Verslag van ongeveer een half jaar geleden. Destijds voor mezelf geschreven om te onthouden en te verwerken, maar gezien positieve reacties op mijn vorige report durf ik hem toch wel online te zetten. 
Wanneer: juli 2018
Wie: Niandra (vrouw, 28 jaar), alleen
Wat: LSD +/- 170 mg
Stemming: nieuwsgierig, beetje zenuwachtig
Titelloos
Om 16:30 uur neem ik iets meer dan de helft van het sterke Dalai Lama zegeltje. Ik ga lekker op de bank liggen en kijk een leuke komedie op tv over hippies in het leger die getraind worden om met paranormale krachten hun tegenstanders te verslaan. Na 45 minuten voel ik nog niets en ik vraag me af of de dosering te laag is geweest. Na een uur beginnen dan toch de eerste kleine veranderingen. De film begin ik steeds grappiger te vinden en ik heb een constante glimlach op mijn gezicht. Ik begin spanning op mijn kaken te voelen. Af en toe schater ik het uit van het lachen en soms lopen de tranen over mijn wangen door het lachen. De beelden op tv beginnen hevig te vervormen. Ik weet dat ik naar een speelfilm aan het kijken ben, maar zoals LSD vaak bij mij doet lijkt het het volgende moment alsof ik naar een animatiefilm en/of een cartoon zit te kijken. Het is zo fascinerend dat ik de film opnieuw aanzet wanneer hij is afgelopen. De film ziet er nu weer totaal anders uit en ik kom niet meer bij. Ik zet het beeld af en toe op pauze maar dan loopt het beeld gewoon door. Ook vind ik het steeds lastiger om de tv van de muur te onderscheiden.
Wanneer ik de film niet meer kan volgen besluit ik dat het misschien leuker is om muziek op te zetten. Ik had al een psytrance/goa mix met visuals op de computer klaarstaan, maar ik heb de grootste moeite deze aan te zetten (dit ging met veel gegiegel gepaard). Net als ik denk dat ik het goede knopje heb, krijg ik een foutmelding. Gelukkig had ik voorafgaand aan de trip met mijn vooruitziende blik al een andere playlist als back up klaargezet, aangezien dit soort dingen mij altijd overkomen onder invloed. Deze krijg ik wel aangezet en ik ben trots op mezelf dat dit is gelukt. Ik besluit wat te dansen, in de hoop dat mijn acid chills/trillingen/spasmes wat minder zullen worden, maar dit werkt niet. Ik begin heel hard te klappertanden en neem nog wat magnesium glycinaat. Ik kijk in het boek van Alex Grey en zie hoe de afbeeldingen tot leven komen.
Ik moet ongeveer elk kwartier plassen, en elke keer dat ik weer op de wc zit worden de visuals op de tegeltjes voor me weer een stapje heftiger. In het begin zag ik alleen dat de tint van de tegeltjes veranderden, terwijl even later de tegeltjes compleet begonnen te flikkeren van donker naar licht en alles wat daartussen zit. Ook vormden zich vele patronen en slangachtige bewegingen in de tegeltjes. Geluiden klinken raar, soms alsof ze via een luidspreker te horen zijn. Ik schrik van burengeluiden buiten.
In de kamer is het nu heel druk, vol kleuren, lichten, bewegingen, trillingen en energie. Vanaf dit punt raak ik de draad een beetje kwijt. Alles wordt één geheel, alles heeft met elkaar te maken. Het harde klappertanden en de hevige ongecontroleerde spiersamentrekkingen zijn overweldigend en doen zeer, zou het komen doordat ik ook nog citalopram slik welke bij mij ook spiersamentrekkingen geeft? Hoe dan ook, het trillen loopt precies synchroon met de muziek, alsof mijn lichaam de energie van de muziek vertaalt en zichtbaar maakt. Ik verlies (opnieuw) mijn vermogen om woorden te vormen en slechts rare, betekenisloze primaire lettergrepen en klanken komen in mijn gedachten op. Ik accepteer het en ik herken het ineens weer van mijn vorige trip. Op een vreemde manier voelen die klanken als thuiskomen, hoewel het ook best eng is om geen woorden meer te kunnen vormen.
Ik voel me intens moe maar tegelijkertijd raast er enorm veel energie door mijn lichaam en langs mij heen. Als er ineens een harder stuk of climax in de muziek komt begint mijn lichaam hevig mee te schokken. Het doet pijn maar tegelijkertijd moet ik er heel hard om lachen. Af en toe word ik herinnerd aan het feit dat ik een lichaam heb, bijvoorbeeld als ik moet hoesten of als mijn haren in de weg zitten (of in mijn mond). Dat voelt heel raar, mijn lichaam voelt niet als het mijne en het is een vervelende reminder dat ik, energiebron, vastzit in de beperkingen van mijn lichaam. Als ik naar de tuin kijk, komt deze helemaal tot leven. Eigenlijk wil ik een stuk gaan wandelen, maar ik durf het niet aan. Ik ben bang dat ik teveel opval door mijn getril en dat ik niet normaal kan reageren als ik aangesproken word.
De klok is mijn houvast. 18:40. De klok ziet eruit alsof hij heel ver weg staat en heel oud is. Er zitten meerdere lagen tussen mij en de klok en het lijkt alsof hij geverfd is op een oud houten schilderij, met daaroverheen vele lagen glas en stof. Toch staat hij er rotsvast. Ik ben wel bezorgd over hoe lang dit nog zo heftig blijft, want de rugpijn is heftig (ik heb chronische rugpijn welke verergerd door de spierspanningen). Ik word weer meegezogen en maak van alles mee wat ik niet onder woorden kan brengen, en er gebeurt zoveel tegelijk, zo veel en zo overweldigend dat ik het meeste weer direct vergeet.
Om 20:45 krijg ik een vlaag van bewustzijn. Er gebeurt nog steeds heel veel, maar nu ben ik me er even bewust van, terwijl het me hiervoor allemaal overkwam en ik er niet over na kon denken. Ik maak hieruit op dat ik over de piek heen ben en dat stelt me gerust. Nu de grootste chaos weg is lukt het me om rustig te zitten en waar te nemen wat er allemaal gaande is. Nu zit ik in Wonderland na een onstuimige en turbulente reis daar naartoe en nu kan ik vanuit een meer ontspannen gevoel gaan ontdekken. Ik probeer te bedenken hoe ik dit alles aan mijn man kan vertellen als hij weer thuis is, en constateer dat er geen woorden bestaan om te beschrijven wat ik nu meemaak. En ineens besef ik me dat ik alléén in Wonderland zit. Als mijn man er ook was geweest, hadden wij geen woorden nodig gehad. Dan had hij het begrepen omdat hij hetzelfde zou voelen en dat zou zo’n gevoel van eenheid, verbondenheid en liefde gegeven hebben. Wij hebben dit al vaker samen gedaan dus hij wéét hoe het voelt. Dit speciale Wonderland, dat ik samen met hem heb ontdekt, waarvan bijna niemand (in onze omgeving) weet dat het bestaat. Dit was iets van ons samen, onze geheime wereld, onze escape route naar het universum. En dan mis ik hem vreselijk en vraag ik me af hoe ik dit zo heb kunnen doen in mijn eentje. Dit was bedoeld voor ons samen. Wat is er gebeurd? Wat is dit allemaal waard in mijn eentje? Hoe kan dit nou gebeurd zijn? Ik voel iets raars over mijn wangen lopen en het duurt even voordat ik besef dat het tranen zijn. En ik laat ze maar komen. Was hij maar hier, dan konden we samen genieten en kon ik mijn koppigheid opzij zetten. Ik wil hem knuffelen en naar hem kijken en zijn lach zien. Ik besluit deze gedachtes nu toch zo veel mogelijk los te laten. Ik wil niet in een bad trip terecht komen.
Ik weet niet meer hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar op een gegeven moment lukt het me om de muziek te veranderen in iets rustigers, een psychill mix (dit wilde ik al eerder, maar het duurde heel lang voor ik doorhad dat muziek een los iets was in plaats van een onderdeel van het geheel, en dat ik daar zelf iets aan kon veranderen. Een computer bedienen was me tijdens de piek dan ook zeker niet gelukt). Het voelt gelijk beter. Ineens voel ik een hevige rugpijn, terwijl ik al een paar uur niets had gevoeld. Ik constateer dat het er wel geweest moet zijn, maar dat er zo veel gaande was dat ik dat op dat moment niet voelde.
Ik ben de hele tijd besluiteloos en weet niet goed wat ik nu wil: harde muziek, zachte muziek, visuals, geen visuals, een film, geen film, op de bank of toch heen en weer lopen of juist aan tafel zitten? Heen en weer lopen voelt grappig, omdat het het ene moment lijkt alsof ik vele meters boven de grond uitkom, terwijl de bank juist heel laag oogt en alle andere objecten totaal uit verhouding zijn. Maar door de rugpijn lijkt het me beter te gaan liggen. Liggend voel ik me echter ineens heel moe worden, terwijl ik nog veel te hevig aan het trippen ben om te kunnen slapen. Dus besluit ik aan tafel te gaan zitten en wat gedachten op te schrijven. Ik merk al gauw dat dit afbreuk doet aan Wonderland. Mijn gedachtes gaan razendsnel en wat ik opschrijf is totaal geen goede weergave van wat ik allemaal denk, hoor, zie en voel. Terugkomende woorden zijn wel steeds ‘grappig, heel grappig, lachen, meer lachen, pijn, contrast, tegenstelling, paradox’ en ik vraag mezelf meerdere keren af wat mijn doel hiermee was, welke vragen ik mezelf stel. Ik kom tot de conclusie dat voor elke vraag die ik beantwoord, er weer tientallen vragen in de plaats komen.
De klok geeft 22:45 uur aan (+/- T+6). Het trippen gaat onverstoord door. Ik lig op de bank en mijn vingers dansen mee op de muziek. Het lijkt net een poppenspel en mijn vingers lijken de muziek feilloos aan te voelen. Ik moet er heel hard om lachen en schrik van hoe hard mijn eigen lach klinkt.
De trip mag nu wel minder worden. Ik heb pijn en ben moe. Maar hoe meer ik daar op let, hoe aanweziger het wordt. Beter kan ik me dus focussen op de positieve dingen. Ik zak nog geregeld diep weg in de trip. Het lijkt dan alsof ik er geen controle over heb, maar als het er echt op aankomt blijk ik die controle toch wel te hebben. Bijvoorbeeld als ik de muziek wil veranderen of als ik naar de wc moet. Het gaat moeizaam maar het gaat.
Weer een uur later. De tijd lijkt heel lang te duren. Als ik tv kijk lijkt het alsof alles zeer vertraagd wordt afgespeeld. Nog steeds lijkt het alsof elke film een animatiefilm of tekenfilm is. Ik vind het fascinerend. Ik kijk een tijdje naar een film, en pas na enkele minuten kom ik erachter dat hij op pauze staat; de beelden bleven gewoon bewegen. Altijd een mooi spectakel om te zien. Ik probeer visuals aan te zetten via youtube op tv, maar ik krijg het niet voor elkaar. Dan wil ik weer terug naar de gewone tv maar ook dit lukt me niet. Ik weet niet meer op welke knopjes ik moet drukken en snap niet meer hoe de afstandsbediening werkt. Het lukt me nog wel om de tv uit te zetten. Eigenlijk ook wel fijn zonder tv, want wanneer ik me op de ruimte om me heen focus komt elk gedeelte steeds meer tot leven.
01:00 uur (T+8,5). We gaan nog steeds op volle kracht door. Na nog wat gestoei met de afstandsbedieningen (tevergeefs) besluit ik de mediabox te resetten. Dit is een heel avontuur. Elke keer als ik dichterbij kom, springen de cijfers van de box naar achteren. Ik twijfel zelfs of dit wel de mediabox is omdat hij er zo anders uitziet. Toch lukt het me uiteindelijk. En dan heb ik weer beeld. Yes. Ik zap wat langs de films, maar ik kan er niets van maken. Dan kom ik toevallig langs porno op film 1. Wat ziet het er ranzig uit. Als twee glibberige zeewezens die een paringsdans doen. Zo kaal en zo glad. Doordat de lichamen en gezichten steeds vervormen zien de personen er zeer onaantrekkelijk en zelfs luguber uit. Desalniettemin merk ik dat mijn lichaam automatisch reageert en ik vind het niet vervelend.
02:00 uur. Ik zet een concert van Muse op. Even wat anders. Ik heb deze opname al vaak gezien maar nog nooit op deze manier. Het is leuk maar ik hoop nog steeds dat de trip nu snel zal afzwakken zodat ik naar bed kan.
Om 03:30 uur begint de trip langzaam wat af te zwakken. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en zie inderdaad dat mijn gezicht minder heftig veranderd dan eerst. Mijn kaken zijn rood en opgezet. Ik focus me op mijn ogen als een soort van test, maar dan beginnen mijn ogen te draaien en te zweven. Oké, toch nog niet zo helder. Rustig aan ruim ik alles op en vertrek naar boven. Ik vraag me af hoe ik ooit kan slapen nu alles er zo gek uitziet en zo gek voelt. Mijn bed ziet er heerlijk comfortabel uit, maar als ik ga liggen voelt het alsof ik op een plank lig. Op de zwarte muur vormt zich een prachtige sterrenhemel. Vervolgens beginnen de kreukels in het onderlaken te bewegen en lijkt het alsof er allemaal grote wormen onder het matras kronkelen. Als ik mijn ogen sluit voelt het alsof het bed schuin staat en ik helemaal naar beneden hang. Ik word alle kanten opgeschud. Dan voelt het ineens alsof ik met bed en al door het dakraam vlieg. Ik hoor de vogels en de geluiden van de natuur harder dan ooit. Ongelooflijk. Na lange tijd wakker liggen neem ik toch maar mijn extra slaapmedicatie (Temazepam) en dat was een goed idee. Na een half uur voel ik me inééns rustig worden. Het trillen wordt eindelijk minder. Het bed beweegt niet meer. Ik kan mezelf weer horen ademhalen. En dan val ik heerlijk in slaap. Twee uur later word ik wakker en dan merk ik dat het trippen voorbij is.
Nawoord: ik kijk tevreden terug. Dit nu teruglezend, nu ik me veel meer bezig hou met meditatie en bewustzijn, vind ik dat ik wel weinig van de trip heb geinterpreteerd en dat ik zelf weinig diepgang in de trip heb gebracht. Dit komt omdat ik het al spannend genoeg vond in mijn eentje. De volgende keer zou ik liever minder extern gestimuleerd worden, de trip meer naar binnen richten en meer te reflecteren op wat ik meemaak en wat dit betekent voor mij en mijn leven.
Wanneer: juli 2018
Wie: Niandra (vrouw, 28 jaar), alleen
Wat: LSD +/- 170 mg
Stemming: nieuwsgierig, beetje zenuwachtig
Titelloos
Om 16:30 uur neem ik iets meer dan de helft van het sterke Dalai Lama zegeltje. Ik ga lekker op de bank liggen en kijk een leuke komedie op tv over hippies in het leger die getraind worden om met paranormale krachten hun tegenstanders te verslaan. Na 45 minuten voel ik nog niets en ik vraag me af of de dosering te laag is geweest. Na een uur beginnen dan toch de eerste kleine veranderingen. De film begin ik steeds grappiger te vinden en ik heb een constante glimlach op mijn gezicht. Ik begin spanning op mijn kaken te voelen. Af en toe schater ik het uit van het lachen en soms lopen de tranen over mijn wangen door het lachen. De beelden op tv beginnen hevig te vervormen. Ik weet dat ik naar een speelfilm aan het kijken ben, maar zoals LSD vaak bij mij doet lijkt het het volgende moment alsof ik naar een animatiefilm en/of een cartoon zit te kijken. Het is zo fascinerend dat ik de film opnieuw aanzet wanneer hij is afgelopen. De film ziet er nu weer totaal anders uit en ik kom niet meer bij. Ik zet het beeld af en toe op pauze maar dan loopt het beeld gewoon door. Ook vind ik het steeds lastiger om de tv van de muur te onderscheiden.
Wanneer ik de film niet meer kan volgen besluit ik dat het misschien leuker is om muziek op te zetten. Ik had al een psytrance/goa mix met visuals op de computer klaarstaan, maar ik heb de grootste moeite deze aan te zetten (dit ging met veel gegiegel gepaard). Net als ik denk dat ik het goede knopje heb, krijg ik een foutmelding. Gelukkig had ik voorafgaand aan de trip met mijn vooruitziende blik al een andere playlist als back up klaargezet, aangezien dit soort dingen mij altijd overkomen onder invloed. Deze krijg ik wel aangezet en ik ben trots op mezelf dat dit is gelukt. Ik besluit wat te dansen, in de hoop dat mijn acid chills/trillingen/spasmes wat minder zullen worden, maar dit werkt niet. Ik begin heel hard te klappertanden en neem nog wat magnesium glycinaat. Ik kijk in het boek van Alex Grey en zie hoe de afbeeldingen tot leven komen.
Ik moet ongeveer elk kwartier plassen, en elke keer dat ik weer op de wc zit worden de visuals op de tegeltjes voor me weer een stapje heftiger. In het begin zag ik alleen dat de tint van de tegeltjes veranderden, terwijl even later de tegeltjes compleet begonnen te flikkeren van donker naar licht en alles wat daartussen zit. Ook vormden zich vele patronen en slangachtige bewegingen in de tegeltjes. Geluiden klinken raar, soms alsof ze via een luidspreker te horen zijn. Ik schrik van burengeluiden buiten.
In de kamer is het nu heel druk, vol kleuren, lichten, bewegingen, trillingen en energie. Vanaf dit punt raak ik de draad een beetje kwijt. Alles wordt één geheel, alles heeft met elkaar te maken. Het harde klappertanden en de hevige ongecontroleerde spiersamentrekkingen zijn overweldigend en doen zeer, zou het komen doordat ik ook nog citalopram slik welke bij mij ook spiersamentrekkingen geeft? Hoe dan ook, het trillen loopt precies synchroon met de muziek, alsof mijn lichaam de energie van de muziek vertaalt en zichtbaar maakt. Ik verlies (opnieuw) mijn vermogen om woorden te vormen en slechts rare, betekenisloze primaire lettergrepen en klanken komen in mijn gedachten op. Ik accepteer het en ik herken het ineens weer van mijn vorige trip. Op een vreemde manier voelen die klanken als thuiskomen, hoewel het ook best eng is om geen woorden meer te kunnen vormen.
Ik voel me intens moe maar tegelijkertijd raast er enorm veel energie door mijn lichaam en langs mij heen. Als er ineens een harder stuk of climax in de muziek komt begint mijn lichaam hevig mee te schokken. Het doet pijn maar tegelijkertijd moet ik er heel hard om lachen. Af en toe word ik herinnerd aan het feit dat ik een lichaam heb, bijvoorbeeld als ik moet hoesten of als mijn haren in de weg zitten (of in mijn mond). Dat voelt heel raar, mijn lichaam voelt niet als het mijne en het is een vervelende reminder dat ik, energiebron, vastzit in de beperkingen van mijn lichaam. Als ik naar de tuin kijk, komt deze helemaal tot leven. Eigenlijk wil ik een stuk gaan wandelen, maar ik durf het niet aan. Ik ben bang dat ik teveel opval door mijn getril en dat ik niet normaal kan reageren als ik aangesproken word.
De klok is mijn houvast. 18:40. De klok ziet eruit alsof hij heel ver weg staat en heel oud is. Er zitten meerdere lagen tussen mij en de klok en het lijkt alsof hij geverfd is op een oud houten schilderij, met daaroverheen vele lagen glas en stof. Toch staat hij er rotsvast. Ik ben wel bezorgd over hoe lang dit nog zo heftig blijft, want de rugpijn is heftig (ik heb chronische rugpijn welke verergerd door de spierspanningen). Ik word weer meegezogen en maak van alles mee wat ik niet onder woorden kan brengen, en er gebeurt zoveel tegelijk, zo veel en zo overweldigend dat ik het meeste weer direct vergeet.
Om 20:45 krijg ik een vlaag van bewustzijn. Er gebeurt nog steeds heel veel, maar nu ben ik me er even bewust van, terwijl het me hiervoor allemaal overkwam en ik er niet over na kon denken. Ik maak hieruit op dat ik over de piek heen ben en dat stelt me gerust. Nu de grootste chaos weg is lukt het me om rustig te zitten en waar te nemen wat er allemaal gaande is. Nu zit ik in Wonderland na een onstuimige en turbulente reis daar naartoe en nu kan ik vanuit een meer ontspannen gevoel gaan ontdekken. Ik probeer te bedenken hoe ik dit alles aan mijn man kan vertellen als hij weer thuis is, en constateer dat er geen woorden bestaan om te beschrijven wat ik nu meemaak. En ineens besef ik me dat ik alléén in Wonderland zit. Als mijn man er ook was geweest, hadden wij geen woorden nodig gehad. Dan had hij het begrepen omdat hij hetzelfde zou voelen en dat zou zo’n gevoel van eenheid, verbondenheid en liefde gegeven hebben. Wij hebben dit al vaker samen gedaan dus hij wéét hoe het voelt. Dit speciale Wonderland, dat ik samen met hem heb ontdekt, waarvan bijna niemand (in onze omgeving) weet dat het bestaat. Dit was iets van ons samen, onze geheime wereld, onze escape route naar het universum. En dan mis ik hem vreselijk en vraag ik me af hoe ik dit zo heb kunnen doen in mijn eentje. Dit was bedoeld voor ons samen. Wat is er gebeurd? Wat is dit allemaal waard in mijn eentje? Hoe kan dit nou gebeurd zijn? Ik voel iets raars over mijn wangen lopen en het duurt even voordat ik besef dat het tranen zijn. En ik laat ze maar komen. Was hij maar hier, dan konden we samen genieten en kon ik mijn koppigheid opzij zetten. Ik wil hem knuffelen en naar hem kijken en zijn lach zien. Ik besluit deze gedachtes nu toch zo veel mogelijk los te laten. Ik wil niet in een bad trip terecht komen.
Ik weet niet meer hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar op een gegeven moment lukt het me om de muziek te veranderen in iets rustigers, een psychill mix (dit wilde ik al eerder, maar het duurde heel lang voor ik doorhad dat muziek een los iets was in plaats van een onderdeel van het geheel, en dat ik daar zelf iets aan kon veranderen. Een computer bedienen was me tijdens de piek dan ook zeker niet gelukt). Het voelt gelijk beter. Ineens voel ik een hevige rugpijn, terwijl ik al een paar uur niets had gevoeld. Ik constateer dat het er wel geweest moet zijn, maar dat er zo veel gaande was dat ik dat op dat moment niet voelde.
Ik ben de hele tijd besluiteloos en weet niet goed wat ik nu wil: harde muziek, zachte muziek, visuals, geen visuals, een film, geen film, op de bank of toch heen en weer lopen of juist aan tafel zitten? Heen en weer lopen voelt grappig, omdat het het ene moment lijkt alsof ik vele meters boven de grond uitkom, terwijl de bank juist heel laag oogt en alle andere objecten totaal uit verhouding zijn. Maar door de rugpijn lijkt het me beter te gaan liggen. Liggend voel ik me echter ineens heel moe worden, terwijl ik nog veel te hevig aan het trippen ben om te kunnen slapen. Dus besluit ik aan tafel te gaan zitten en wat gedachten op te schrijven. Ik merk al gauw dat dit afbreuk doet aan Wonderland. Mijn gedachtes gaan razendsnel en wat ik opschrijf is totaal geen goede weergave van wat ik allemaal denk, hoor, zie en voel. Terugkomende woorden zijn wel steeds ‘grappig, heel grappig, lachen, meer lachen, pijn, contrast, tegenstelling, paradox’ en ik vraag mezelf meerdere keren af wat mijn doel hiermee was, welke vragen ik mezelf stel. Ik kom tot de conclusie dat voor elke vraag die ik beantwoord, er weer tientallen vragen in de plaats komen.
De klok geeft 22:45 uur aan (+/- T+6). Het trippen gaat onverstoord door. Ik lig op de bank en mijn vingers dansen mee op de muziek. Het lijkt net een poppenspel en mijn vingers lijken de muziek feilloos aan te voelen. Ik moet er heel hard om lachen en schrik van hoe hard mijn eigen lach klinkt.
De trip mag nu wel minder worden. Ik heb pijn en ben moe. Maar hoe meer ik daar op let, hoe aanweziger het wordt. Beter kan ik me dus focussen op de positieve dingen. Ik zak nog geregeld diep weg in de trip. Het lijkt dan alsof ik er geen controle over heb, maar als het er echt op aankomt blijk ik die controle toch wel te hebben. Bijvoorbeeld als ik de muziek wil veranderen of als ik naar de wc moet. Het gaat moeizaam maar het gaat.
Weer een uur later. De tijd lijkt heel lang te duren. Als ik tv kijk lijkt het alsof alles zeer vertraagd wordt afgespeeld. Nog steeds lijkt het alsof elke film een animatiefilm of tekenfilm is. Ik vind het fascinerend. Ik kijk een tijdje naar een film, en pas na enkele minuten kom ik erachter dat hij op pauze staat; de beelden bleven gewoon bewegen. Altijd een mooi spectakel om te zien. Ik probeer visuals aan te zetten via youtube op tv, maar ik krijg het niet voor elkaar. Dan wil ik weer terug naar de gewone tv maar ook dit lukt me niet. Ik weet niet meer op welke knopjes ik moet drukken en snap niet meer hoe de afstandsbediening werkt. Het lukt me nog wel om de tv uit te zetten. Eigenlijk ook wel fijn zonder tv, want wanneer ik me op de ruimte om me heen focus komt elk gedeelte steeds meer tot leven.
01:00 uur (T+8,5). We gaan nog steeds op volle kracht door. Na nog wat gestoei met de afstandsbedieningen (tevergeefs) besluit ik de mediabox te resetten. Dit is een heel avontuur. Elke keer als ik dichterbij kom, springen de cijfers van de box naar achteren. Ik twijfel zelfs of dit wel de mediabox is omdat hij er zo anders uitziet. Toch lukt het me uiteindelijk. En dan heb ik weer beeld. Yes. Ik zap wat langs de films, maar ik kan er niets van maken. Dan kom ik toevallig langs porno op film 1. Wat ziet het er ranzig uit. Als twee glibberige zeewezens die een paringsdans doen. Zo kaal en zo glad. Doordat de lichamen en gezichten steeds vervormen zien de personen er zeer onaantrekkelijk en zelfs luguber uit. Desalniettemin merk ik dat mijn lichaam automatisch reageert en ik vind het niet vervelend.
02:00 uur. Ik zet een concert van Muse op. Even wat anders. Ik heb deze opname al vaak gezien maar nog nooit op deze manier. Het is leuk maar ik hoop nog steeds dat de trip nu snel zal afzwakken zodat ik naar bed kan.
Om 03:30 uur begint de trip langzaam wat af te zwakken. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en zie inderdaad dat mijn gezicht minder heftig veranderd dan eerst. Mijn kaken zijn rood en opgezet. Ik focus me op mijn ogen als een soort van test, maar dan beginnen mijn ogen te draaien en te zweven. Oké, toch nog niet zo helder. Rustig aan ruim ik alles op en vertrek naar boven. Ik vraag me af hoe ik ooit kan slapen nu alles er zo gek uitziet en zo gek voelt. Mijn bed ziet er heerlijk comfortabel uit, maar als ik ga liggen voelt het alsof ik op een plank lig. Op de zwarte muur vormt zich een prachtige sterrenhemel. Vervolgens beginnen de kreukels in het onderlaken te bewegen en lijkt het alsof er allemaal grote wormen onder het matras kronkelen. Als ik mijn ogen sluit voelt het alsof het bed schuin staat en ik helemaal naar beneden hang. Ik word alle kanten opgeschud. Dan voelt het ineens alsof ik met bed en al door het dakraam vlieg. Ik hoor de vogels en de geluiden van de natuur harder dan ooit. Ongelooflijk. Na lange tijd wakker liggen neem ik toch maar mijn extra slaapmedicatie (Temazepam) en dat was een goed idee. Na een half uur voel ik me inééns rustig worden. Het trillen wordt eindelijk minder. Het bed beweegt niet meer. Ik kan mezelf weer horen ademhalen. En dan val ik heerlijk in slaap. Twee uur later word ik wakker en dan merk ik dat het trippen voorbij is.
Nawoord: ik kijk tevreden terug. Dit nu teruglezend, nu ik me veel meer bezig hou met meditatie en bewustzijn, vind ik dat ik wel weinig van de trip heb geinterpreteerd en dat ik zelf weinig diepgang in de trip heb gebracht. Dit komt omdat ik het al spannend genoeg vond in mijn eentje. De volgende keer zou ik liever minder extern gestimuleerd worden, de trip meer naar binnen richten en meer te reflecteren op wat ik meemaak en wat dit betekent voor mij en mijn leven.
