LSD: mn 3de trip 540 mcg EGODOOD

[Waarnemer]

hai,

voor de verwerking van deze trip wil ik em graag even delen met jullie.

na veel te hebben gelezen/gehoord over het ego en egodood ben ik begonnen met het verminderen van mn ego in het dagelijkse leven. maar natuurlijk wilde ik het ook via lsd gaan proberen.
na 2 lsd trips; 1ste 100mcg en de 2de 180mcg waar ik leuke inzichten in kreeg en waar wat dingetjes in omhoog kwamen was ik toe aan een uitdaging. in eerste instantie nam ik me voor 360mcgr lsd te doen, maar ik had zin om mezelf eens echt in het diepe te gooien en besloot een week voor mn trip 540mcg te gaan doen.
na een week mentale voorbereiding was de dag eindelijk aangebroken. ik moet er even bij zeggen dat mijn intensie heel serieus was. egodood.
op de bewuste dag heb ik rustig het moment afgewacht dat ik me klaar voelde om te beginnen. nou dat moment kwam en ik stopte 3 maya's in mn mond en begon te sabbelen.
na 10-15 min begon het al te werken. ik had al meteen door dat het hard zou gaan. het bleef maar harder en harder gaan en op een gegeven moment raakte ik in paniek. dit voelde niet goed. het leek helemaal fout te gaan. dit was niet wat ik wilde meemaken. ik kreeg het benauwd. het zweet brak uit. ik kon het niet aan. ik roepte mn vriendin bij me en hield haar stevig vast. ik wist niet precies wat er aan de hand was maar het was helemaal fout. haar vasthouden hielp op een gegeven moment ook niet meer. het ging gewoon veel te hard en voor het eerst besefte ik dat het voelde alsof ik dood ging. ik riep naar mn vriendin. stop deze trip! dit gaat helemaal fout! het enige wat mn vriendin en ik ook gehoord hadden dat zou helpen om een trip te stoppen was suiker en vitamine c. nou, ik heb een hele rol naar binnen gewerkt en erop gezogen alsof mn leven er vanaf hing. maar goed ik had al door dat het pure wanhoop was. dit ging niet helpen. ik ging overeind zitten, probeerde mn rust te vinden, maar dat leek onmogelijk. elke seconde was hel op aarde. ik voelde me echt doodgaan. ik begon rond te lopen. ik stootte dingen omver. ik balde mn vuisten en wilde alles kapot rammen wat ik maar tegen kwam. gelukkig wist ik dat dat niks zou helpen en ik heb uiteindelijk alleen met mn vuit op de vensterbank lopen rammen en mezelf tot op het bot vervloekt dat ik zo ongelofelijk achterlijk was om 3 zegels lsd te pakken. ik heb meerdere keren mn vriendin gezegd dat ze me nooit meer lsd mocht laten gebruiken. maar goed, ook daar was ik niet telang mee bezig want ik ging dood en ik zag niet eens een leven na de trip. ik begon te gillen en te vloeken. ik ging even zitten. ik trilde helemaal. mn benen gingen helemaal op en neer. ik werd krankzinnig. ik was bijna in staat mn vriendin een ambulance te laten bellen maar ik wist dat dat niet zou helpen. dat zou ook veel te lang duren. uit pure wanhoop zijn we naar beneden gegaan heb ik wat rondgelopen in de kamer. ik besefte me ook dat de trip nog vele uren zou durenen met dat vooruitzicht kon ik niet leven. de dood sloop door heel mn lichaam. ik ademde hem in. het zat in mn aders. ik kon niet vluchten. geen enkele hoop meer. ik ging dood.
ineens kreeg ik allemaal wazige beelden. van hel op aarde naar hemel op aarde en dat steeds herhalend. tot ik uiteindelijk weer terug op aarde kwam. ik voelde me rustig. rustiger dan ooit tevoren. ik heb de trip rustig uitgezeten. proberend te verwerken wat zojuist was gebeurd. en op scherp zodat het niet terug zou komen.
ik vroeg aan mn vriendin hoelang het had geduurd die hele paniekaanval. 3 uur zei ze
30 uur na inname van de zegels was de lsd helemaal uitgewerkt. ik had een nacht overgeslagen want ik kon absoluut niet slapen. inmiddels heb ik een paar nachten goed geslapen en voel ik me beter dan voor de trip. al heb ik de trip nog niet 100% verwerkt. maar dat komt wel goed.

mijn advies aan mensen die op het punt staan dit ook te doen of mensen die erover nadenken:
lsd in deze mate is een serieuze zaak. je kunt letterlijk ervaren dat je dood gaat. en dat voelt levensecht.

aan de andere zijde, zul je na een dergelijke ervaring het leven meer gaan waarderen en kun je dingen makkelijker van je afzetten en accepteren.

het was me een genoegen,

gr T

 

[Angramar Temenos]

Whoa... heftig! Ik hou het bij een halve portie paddo's :P

 

[takala]

Zou je nog meer kunner vertellen over de overige 27 uur van je trip? Lijkt me behoorlijk interessant...

 

[tomz0r]

Leuk om te lezen, erg herkenbaar ook.
Ik voelde toen ik 450 mics nam ook gelijk dat het veel te hard zou gaan. Ik was wel wat minder angstig dan jij.
Ik had ook de tijd nodig om het te verwerken, maar dat komt wel goed. Als je die egodoodgeluidjes en beelden niet meer letterlijk voor je ziet is het al niet meer dan een ervaring. :P

Je report las lekker weg. Kan je alleen je egodood zelf misschien wat duidelijker beschrijven? Misschien herken ik mezelf daar ook nog in. Het is erg moeilijk, bijna onmogelijk ik weet het :P

Goed report, jammer dat het veel te hard ging.

 

[Waarnemer]

het is maar net hoe je het ziet. het ging voor mijn gevoel tijdens de trip VEELS te hard. maar nu ik eruit ben vind ik dat het perfect is gegaan. ik wilde een egodood bereiken en dat is gelukt met alle emoties die daarmee gepaard gaan.

de ego-dood zelf vind ik moeilijk te beschrijven zoals jij ook al zei. je zit sowieso helemaal in je hoofd en het voelt alsof je uit je eigen hoofd gesodemieterd word. zonder enige inspraak. en ik dacht net als veel mensen dat mijn identiteit te vinden was in mijn hoofd; beelden, ideeen, gedrag, toekomst, verleden. het hele filmpje van alles wat bij mij hoort. dat filmpje of zelfbeeld werd even finaal uit mn hoofd geflikkerd en ik leek volledig op te lossen niet wetend dat ik dat filmpje/beeld niet was. mijn identiteit zit daarachter. neemt dat filmpje/beeld waar. en dat is hetgeen wat ik niet meteen kon accepteren. ik had mezelf te sterk geidentificeert aan alles wat ik dacht te zijn. en dat stierf. met volle vaart.
toen ik eenmaal inzag en accepteerde dat ik het niet tegen kon houden werd ik rustig en toen begon er een soort van spiraal van hel naar hemel van hel naar hemel en zo ging dat maar ff door. ik denk dat dat het process van acceptatie is geweest. uiteindelijk bleef ik hangen in de hemel/ het positieve. pure rust. dus die acceptatie kwam niet in 1 moment maar het was een process van steeds weer heen en terug in pijn en geluk. op en neer. steeds meer neigend naar het positieve.

uiteindelijk bleef ik in het positieve/rust hangen. het accepteren was voltooid denk ik.
de overige 27 uur van mijn trip ben ik extreem rustig geweest. nog nooit in mn leven heb ik zo'n rust ervaren. heel diep.
ik heb die uren besteed aan het bijkomen van die 3 uur durende hel/ego-dood. beetje bij beetje kwamen de beelden en emoties omhoog van voor het acceptatieprocess. de beelden en emoties die ik blijkbaar nog niet verwerkt had. dat heeft me echt wel de overige 27 uur zoetgehouden. het is nu na 3 dagen al aardig verwerkt. ik heb er elke nacht over gedroomd en veel aan gedacht. ik laat het ook gewoon allemaal lekker omhoog komen en probeer me er zelfs mee te confronteren.

het meest waardevolle wat ik sinds de trip heb ervaren is mijn dankbaarheid dat ik nog leef. ik zie alles anders. mensen benaderen me anders. tis nog maar 3 dagen geleden, maar er is al veel veranderd.

groeten T

 

[Pikachu]

Ik kan me echt ontzettend vinden in jouw ervaring, ik heb m'n laatste trip ongeveer hetzelfde gehad, echt niet leuk. Wel voelde ik me in de afterglow van de trip echt geweldig goed, ik moest steeds lachen en was zo blij dat ik nog leefde!

 

[Atropa]

Denk wel dat je jezelf teveel verzet hebt wat die 'uitbarsting' was weerstand bieden om controle te behouden en de deelname aan het geconstrueerde leven niet te verliezen. De dosis was in ieder geval zeker genoeg. Misschien zelfs teveel waardoor je doorschoot en je schrap zette. Elke bewuste aanspanning mentaal of lichamelijk = ego. Mindset is minimaal net zo belangrijk.

Het beste kun je zo stil mogelijk blijven liggen want je bent zo kwestbaar als een baby in z'n wieg die is over gelaten aan wat hem ten beurt valt. Direct alles loslaten en je eigen individuele bestaan uit handen geven, het stervende en het afscheid moeten nemen van 'het leven' aannemen als zijnde geaccepteerd en waar je je aan overgeeft.

Er is geen wereld om je heen, er is ook geen ik, alleen de aanwezigheid van snaren en verbonden impulses. Alles wat je hebt opgebouwd in wat je voorheen zag als 'de wereld' smelt weg en gaat op in een multiversum als een bekertje water dat in de zee wordt gegooid.

Je bent een constructie, en die constructie moet tot aan z'n grond toe wegsmelten tot het vloeibare. Het vloeibare waar je ooit eens uit geconstrueerd bent tot je identiteit waarin je jezelf herkent en hetgeen je een 'ik' maakt.

Het is in geen enkel opzicht plezierig, pas naderhand maakt het feit dat je oogetuige bent geweest het leven relatief. De vastvormige vorm van het leven opzichzelf, enkel het feit dat je present bent zal je zo intens waarderen dat je weet welke weg je moet gaan.

In het spel zitten van het leven is iets onvoorstelbaars uniek, en ego dood openbaart dit besef aan het individu. Eigenlijk ben jij, samen met het leven en het 'zijn', het heilige huwelijk.

Goed report, deze ervaring was geen drugsgebruik meer te noemen. Ik zou een paar maanden wachten en met wat je nu weet het eventueel herhalen als je die behoefte voelt. Eerste keer gaat bijna nooit zoals het moet zijn.

 

[4 fmp]

Ik heb je openingspost gelezen en je schrijft het idd goed en lekker leesbaar.
Het advies wat ik je wil geven is zorg dat je diazepam of een andere benzo bij de hand hebt de volgende geplande egodood

Ik weet zeker dat ze je dat bij de 1e hulp ook gegeven hadden.

Verder ben ik blij dat je het achteraf goed verwerkt, ik heb die hel ook meegemaakt maar dat was met een dmt trip op yopo zaadjes, gelukkig hield dit maar 1 uur aan.

 

[Lid 6909]

Mooi report, het sterven van je ego onder een trip lijkt me wennen. Want was je nog wel in staat om te relativeren, zo van, is dit nu een ego dood? of kun je dat niet meer op zo'n moment?

 

[takala]

Is het eigenlijk nog mogelijk, als je meerdere keren zo ver bent gegaan, nog op dezelfde manier te leven als je dat ervoor deed? Ben je nog wel herkenbaar voor je omgeving? En stel dat je met 'tegenzin' werkt of met een studie bezig bent waar je min of meer aan vast hangt (vb dat ermee stoppen negatieve gevolgen met zich mee zou dragen), kan dit je dan achteraf niet enorm depri maken?
Ik ben best wel wat gewoon op vlak van psychedelica en plan volgende week een trip te doen, waarbij ik gewoon op m'n bed zou blijven liggen in het donker. Ik weet alleen niet goed hoeveel te nemen...

 

[Waarnemer]

bedankt voor jullie reacties en advies tot dusver


je kunt beseffen dat het een ego-dood is terwijl je erin zit denk ik en hoe meer je dat beseft hoe sneller je dat kunt accepteren en laten gebeuren zonder verzet. maar het probleem is dat de meeste mensen denken dat hun ego hun identiteit is en als die dan sterft voelt het alsof ze dus echt sterven. rationeel denken in die staat is heel moeilijk. daarom duurde het bij mij bv ook 3 uur voordat ik het kon accepteren. nu ik dieper besef dat het een ego-dood was en geen echte dood zal het de volgende keer zeer waarschijnlijk een stuk moeitelozer gaan.

net als bij echte bijna-dood ervaringen ben je naderhand als de kust weer veilig is heel erg opgelucht en dankbaar dat je nog leeft. na een ego-dood ervaring met drugs zul je naderhand dus dankbaarder in het leven staan en ook dingen beter kunnen relativeren en inzien wat nu echt belangrijk is. een persoon die de verkeerde studiekeuze heeft gemaakt kan dan bijvoorbeeld besluiten te stoppen omdat ie diep beseft dat ie maar 1 keer leeft en er alles uit wil halen en dus iets wil doen waar ie echt achter staat. wat ik persoonlijk ook heb ervaren nu al zon 4 dagen na mn trip is dat ik opener lijk te zijn geworden. meer mensen spreken me aan en ik ben wat spontaner geworden en minder oordelend tegenover mensen. ook meer zelfvertrouwen gekregen. het ego zorgt voor arrogantie en onzekerheid. hoe minder ego hoe zelfverzekerder je word. stabiel dus.

de winst na zon ego-dood kan groot zijn. maar blijf beseffen dat je zenuwstelsel een heuse doodervaring beleeft. onderschat dit niet. het is heftig.
probeer je maar eens in te denken dat je een brandend vliegtuig uitspringt en je weet dat je geen parachute bij hebt. hoe voel je je de rest van die val? zo voelde ik me tijdens die trip.

takala, hoeveel jij moet pakken is iets wat je zelf in moet schatten. ik weet niet wat je doel is en je ervaring met drugs. begin je voor het eerst aan lsd, pak dan eerst eens 50 mcg en nooit veel meer, om ff te kijken wat het doet en hoe het valt. daarna kun je opbouwen. als je rustig opbouwt zul je vanzelf de juiste dosering vinden. als je van dit soort ego-doodervaringen wilt hebben zul je toch wel moeten rekenen op min 300-400 mcg of zelfs erboven. wil je gewoon leuke trips voor vermaak dan zul je daar altijd onder blijven. er staat bij de lsd afdeling op dit forum een stuk over beginnende lsders gepost door lysergine25. dat is wel nuttige informatie voor je denk ik

gr T

 

[hodgepodge]

Maar hoe denk je deze ervaring nu zinvol te gaan gebruiken in de rest van je leven?

Mijns inziens moet je het allemaal niet forceren door de 3e keer al zo'n belachelijke dosis te nemen. Voor het zelfde geld was jij van het dak gesprongen en had je LSD alleen een slechte naam gegeven door dit onverantwoorde gebruik.

 

[Waarnemer]

mijns inziens was ik genoeg voorbereid om dingen niet uit de hand te laten lopen. tijdens deze hevige paniek, verdriet, woede en angst heb ik mijn uitbarstingen ook kunnen beperken tot gillen, janken, beven, zweten, schelden en wat slaan op de vensterbank. ik heb bewust voor 540 mcgr gekozen omdat ik dacht dat dat een dosis zou zijn waarin ik zowel mezelf in het diepe zou gooien maar toch niet zo diep dat ik gewelddadige of suicidale dingen zou doen. het was wat natte vingerwerk dat geef ik toe. ik heb idd risico's genomen want deze ervaring was niet 100% ingecalculeerd al wist ik wel dat ik de controle zou gaan verliezen, alleen niet precies in welke mate en hoe dat precies aan zou voelen. achteraf ben ik zeer tevreden over deze trip. ik heb precies de grens gevonden voor die trip op dat moment. verder vind ik dit geen onverantwoorde trip omdat mn vriendin er nuchter bij was. mijn vriendin heeft me tijdens 2 lsd trips en 10 heftige paddotrips(2,5 portie) bijgestaan. ik probeer zo waarheidsgetrouw mogelijk mijn ervaringen te delen met andere (potentiele) trippers, zodat zij goed voorbereid en goed voorgelicht te werk gaan of besluiten het niet te doen.
ik raad mensen ook niet aan na 2 milde lsd trips al naar 540 mcg te gaan, maar in mijn geval vond ik het kunnen.

ik trip om mijn ego op te lossen. deze trip heeft mn ego zeker verzwakt. doordat ie wat meer ontdekt is. mijn hele paniekaanval was ego en die heb ik heel bewust meegemaakt. ego lost op wanneer er bewustzijn bij komt. je ego houdt zich in het dagelijkse leven zo goed mogelijk schuil als een roofdier want het kan niet tegen aandacht/bewustzijn. 3 uur lang heeft mijn ego zich in een 540mcg sterk aandachtsveld bevonden. hij is aardig afgezwakt dus
verder heeft deze trip me laten zien wat ego-dood werkelijk inhoudt en hoe het aanvoelt. de volgende trip weet ik dus wat me te wachten staat.

gr T

 

[Waarnemer]

er schoot me nog iets te binnen over het proces van acceptatie en de korte momenten erna.

mn vriendin zei achteraf dat ik ineens rustig werd na die paniekaanval. ik herinner me dat ik langzaam in een soort droom terecht kwam. ik droomde gewoon over de kamer waar ik in lag en over mn vriendin en mezelf. die hele setting veranderde steeds van sfeer. van moerasachtig/eng/vies/drepperig naar hemels/dromerig/perfect/zorgeloos steeds bewoog mijn bewustzijn door die 2 sferen en alles wat ertussen zat. ook grappig was het perspectief op lsd wat ik had. het ging van puur hels ellende middel naar ''lsd? oh ja, heb ik wel ooit van gehoord'' niks voorstellend. steeds van, volledig in extreem heftige trip zijnde, naar de echte wereld alsof ik nooit lsd had genomen. dat herhaalde zich steeds weer. en bij elke keer dat het gebeurde leerde ik wat beter de weg kennen en werd het wat voorspelbaarder. ook kwam ik erachter dat ik zelf invloed had op hoe ik het ervaarde. ik weet nog dat ik op een gegeven moment aan voelde komen dat ik uit de trip zou komen met het gevoel dat er weinig gebeurd was en dat alles onder controle was. daar werd ik heel rustig en gelukig van. uiteindelijk werd ik de regiseur en kwam ik na een mooie schets uit de droom en lag ik heftig te zoenen met mijn vriendin die perfect was op het perfecte bed en de perfecte kamer met het zonnetje door het raam en de vogeltjes die buiten floten en natuurlijk de geluiden van spelende kinderen en de dichtklappende deur van een dikke blinkende mercedes. ik voelde me een artiest, een regiseur. zonder identiteit.
na dit gedeelte ben ik dus mijn paniekaanvallen gaan verwerken.

ik zat nog met dit gedeelte in mn hoofd en kon er niet de woorden voor vinden om het te beschrijven. het was nog erg vaag allemaal. maar nu is het aardig op zn plek gevallen.

gr T

 

[Atropa]

ook kwam ik erachter dat ik zelf invloed had op hoe ik het ervaarde. ik weet nog dat ik op een gegeven moment aan voelde komen dat ik uit de trip zou komen met het gevoel dat er weinig gebeurd was en dat alles onder controle was. daar werd ik heel rustig en gelukig van. uiteindelijk werd ik de regiseur en kwam ik na een mooie schets uit de droom en lag ik heftig te zoenen met mijn vriendin die perfect was op het perfecte bed en de perfecte kamer met het zonnetje door het raam en de vogeltjes die buiten floten en natuurlijk de geluiden van spelende kinderen en de dichtklappende deur van een dikke blinkende mercedes. ik voelde me een artiest, een regiseur. zonder identiteit.

And if you ever feel you're in able to fly, spread your wings.