Space 🕉
Bewuste gebruiker
Omgeving: thuis, tripsitter en 'n buddy.
Stemming: enthousiast
Lichaam en lengte: 77kg 8%vet 1.83
Ruime ervaring met psychedelica
Ik heb al ruime ervaring met dmt. Ik heb in het afgelopen half jaar vooral veel changa trips ervaren. Dit heeft me veel inzichten gebracht. Een echte breaktrough was inmiddels langer dan een half jaar geleden en het riep me al een tijdje. Ik voel de behoefte om nu dieper te gaan dan waar ik ooit geweest ben, en dat is gelukt!
Ik heb iemand leren kennen die al 5 jaar ervaring heeft met dmt. Hij komt bij mensen thuis om dmt ervaringen te faciliteren. Een hele verstandige en kalme jongen die vertrouwen uitstraalt. Zijn hele wijze waarop hij te werk gaat doet hij met uiterst respect.
Ik heb 2 sessies gedaan, de eerste op 50mg. Op deze dosis ben ik net niet doorgebroken. Eigenlijk was dit al een hele bijzondere en intense trip. Maar ik wil diep dit keer, heel diep!
De 2e sessie zat op 70mg en de temperatuur 10 graden hoger dan de eerste sessie zodat de densiteit van de damp krachtiger en potenter was.
De voorbereiding.
Ik ga languit op de bank liggen met een kussen in mijn rug. Mijn bovenlichaam staat in een boog van 45 graden. Ik krijg een verzwaard deken over mij heen en ik doe een blinkdoek op met uitsparingen zodat je je ogen eventueel geopend kan houden zonder licht van buitenaf. Ik doe slaap oordopjes in om ook mijn omgevingsgeluiden te minimaliseren. Het enige wat ik nog heb is tast. Verder ben ik zo goed als blind en doof. Dit lijkt in eerste instantie misschien beangstigend, maar ik kan zeggen dat dit wel ultiem is voor de ervaring!
Het moment is daar. Ik voel mezelf in de bank zakken door het verzwaarde deken. Het enige wat ik voel is de druk op mijn lichaam en mijn handen hebben de slang vast. Ik blaas alle lucht uit mijn longen. Ik zet de slang aan mijn mond en begin te inhaleren. Het opzuigen van de damp geeft best wel veel weerstand bij dit apparaat dus je kan het beste zo hard mogelijk inhaleren, dan gaat het nog steeds langzaam. Toen m'n longen 3/4 gevuld waren met dmt damp inhaleerde ik de rest met lucht om de dmt zo diep mogelijk naar binnen te nemen en ik hield dit lang in. Meteen voelde ik hoe potent deze inhalatie al was. Ik voelde een flinke bodyload opkomen. Ik zakte verder weg de bank in. Hierna volgde een 2e inhalatie. De visuals begonnen heel speels en werden steeds machtiger.
Maar bij de 3e inhalatie begon alles de overhand te nemen. Ik besefte me in een flits dat elke vorm van grip verdween. En ik schrok hiervan toen ik me realiseerde dat ik een missie had. Ik had de slang vast als een soort enige houvast naar de realiteit van hier. Ik schrok, ik was toch..? Huh..? Inmiddels waren er niet alleen visuals van patronen, maar wat ik zag is ontzettend lastig onder woorden te vatten. Ik herinner me dat het beeld wat ik kreeg tegelijkertijd ook als geluid waarneembaar was. Een samensmelting van beeld, tijd en geluid. Een plek waar de tijd ombuigd, in z'n achteruit versnelling en vooruit tegelijk.
Alles vliegt mega hard aan me voorbij. Keiharde zoemende bijen in een vervormde spiraal van geluidsgolven worden waarneembaar. Wat ik hier aan geluid waarneem komt op een totaal ander level, iets wat ik nog nooit zo heb ervaren. Het moment van realiteitsverlies gaf mij 2 stokjes voor mij op een plateau die ik nog vast had. Dat waren mijn handen aan de slang. Het plateau wordt steeds onwerkelijker. En het geluid gaat mee. Ik hoor een hoog piepend alarm, error error beeb beeb. Met een totaal on begrijpbare frequentie wordt ik in dit moment compleet gemindfuckt. Ik moest iets doen.. Shit het is niet gelukt! Ik flashbackte terug naar het moment uit mijn bufo ceremonie waarbij de vrouw van de sjamaan voor een 2e keer die pijp aan mijn mond zette en zei: it's okay, just inhale. Maar nu kon ik niks meer zien door die blinddoek en ik kon me niet meer bewegen door dat kleed... Het voelde bijna als verdrinken. Shit is mijn missie hier nu niet gelukt? Hmm.. Missie..? Houvast...? Stokjes...?
De stokjes, mijn handen aan de slang, die kon ik onvermijdelijk niet meer vasthouden. Ik kon niet meer.. De enige handvaten van het hier. Ik laat los. De stokjes vielen van me af. En bij het loslaten realiseer ik me dat er iets niet gelukt zou zijn. Wat complete onzin is want ik begreep totaal niet meer dat ik überhaupt dmt aan het inhaleren was. Alles vervaagd, de trip neemt de overhand en alles wat ik ooit wist als mens lost op in deze onstuurbare kosmische ervaring.
Nee, geen missie, geen houvast, geen identiteit. Ik bestond niet meer en kon alleen nog maar ervaren. Ik hoorde een oneindige, telkens opnieuw afspelende loop van geluiden. Het geluid leek op een vraag. Als een piepend alarm, vroeg het me: want je wil dit? Want je wil dat? Want je wil beeb..? Want je wil... ? Denk je dat dit...? Denk je dat.... Error error beeb beeb beeeeeeb.... Hierna veranderde de vragen in handelingen. Als je dit zo... Dan gaat dit zo... En nu gebeurt dit zo.. En hop pak dit nu zo.... Bewegende delen die voor me neus werden weggekaapt. Maar achter elk deeltje zat nog een deeltje. Totaal ondefinieerbare beelden kreeg ik hier. Er zat in het geluid een melodie die de realiteit uit elkaar sleutelde. De visuals zagen er zo buitenaards uit. Blokken die stuk voor stuk weggepakt werden. Totdat dit letterlijk oneindig werd. Elk blok elk deel voor me werd teruggedraaid naar de oorsprong. Naar een soort leegte. En hierna brak ik door deze bariere en kwam in het heelal.
De oneindige vragen en alle veranderingen van waarnemingen leek een spreuk te zijn een soort code die alles kon terugdraaien naar het begin. De oorsprong. Ik werd compleet één met alle vragen die ooit gesteld kunnen worden. Eén met alle behoeftes die we ooit kunnen hebben. Eén met alles. Ik aanschouwde het heelal niet, ik was het heelal. Maar nog steeds versnelde de trip. Wat is er nog grootser dan het heelal...?
Ik zag het licht. De oneindige bron waar alle zielen uit terecht gekomen zijn. Ik aanschouwde het licht, ik aanschouwde God. Maar ik zat nog steeds in een versnelling. Ik was nog steeds niet op mijn diepste bestemming, ik ging nog dieper en dieper. Totaan het punt dat ik God niet meer aanschouwen kon, maar door alle samensmeltingen één werd met God. Ik ben God, ik zie het licht niet, ik ben het licht.
Ik heb alles zien ontpoppen vanuit een kern. Ik zei net nog alsof alles terugging naar het begin. Maar er is helemaal geen begin. Alles is er altijd al geweest want als je nog verder teruggaat kom je bij het einde uit. Wat echter ook weer een menselijk concept is, een einde. Op dit punt realiseer ik me een veel grootser kosmisch concept wat ik als mens nooit zal kunnen bevatten. Ik heb ervaren wat oneindigheid is. Alles wat er bestaat is er altijd al geweest. Geen begin, geen einde. En met alles wat altijd al bestond is datgene wat wij nu ervaren beinvloedbaar. Om te verbeteren, om te streven naar het ultieme. Ik ervaar de ultieme verbondenheid van alles. Elke molecuul, elke atoom, eigenlijk elk stoffelijk deeltje wat er bestaat is verbonden met alles. Elke ster elke planeet heeft zijn plek voor een reden en zijn tegelijkertijd onlosmakend verbonden. Ik ervaar dit op een onbeschrijfelijke manier, buigt er hier een stukje van dit, dan verschuift er daar een stukje van iets anders. De onvermijdelijke samensmelting heb ik tot in het diepste van mijn ziel gevoeld. Zoals water h2o de chemische verbinding van twee waterstof atomen heeft en dus onvermijdelijk bij elkaar horen, zag ik planeten hun plek krijgen icm hun verbondenheid met andere planeten en sterren. Ik aanschouwde dit niet alleen, ik was het zelf aan het creëren. Ik was de creator en ik creëer de inhoud van het universum.
Nadat ik miljoenen lichtjaren verder was kwam ik los van God. Ik aanschouwde het licht en werd een op zichzelf staande entiteit. Na alle krachten te mogen ervaren, alles opgebouwd zien worden vanuit leegte eindigde ik voor een poort. De poort waarin wij zielen doorheen gaan alvorens wij hier op aarde komen. Ik was hier met de aanwezigheid van God, en diverse andere onstoffelijke wezens. Het bestaan van mijn eigen mensenleven was ik tijdens het creëren van het heelal die gevoelsmatig miljoenen jaren duurde totaal vergeten. En precies voor de poort waar ik terug zou keren tot mens keken de entiteiten mij met een diepe warme glimlach aan. Hun blikken gaven mij een heel onwerkelijk gevoel. Alsof ze mij de boodschap gaven: mijn kind, mijn prachtige ziel, weet je wat er zojuist gebeurt is...? Heb je eigenlijk enig idee wie je bent? En waar je bent?
Nog steeds realiseerde ik me niet wat er aan de hand was. Er kwam een gevoel in mij op, alsof alles wat ik zojuist heb ervaren allemaal om mij ging. Dit is het verloop totaan een leven. Het leven wat je nu leeft. Ik ademde lucht in. Lucht...? Ik ben toch..? Huh...
Hier gaven alle entiteiten bij de poort mij opnieuw een hele diepe grijns. Herinner je je weer..? Wie je bent. Ik nam nog een diepe teug lucht. Ik voelde mijn lichaam weer. Holy shit was ik net gewoon in een trip? Neee dit kan niet! Ik was net nog de almachtige creator... Nee hoe is dit mogelijk..? Lig ik nu thuis op de bank geblinddoekt een dmt ervaring te hebben...? Holy shit!! Maar echt.... Holy shit!
Na deze bewustwording kreeg ik zon diep gevoel van waardering en liefde, ik voelde mij zo diep gelukkig. Ik ben het. Nee joh! Whaaaat..? Ik tilde mijn arm op en pakte mijn blinddoek. Ik schoof hem van m'n gezicht af en opende mijn ogen. Ik keek mijn trip sitter en mijn buddy aan en ik zag hun vol verwachting mij aankijken. En..? Vroegen ze. Wauw wauw wauw... Ik dacht bij mezelf, jullie hebben geen idee wat ik zojuist gezien heb..! Ik probeerde te praten, maar mijn zin begon als: uhmm nou... Wat het was... Even een stilte... Kuch kuch... En ik begon me een partij hard te lachen! Wauw...Dit was niet te verwoorden zei ik..! Ik begon wat te mompelen.. Maar eigenlijk kon ik het helemaal niet uitleggen. Ik kon alleen maar zeggen dat dit het diepste was wat ik ooit heb meegemaakt. Ik had letterlijk geen enkel besef meer hoe de trip begon, ik weet alleen maar dat ik miljoenen jaren op reis geweest was.
Eigenlijk zat ik er ook nog best wel diep in, want er zweefde nog heel veel energieën door de kamer heen. De laatste scene van die poort dwarrelde nog half door mijn beeld heen. Ik was zo flabbergasted.
Mijn buddy keek me aan en zei heel droog, nou volgens mij was deze wel iets dieper dan net. Ik verhefde mijn stem en zei hem: iets..?!? Holy shit man! Dit was niet iets! Meteen lagen we in een scheur met z'n 3e. Wat een mega ervaring dit. Ik was zo overweldigd. Dit was echt next level. Ik was helemaal sprakeloos. Maar ook zo dankbaar! 🙏
Eigenlijk wens ik dit iedereen een keer toe! Ik heb eerder een breaktrough gehad maar dat beangstigde me veel erger dan deze manier. Het doorbreken was even een mindfuck, maar het verloop daarna vloeide zo mooi. Deze eenwording met de hoogste krachten die ik ooit heb gevoeld was super magisch. Miljoenen jaren aan ervaring in 5 minuten. Ongelooflijk dat dit überhaupt mogelijk is om te ervaren. Ik wist natuurlijk heel goed dat dmt niet mild is maar dit sloeg echt alles.
Stemming: enthousiast
Lichaam en lengte: 77kg 8%vet 1.83
Ruime ervaring met psychedelica
Ik heb al ruime ervaring met dmt. Ik heb in het afgelopen half jaar vooral veel changa trips ervaren. Dit heeft me veel inzichten gebracht. Een echte breaktrough was inmiddels langer dan een half jaar geleden en het riep me al een tijdje. Ik voel de behoefte om nu dieper te gaan dan waar ik ooit geweest ben, en dat is gelukt!
Ik heb iemand leren kennen die al 5 jaar ervaring heeft met dmt. Hij komt bij mensen thuis om dmt ervaringen te faciliteren. Een hele verstandige en kalme jongen die vertrouwen uitstraalt. Zijn hele wijze waarop hij te werk gaat doet hij met uiterst respect.
Ik heb 2 sessies gedaan, de eerste op 50mg. Op deze dosis ben ik net niet doorgebroken. Eigenlijk was dit al een hele bijzondere en intense trip. Maar ik wil diep dit keer, heel diep!
De 2e sessie zat op 70mg en de temperatuur 10 graden hoger dan de eerste sessie zodat de densiteit van de damp krachtiger en potenter was.
De voorbereiding.
Ik ga languit op de bank liggen met een kussen in mijn rug. Mijn bovenlichaam staat in een boog van 45 graden. Ik krijg een verzwaard deken over mij heen en ik doe een blinkdoek op met uitsparingen zodat je je ogen eventueel geopend kan houden zonder licht van buitenaf. Ik doe slaap oordopjes in om ook mijn omgevingsgeluiden te minimaliseren. Het enige wat ik nog heb is tast. Verder ben ik zo goed als blind en doof. Dit lijkt in eerste instantie misschien beangstigend, maar ik kan zeggen dat dit wel ultiem is voor de ervaring!
Het moment is daar. Ik voel mezelf in de bank zakken door het verzwaarde deken. Het enige wat ik voel is de druk op mijn lichaam en mijn handen hebben de slang vast. Ik blaas alle lucht uit mijn longen. Ik zet de slang aan mijn mond en begin te inhaleren. Het opzuigen van de damp geeft best wel veel weerstand bij dit apparaat dus je kan het beste zo hard mogelijk inhaleren, dan gaat het nog steeds langzaam. Toen m'n longen 3/4 gevuld waren met dmt damp inhaleerde ik de rest met lucht om de dmt zo diep mogelijk naar binnen te nemen en ik hield dit lang in. Meteen voelde ik hoe potent deze inhalatie al was. Ik voelde een flinke bodyload opkomen. Ik zakte verder weg de bank in. Hierna volgde een 2e inhalatie. De visuals begonnen heel speels en werden steeds machtiger.
Maar bij de 3e inhalatie begon alles de overhand te nemen. Ik besefte me in een flits dat elke vorm van grip verdween. En ik schrok hiervan toen ik me realiseerde dat ik een missie had. Ik had de slang vast als een soort enige houvast naar de realiteit van hier. Ik schrok, ik was toch..? Huh..? Inmiddels waren er niet alleen visuals van patronen, maar wat ik zag is ontzettend lastig onder woorden te vatten. Ik herinner me dat het beeld wat ik kreeg tegelijkertijd ook als geluid waarneembaar was. Een samensmelting van beeld, tijd en geluid. Een plek waar de tijd ombuigd, in z'n achteruit versnelling en vooruit tegelijk.
Alles vliegt mega hard aan me voorbij. Keiharde zoemende bijen in een vervormde spiraal van geluidsgolven worden waarneembaar. Wat ik hier aan geluid waarneem komt op een totaal ander level, iets wat ik nog nooit zo heb ervaren. Het moment van realiteitsverlies gaf mij 2 stokjes voor mij op een plateau die ik nog vast had. Dat waren mijn handen aan de slang. Het plateau wordt steeds onwerkelijker. En het geluid gaat mee. Ik hoor een hoog piepend alarm, error error beeb beeb. Met een totaal on begrijpbare frequentie wordt ik in dit moment compleet gemindfuckt. Ik moest iets doen.. Shit het is niet gelukt! Ik flashbackte terug naar het moment uit mijn bufo ceremonie waarbij de vrouw van de sjamaan voor een 2e keer die pijp aan mijn mond zette en zei: it's okay, just inhale. Maar nu kon ik niks meer zien door die blinddoek en ik kon me niet meer bewegen door dat kleed... Het voelde bijna als verdrinken. Shit is mijn missie hier nu niet gelukt? Hmm.. Missie..? Houvast...? Stokjes...?
De stokjes, mijn handen aan de slang, die kon ik onvermijdelijk niet meer vasthouden. Ik kon niet meer.. De enige handvaten van het hier. Ik laat los. De stokjes vielen van me af. En bij het loslaten realiseer ik me dat er iets niet gelukt zou zijn. Wat complete onzin is want ik begreep totaal niet meer dat ik überhaupt dmt aan het inhaleren was. Alles vervaagd, de trip neemt de overhand en alles wat ik ooit wist als mens lost op in deze onstuurbare kosmische ervaring.
Nee, geen missie, geen houvast, geen identiteit. Ik bestond niet meer en kon alleen nog maar ervaren. Ik hoorde een oneindige, telkens opnieuw afspelende loop van geluiden. Het geluid leek op een vraag. Als een piepend alarm, vroeg het me: want je wil dit? Want je wil dat? Want je wil beeb..? Want je wil... ? Denk je dat dit...? Denk je dat.... Error error beeb beeb beeeeeeb.... Hierna veranderde de vragen in handelingen. Als je dit zo... Dan gaat dit zo... En nu gebeurt dit zo.. En hop pak dit nu zo.... Bewegende delen die voor me neus werden weggekaapt. Maar achter elk deeltje zat nog een deeltje. Totaal ondefinieerbare beelden kreeg ik hier. Er zat in het geluid een melodie die de realiteit uit elkaar sleutelde. De visuals zagen er zo buitenaards uit. Blokken die stuk voor stuk weggepakt werden. Totdat dit letterlijk oneindig werd. Elk blok elk deel voor me werd teruggedraaid naar de oorsprong. Naar een soort leegte. En hierna brak ik door deze bariere en kwam in het heelal.
De oneindige vragen en alle veranderingen van waarnemingen leek een spreuk te zijn een soort code die alles kon terugdraaien naar het begin. De oorsprong. Ik werd compleet één met alle vragen die ooit gesteld kunnen worden. Eén met alle behoeftes die we ooit kunnen hebben. Eén met alles. Ik aanschouwde het heelal niet, ik was het heelal. Maar nog steeds versnelde de trip. Wat is er nog grootser dan het heelal...?
Ik zag het licht. De oneindige bron waar alle zielen uit terecht gekomen zijn. Ik aanschouwde het licht, ik aanschouwde God. Maar ik zat nog steeds in een versnelling. Ik was nog steeds niet op mijn diepste bestemming, ik ging nog dieper en dieper. Totaan het punt dat ik God niet meer aanschouwen kon, maar door alle samensmeltingen één werd met God. Ik ben God, ik zie het licht niet, ik ben het licht.
Ik heb alles zien ontpoppen vanuit een kern. Ik zei net nog alsof alles terugging naar het begin. Maar er is helemaal geen begin. Alles is er altijd al geweest want als je nog verder teruggaat kom je bij het einde uit. Wat echter ook weer een menselijk concept is, een einde. Op dit punt realiseer ik me een veel grootser kosmisch concept wat ik als mens nooit zal kunnen bevatten. Ik heb ervaren wat oneindigheid is. Alles wat er bestaat is er altijd al geweest. Geen begin, geen einde. En met alles wat altijd al bestond is datgene wat wij nu ervaren beinvloedbaar. Om te verbeteren, om te streven naar het ultieme. Ik ervaar de ultieme verbondenheid van alles. Elke molecuul, elke atoom, eigenlijk elk stoffelijk deeltje wat er bestaat is verbonden met alles. Elke ster elke planeet heeft zijn plek voor een reden en zijn tegelijkertijd onlosmakend verbonden. Ik ervaar dit op een onbeschrijfelijke manier, buigt er hier een stukje van dit, dan verschuift er daar een stukje van iets anders. De onvermijdelijke samensmelting heb ik tot in het diepste van mijn ziel gevoeld. Zoals water h2o de chemische verbinding van twee waterstof atomen heeft en dus onvermijdelijk bij elkaar horen, zag ik planeten hun plek krijgen icm hun verbondenheid met andere planeten en sterren. Ik aanschouwde dit niet alleen, ik was het zelf aan het creëren. Ik was de creator en ik creëer de inhoud van het universum.
Nadat ik miljoenen lichtjaren verder was kwam ik los van God. Ik aanschouwde het licht en werd een op zichzelf staande entiteit. Na alle krachten te mogen ervaren, alles opgebouwd zien worden vanuit leegte eindigde ik voor een poort. De poort waarin wij zielen doorheen gaan alvorens wij hier op aarde komen. Ik was hier met de aanwezigheid van God, en diverse andere onstoffelijke wezens. Het bestaan van mijn eigen mensenleven was ik tijdens het creëren van het heelal die gevoelsmatig miljoenen jaren duurde totaal vergeten. En precies voor de poort waar ik terug zou keren tot mens keken de entiteiten mij met een diepe warme glimlach aan. Hun blikken gaven mij een heel onwerkelijk gevoel. Alsof ze mij de boodschap gaven: mijn kind, mijn prachtige ziel, weet je wat er zojuist gebeurt is...? Heb je eigenlijk enig idee wie je bent? En waar je bent?
Nog steeds realiseerde ik me niet wat er aan de hand was. Er kwam een gevoel in mij op, alsof alles wat ik zojuist heb ervaren allemaal om mij ging. Dit is het verloop totaan een leven. Het leven wat je nu leeft. Ik ademde lucht in. Lucht...? Ik ben toch..? Huh...
Hier gaven alle entiteiten bij de poort mij opnieuw een hele diepe grijns. Herinner je je weer..? Wie je bent. Ik nam nog een diepe teug lucht. Ik voelde mijn lichaam weer. Holy shit was ik net gewoon in een trip? Neee dit kan niet! Ik was net nog de almachtige creator... Nee hoe is dit mogelijk..? Lig ik nu thuis op de bank geblinddoekt een dmt ervaring te hebben...? Holy shit!! Maar echt.... Holy shit!
Na deze bewustwording kreeg ik zon diep gevoel van waardering en liefde, ik voelde mij zo diep gelukkig. Ik ben het. Nee joh! Whaaaat..? Ik tilde mijn arm op en pakte mijn blinddoek. Ik schoof hem van m'n gezicht af en opende mijn ogen. Ik keek mijn trip sitter en mijn buddy aan en ik zag hun vol verwachting mij aankijken. En..? Vroegen ze. Wauw wauw wauw... Ik dacht bij mezelf, jullie hebben geen idee wat ik zojuist gezien heb..! Ik probeerde te praten, maar mijn zin begon als: uhmm nou... Wat het was... Even een stilte... Kuch kuch... En ik begon me een partij hard te lachen! Wauw...Dit was niet te verwoorden zei ik..! Ik begon wat te mompelen.. Maar eigenlijk kon ik het helemaal niet uitleggen. Ik kon alleen maar zeggen dat dit het diepste was wat ik ooit heb meegemaakt. Ik had letterlijk geen enkel besef meer hoe de trip begon, ik weet alleen maar dat ik miljoenen jaren op reis geweest was.
Eigenlijk zat ik er ook nog best wel diep in, want er zweefde nog heel veel energieën door de kamer heen. De laatste scene van die poort dwarrelde nog half door mijn beeld heen. Ik was zo flabbergasted.
Mijn buddy keek me aan en zei heel droog, nou volgens mij was deze wel iets dieper dan net. Ik verhefde mijn stem en zei hem: iets..?!? Holy shit man! Dit was niet iets! Meteen lagen we in een scheur met z'n 3e. Wat een mega ervaring dit. Ik was zo overweldigd. Dit was echt next level. Ik was helemaal sprakeloos. Maar ook zo dankbaar! 🙏
Eigenlijk wens ik dit iedereen een keer toe! Ik heb eerder een breaktrough gehad maar dat beangstigde me veel erger dan deze manier. Het doorbreken was even een mindfuck, maar het verloop daarna vloeide zo mooi. Deze eenwording met de hoogste krachten die ik ooit heb gevoeld was super magisch. Miljoenen jaren aan ervaring in 5 minuten. Ongelooflijk dat dit überhaupt mogelijk is om te ervaren. Ik wist natuurlijk heel goed dat dmt niet mild is maar dit sloeg echt alles.
