat.
Toen ik achttien was, ging ik studeren en wonen in een grote stad en begon meer te drinken en blowen. Elke maandagavond rookte ik samen met een vriend, maar al gauw werd dat vaker in de week. Tijdens het uitgaan gebruikte ik wel eens speed, maar toen was dat nog niet systematisch of problematisch.
De studie die ik deed vond ik niet erg interessant, het drinken en feesten vond ik belangrijker. Mijn studie begon er onder te lijden en uiteindelijk ben ik na een half jaar gestopt met die studie. In die tijd ontmoette ik ook mijn nu ex-vriendin. Voor de liefde verhuisde ik terug naar mijn geboorteplaats en liet ik de studentenstad achter me.
Ik besloot om op en neer te gaan reizen voor een andere studie en ging samenwonen met mijn (ex)vriendin. Ik dacht: “nu kan de grote stad mij niet meer verleiden tot uitgaan, drinken, feesten en kan ik mij gaan focussen op mijn studie”. Het tegenovergestelde gebeurde.
Al gauw blowde en dronk ik elke dag van de week. Ik begon mijn vrienden minder te zien en zegde ze af. Ook had ik maar weinig oog voor de relatie en gamede veel.
Dit was een periode van zo’n vijf jaar. Speed gebruikte ik in die periode vrijwel niet.
Na die periode strandde mijn relatie. Ik ging op mezelf wonen en begon nog meer te blowen dan dat ik al deed. Ik begon me depressief en alleen te voelen. Eind 2022 werd ik uitgenodigd voor een rave en dacht ik bij mezelf dat ik daar een ander middel voor nodig had dan de gebruikelijke wiet of alcohol. Speed kende ik en ik wist dat het werkte. Ik kende alleen niemand meer die het verkocht, dacht ik. Tot ik in contact kwam met een buurman die bleek te dealen. Die avond ging er een wereld voor mij open. Ik had mij in tijden niet meer zo goed gevoeld als toen. Ik weet nog dat ik me die avond ook besefte dat speed weleens gevaarlijk voor mij zou kunnen worden: makkelijk verkrijgbaar, goedkoop en ontzettend verslavend. Maar dat negeerde ik, want het gaf mij zo’n goed gevoel.
Voor ik het wist gebruikte ik dagen achtereen speed, tot ik op een gegeven moment wakker werd en niet helemaal wist hoe laat het nou eigenlijk was. Ik kleedde mij aan, pakte mijn telefoon en schrok: het was de nacht van zaterdag op zondag en ik had een dag overgeslagen. Voor mijn gevoel was het ochtend, maar het was 1 uur ‘s nachts.
Daar ben ik zo van geschrokken dat ik aan de bel trok.
Ik ging een ambulant zorgtraject aan voor verslaving. Ik schaamde mij zo voor mijn speed- en alcoholgebruik, dat ik alleen vertelde over de wiet. En zo begon ik met een leugen dat ambulante traject. Op wilskracht ben ik toen iets meer dan een maand clean geweest van wiet en speed.
Uiteindelijk begon ik weer te blowen en zat ik binnen enkele dagen op mijn oude niveau van zo’n twee gram wiet per dag en zes speciaalbieren. Mijn behandelaar liet ik niets meer weten. Van de speed bleef ik iets langer clean, want daar was ik immers van geschrokken.
Maar op een gegeven moment ging de fuck it-knop om. Dagelijks kocht ik speed en snoof ik in de ochtend, op werk en als ik weer thuis kwam. Ik sliep niet of nauwelijks en had voor mezelf bedacht dat 3 uur per nacht wel voldoende moest zijn.
Dit is een jaar of twee zo doorgegaan, waarin ik belangrijke afspraken met familie, vrienden of werk miste. Vrienden liet ik voor mijn deur staan en mijn moeder durfde niet eens bij mij thuis te komen, bang voor wat ze zou aantreffen. Oh ja, zelfs een date liet ik voor mijn deur staan, om de volgende dag een leugen te vertellen dat ik in slaap was gevallen. Ik wilde niet eens dat ze bij mij binnen kwam, omdat ik mij zo schaamde voor wat er van mijzelf en mijn huis was geworden.
Eerst had ik niet door hoe slopend het was, tot ik op gegeven moment paranoïde werd en oververmoeid. Ik had een ontzettend laag zelfbeeld en wilde eigenlijk niet meer leven.
Wat ik vergeten ben te vertellen, is dat ik (in gebruik) werd gediagnosticeerd met depressie. Dat kwam mij erg goed uit. Ik kreeg antidepressiva en dacht op die manier vrolijk door te kunnen snuiven. Doe SSRI’s zouden hun werk wel doen, toch? Fout.
Mede door die diagnose heb ik mijn gebruik erg lang kunnen verhullen. Mensen maakten zich zorgen en dachten dat het allemaal door de depressie kwam, niet door mijn gebruik.
Tot ik afgelopen december dacht: dit kan niet verder. Mijn moeder had via-via over mijn gebruik gehoord en vroeg aan mij of dat waar was. Toen moest het er wel uit: mam, ik denk dat ik verslaafd ben aan speed.
En zo meldde ik mij in december 2025 aan bij de kliniek in Voorthuizen (ik weet niet of ik hier de naam mag noemen, maar het was voor mij de OPLOSSING).
Er is nog veel meer te vertellen over mijn gebruik en alle schades die ik heb aangericht, maar volgens mij geeft bovenstaande wel een beeld van hoe treurig de situatie was. Ik zal nu verder schrijven over hoe ik in herstel ben gekomen.
Kruisverstuiver in herstel
Op 17 januari van dit jaar ging ik de kliniek in. Ik verkeerde in zo'n waanzin, dat het mij die nacht niet eens lukte om mijn koffer in te pakken. Het enige wat mijn aandacht had, was zo veel mogelijk gebruiken. Voordat ik ‘s ochtends door mijn moeder werd opgehaald moest alles op zijn.
In een rare staat van een amfetamine en cannabis-high reden we naar de kliniek. Ik kon alleen maar huilen en was bang voor wat zou gaan komen.
De poorten van de kliniek gingen open en we reden het parkeerterrein op. Toen ik binnenkwam was het alles behalve wat ik had verwacht. We werden door een uiterst vriendelijke dame ontvangen en de lobby leek wel op een hotel. Na wat informatie moest ik afscheid nemen van mijn moeder en zus en zou het afkick avontuur beginnen.
Eerst vier dagen op de detox. Daar kwam ik er pas achter hoe gesloopt ik was van de afgelopen jaren, toen de middelen begonnen uit te werken. Om door te kunnen slapen niet mijn verstand te verliezen kreeg ik een antipsychoticum toegediend. Dat was fijn om de eerste nachten door te komen. Wel ervaarde ik bizarre levendige dromen en was ik aan het praten tegen mensen in mijn kamer die er niet waren. Gelukkig was ik al wat gewend van eerdere stoppogingen en ging die fase snel voorbij.
Toen ik de behandeling in mocht leerde ik kennis maken met het 12 stappen programma. Ik als niet-gelovige wist even niet waar ik terecht was gekomen toen we het gebed om kalmte met zijn allen opdreunen na de ochtend meditatie. Ik dacht dat ze allemaal gestoord waren. Op de eerste dag wilde ik eigenlijk weer weg. Maar er was geen weg meer terug, dat wist ik. Dit moest en zou ik doorzetten.
In de kliniek leerde ik dat verslaving een ziekte is en dat het niets met ruggengraat te maken heeft. Dat was stap 1: accepteren dat ik machteloos sta tegenover mijn verslaving en dat mijn leven onhanteerbaar was geworden. En dat was het zeker! Met stap 2 en 3 had ik erg veel moeite. God… wie? Maar gelukkig mocht ik daar nog even over nadenken.
In de kliniek lag de focus vooral op stap 1. Ik kreeg ook wel door dat het een ziekte is, hoe gek ik dat ook vond klinken. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik nu weet: één is te veel en duizend nooit genoeg.
Ook besefte ik in de kliniek dat ik met mijn gebruik niet alleen schade bij mijzelf aan heb gericht, maar ook schade bij anderen. Druk op de relatie van mijn moeder en haar partner, schade door mijn leugens en zorgen om mij bij mijn vrienden en familie.
Uiteindelijk heb ik de bewuste keuze gemaakt om naar een safehouse te gaan in Den Haag. Het leek mij geen verstandig plan om terug te gaan naar mijn huis, met mijn dealer tegenover mij. Toen heb ik het rigoureuze besluit genomen om mijn huis op te zeggen en een traject van een jaar aan te gaan bij het safehouse.
In het safehouse ben ik erg fijn ontvangen en gelijk door mijn fellows op sleeptouw genomen. Ik voelde mij erg welkom en niet zo verloren als ik had verwacht. Ik maakte kennis met meetings en op mijn eerste meeting was ik onwijs gespannen. Ik kon ook alleen maar huilen, denkend aan hoe ver ik het had laten komen. Daar deed ik een share over en ik kreeg een applaus, dat voelde erg goed. Daarna kwam ik direct in verbinding met andere fellows en voelde ik mij erg welkom.
Op een gegeven moment ging ik een beetje tegen de meetings opzien, omdat ik de verbinding miste. Maar verbinding komt natuurlijk niet vanzelf, daar moest ik zelf ook wat aan doen. Ik heb toen besloten om service te gaan doen op twee CA-meetings. Inmiddels doe ik service op drie meetings en het is bizar hoe snel je dan in verbinding komt. En ik moet zeggen: ik begin de meetings nog leuk te vinden ook! Wat ik merk: na een meeting voel ik mij altijd beter. Het draagt serieus bij aan mijn herstel. Wat er ook aan bijdraagt, is delen op een meeting. Mijn ervaring is: koffie drinken en luisteren brengt mij niet zo veel. Wanneer ik deel wat er in mij omgaat, dan lucht dat op en kom ik ook makkelijker met mensen in gesprek.
De afgelopen tijd ben ik ook bezig geweest met mijn stappen-werk. Ik ben inmiddels bij stap 5, maar helaas heeft mijn sponsor opgezegd. Hij had er geen tijd meer voor. Dat is een tegenvaller, maar ik kan er ook het positieve van inzien. Eerder zou ik gelijk mijn hakken in het zand hebben gezet en hebben gedacht: “dat heb ik weer”. Ik kan mij nu beter verplaatsen in mensen en begrijpen dat ze soms de tijd niet hebben. Goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik mag op zoek naar een nieuwe sponsor.
Ik hoop dan weer snel door te kunnen met stap 5, want ik was al halverwege. En ik moet zeggen dat er met het bespreken van mijn wroklijst een serieuze last van mijn schouders is gevallen. Hoewel ik er eerder wat sceptisch in stond, kan ik er nu de waarde van inzien.
Aan het einde van een meeting worden er bij CA de beloftes voorgelezen, deze luiden:
- Als we ons gemotiveerd inzetten in deze fase van onze ontwikkeling, zullen wij verbaasd opkijken voordat wij halverwege zijn.
- We zullen een nieuwe vrijheid en een nieuwe blijdschap leren kennen.
- We zullen geen spijt hebben van ons verleden en het zal ook niet nodig zijn om ons ervoor af te sluiten.
- Wij zullen het woord innerlijke rust begrijpen en we zullen innerlijke vrede kennen.
- Hoe diep we ook gezonken zijn, we zullen ontdekken dat we met onze ervaring anderen kunnen helpen.
- Dat gevoel van nutteloosheid en zelfmedelijden zal verdwijnen.
- Wij zullen niet langer uit zijn op eigen belangen en aandacht krijgen voor onze medemensen. Egoïsme zal langzamerhand verdwijnen.
- Onze hele houding ten opzichte van het leven en onze kijk erop zullen veranderen.
- We zullen geen angst voor mensen en financiële onzekerheid meer hebben.
- We zullen intuïtief weten hoe we moeten reageren in situaties die ons vroeger in verwarring brachten.
- We zullen plotseling beseffen dat God dingen voor ons doet die wij niet voor onszelf kunnen doen.
Nu ik een half jaar clean ben, merk ik dat er al wat van deze beloftes uit beginnen te komen. En dat is heel gaaf om te merken! Zo voel ik mij minder angstig. Ik durf mensen weer aan te kijken en met ze te praten. Mijn bankrekening is voor het eerst sinds 10 jaar weer positief. Ik begin het leven weer rooskleuriger in te zien. Ik ben er dankbaar voor dat ik clean ben en dat brengt mij blijdschap. Ook situaties die mij vroeger in verwarring brachten, zoals het tegenkomen van een bekende, brengen mij niet meer in verwarring. Ik kan juist heel relaxed blijven en met alle eerlijkheid vertellen dat het goed met me gaat.
Het verleden knaagt af en toe nog wel aan mij. Er zijn behoorlijk wat situaties geweest waar ik mij nog voor schaam. Ik hoop dit met een stap 9 (het goedmaken met de mensen die ik schade heb toegebracht, tenzij het hen of anderen zou schaden) te kunnen verhelpen. Ik wil deze mensen weer aan kunnen kijken zonder dat er iets in mijn achterhoofd zit uit mijn verleden.
Gedachten aan gebruiken heb ik nog best wel regelmatig moeite mee. Ik kan het in mijn hoofd erg romantiseren, maar ik weet ook waar het mij brengt als ik wel weer zou gaan gebruiken. En dat helpt mij om niet te gebruiken.
Ik heb ook geleerd om deze gedachten uit te spreken. Zodra ik ze heb uitgesproken verdwijnt de zucht en stopt mijn hoofd met plannetjes maken. Als ik met vrienden op het terras zit, dan heb ik af en toe ook best wel zin in een biertje. Maar ik weet dat het niet bij één biertje blijft. Van biertje, naar joint, naar speed en wie weet wat nog meer. Dus ik houd het lekker bij een frisje.
Het safehouse kan ik iedereen aanraden. Ik krijg hier tijd om aan mijzelf te werken en woon met fellows die in hetzelfde schuitje zitten. We houden elkaar clean.
Regelmatig zijn er fellows en huisgenoten die terugvallen, maar dat zie ik dan juist weer als een wake-up-call.
Ik krijg hier persoonlijke begeleiding en volg naast het 12-stappen programma nog een programma vanuit het safehouse. We hebben een herstelgroep, een peergroep, leiderschap en opmerkzaamheid. Elke dag beginnen we met een dagopening en delen wij hoe we erbij zitten en wat de doelen zijn voor die dag/week. Ook is er elke week iemand die zijn levensverhaal deelt en dat is heftig. Het zorgt ervoor dat we elkaar op een dieper niveau leren kennen en het houdt ons bij de les: zo leuk was dat gebruik eigenlijk niet.
Inmiddels doe ik vrijwilligerswerk, krijg ik therapie voor rouwverwerking & mijn zelfbeeld en ga ik een coachingstraject aan gericht op werk. Mijn leven begint weer vorm te krijgen en ik krijg weer perspectief op de toekomst. Ik ben erg dankbaar voor de goede keuzes die ik tot nu toe heb gemaakt en kan het mezelf niet voorstellen om ooit nog terug te gaan naar de misère van actieve verslaving.
Vandaag breekt voor mij een nieuwe fase aan: ik mag verhuizen naar het uitstroomhuis van het safehouse. Voorbereiden op het échte leven!
Voor nu laat ik het hier bij. Ik kan nog zo veel opschrijven, maar met vijf kantjes vind ik het voor nu wel genoeg. Het lijkt mij leuk om jullie vragen te beantwoorden, dus mocht je meer willen weten: vraag maar raak!
Een liefdevolle groet,
Kruisverstuiver
