kleine engeltjes fladderen door mijn lichaam, ze schenken mij een moment van geluk. Coco rosie ligt op en ik geniet van de gevoelige stem. Dit is de hemel, geen zorgen, enkel nu telt. Ik ben heerlijk teruggettrokken in mezelf. Ik droom duizenden werelden ver, waar niemand me kan raken. Vlieg op een tapijt van volmaaktheid en ben dankbaar om mezelf. Ik leef! Nu helpt Pink Floyd me op weg naar het zweefvliegtuig in mijn hoofd. Shine on you, crazy diamond. Zo voel ik me, alsof diamanten rondom me schitteren en niets dit fijne gevoel in de weg kan staan. Ik ben de vrede zelf. Ik bedenk kleuren, ze verbroederen en krijgen onbestemde kinderen. Niets heeft een bestemming nodig, alles komt zoals het komt. Que sera sera, wat moet zijn zal zijn. Wat een heerlijk geluid verdwijnt in mijn oren, en ik ben dankbaar dat ik kan horen. Ik ben blij dat ik besta. Muzikaal orgasme. Mijn gedachten drijven mee op de tonen, alles is perfect. De muziek begrijpt me, en ik begrijp haar. adembenemend intens. Ik heb enkel mezelf nodig om gelukkig te zijn... Het gaat erom het kind in je te bewaren en te koesteren, onbevangen je natuur te bekijken en het pad te volgen die je onbezoedelde geest je toont. Alles is puur op deze manier, onaantastbaar en eerlijk. Doodeerlijk. Deel je visioenen met anderen en je komt tot een oneindige samenleving waar alles is zoals het zou moeten zijn. Er is meer realiteit dan de meeste mensen beseffen. Ik verken mijn geest op een unieke, creatieve manier die niemand ooit van me zal kunnen stelen.Rustige fonteintjes klateren vanuit mijn buik door mijn hele lichaam. De spetters vallen terug omlaag in mijn hoofd en verspreiden die gloed waarnaar ik zo verlang. Ik drink en ben dankbaar dat ik de natuur mag gebruiken om mijn dorst te lessen. Water is eerlijk en vrij, het gaat waar het niet gaan kan en houdt geen rekening met wat anderen denken. Ik vertoon op dit moment opvallend veel gelijkenissen met water. Ik ben water. Ik ben onmisbaar voor mezelf. Eindelijk erken ik mezelf.
Ik begeef me in moijn eigen ruimte, al knarsetandend. De patchoulliwierook ruikt scherp en ik hou ervan.
Ik begrijp de krachtige stem van janis jopin, net als ik wou ze het onderste uit de kan van het leven halen.Ik heb de kans gekregen om van mezelf te houden en ik grijp ze met beide handen stevig beet. Zelfs de duistere geluidjes in mijn leven zijn boeiend. Wat is het mooi hier. Mijn plaatsje, ik hoor hier thuis. Ik ben echt en iemand mag me dat kwalijk nemen. Dit is het baarmoedergevoel, maar dan als een bewuste keuze meegemaakt. De rust in mijn lijf en hoofd valt niet te beschrijven. Dit is mijn avond. Ik voel mijn lichaam niet meer, enkel mijn geest telt. In een reflex typ ik zodat ik deze wonderlijke ervaring nooit zal vergeten.
Het is bemoedigend om te weten hoe het leven kan zijn. Ik besef eindelijk dat ik mezelf kan zijn. Psychedelische gekte bestaat niet, enkel waarheid. Ik hoor bij mezelf en alle duistere wolken drijven ver weg, uit mijn zicht. Ik mag verdomme trots zijn want ik hoor bij mezelf. Nieuwsgierig naar wat verschillende genres van muziekme kunnen vertellen. Ik leg Abba op en besluit even door mijn kamer te dansen.Wat een wonder toch, je draait de kraan open en je hebt levensschenkend water. Ik verhuis opnieuw naar Janis joplin, half moon. "Just to bring all your sweet love home to me" . Zij is een natuurlijke drugs, de kracht die
haar stem bevat is ongelooflijk. Ik kan hopeloos verdwalen, maar vind altijd de weg terug. Wanhoop is niet nodig, alles heeft een doel. Ik besluit John B. Sebastian op te leggen, "I'll paint rainbows all ove your blues..." Alweer iemand die zich behoorlijk realiseert hoe het leven werkt. Eerst moeten we onszelf steunen, als dat lukt kunne we oneindig veel liefde schenken aan dieren, planten en mensen. Zelfs sporadisch an dingen, als ze een symbolische waarde bevatten. Dingen waaraan je ziel zich hecht, zoals de verf waarmee ik mij n gevoel op doek zet. De verf helpt me mezelf te aanvaarden. Ik ben enkel materialistisch als ik waarde hecht aan iets. Het regent in het volgende coco rosie liedje, maar dat geeft niet, het voelt natuurlijk aan. Ik geniet van de denkbeeldige spetters op mijn huid. Iedereen moet zichzelf ontdekken, jammergenoeg durven velen dat niet en kiezen ze voor de gemakkelijke weg: niet zelf denken, maar alles ingepeperd krijgen. Veilig en eenvoudig, dat wel, maar het kan ook anders en véél boeiender: nagaan voor wat je echt staat, wie je bent. Maar dat vergt veel lef en is een levenslange opgave.Ik kan misschien arrogant overkomen, maar ik heb een onbdwingbare drang om te weten hoe mij geest écht in elkaar zit, met zo weing mogelijk indoctrinatie ontdekken waar ik voor sta.Ik kan wel huilen van geluk. Ik ben zo dankbaar voor deze levenslust en koester mezelf intens. Ik stel me voor hoe ontzettend mooi een oranje koffielmolen zou zijn. Mijn geest wordt volleddig ingepalmd door dit beeld en ik streel de koffiemolen. Het voelt natuurlijk aan. "Overal is liefde, heel goedkope liefde, en ik hou van robots in een ruimtetuig..." zingt Gorki. "Je nodigt een eenzame uit, dat kost je echt geen moeite, en je wint de Nobelprijs voor de vrede". Alles wat ooit negatief leek, wordt poitief gedraaid. Ik maak mee, ik beleef! Het leven is boeiend, zo ontzetten oneindig aan ervaringen als je er maar voor openstaat.Met de vriendelijke, bonte vogels in mijn hoofd ben ik nooit alleen. Het is een eenzaam uitzicht, maar in tegenstelling tot de meeste mensen kan ik genieten van het panorama. "I'll make it to the moon if I have to crawl." De wereld heeft recht op mij, en vooral: ik heb recht op de wereld. Ik besluit even een staaltje puber in me naar boven te halen en laat me in mijn eentje gaan op bro hymn. Ik spring inwendig de hele kamer rond! Energie volop. Ik krijg een berichtje en besef hoe bevoorrecht ik ben om vrienden te hebben. Gedachtengangen schietn door mijn hoofd en ik heb moeite om ze aan elkaar te binden. Wat is het menselijk brein toch fascinerend, zo moelijk te vatten en daardoor zo'n interessante zoektocht. Ik leg transient van orbital op en laat me heel even gedachtenloos zweven op de muziek. Ik zie de ruimetuigen waar Gorki overt zong vliegen. transient bouwt zich op naar een oase van zelfbewustzijn. Ik bén, en dat is de kern van de hele zaak.Ik vereenzelvig me met de prachtige tonen. Hoe muziek je kan begeleiden op een trip. Ik besluit het effect van nog andere genres muziek te onderzoeken en kies voor modest mouse."My heart belongs there". Lukrt niet zo goed. Moby met "it's rainig again" dan maar. Energierijk. Wat zou het zalig zijn om nu op srtaat te dansen in de regen. Alleen, mijn hoofd in de lucht, huppelen op straat en de wereld laten zien dat ik er ben en durf te leven, genieten en mezelf zijn! Liefst naakt, volledige vrijheid! Weg met de ziekte van indoctrinatie en manipulatie, medelijden met de zombies in deze maatschappij. let op, ik begrijp hen wek hoor, zoals gezegd, de meesten beseffen niet dat ze zichzelf kunnen zijn, ze zijn al te veel gesocialieerd om die luchtbel nog te kunnen doorprikken.Ik wou dat iedereen zijn vleugels ontdekte en zo hun échte wereld kon invliegen. Geen marionetten meer van het systeem, maar bewuste mensen die durven stilstaan bij zichzelf en pijnlijke ervaringen niet logischerwijze als negatief beschouwen. Ik kijk door de ramen van de gewillige huizen en zie hoe mensen geleefd worden. Het is een nutteloze zaak, maar que sera sera. Ik weet dat ik het mezelf moeilijk maak, en heb daardoor wel degelijk respect voor de veiligere levenswijze van anderen. Maar met mijn hoogstwaarschijnlijk naïeve kijk op het leven sta ik nogal achter de idee van "turn on, tune in and drop out". Zoals Jefferson Airplane nu zing: feed your head! Ik weet ook dat die hippie-idealen als onrealistisch bekeken worden, maar het lijt mij een bewustere manier van leven. Ik heb dat idealisme nodig om hier te kunnen blijven. Zo kan ik onverwacht steeds nieuwe dromen maken en daarop verder leven. Mijn fantasie is ooit ongemerkt in me geslopen en er gebleven. Ik overleef op mijn fantasie omdat deze voor mij persoonlijk de waarheid is.Soms eenzaam, maar ik ben tenminste trouw aan mezelf! Geniet van "hotel California" van the Eagles. Het zinnetje "some dance to remember, some dance to forget" heeft een speciale betekenis voor me, het slaat op de kloof tussen mij en de meeste andere mensen. Zij dansen om te vergeten. Ik draai even rond met mijn armen in de lucht, blootvoets op mijn tapijt. Om de melancholie helemaal compleet te maken, leg ik "strangers in the night "op van de geliefde Sinatra. Zo overdrdeven melig dat de Frank zo eerlijk, zo openhartg lijkt. Niemand wil zo gevoelig overkomen, respect! Ik geniet van een sigaretje, de rook prikt in mn neus en ik vind het aangenaam. "Donker stille gangen, de geur blijft mij bekend" zingt alweer gorki, en ik begijp hoe hij zich voelt, "deze geur raak je niet kwijt", uiteindelijk ben je weer alleen ,maar eenmaal je dat beseft ben je je eigen beste vriend, jij en je fantasie. Overal kan je heen, de diepe donker gangen maar ook het grote salon waar de thee en de gezelligheid klaarstaat. Je mag niet alleen positieve ervaringen verwachten, maar ook genieten van de teleurstellingen. Het maakt je sterker, je hebt het nodig om af en toe het zwarte van de dingen in te zien. Alleen zo leer je het licht te waarderen. Je moet door dalen gaan om van de heuvels te kunnen genieten, of van bergen, zoals deze die ik nu beklim. Ik ben een observant en neem de natuur zoals het komt, tegen het leven kan je toch niet vechten. Ik leg de gedreven stem van courtney love op en kijk op naar haar drift. Leven tot het uiterste, zo komt ze over, net als ik. Als een jonge puppy alles besnuffelen, af en toe het deksel op de neus krijgen, maar als een nieuwsgierig kind in het leven staan is de boodschap! Ik ben tevreden dat ik een muzikale duizendpoot ben, elk lied kan je wel iets bijbgrengen. Daarna beschrijft Bush onomwonden hoe ik me voel "I don't wanna come back down from this cloud! it's taking me all this time to find out what i need..." Het is aangenaam om op weg te zijn naar jezelf, één worden met je gevoel.
Ik begeef me in moijn eigen ruimte, al knarsetandend. De patchoulliwierook ruikt scherp en ik hou ervan.
Ik begrijp de krachtige stem van janis jopin, net als ik wou ze het onderste uit de kan van het leven halen.Ik heb de kans gekregen om van mezelf te houden en ik grijp ze met beide handen stevig beet. Zelfs de duistere geluidjes in mijn leven zijn boeiend. Wat is het mooi hier. Mijn plaatsje, ik hoor hier thuis. Ik ben echt en iemand mag me dat kwalijk nemen. Dit is het baarmoedergevoel, maar dan als een bewuste keuze meegemaakt. De rust in mijn lijf en hoofd valt niet te beschrijven. Dit is mijn avond. Ik voel mijn lichaam niet meer, enkel mijn geest telt. In een reflex typ ik zodat ik deze wonderlijke ervaring nooit zal vergeten.
Het is bemoedigend om te weten hoe het leven kan zijn. Ik besef eindelijk dat ik mezelf kan zijn. Psychedelische gekte bestaat niet, enkel waarheid. Ik hoor bij mezelf en alle duistere wolken drijven ver weg, uit mijn zicht. Ik mag verdomme trots zijn want ik hoor bij mezelf. Nieuwsgierig naar wat verschillende genres van muziekme kunnen vertellen. Ik leg Abba op en besluit even door mijn kamer te dansen.Wat een wonder toch, je draait de kraan open en je hebt levensschenkend water. Ik verhuis opnieuw naar Janis joplin, half moon. "Just to bring all your sweet love home to me" . Zij is een natuurlijke drugs, de kracht die
haar stem bevat is ongelooflijk. Ik kan hopeloos verdwalen, maar vind altijd de weg terug. Wanhoop is niet nodig, alles heeft een doel. Ik besluit John B. Sebastian op te leggen, "I'll paint rainbows all ove your blues..." Alweer iemand die zich behoorlijk realiseert hoe het leven werkt. Eerst moeten we onszelf steunen, als dat lukt kunne we oneindig veel liefde schenken aan dieren, planten en mensen. Zelfs sporadisch an dingen, als ze een symbolische waarde bevatten. Dingen waaraan je ziel zich hecht, zoals de verf waarmee ik mij n gevoel op doek zet. De verf helpt me mezelf te aanvaarden. Ik ben enkel materialistisch als ik waarde hecht aan iets. Het regent in het volgende coco rosie liedje, maar dat geeft niet, het voelt natuurlijk aan. Ik geniet van de denkbeeldige spetters op mijn huid. Iedereen moet zichzelf ontdekken, jammergenoeg durven velen dat niet en kiezen ze voor de gemakkelijke weg: niet zelf denken, maar alles ingepeperd krijgen. Veilig en eenvoudig, dat wel, maar het kan ook anders en véél boeiender: nagaan voor wat je echt staat, wie je bent. Maar dat vergt veel lef en is een levenslange opgave.Ik kan misschien arrogant overkomen, maar ik heb een onbdwingbare drang om te weten hoe mij geest écht in elkaar zit, met zo weing mogelijk indoctrinatie ontdekken waar ik voor sta.Ik kan wel huilen van geluk. Ik ben zo dankbaar voor deze levenslust en koester mezelf intens. Ik stel me voor hoe ontzettend mooi een oranje koffielmolen zou zijn. Mijn geest wordt volleddig ingepalmd door dit beeld en ik streel de koffiemolen. Het voelt natuurlijk aan. "Overal is liefde, heel goedkope liefde, en ik hou van robots in een ruimtetuig..." zingt Gorki. "Je nodigt een eenzame uit, dat kost je echt geen moeite, en je wint de Nobelprijs voor de vrede". Alles wat ooit negatief leek, wordt poitief gedraaid. Ik maak mee, ik beleef! Het leven is boeiend, zo ontzetten oneindig aan ervaringen als je er maar voor openstaat.Met de vriendelijke, bonte vogels in mijn hoofd ben ik nooit alleen. Het is een eenzaam uitzicht, maar in tegenstelling tot de meeste mensen kan ik genieten van het panorama. "I'll make it to the moon if I have to crawl." De wereld heeft recht op mij, en vooral: ik heb recht op de wereld. Ik besluit even een staaltje puber in me naar boven te halen en laat me in mijn eentje gaan op bro hymn. Ik spring inwendig de hele kamer rond! Energie volop. Ik krijg een berichtje en besef hoe bevoorrecht ik ben om vrienden te hebben. Gedachtengangen schietn door mijn hoofd en ik heb moeite om ze aan elkaar te binden. Wat is het menselijk brein toch fascinerend, zo moelijk te vatten en daardoor zo'n interessante zoektocht. Ik leg transient van orbital op en laat me heel even gedachtenloos zweven op de muziek. Ik zie de ruimetuigen waar Gorki overt zong vliegen. transient bouwt zich op naar een oase van zelfbewustzijn. Ik bén, en dat is de kern van de hele zaak.Ik vereenzelvig me met de prachtige tonen. Hoe muziek je kan begeleiden op een trip. Ik besluit het effect van nog andere genres muziek te onderzoeken en kies voor modest mouse."My heart belongs there". Lukrt niet zo goed. Moby met "it's rainig again" dan maar. Energierijk. Wat zou het zalig zijn om nu op srtaat te dansen in de regen. Alleen, mijn hoofd in de lucht, huppelen op straat en de wereld laten zien dat ik er ben en durf te leven, genieten en mezelf zijn! Liefst naakt, volledige vrijheid! Weg met de ziekte van indoctrinatie en manipulatie, medelijden met de zombies in deze maatschappij. let op, ik begrijp hen wek hoor, zoals gezegd, de meesten beseffen niet dat ze zichzelf kunnen zijn, ze zijn al te veel gesocialieerd om die luchtbel nog te kunnen doorprikken.Ik wou dat iedereen zijn vleugels ontdekte en zo hun échte wereld kon invliegen. Geen marionetten meer van het systeem, maar bewuste mensen die durven stilstaan bij zichzelf en pijnlijke ervaringen niet logischerwijze als negatief beschouwen. Ik kijk door de ramen van de gewillige huizen en zie hoe mensen geleefd worden. Het is een nutteloze zaak, maar que sera sera. Ik weet dat ik het mezelf moeilijk maak, en heb daardoor wel degelijk respect voor de veiligere levenswijze van anderen. Maar met mijn hoogstwaarschijnlijk naïeve kijk op het leven sta ik nogal achter de idee van "turn on, tune in and drop out". Zoals Jefferson Airplane nu zing: feed your head! Ik weet ook dat die hippie-idealen als onrealistisch bekeken worden, maar het lijt mij een bewustere manier van leven. Ik heb dat idealisme nodig om hier te kunnen blijven. Zo kan ik onverwacht steeds nieuwe dromen maken en daarop verder leven. Mijn fantasie is ooit ongemerkt in me geslopen en er gebleven. Ik overleef op mijn fantasie omdat deze voor mij persoonlijk de waarheid is.Soms eenzaam, maar ik ben tenminste trouw aan mezelf! Geniet van "hotel California" van the Eagles. Het zinnetje "some dance to remember, some dance to forget" heeft een speciale betekenis voor me, het slaat op de kloof tussen mij en de meeste andere mensen. Zij dansen om te vergeten. Ik draai even rond met mijn armen in de lucht, blootvoets op mijn tapijt. Om de melancholie helemaal compleet te maken, leg ik "strangers in the night "op van de geliefde Sinatra. Zo overdrdeven melig dat de Frank zo eerlijk, zo openhartg lijkt. Niemand wil zo gevoelig overkomen, respect! Ik geniet van een sigaretje, de rook prikt in mn neus en ik vind het aangenaam. "Donker stille gangen, de geur blijft mij bekend" zingt alweer gorki, en ik begijp hoe hij zich voelt, "deze geur raak je niet kwijt", uiteindelijk ben je weer alleen ,maar eenmaal je dat beseft ben je je eigen beste vriend, jij en je fantasie. Overal kan je heen, de diepe donker gangen maar ook het grote salon waar de thee en de gezelligheid klaarstaat. Je mag niet alleen positieve ervaringen verwachten, maar ook genieten van de teleurstellingen. Het maakt je sterker, je hebt het nodig om af en toe het zwarte van de dingen in te zien. Alleen zo leer je het licht te waarderen. Je moet door dalen gaan om van de heuvels te kunnen genieten, of van bergen, zoals deze die ik nu beklim. Ik ben een observant en neem de natuur zoals het komt, tegen het leven kan je toch niet vechten. Ik leg de gedreven stem van courtney love op en kijk op naar haar drift. Leven tot het uiterste, zo komt ze over, net als ik. Als een jonge puppy alles besnuffelen, af en toe het deksel op de neus krijgen, maar als een nieuwsgierig kind in het leven staan is de boodschap! Ik ben tevreden dat ik een muzikale duizendpoot ben, elk lied kan je wel iets bijbgrengen. Daarna beschrijft Bush onomwonden hoe ik me voel "I don't wanna come back down from this cloud! it's taking me all this time to find out what i need..." Het is aangenaam om op weg te zijn naar jezelf, één worden met je gevoel.
