Makker Steevast
Experimenterende gebruiker
Tripreport 29-01-22
Deze reis was alweer een tijdje geleden, maar ik wilde hem toch opschrijven. Onlangs had ik, naar aanleiding van deze trip, een reis op truffels gedaan. Op dat tripreport kreeg ik leuke reacties, dus besloot ik deze ook op te schrijven (en ook voor m’n eigen archief).
Al heel lang wilde ik graag XTC proberen. Ik heb het een enkele keer genomen, tijdens een enorm, duister feest. Die ervaring was geinig, maar ondertussen heb ik een gezin, en hou niet meer zo van de partyscene. In mijn omgeving heb ik geen mensen die er mee bezig zijn, dus de lat lag hoog en afstand was groot. Maar toch wilde ik het graag ervaren.
Ik las het boek ‘Drug use for grownups’ van Carl Hart, en snapte dat we eigenlijk allemaal te druk doen over drugs, dat het juist een fantastische uitvinding is om jezelf te leren kennen (mits verantwoordelijk en veilig gebruikt). Daarbij kwam een proces van het bij mijn vrouw laten inweken dat ik dit wilde doen; haar (voor)oordelen over drugs waren aanwezig, en moest ik ook rekening mee houden. Daarbij wil ik nog steeds een verantwoordelijk persoon, echtgenoot en vader blijven. Maar na veel ingelezen te hebben, had ik het vertrouwen dat ik verantwoordelijk hiermee omging, en de stap wilde zetten.
Viavia een kennis van werk kwam ik in contact met Hans. Hij werkt met MDMA en begeleid reizen op allerhande psychedelica. Na een half jaar te hebben gewacht, heb ik hem gebeld. Het was een fijn gesprek, en door mijn lezen en nadenken kon ik goed verwoorden wat ik van de reis en ervaring verwachtte; ik wilde meer kennis en inzicht van mezelf en mijn gedachten.
Niet veel later planden we een avond waarop we samen zouden innemen. Ik kwam BLOEDNERVEUS bij Hans aan, rond vijf uur. Het zou gebeuren bij hem thuis, en ik wist echt niet wat me te wachten stond. Een hele bewust beleving van deze drugs… zou ik de weg kwijtraken, naakt het bos in rennen, overgeven, hallucineren of ontzettend geil worden? En zou ik dan wel helemaal veilig zijn bij deze kerel die ik eigenlijk nauwelijks kende? Hing ik niet over twee uur ondersteboven aan vleeshaken in de schuur…? Moedig voorwaarts, dan maar. What else?
18u. Sinds de vorige avond had ik niets meer gegeten, zoals geadviseerd, en alleen maar thee gedronken. Hans had in twee bekertjes voor ons beiden een dosis klaargezet, en we namen in in stilte. Het smaakte naar mijn idee zoutig, en naar blauwe kaas. De zenuwen verdwenen niet echt, maar we begonnen een beetje te praten. Ik kon een kaart uitzoeken uit een tarotkaartendek van Osho die Hans had klaargezet. Na wat schiften sprak de kaart ‘Stilte’ me aan, en ik zette deze apart.
Na een uur gebeurde er nog niks, en voelde het een beetje als een domper; Hans was inmiddels al vertrokken, en zat duidelijk te genieten van de effecten. En toen, heel langzaam, kwam er een enorme rust over me heen zakken. Ik hoorde het tikken van de verwarming, zacht gepraat elders in het huis. ‘Wat een rust’, was het eerste wat ik zei. En; ’Eigenlijk zijn dit de mooiste geluiden’. ‘Schrijf maar op’ zei Hans. En ik was vertrokken.
Hans had aangeraden een schrift mee te nemen om in te schrijven, en dat ging ik toen ook doen. De stilte had helemaal bezit van me genomen, en ik kon er woorden aan geven. M’n lijf was enorm ontspannen, mijn hoofd werd stil. Wat me het meest opviel is dat ik dit gevoel al herkende; een tijd geleden heb ik heel regelmatig gemediteerd. Dit heb ik een tijd niet meer gedaan - tijdgebrek, weinig belang, geen zin, geen regelmaat. Maar ik voelde heel sterk dat deze rust, deze spil van stilte eigenlijk mijn essentie is. Het voelde als thuiskomen. Alle onrust en stress is troep die eromheen gebeurt, die van buitenaf naar binnen komt. Of één van mijn eigen patronen van ongemak of woede. Het is wat me weghaalt van deze sereniteit. En zodra ik deze rust opzoek, gaat mijn hart open en kan ik zien waar ik een beter mens ben, een betere vader/echtgenoot.
Het werd me heel helder, dit is wat me te doen stond; het pad naar binnen - naar deze stilte ‘oefenen’. Door meditatie. Ik zag voor me dat ik thuis een plek voor mezelf zou maken. Met een altaar, een kleed en meditatiekussen. Een heilige plek voor mezelf om terug te keren naar de bron, mijn kern; de stilte.
Rond dit thema heb ik een hele hoop opgeschreven, en is me een heleboel duidelijk geworden. Waar je je mee omringt wordt je door besmet. Dus alcohol, stress, koffie en nagelbijten - allemaal destructief en onnodig. Wanneer ik uit contact ga, niet lekker in m’n vel zit - terug naar de bron. Mediteren. Van MDMA ga je enorm open staan; omring je je met lieve mensen, voel je de liefde. Omring je je met harde muziek, ga je hard op de muziek. Omring je je met niks, met de stilte, en je keert naar binnen, naar je essentie.
We luisterden nog wat rustige muziek, ik at een appel. Het maakte allemaal minder indruk dan de daverende rust in mijn lijf en hoofd. Het waren een paar heerlijke, leerzame uren. Ik praatte af en toe, Hans gaf me eigenlijk letterlijk steeds terug wat ik zei, en die wijsheden schreef ik op.
Rond tien uur begon het uit te werken, helaas. Maar de effecten bleven nog lang nagonzen. Ik ging naar bed (ik bleef bij Hans logeren), en heb nog een paar kriebelige zinnen geschreven, en viel toen in slaap.
De weken erna bleef het relaxte effect nog goed voelbaar. Ik voelde me verlicht, met nieuwe inzichten. Niet lang erna richtte ik een kamer op zolder in zoals ik het mooi en sereen vond (steeds dacht ik er bij; ‘zou ik in deze ruimte heel chill MDMA kunnen doen ?’). Sinds die avond mediteer ik elke dag 20 minuten, drink geen koffie en nauwelijks alcohol (en niet meer op m’n vingers aan 't kauwen!). Gewoon geen behoefte meer aan. Mijn leven is echt verbeterd; minder chagrijnig, minder vaak boos en kan beter naar mijn eigen behoeftes en gevoelens luisteren.
Ik ben ontzettend dankbaar voor de zorg van Hans en de inzichten die dit middel me heeft gegeven. Dank voor het lezen.
Deze reis was alweer een tijdje geleden, maar ik wilde hem toch opschrijven. Onlangs had ik, naar aanleiding van deze trip, een reis op truffels gedaan. Op dat tripreport kreeg ik leuke reacties, dus besloot ik deze ook op te schrijven (en ook voor m’n eigen archief).
Al heel lang wilde ik graag XTC proberen. Ik heb het een enkele keer genomen, tijdens een enorm, duister feest. Die ervaring was geinig, maar ondertussen heb ik een gezin, en hou niet meer zo van de partyscene. In mijn omgeving heb ik geen mensen die er mee bezig zijn, dus de lat lag hoog en afstand was groot. Maar toch wilde ik het graag ervaren.
Ik las het boek ‘Drug use for grownups’ van Carl Hart, en snapte dat we eigenlijk allemaal te druk doen over drugs, dat het juist een fantastische uitvinding is om jezelf te leren kennen (mits verantwoordelijk en veilig gebruikt). Daarbij kwam een proces van het bij mijn vrouw laten inweken dat ik dit wilde doen; haar (voor)oordelen over drugs waren aanwezig, en moest ik ook rekening mee houden. Daarbij wil ik nog steeds een verantwoordelijk persoon, echtgenoot en vader blijven. Maar na veel ingelezen te hebben, had ik het vertrouwen dat ik verantwoordelijk hiermee omging, en de stap wilde zetten.
Viavia een kennis van werk kwam ik in contact met Hans. Hij werkt met MDMA en begeleid reizen op allerhande psychedelica. Na een half jaar te hebben gewacht, heb ik hem gebeld. Het was een fijn gesprek, en door mijn lezen en nadenken kon ik goed verwoorden wat ik van de reis en ervaring verwachtte; ik wilde meer kennis en inzicht van mezelf en mijn gedachten.
Niet veel later planden we een avond waarop we samen zouden innemen. Ik kwam BLOEDNERVEUS bij Hans aan, rond vijf uur. Het zou gebeuren bij hem thuis, en ik wist echt niet wat me te wachten stond. Een hele bewust beleving van deze drugs… zou ik de weg kwijtraken, naakt het bos in rennen, overgeven, hallucineren of ontzettend geil worden? En zou ik dan wel helemaal veilig zijn bij deze kerel die ik eigenlijk nauwelijks kende? Hing ik niet over twee uur ondersteboven aan vleeshaken in de schuur…? Moedig voorwaarts, dan maar. What else?
18u. Sinds de vorige avond had ik niets meer gegeten, zoals geadviseerd, en alleen maar thee gedronken. Hans had in twee bekertjes voor ons beiden een dosis klaargezet, en we namen in in stilte. Het smaakte naar mijn idee zoutig, en naar blauwe kaas. De zenuwen verdwenen niet echt, maar we begonnen een beetje te praten. Ik kon een kaart uitzoeken uit een tarotkaartendek van Osho die Hans had klaargezet. Na wat schiften sprak de kaart ‘Stilte’ me aan, en ik zette deze apart.
Na een uur gebeurde er nog niks, en voelde het een beetje als een domper; Hans was inmiddels al vertrokken, en zat duidelijk te genieten van de effecten. En toen, heel langzaam, kwam er een enorme rust over me heen zakken. Ik hoorde het tikken van de verwarming, zacht gepraat elders in het huis. ‘Wat een rust’, was het eerste wat ik zei. En; ’Eigenlijk zijn dit de mooiste geluiden’. ‘Schrijf maar op’ zei Hans. En ik was vertrokken.
Hans had aangeraden een schrift mee te nemen om in te schrijven, en dat ging ik toen ook doen. De stilte had helemaal bezit van me genomen, en ik kon er woorden aan geven. M’n lijf was enorm ontspannen, mijn hoofd werd stil. Wat me het meest opviel is dat ik dit gevoel al herkende; een tijd geleden heb ik heel regelmatig gemediteerd. Dit heb ik een tijd niet meer gedaan - tijdgebrek, weinig belang, geen zin, geen regelmaat. Maar ik voelde heel sterk dat deze rust, deze spil van stilte eigenlijk mijn essentie is. Het voelde als thuiskomen. Alle onrust en stress is troep die eromheen gebeurt, die van buitenaf naar binnen komt. Of één van mijn eigen patronen van ongemak of woede. Het is wat me weghaalt van deze sereniteit. En zodra ik deze rust opzoek, gaat mijn hart open en kan ik zien waar ik een beter mens ben, een betere vader/echtgenoot.
Het werd me heel helder, dit is wat me te doen stond; het pad naar binnen - naar deze stilte ‘oefenen’. Door meditatie. Ik zag voor me dat ik thuis een plek voor mezelf zou maken. Met een altaar, een kleed en meditatiekussen. Een heilige plek voor mezelf om terug te keren naar de bron, mijn kern; de stilte.
Rond dit thema heb ik een hele hoop opgeschreven, en is me een heleboel duidelijk geworden. Waar je je mee omringt wordt je door besmet. Dus alcohol, stress, koffie en nagelbijten - allemaal destructief en onnodig. Wanneer ik uit contact ga, niet lekker in m’n vel zit - terug naar de bron. Mediteren. Van MDMA ga je enorm open staan; omring je je met lieve mensen, voel je de liefde. Omring je je met harde muziek, ga je hard op de muziek. Omring je je met niks, met de stilte, en je keert naar binnen, naar je essentie.
We luisterden nog wat rustige muziek, ik at een appel. Het maakte allemaal minder indruk dan de daverende rust in mijn lijf en hoofd. Het waren een paar heerlijke, leerzame uren. Ik praatte af en toe, Hans gaf me eigenlijk letterlijk steeds terug wat ik zei, en die wijsheden schreef ik op.
Rond tien uur begon het uit te werken, helaas. Maar de effecten bleven nog lang nagonzen. Ik ging naar bed (ik bleef bij Hans logeren), en heb nog een paar kriebelige zinnen geschreven, en viel toen in slaap.
De weken erna bleef het relaxte effect nog goed voelbaar. Ik voelde me verlicht, met nieuwe inzichten. Niet lang erna richtte ik een kamer op zolder in zoals ik het mooi en sereen vond (steeds dacht ik er bij; ‘zou ik in deze ruimte heel chill MDMA kunnen doen ?’). Sinds die avond mediteer ik elke dag 20 minuten, drink geen koffie en nauwelijks alcohol (en niet meer op m’n vingers aan 't kauwen!). Gewoon geen behoefte meer aan. Mijn leven is echt verbeterd; minder chagrijnig, minder vaak boos en kan beter naar mijn eigen behoeftes en gevoelens luisteren.
Ik ben ontzettend dankbaar voor de zorg van Hans en de inzichten die dit middel me heeft gegeven. Dank voor het lezen.
