Zo wat een mooie discussies zijn er in dit topic ontstaan! Ik wil eigenlijk op alle verschillende discussies reageren, dus vergeef me als het een lap tekst wordt.
Ik heb wel eens melancholie na trips ervaren, maar dat zijn er hooguit een paar geweest. Als het niet een hele bijzondere trip was voel ik me meestal gewoon vrij normaal naderhand. Als het wel een bijzondere trip is of ik heb er echt iets uit kunnen halen waar ik in het dagelijks leven wat mee kan dan voel ik me juist herboren achteraf. Dat herboren gevoel kan enkele dagen of weken aanhouden, hangt vaak ook wel van de impact af. Na mijn Aya retreat eerder dit jaar leefde ik de week erna echt op een roze wolk en heb ik me nog tot zo'n 4 weken herboren gevoeld, maargoed toen had ik 5 keer in ongeveer een week tijd getript dus dan is het niet heel gek dat zoiets ook veel langer doorwerkt.
Wel herken ik zeker dat ik de dagen na trips meer open sta voor emoties en dus ook de 'negatieve'. Ik zie dit echter als iets positiefs, want het is alleen maar goed om meer in contact te staan met je emoties. Ik zette hierboven negatieve tussen aanhalingstekens omdat ik de minder leuke gevoelens niet meer als iets negatiefs zie, die gevoelens moeten ook gevoeld worden en door ze te accepteren ipv ze te labelen als negatief zul je ze ook minder vervelend ervaren.
Ik denk, zoals jullie zelf al een beetje geconcludeerd hadden, dat melancholie na een trip vooral een teken is van onvrede over je nuchtere realiteit of onvrede over het verlaten van die prachtige trip realiteit. Ik wil niet zeggen dat ik altijd even tevreden ben met hoe dingen in mijn leven gaan, integendeel, maar de trips waar ik herboren uitkom geven mij altijd wel inzicht in waarom en waardoor ik op dat moment ontevreden ben met mijn leven. En als ik wat ga doen met die inzichten, wat ook simpelweg de situatie accepteren kan zijn, dan voel ik me daardoor juist herboren en dankbaar.
@Roze olifant, ik kan me de melancholie bij jou wel voorstellen eigenlijk gezien de fase van je leven waar je nu in zit. Ook het feit dat je niet heel makkelijk nu op korte termijn iets aan je situatie kunt veranderen maakt het er niet makkelijker op en extra confronterend denk ik wanneer je in enen weer in terug bent in die realiteit. Het enige wat je nu kunt doen eigenlijk, en dat is denk ik ook de constructieve les die je uit je gevoel van melancholie kunt halen, is je situatie zoals die is echt accepteren for the time being. Maar iets echt accepteren is makkelijker gezegd dan gedaan, althans eigenlijk is het heel makkelijk alleen lijken we als mens vaak vergeten te zijn wat accepteren inhoudt. We hebben de neiging ons onbewust in te spannen om iets te kunnen accepteren, terwijl die inspanning de acceptatie juist in de weg staat. Ik trap er helaas ook nog vaak genoeg in, maar wanneer je de strijd echt opgeeft en minder leuke gevoelens echt bewust voelt en ze als het ware omarmt of welkom heet als bezoekers binnen jouw bewustzijn dan zul je zien dat die gevoelens in enen niet zo vervelend meer zijn. Hiervoor heb je wel het inzicht nodig dat jij enkel bewustzijn bent en je gevoelens en gedachtes niet onderdeel van jou zijn, maar slechts verschijnen in je bewustzijn net zoals andere zintuigelijke input. Zoals je die gevoelens kunt accepteren kun je dat ook op je levenssituatie toepassen, alleen moet je jezelf daar wel continu aan herinneren want voor je het weet ben je het weer vergeten en ben je weer geidentificeerd met je gevoelens en gedachtes en weer in gevecht met jezelf.
Het is alsof ik nu wel doorheb dat trippen maar een illusie is. Ik geloof nog steeds dat er wel degelijk hogere dimensies bestaan, maar de manier van trippen om deze te bereiken is in bepaalde zin hopeloos, omdat het je daar even brengt en dan moet je weer weg. Het ervaren van die eenheid (hemel op aarde) en het weten dat dat bestaat is dan blijkbaar soms toch niet meer voldoende om voldaan een trip achter me te laten, want de realiteit is dat ik weer neergedaald ben uit die eenheid naar de wereld van afgescheidenheid.
Ik krijg als ik dit, en andere dingen van je, lees toch sterk het vermoeden dat je moeite hebt om je dagelijkse ervaringen in de materiale wereld te accepteren. Of de materiale wereld nou bestaat of niet of dat je die leuk vind of niet, uiteindelijk vinden het overgrote deel van onze ervaringen in de materiale wereld plaats en zul je die toch moeten accepteren wil je een gelukkig of tevreden leven kunnen leiden. Dat betekent niet dat jij hetzelfde hoeft te leven als anderen of dat je het materiele hetzelfde hoeft te ervaren als anderen, maar je hebt wel degelijk die ervaringen in het materiele dus daar tegen vechten is alleen maar frusterend en maakt het leven onnodig ingewikkeld en vermoeiend lijkt me. Bovendien heb ik zelf doormiddel van meditatie ervaren dat ik een vergelijkbare eenheid ook in de materiele wereld kan ervaren, het is alleen wat minder intens dan tijdens het trippen en met trippen is het veel makkelijker om die eenheid te ervaren.
maar ik stel de hoogste eisen aan geluk en waarheid. Als ik er 'tegenaan' moet, dan ga ik me afvragen wat er hier mis is. Betekent niet dat er niet zoiets bestaat als moeite maar in de realiteit leven geeft energie en vereist niet een reset om op te laden.
Psychedelica verhogen de lat en dwingen tot reflectie (de ene meer dan de andere). Ontevredenheid met een leven waar waarheid niet absoluut nagestreefd wordt is imo geen slecht iets.
Maar denk je niet dat het stellen van hoge eisen aan geluk en waarheid je juist afhoudt van geluk? Het stellen van eisen is een ego spelletje waarbij je een oordeel gaat vormen over dingen en dan is het nooit goed genoeg en sluit je juist meer van eenheid af. Bovendien betekent geluk natuurlijk niet dat je er tegenaan moet, maar dat is ook niet wat
@acht.zes zei. Hij zei er daarna weer tegenaan te kunnen en ik herken dat ergens wel. Het is niet zozeer dat je dat echt nodig zou moeten hebben, genoeg mensen die niet trippen of met spiritualiteit bezig zijn en ook gewoon hun leven doorkomen natuurlijk. Maar psychedelica herinnert of brengt je vaak wel weer dichter bij jezelf waardoor het makkelijker is weer meer in het nu te leven en eenheid te ervaren ook na de trip. Door alle beslommeringen in het leven vergeten we soms weer een klein beetje of zelfs een hoop wie we echt zijn en dan kunnen psychedelica je wel die reset geven. Dit kun je natuurlijk ook met meditatie bereiken, maar psychedelica is meer een shortcut waar meditatie meer een langzame maar meer permanente route is. Je zou natuurlijk ook kunnen stellen dat je uberhaupt niet meer hoeft of wilt trippen als je continu in het nu leeft, omdat je die inzichten of reset dan niet meer nodig hebt en al continu die vreugde en diepte ervaart die je in trips kunt ervaren. Maarja toch trippen we hier allemaal met enige regelmaat omdat het ons toch iets extra's brengt wat ook doorwerkt in onze dagelijks leven. Ik zou overigens in mijn geval zeggen dat psychedelica uiteindelijk de lat juist heeft verlaagd, door die zelf reflectie ben ik gaan inzien dat ik meer tevreden mag zijn met wat ik heb en wie ik ben.
En ja wat is waarheid? In mijn optiek is waarheid subjectief en bestaat er dus niet zoiets als absolute waarheid. Ik ervaar de trip wereld eigenlijk net zo realistisch als de nuchtere wereld en bovendien ervaar ik de nuchtere wereld ook niet altijd hetzelfde. Je zou kunnen zeggen dat psychedelica filters in onze hersenen ontsluiert en daarmee dichter bij de absolute waarheid komt, maar het kan net zo goed zijn dat al die werelden of dimensies gewoon altijd naast elkaar bestaan en dat de mate waarin je bewust bent of niet of de chemische staat van je hersenen ervoor zorgen dat je de ene of de andere realiteit ervaart. Uiteraard kan het ook net zo goed zijn dat al onze ervaringen niet de waarheid of realiteit zijn, maar dat die in werkelijkheid iets heel anders is. Dit is iets wat we niet weten en misschien ook wel nooit kunnen weten, maar dat vind ik ook juist de schoonheid van het leven. Er zijn zoveel dingen die we nooit echt met zekerheid kunnen weten simpelweg omdat ze niet te bewijzen zijn, dan wordt het of subjectief die theorie kiezen die jouw persoonlijk het meest aan staat of gewoon accepteren dat we het niet weten. Of het antwoord is 42, maar we weten niet wat de vraag is
.
Zoeken naar de absolute waarheid is dus in zekere zin nutteloos en daarnaast veranderd het ook niet perse je directe ervaringen in dit leven. Het onderzoeken van verschillende facetten van realiteit of ervaringen geeft denk ik wel voldoening aan een inherente drang van de mensheid om vragen te stellen. Maar daarom kunnen wetenschap en spiritualiteit ook juist zo mooi naast elkaar bestaan, ze behandelen twee totaal verschillende domeinen op een totaal tegenovergestelde manier waardoor we onze verschillende ervaringen dieper kunnen begrijpen. Ik denk dat ratio net zo belangrijk is als gevoel, ratio houdt je scherp en skeptisch terwijl gevoel je dichter bij het nu en eenheid brengt. Ik persoonlijk denk dat wij mensen het meest tevreden zijn over het leven wanneer die twee in balans zijn.
Drugs hebben een eigen karakter ja, maar ik denk dat het soort van in ons zit om dingen een persoonlijkheid te geven.
Is karakter en persoonlijkheid niet min of meer hetzelfde? We zouden allemaal blind psilo, LSD en DMT van elkaar kunnen onderscheiden, dus dat ze een bepaald karakter of persoonlijkheid hebben lijkt me niet ter discussie staan. Wat je wel degelijk ter discussie kunt stellen is of de entiteiten die mensen op psychedelica kunnen ervaren echt zijn of niet, dat is namelijk in de categorie we weten het simpelweg gewoon niet. Ik ben het met je eens dat psilo op een bepaalde manier juist neutraler is dan LSD, maar bij LSD zou je door de euforie en de zachtere hand ook van een voorkeursbehandeling kunnen spreken. En neutraler is strenger dan een voorkeursbehandeling. Psilo kan veel confronterender zijn en dat is niet perse goed of slecht maar afhankelijk van het issue is het soms nodig en soms ook gewoon iets te intens in verhouding tot het issue. Bij het voorbeeld wat
@Roze olifant geeft over het schuldgevoel naar haar ouders ben ik het met jullie allebei eens eigenlijk. Enerzijds is de strengheid totaal uit verhouding als het om het specifieke geval gaat waar ze zo'n intens schuldgevoel over had. Anderzijds komt die strengheid wel uit haarzelf en legt het een diepergelegen zelfkritiek open die weinig constructief is in het dagelijks leven en dus misschien wel terecht intens en in your face gepresenteerd wordt. Maargoed soms is de zachtere hand van LSD gewoon constructiever en soms is de harde hand van psilo juist weer constructiever.
P.S.: Is er iets te doen tegen de bodyload van ALD? Ik vind die toch flink op deze dosering. Vooral aan het begin van de piek is er erg veel spierspanning aanwezig, en aan het eind van de run heb ik serieus spierpijn in mijn schouders/rug. (Vandaag nog enigszins aanwezig.)
Net als
@Mindless vind ik zelf bewegen of mediteren een goede manier om op LSD die spanning kwijt te raken, het lijkt inderdaad een kwestie van de energie kwijt kunnen. Ik had met ALD wel een heftigere bodyload dan dat ik altijd met LSD heb trouwens. Met ALD had ik ook extreme spierspanning maar dan zonder de energie, was bijna meer sederend. Mijn benen waren op ALD veel zwaarder waardoor ik lastiger kon rondlopen wat wel irritant is bij zulke spierspanning, maar mediteren hielp sowieso wel.
Bij LSD vind ik trouwens boven de 200ug de bodyload aanzienlijk minder aanwezig, het lijkt dan alsof je dan dusdanig gedissocieerd bent van je lichaam dat het niet meer opvalt. Ketamine haalde ook direct de bodyload er vanaf, alleen dat veranderd de ervaring wel aanzienlijk.
Ald-52 is dan wel nieuw maar het is praktisch lsd-25 moleculair gezien en er wordt zelfs gedacht dat het in lsd-25 wordt omgezet in het lichaam (dit is niet zeker).
Er wordt inderdaad gedacht dat ALD in je lichaam wordt omgezet naar LSD, alleen persoonlijk vind ik dit niet heel aannemelijk aangezien ze beiden ongeveer even potent zijn en ongeveer even lang duren.
Daarbij vond ik ALD qua bodyload, visuals en diepte toch wel echt ietsjes anders aanvoelen dan LSD. ALD miste de energie en neon visuals die ik met LSD altijd consequent ervaar en had het idee dat het iets vriendelijker nog dan LSD was. Maargoed ik heb slechts 1 keer ALD gebruikt ten opzichte van iets van 10 keer LSD op vergelijkbare doseringen. Ik vond ALD wel heel erg op LSD lijken, maar had toch het idee dat het wel net iets anders werkt. Uiteraard is dat volledig subjectief, maar zou eigenlijk wel eens de uitdaging aan willen gaan om te kijken of ik ze blind uit elkaar zou kunnen houden.
Over ALD-52, ik vraag me wel af: wanneer houdt iets op een research chemical te zijn? De geschiedenis gaat 60 jaar terug van wat ik erover lees.
Ja dat blijft een beetje een lastige vraag. ALD is inderdaad lang geleden al ontdekt, alleen tot voor kort nooit echt op grote schaal gebruikt. Pas als een drug langere tijd op grotere schaal wordt gebruikt dan is het geen research chemical meer, alleen langere tijd en grotere schaal zijn hier niet echt een vast gegeven ofzo.
