Generaal_Grafsteen
Experimenterende gebruiker
Wie: Ik en mijn broer, Man, 1.87m, 100 kg. Mijn broer, Man 1.80 en 75kg.
Datum: Ben dit alweer vergeten, ergens in de winter van 2019.
Omgeving: Een bos, zonsondergang (en opgang).
Wat: 75mg per persoon MDMA kristalletjes.
Ervaring: Ketamine, 2-CB, XTC, Cocaïne, Ephedra, MDMA, wiet, Truffels, LSD, Paddo's, Speed.
Stemming: Impulsief, had er erg zin in! Wij waren bijde erg blij in het algemeen.
Hoe: Likjes.
Verwachting: Eigelijk doelde we wel op een soort spirituele reis, iets nieuws in een bekende omgeving.
Vooraf:
We hadden 2 lege colaflessen gevult met water, er was kauwgom, dekens, extra truien en opgeladen muziekboxen.
We waren al een tijdje in het bos en gingen een plekje zoeken waar we ongestoord zouden kunnen zitten en hebben we even gemediteerd om ons hoofd leeg te maken. Het bos wat we kozen waren we al vaak heen geweest, we wisten alles uit ons hoofd welke plant waar stond en welk bankje doormidden zou zakken als we erop zouden gaan zitten.
22:00:
Het was tijd, mijn broer maakte het zakje open. Hij stopte een zaklamp in zijn mond en schudde de kleine kristalletjes rustig op zijn telefoon. Net als een scheikundige ging hij de grotes bekijken en verdelen tussen ons tweën.
Ik voelde me niet zenuwachtig, maar was wel al vergeten hoe het smaakte dus in mijn hoofd ging de vraag rond "Is de smaak dit waard?"
Ik kreeg erg kleine kristalletjes van hem in de palm van mijn hand gedrukt en met tegenzin likte ik het op. Verschrikkelijk die smaak, zout? Chemish? Zuur? Al sla je me dood ik kan niet beschrijven hoe verschrikkelijk dit op je tong blijft hangen.
Over blijven hangen gesproken, 1 van de kristallen bleef haken achter mijn tongpiercing en ik dacht echt even dat ik de dood in de ogen zou kijken omdat na 3 keer mijn water sippen dit nog niet weg was. Mijn broer likte het snel weg en anderhalve minuut keken we elkaar aan alsof we net een citroen hebben gegeten. Om de sfeer wat beter te maken zette ik wat muziek op, Hardcore is ons favoriet dus de oude Paul Elstak nummers kwamen ook op!
23:40:
Lichamelijk merkte ik nog niks, mijn hoofd was al wat zweveriger en minder ADHD als normaal. We besloten bij te nemen en dit keer ging het wat makkelijker, niks bleef hangen gelukkig. 2 peuken later besloten we te veranderen van plek, omdat het daar toch iets te donker werd. Vaag verzette ik de nummers op de muziekbox, zoekend naar een passend nummer. Mijn broer was merkwaardig stil dus ik vroeg "Wat is er?" en hij wees omhoog.
Ik tilde mijn hoofd omhoog en zag een prachtige sterrenhemel, wat leek op een soort dome die over het bos was verspreid. lachend keken we naar de maan en de sterren die boven ons hoofd aan het glinsteren waren. Het voelde erg rustig in mijn hart, ik genoot van elke minuut.
1:00:
Dit was het uur dat alles raar begon te doen. Lichamelijk voelde ik me heel incapabel, sloom maar zweverig alsof je net een te grote bonghit had genomen. We waren gaan lopen rond het bos en kwamen uit op een klein speelplaatsje met een soort van draaiwiel waar je op kon gaan zitten. Met mijn giegelige kop sprong ik met heel mijn gewicht op het draaiwiel en klamde me vast aan de muziekbox. Uit zichzelf begon het draaiwiel te draaien, en mijn broer sprong er ook bij.
later rond 1:45 namen we nog extra bij, voor de laatste keer en daarna was het zakje was opeens leeg.
3:00:
We waren uitgespeeld en zaten rustig op ons neon-roze kleedje in het bos. Ons water was bijna op, en we dachten dat we echt wel genoeg hadden.
(Dus voor alle lezers; zorg voor genoeg water, dat is echt belangrijk!)
Mijn voorhoofd begon heftig te druppelen, ik zweette me echt kapot. Toch besloot ik niet teveel uit te trekken, gewoon mijn vest even uit was genoeg. Mijn broer zat naast me, en zei soms rare dingen. Als voorbeeld deze conversatie:
Broer; "Hey, (MIJN NAAM), Waarom praat je over brood man?
Ik: "Uhm, ik was stil"
Broer; "Oke, ja leverworst is wel lekker"
Ik: "... mee eens maar dat zei ik niet"
4:00:
Opeens zag ik in mijn ooghoek mijn visie erg veranderen, ik zag dingen lopen. Mensen, beesten. Ik vroeg ook of dit echt was, dat we misschien moesten verplaatsen omdat we geen mensen wouden storen. Dat moment stond mijn broer op en pakte mijn hand vast "Kom, even lopen." Het voelde alsof ik eeuwen aan het lopen was, ik werd voortgetrokken door mijn broer in stilte. Rond dit moment hadden we ook ergens de muziekbox verloren die we nooit meer hebben teruggevonden.
Als ik omhoog keek zag ik dat de bomen zich vormde als gebouwen, flats. Soms zag ik ook een schip in de lucht. En het engste wat ik heb meegemaakt is toen ik dacht een mevrouw te zien met een kinderwagen. Logische verklaring? Geen. Waarom zou een vrouw om 4 uur snachts met haar kind het bos in gaan. En het gekste van alles? Mijn broer zag het ook, en bijde van ons zagen haar gezicht niet. Een leeg gezicht, alleen huid maar wel lange zwarte haren.
Dit was echt heftig, het lopen. Want dit bos voelde zo nep, nieuw en iets waar ik nog nooit was geweest. Alles leek op elkaar, en alles vervormde ook weer in iets anders.
5:00:
We zaten weer op ons kleedje en wachtte tot zonsopkomst zodat we wist dat de treinen weer zouden gaan rijden want deze avond was echt erg heftig. Tijdens de zonsopkomst voelde we de MDMA nogsteeds en besloten we op te gaan ruimen. Alles werd weer ingepakt en weggestopt. Met droge lippen en moeie benen liepen we door het bos terug richting de bewoonde wereld en kwamen eindelijk weer uit op station om 7:00
7:15:
Om deze avond af te sluiten zaten we tegenover elkaar aan een Picknicktafeltje met net gekochte Redbull. Zonder woorden communiceerde we met uitputtende zuchten en kreunen
Nawoord
Dit was geweldig, nooit meer doen en zeker niet aan te raden, maar het maakt wel een geweldig verhaal als je het mij vraagt. Sindsdien ook geen MDMA meer gelikt. De dip erna was wel erg groot, ik heb 13 uur geslapen maar kon gelukkig wel gewoon eten etc. De week erna was ik wel wat down maar vooral moe.
Datum: Ben dit alweer vergeten, ergens in de winter van 2019.
Omgeving: Een bos, zonsondergang (en opgang).
Wat: 75mg per persoon MDMA kristalletjes.
Ervaring: Ketamine, 2-CB, XTC, Cocaïne, Ephedra, MDMA, wiet, Truffels, LSD, Paddo's, Speed.
Stemming: Impulsief, had er erg zin in! Wij waren bijde erg blij in het algemeen.
Hoe: Likjes.
Verwachting: Eigelijk doelde we wel op een soort spirituele reis, iets nieuws in een bekende omgeving.
Vooraf:
We hadden 2 lege colaflessen gevult met water, er was kauwgom, dekens, extra truien en opgeladen muziekboxen.
We waren al een tijdje in het bos en gingen een plekje zoeken waar we ongestoord zouden kunnen zitten en hebben we even gemediteerd om ons hoofd leeg te maken. Het bos wat we kozen waren we al vaak heen geweest, we wisten alles uit ons hoofd welke plant waar stond en welk bankje doormidden zou zakken als we erop zouden gaan zitten.
22:00:
Het was tijd, mijn broer maakte het zakje open. Hij stopte een zaklamp in zijn mond en schudde de kleine kristalletjes rustig op zijn telefoon. Net als een scheikundige ging hij de grotes bekijken en verdelen tussen ons tweën.
Ik voelde me niet zenuwachtig, maar was wel al vergeten hoe het smaakte dus in mijn hoofd ging de vraag rond "Is de smaak dit waard?"
Ik kreeg erg kleine kristalletjes van hem in de palm van mijn hand gedrukt en met tegenzin likte ik het op. Verschrikkelijk die smaak, zout? Chemish? Zuur? Al sla je me dood ik kan niet beschrijven hoe verschrikkelijk dit op je tong blijft hangen.
Over blijven hangen gesproken, 1 van de kristallen bleef haken achter mijn tongpiercing en ik dacht echt even dat ik de dood in de ogen zou kijken omdat na 3 keer mijn water sippen dit nog niet weg was. Mijn broer likte het snel weg en anderhalve minuut keken we elkaar aan alsof we net een citroen hebben gegeten. Om de sfeer wat beter te maken zette ik wat muziek op, Hardcore is ons favoriet dus de oude Paul Elstak nummers kwamen ook op!
23:40:
Lichamelijk merkte ik nog niks, mijn hoofd was al wat zweveriger en minder ADHD als normaal. We besloten bij te nemen en dit keer ging het wat makkelijker, niks bleef hangen gelukkig. 2 peuken later besloten we te veranderen van plek, omdat het daar toch iets te donker werd. Vaag verzette ik de nummers op de muziekbox, zoekend naar een passend nummer. Mijn broer was merkwaardig stil dus ik vroeg "Wat is er?" en hij wees omhoog.
Ik tilde mijn hoofd omhoog en zag een prachtige sterrenhemel, wat leek op een soort dome die over het bos was verspreid. lachend keken we naar de maan en de sterren die boven ons hoofd aan het glinsteren waren. Het voelde erg rustig in mijn hart, ik genoot van elke minuut.
1:00:
Dit was het uur dat alles raar begon te doen. Lichamelijk voelde ik me heel incapabel, sloom maar zweverig alsof je net een te grote bonghit had genomen. We waren gaan lopen rond het bos en kwamen uit op een klein speelplaatsje met een soort van draaiwiel waar je op kon gaan zitten. Met mijn giegelige kop sprong ik met heel mijn gewicht op het draaiwiel en klamde me vast aan de muziekbox. Uit zichzelf begon het draaiwiel te draaien, en mijn broer sprong er ook bij.
later rond 1:45 namen we nog extra bij, voor de laatste keer en daarna was het zakje was opeens leeg.
3:00:
We waren uitgespeeld en zaten rustig op ons neon-roze kleedje in het bos. Ons water was bijna op, en we dachten dat we echt wel genoeg hadden.
(Dus voor alle lezers; zorg voor genoeg water, dat is echt belangrijk!)
Mijn voorhoofd begon heftig te druppelen, ik zweette me echt kapot. Toch besloot ik niet teveel uit te trekken, gewoon mijn vest even uit was genoeg. Mijn broer zat naast me, en zei soms rare dingen. Als voorbeeld deze conversatie:
Broer; "Hey, (MIJN NAAM), Waarom praat je over brood man?
Ik: "Uhm, ik was stil"
Broer; "Oke, ja leverworst is wel lekker"
Ik: "... mee eens maar dat zei ik niet"
4:00:
Opeens zag ik in mijn ooghoek mijn visie erg veranderen, ik zag dingen lopen. Mensen, beesten. Ik vroeg ook of dit echt was, dat we misschien moesten verplaatsen omdat we geen mensen wouden storen. Dat moment stond mijn broer op en pakte mijn hand vast "Kom, even lopen." Het voelde alsof ik eeuwen aan het lopen was, ik werd voortgetrokken door mijn broer in stilte. Rond dit moment hadden we ook ergens de muziekbox verloren die we nooit meer hebben teruggevonden.
Als ik omhoog keek zag ik dat de bomen zich vormde als gebouwen, flats. Soms zag ik ook een schip in de lucht. En het engste wat ik heb meegemaakt is toen ik dacht een mevrouw te zien met een kinderwagen. Logische verklaring? Geen. Waarom zou een vrouw om 4 uur snachts met haar kind het bos in gaan. En het gekste van alles? Mijn broer zag het ook, en bijde van ons zagen haar gezicht niet. Een leeg gezicht, alleen huid maar wel lange zwarte haren.
Dit was echt heftig, het lopen. Want dit bos voelde zo nep, nieuw en iets waar ik nog nooit was geweest. Alles leek op elkaar, en alles vervormde ook weer in iets anders.
5:00:
We zaten weer op ons kleedje en wachtte tot zonsopkomst zodat we wist dat de treinen weer zouden gaan rijden want deze avond was echt erg heftig. Tijdens de zonsopkomst voelde we de MDMA nogsteeds en besloten we op te gaan ruimen. Alles werd weer ingepakt en weggestopt. Met droge lippen en moeie benen liepen we door het bos terug richting de bewoonde wereld en kwamen eindelijk weer uit op station om 7:00
7:15:
Om deze avond af te sluiten zaten we tegenover elkaar aan een Picknicktafeltje met net gekochte Redbull. Zonder woorden communiceerde we met uitputtende zuchten en kreunen
Nawoord
Dit was geweldig, nooit meer doen en zeker niet aan te raden, maar het maakt wel een geweldig verhaal als je het mij vraagt. Sindsdien ook geen MDMA meer gelikt. De dip erna was wel erg groot, ik heb 13 uur geslapen maar kon gelukkig wel gewoon eten etc. De week erna was ik wel wat down maar vooral moe.
