LSD: kermis der zintuigen
Ziehier het korte verslagje van mijn eerste ervaring met Hoffmans wonderlijke formule
Tijdstip: vrijdagavond 19u - …, wassende maan en een uitzonderlijk heldere sterrenhemel
Locatie: Coördinaten: 51.26, 4.36 (breedtegraad, lengtegraad)
Dosis: 1 Shiva-zegel
Sitter: 1
Na rijp overleg werd zaterdagavond 9 feb. uitgekozen voor een eerste kennismaking met LSD.
Zowel set als setting waren optimaal en na maanden smachten naar de ervaring kwam het er eindelijk van.
Via een zeer gunstige wind belandde op ons bureau een Shiva-zegel die als initiatie wel kon tellen.
19u: De avondlijke verplichtingen zijn nagekomen en het moment is eindelijk aangebroken. Geen uiterlijke formaliteiten, wel een geestelijke voorbereiding die wel degelijk zijn vruchten zal afwerpen. Zoals aangeraden voor een eerste kennismaking begin ik eerst met een halve zegel om dan een uurtje later een tweede helft bij te nemen.
Ik herinner me nog sterk de verwondering over de kleinheid van zulke zegels. Maanden had ik erover gelezen, triprapporten uitgekiend, relevante literatuur doorgenomen, maar desondanks blijf ik verwonderd dat zoiets kleins zo’n magistrale uitwerking zal kunnen hebben. Ik onderga de spanning zeer sceptisch en denk al gauw dat zoiets gewoon niet kan.
Achteraf bleek dat mijn scepsis onnodig was en die maakte dan ook plaats voor nieuwe verwondering: hoe zo’n molecuul dergelijke ingrijpende zintuiglijke en intellectuele effecten kan inluiden.
Met een halve zegel onder de tong voer ik de laatste werkzaamheden van de dag uit. De leefkamer was aangenaam verwarmd, wierook had zich verspreid en Jane’s Addiction zwom uit de boxen.
Aangezien zowel ik als mijn beminnelijke sitter geen enkele ervaring hadden met de effecten van LSD, gaan we eerst over tot het doorlezen van andere trip rapporten. Ik herinner me vooral Argulas’ en Azgaza’s recentste tripverslagen en met die geestesingesteldheid geef ik me er aan over.
Na een half uurtje voelde ik me wel een beetje jolig, maar zeker niet van de kaart. Ik begeef me naar de zitkamer en zet ‘Dark Side of the Moon’ van Pink Floyd op.
O my god, het gevoel, het bevreemdende onbehagen zet zich sterker door en ik ga helemaal op in Roger Waters’ psychedelische composities. Alsof de makers ervan zich destijds in een soortgelijke Shiva-extase bevonden!
Na de laatste, ietwat negatieve, paddo-trip roep ik enthousiast uit dat LSD wel echt dé stof bij uitstek is om op te trippen. Veel verfijnder dan paddo’s. Alle esthetiek, maar dan zonder de mindfuck: alle zintuiglijke begoochelingen, maar dan zonder ‘the dark side’. Heerlijk!
Ik heb uiteraard veel te weinig ervaring en dus te weinig referentiekader, maar ik bejubel het wonderlijke van Sandoz’ test batch nr. 25.
Ik kom terug op mijn eerdere – intuïtieve – aanvoelen dat de natuurlijke substantie het beste is. Ik geef grif toe: de gesynthetiseerde variant is verreweg superieur en moet de psilocybine ver achter zich laten. Het moleculair geraffineerde product haalt het dus van Moeder Natuurs eigen brouwsel.
Ik neem de tweede helft bij en herinner me van die fase voornamelijk de lachkicks, het bulderen en schaterlachen om zoveel. Vooralsnog ervaar ik weinig visueels van de trip, maar voel me exquisiet op de geestelijke bevrijding. Het lijkt moeilijk alle gedachten te ordenen en menig zin breek ik halverwege af om de nieuwste gedachtekronkel na te sporen. Tevergeefs. Taal schiet jammerlijk tekort om al deze zintuiglijke stimulansen een plaats te geven.
Mijn handen bekijken is iets onwezenlijks. De poriën, de bloeddoorlopen aders bieden een schokkend schouwspel aan.
22u: Een uurtje later en wat Pink Floyd-oeuvre verder wil ik ‘iets doen’. Het is nu iets na 22u – van tijd heb ik al lang geen besef meer – en met gepast schoeisel begeven we ons in de buitenwereld.
Waw! Wat een goed idee was me dat. I.t.t. bij paddo-trips ril ik niet van de koude en voel me kiplekker in de frisse februariwind. De omliggende straten baden in een fluo-oranje gloed van de nachtverlichting en geven het geheel iets surreëels. Wij wonen naast een natuurdomein en begeven ons naar die ultimatieve scheidingslijn tussen bewoonde wereld en ongerepte natuur. Circa een uurtje bewandelen we diezelfde scheidingslijn en bewonderen we het beste uit twee werelden. Linkse de hectische wereld van het alledaagse; rechts de donkerte en het wilde.
Wandelen is echt een aanrader. Het helpt sowieso al om je gedachten te ordenen en op dit moment bestaat er niets beters. Als een kind dat overdonderd wordt door duizenden stimuli doorloop ik het pad, ondertussen druk keuvelend en genietend van zoveel schoonheid. De huizengevels druk becommentariërend gidsen we ons voort, na lang stilstaan bij het golvende, gebroken riet; alsof er zich daar een onwereldse cesuur doortrokken heeft.
Wat een heldere sterrenhemel! Ik heb nooit sterrenbeelden kunnen memoriseren en zou er nooit mijn weg in kunnen terugvinden. Ware het niet van sterrenobservatoria of het planetarium van de zoo om me wegwijs te maken zou ik geheel onverlicht de sterrenhemel afschuiven als een chaotisch bord ongeregeldheden. Vannacht op LSD zie ik sterren helderder dan ooit fonkelen, in heldere groen-gele kleuren en intensiteiten.
Ik voel me niet echt uitgewandeld, maar we keren wijselijk huiswaarts. Nog een bijkomend voordeel aan LSD – “instant Zen” zoals Arthur Koestler het laconiek noemde – is de totale afwezigheid van misselijkheid en maagklachten zoals bij paddo’s. We serveren Dr. Oetkers beste en discussiëren maar raak.
Voor mijn eerste date met Alice had ik veel sensorische stimuli voorbereid. Op het programma volgde ook nog een kokend en kolkend aromabad. Heerlijk. Ik zou er wel uren in kunnen blijven. Elk gevoel van proportie is reeds lang vervlogen, zoals het lied ook luidt: “one pill makes you larger, and the other makes you small”. De afmetingen van het bad, alsook de kleurenintensiteiten vormen een schouwspel zonder weerga.
Het wordt reeds laat en de reserves van mijn nuchtere sitter zijn op, zodat we ons naar de slaapkamer begeven. Het klinkt misschien hol temidden mijn reclame voor de onvolprezen LSD, maar een bijkomend voordeel van LSD is ook de erotiserende werking. Op paddo’s denk je gewoon niet aan die zaken. Je bent ook niet anti-seksueel (tenminste als je niet aan het braken bent), gewoon a-seksueel, bezig met andere gedachten. Het is iets waar je niet direct aan zou denken. Niet zo op LSD die een mooie uitnodiging aanreikt…
Het is nu rond 1uur ’s nachts en ik kan me nog niet overgeven aan de slaap. Zoveel gedachten en beelden flitsen me voor de geest. Ik besluit dan maar de puurpijp aan te steken. De vaporizer liet het namelijk weeral afweten. De smaak is afgrijselijk. Langs het dakraam bewonder ik de nachtelijke Jünger-stad en trek diep aan de pijp.
Laat het duidelijk zijn: THC in die fase van de trip intensifieert sterk; ik hoop zo in een sterke(re)roes de droomwereld te kunnen bereiken. De eerste uren lukt dat helemaal niet. Vanuit het onderbewustzijn borrelen steeds maar beelden op die de geest geen rust gunnen. Die hersenprocessen schreeuwen gewoon om benut te worden: “hier zijn we, komaan we vervelen ons”, steeds op zoek naar geestelijke voeding.
Normaal gezien zou ik nu lichamelijk bekaf moeten zijn, maar door de geestelijke begoochelingen en zinsbespelingen kom ik er maar niet aan toe om de alfa-golven van het trippen aansluiting te laten vinden aan de delta-golven van het dromen.
Conclusie: als het verslag chaotisch en onooglijk, zelfs ongestructureerd of vaag overkomt, dan is dat slechts de reflectie van de trip zelf. Ik heb duidelijk nog veel te leren van de subtiele kunst van het trippen, maar ben bovenmatig tevreden van de ervaring. Maanden voorbereiding hebben de juiste set geleverd.
Qua visualiteit scoorde het niet zo hoog. Ik was wel overdonderd door de esthetiek van alles en voelde me zeer ontvankelijk voor kunstzinnige bespiegelingen, maar van patronen, hallucinaties,… was geen sprake. Het was alvast een kermis der zintuigen en gelukkig staat er een rustige zondagnamiddag gepland om dit alles te laten doorsijpelen en een kader te bieden.
Ik sluit mijn reclameboodschap af met het laatste voordeel van LSD: absoluut geen kater, wat niet onaardig is.
LSD is iets wat ik ongetwijfeld vaker wil doen. Misschien moet ik volgende keer de dosis wat opdrijven om dieper te gaan. Tenslotte zijn zulke momenten in ons hectische, overgeprogrammeerde leven zeer zeldzaam en bijgevolg wil je die dan zo diep en diepzinnig mogelijk invullen. Ik weet het nog niet zo goed, maar wil meer van dit.
Ik kan het werkelijk iedereen aanraden (gegeven het juiste kader vanzelfsprekend) en kijk al uit naar de volgende trip.
Albert Hoffman ben ik diep dankbaar op deze gezapige zondagmiddag.
Ziehier het korte verslagje van mijn eerste ervaring met Hoffmans wonderlijke formule
Tijdstip: vrijdagavond 19u - …, wassende maan en een uitzonderlijk heldere sterrenhemel
Locatie: Coördinaten: 51.26, 4.36 (breedtegraad, lengtegraad)
Dosis: 1 Shiva-zegel
Sitter: 1
Na rijp overleg werd zaterdagavond 9 feb. uitgekozen voor een eerste kennismaking met LSD.
Zowel set als setting waren optimaal en na maanden smachten naar de ervaring kwam het er eindelijk van.
Via een zeer gunstige wind belandde op ons bureau een Shiva-zegel die als initiatie wel kon tellen.
19u: De avondlijke verplichtingen zijn nagekomen en het moment is eindelijk aangebroken. Geen uiterlijke formaliteiten, wel een geestelijke voorbereiding die wel degelijk zijn vruchten zal afwerpen. Zoals aangeraden voor een eerste kennismaking begin ik eerst met een halve zegel om dan een uurtje later een tweede helft bij te nemen.
Ik herinner me nog sterk de verwondering over de kleinheid van zulke zegels. Maanden had ik erover gelezen, triprapporten uitgekiend, relevante literatuur doorgenomen, maar desondanks blijf ik verwonderd dat zoiets kleins zo’n magistrale uitwerking zal kunnen hebben. Ik onderga de spanning zeer sceptisch en denk al gauw dat zoiets gewoon niet kan.
Achteraf bleek dat mijn scepsis onnodig was en die maakte dan ook plaats voor nieuwe verwondering: hoe zo’n molecuul dergelijke ingrijpende zintuiglijke en intellectuele effecten kan inluiden.
Met een halve zegel onder de tong voer ik de laatste werkzaamheden van de dag uit. De leefkamer was aangenaam verwarmd, wierook had zich verspreid en Jane’s Addiction zwom uit de boxen.
Aangezien zowel ik als mijn beminnelijke sitter geen enkele ervaring hadden met de effecten van LSD, gaan we eerst over tot het doorlezen van andere trip rapporten. Ik herinner me vooral Argulas’ en Azgaza’s recentste tripverslagen en met die geestesingesteldheid geef ik me er aan over.
Na een half uurtje voelde ik me wel een beetje jolig, maar zeker niet van de kaart. Ik begeef me naar de zitkamer en zet ‘Dark Side of the Moon’ van Pink Floyd op.
O my god, het gevoel, het bevreemdende onbehagen zet zich sterker door en ik ga helemaal op in Roger Waters’ psychedelische composities. Alsof de makers ervan zich destijds in een soortgelijke Shiva-extase bevonden!
Na de laatste, ietwat negatieve, paddo-trip roep ik enthousiast uit dat LSD wel echt dé stof bij uitstek is om op te trippen. Veel verfijnder dan paddo’s. Alle esthetiek, maar dan zonder de mindfuck: alle zintuiglijke begoochelingen, maar dan zonder ‘the dark side’. Heerlijk!
Ik heb uiteraard veel te weinig ervaring en dus te weinig referentiekader, maar ik bejubel het wonderlijke van Sandoz’ test batch nr. 25.
Ik kom terug op mijn eerdere – intuïtieve – aanvoelen dat de natuurlijke substantie het beste is. Ik geef grif toe: de gesynthetiseerde variant is verreweg superieur en moet de psilocybine ver achter zich laten. Het moleculair geraffineerde product haalt het dus van Moeder Natuurs eigen brouwsel.
Ik neem de tweede helft bij en herinner me van die fase voornamelijk de lachkicks, het bulderen en schaterlachen om zoveel. Vooralsnog ervaar ik weinig visueels van de trip, maar voel me exquisiet op de geestelijke bevrijding. Het lijkt moeilijk alle gedachten te ordenen en menig zin breek ik halverwege af om de nieuwste gedachtekronkel na te sporen. Tevergeefs. Taal schiet jammerlijk tekort om al deze zintuiglijke stimulansen een plaats te geven.
Mijn handen bekijken is iets onwezenlijks. De poriën, de bloeddoorlopen aders bieden een schokkend schouwspel aan.
22u: Een uurtje later en wat Pink Floyd-oeuvre verder wil ik ‘iets doen’. Het is nu iets na 22u – van tijd heb ik al lang geen besef meer – en met gepast schoeisel begeven we ons in de buitenwereld.
Waw! Wat een goed idee was me dat. I.t.t. bij paddo-trips ril ik niet van de koude en voel me kiplekker in de frisse februariwind. De omliggende straten baden in een fluo-oranje gloed van de nachtverlichting en geven het geheel iets surreëels. Wij wonen naast een natuurdomein en begeven ons naar die ultimatieve scheidingslijn tussen bewoonde wereld en ongerepte natuur. Circa een uurtje bewandelen we diezelfde scheidingslijn en bewonderen we het beste uit twee werelden. Linkse de hectische wereld van het alledaagse; rechts de donkerte en het wilde.
Wandelen is echt een aanrader. Het helpt sowieso al om je gedachten te ordenen en op dit moment bestaat er niets beters. Als een kind dat overdonderd wordt door duizenden stimuli doorloop ik het pad, ondertussen druk keuvelend en genietend van zoveel schoonheid. De huizengevels druk becommentariërend gidsen we ons voort, na lang stilstaan bij het golvende, gebroken riet; alsof er zich daar een onwereldse cesuur doortrokken heeft.
Wat een heldere sterrenhemel! Ik heb nooit sterrenbeelden kunnen memoriseren en zou er nooit mijn weg in kunnen terugvinden. Ware het niet van sterrenobservatoria of het planetarium van de zoo om me wegwijs te maken zou ik geheel onverlicht de sterrenhemel afschuiven als een chaotisch bord ongeregeldheden. Vannacht op LSD zie ik sterren helderder dan ooit fonkelen, in heldere groen-gele kleuren en intensiteiten.
Ik voel me niet echt uitgewandeld, maar we keren wijselijk huiswaarts. Nog een bijkomend voordeel aan LSD – “instant Zen” zoals Arthur Koestler het laconiek noemde – is de totale afwezigheid van misselijkheid en maagklachten zoals bij paddo’s. We serveren Dr. Oetkers beste en discussiëren maar raak.
Voor mijn eerste date met Alice had ik veel sensorische stimuli voorbereid. Op het programma volgde ook nog een kokend en kolkend aromabad. Heerlijk. Ik zou er wel uren in kunnen blijven. Elk gevoel van proportie is reeds lang vervlogen, zoals het lied ook luidt: “one pill makes you larger, and the other makes you small”. De afmetingen van het bad, alsook de kleurenintensiteiten vormen een schouwspel zonder weerga.
Het wordt reeds laat en de reserves van mijn nuchtere sitter zijn op, zodat we ons naar de slaapkamer begeven. Het klinkt misschien hol temidden mijn reclame voor de onvolprezen LSD, maar een bijkomend voordeel van LSD is ook de erotiserende werking. Op paddo’s denk je gewoon niet aan die zaken. Je bent ook niet anti-seksueel (tenminste als je niet aan het braken bent), gewoon a-seksueel, bezig met andere gedachten. Het is iets waar je niet direct aan zou denken. Niet zo op LSD die een mooie uitnodiging aanreikt…
Het is nu rond 1uur ’s nachts en ik kan me nog niet overgeven aan de slaap. Zoveel gedachten en beelden flitsen me voor de geest. Ik besluit dan maar de puurpijp aan te steken. De vaporizer liet het namelijk weeral afweten. De smaak is afgrijselijk. Langs het dakraam bewonder ik de nachtelijke Jünger-stad en trek diep aan de pijp.
Laat het duidelijk zijn: THC in die fase van de trip intensifieert sterk; ik hoop zo in een sterke(re)roes de droomwereld te kunnen bereiken. De eerste uren lukt dat helemaal niet. Vanuit het onderbewustzijn borrelen steeds maar beelden op die de geest geen rust gunnen. Die hersenprocessen schreeuwen gewoon om benut te worden: “hier zijn we, komaan we vervelen ons”, steeds op zoek naar geestelijke voeding.
Normaal gezien zou ik nu lichamelijk bekaf moeten zijn, maar door de geestelijke begoochelingen en zinsbespelingen kom ik er maar niet aan toe om de alfa-golven van het trippen aansluiting te laten vinden aan de delta-golven van het dromen.
Conclusie: als het verslag chaotisch en onooglijk, zelfs ongestructureerd of vaag overkomt, dan is dat slechts de reflectie van de trip zelf. Ik heb duidelijk nog veel te leren van de subtiele kunst van het trippen, maar ben bovenmatig tevreden van de ervaring. Maanden voorbereiding hebben de juiste set geleverd.
Qua visualiteit scoorde het niet zo hoog. Ik was wel overdonderd door de esthetiek van alles en voelde me zeer ontvankelijk voor kunstzinnige bespiegelingen, maar van patronen, hallucinaties,… was geen sprake. Het was alvast een kermis der zintuigen en gelukkig staat er een rustige zondagnamiddag gepland om dit alles te laten doorsijpelen en een kader te bieden.
Ik sluit mijn reclameboodschap af met het laatste voordeel van LSD: absoluut geen kater, wat niet onaardig is.
LSD is iets wat ik ongetwijfeld vaker wil doen. Misschien moet ik volgende keer de dosis wat opdrijven om dieper te gaan. Tenslotte zijn zulke momenten in ons hectische, overgeprogrammeerde leven zeer zeldzaam en bijgevolg wil je die dan zo diep en diepzinnig mogelijk invullen. Ik weet het nog niet zo goed, maar wil meer van dit.
Ik kan het werkelijk iedereen aanraden (gegeven het juiste kader vanzelfsprekend) en kijk al uit naar de volgende trip.
Albert Hoffman ben ik diep dankbaar op deze gezapige zondagmiddag.
:P
