Ik weet dat het waarschijnlijk heel erg cliché gaat klinken wat ik op het punt sta om te vertellen, maar ik moet het echt kwijt.
Ik heb het gevoel alsof ik een junkie ben in elk opzicht van het woord. Ik zit in een soort vicieuze cirkel die me helemaal doet doordraaien op sommige momenten. Ik kan me geen moment herinneren in de afgelopen paar jaren dat ik echt gelukkig was, behalve als een vriend had waar ik veel om gaf. De wederzijdse liefde, de affectie, de warmte, het beschermde gevoel
. Het 'verliefdheids-gevoel' is bij mij zo intens dat het dan ook voelt alsof ik heel hard op de drugs zit. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik ken dan ook niemand anders die dat zo ervaart als mij. Mijn vriendinnen bijvoorbeeld, hebben het onderhand wel geaccepteerd maar konden op het begin echt niet begrijpen hoe ik zo veel van 1 persoon kon houden. Ik was niet echt mezelf meer. Het voelt dan ook als een verslaving, want als ik een dag of twee hem niet meer had gezien dan deed het me letterlijk pijn.
Mijn hele leven draait eigenlijk om die “liefde”. Ik denk er constant aan, ook al heb ik geen vriend. Ik doe alles in mijn leven eigenlijk zodat ik sneller/beter “mr. Right” kan vinden en zodat ik goed genoeg voor hem zal zijn. Ik ben helemaal verslaafd aan het geluksgevoel wat met verliefdheid gepaard gaat. Zonder dat voel ik me heel erg leeg vanbinnen en ik ben er ook heel erg lang depressief van geweest.
Ik heb het zo vaak geprobeerd om van me af te zetten, gewoon niet meer aan denken. Want het leven draait daar immers niet alleen om. Dat weet ik diep vanbinnen ook. Maar dat werkt dus echt voor geen meter, ik denk dat ik hier nooit mee zal kunnen stoppen. Ik val elke nacht in slaap met mijn eigen armen om me heen, net een mummie. En dan fantaseer ik dat het iemand anders zijn armen zijn. Dat heb ik nog nooit iemand verteld eigenlijk. Misschien heeft het er ook iets mee te maken dat mijn vorige twee exen mij op het einde van onze relatie heel slecht hebben behandeld. Bijvoorbeeld door vreemd te gaan, dreigen met vanalles en me de huid vol te schelden.
Omdat ik natuurlijk meestal alleen ben, heb ik iets nodig om die 'liefde' te vervangen in mijn leven. Ik ga dan drugs gebruiken. Puur en alleen omdat ik dan iets heb om me af te leiden en omdat ik door bijvoorbeeld xtc en speed wel weer een beetje dat geluksgevoel kan voelen en me opgewekt voel in plaats van een levenloze zombie. Maar door steeds te gebruiken ga ik me alleen maar slechter voelen eigenlijk, en ik geef er te veel geld aan uit. Mijn prestaties op school lijden er ook onder, want school is haast geen prioriteit meer. Ik moet de hele tijd een soort roes voelen.
Is er iemand die zich hier in kan vinden? Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik ga hier kapot aan. Ik ga bijna niet meer naar school, iedereen maakt zich zorgen om me en ik heb nergens meer fut voor.
Ik wou dat ik dit allemaal kon veranderen maar ik heb geen idee hoe.
Sorry voor het lange zeik verhaal.
X
Ik heb het gevoel alsof ik een junkie ben in elk opzicht van het woord. Ik zit in een soort vicieuze cirkel die me helemaal doet doordraaien op sommige momenten. Ik kan me geen moment herinneren in de afgelopen paar jaren dat ik echt gelukkig was, behalve als een vriend had waar ik veel om gaf. De wederzijdse liefde, de affectie, de warmte, het beschermde gevoel
. Het 'verliefdheids-gevoel' is bij mij zo intens dat het dan ook voelt alsof ik heel hard op de drugs zit. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik ken dan ook niemand anders die dat zo ervaart als mij. Mijn vriendinnen bijvoorbeeld, hebben het onderhand wel geaccepteerd maar konden op het begin echt niet begrijpen hoe ik zo veel van 1 persoon kon houden. Ik was niet echt mezelf meer. Het voelt dan ook als een verslaving, want als ik een dag of twee hem niet meer had gezien dan deed het me letterlijk pijn. Mijn hele leven draait eigenlijk om die “liefde”. Ik denk er constant aan, ook al heb ik geen vriend. Ik doe alles in mijn leven eigenlijk zodat ik sneller/beter “mr. Right” kan vinden en zodat ik goed genoeg voor hem zal zijn. Ik ben helemaal verslaafd aan het geluksgevoel wat met verliefdheid gepaard gaat. Zonder dat voel ik me heel erg leeg vanbinnen en ik ben er ook heel erg lang depressief van geweest.
Ik heb het zo vaak geprobeerd om van me af te zetten, gewoon niet meer aan denken. Want het leven draait daar immers niet alleen om. Dat weet ik diep vanbinnen ook. Maar dat werkt dus echt voor geen meter, ik denk dat ik hier nooit mee zal kunnen stoppen. Ik val elke nacht in slaap met mijn eigen armen om me heen, net een mummie. En dan fantaseer ik dat het iemand anders zijn armen zijn. Dat heb ik nog nooit iemand verteld eigenlijk. Misschien heeft het er ook iets mee te maken dat mijn vorige twee exen mij op het einde van onze relatie heel slecht hebben behandeld. Bijvoorbeeld door vreemd te gaan, dreigen met vanalles en me de huid vol te schelden.
Omdat ik natuurlijk meestal alleen ben, heb ik iets nodig om die 'liefde' te vervangen in mijn leven. Ik ga dan drugs gebruiken. Puur en alleen omdat ik dan iets heb om me af te leiden en omdat ik door bijvoorbeeld xtc en speed wel weer een beetje dat geluksgevoel kan voelen en me opgewekt voel in plaats van een levenloze zombie. Maar door steeds te gebruiken ga ik me alleen maar slechter voelen eigenlijk, en ik geef er te veel geld aan uit. Mijn prestaties op school lijden er ook onder, want school is haast geen prioriteit meer. Ik moet de hele tijd een soort roes voelen.
Is er iemand die zich hier in kan vinden? Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik ga hier kapot aan. Ik ga bijna niet meer naar school, iedereen maakt zich zorgen om me en ik heb nergens meer fut voor.
Ik wou dat ik dit allemaal kon veranderen maar ik heb geen idee hoe.
Sorry voor het lange zeik verhaal.
X
