with: "The First Acquaintance With N2O", "N2O @ This Magnificent Location" and "The N2O Overdose"!
Ik vond het eigenlijk niet de moeite om mijn lachgas reports te posten, maar bij nader inzien toch besloten om het te doen.
Het is ontzettend moeilijk om een goed report te schrijven over een trip die enkele seconden blijkt te duren, en waar je achteraf nauwelijks iets van herinnert!
Lachgas is een verdovingsmiddel... eigenlijk ben je in een diepe slaap en zit je in niks anders dan een mooie droom.
ps. Piet = Psychonaut'86
The First Acquaintance With N2O
Donderdag 27 April 2006
Tot voorkort was ik niet in lachgas geïnteresseerd. Maar na vele positieve verhalen gehoord te hebben, wilde ik het zelf ook eens proberen.
Gelukkig had ik een vriendin die eerder lachgas had geprobeerd, en mij haar slagroomspuitbus wilde uitlenen, en van wie ik wat patronen mocht kopen!
Na dagenlang de slagroomspuit en patronen in mijn bezit te hebben, konden Piet en ik eindelijk een geschikte dag vinden om de lachgas uit te proberen…
1 patroon
Daar zaten we dan.. vol vele verwachtingen… Ik pakte de spuit en vulde één ballon. Zette de ballon op mijn lippen en zoog het gas naar binnen waarna ik het enkele seconden vast hield, wachtend op wat komen zou gaan. Ik blies het gas uit en keek om me heen… een lichte waas ging door mijn lichaam. Mijn beeld werd troebel en mijn hart sloeg een paar keer over. Na 10 seconden keek ik Piet vragend aan.. ”Is dit het maar?”.
Snel pakte ik de spuit om nog een ballon te vullen. Ik inhaleerde het gas waarna ik het na lang inhouden 2x terug blaas in de ballon om het vervolgens weer te inhaleren…
Binnen enkele seconden voelde ik een kracht door mijn lichaam stromen, die mij dwingt om onderuit te gaan zitten. Mijn hartslag slaat overuren en mijn beeld begint te trillen. Een gevoel van gelukzaligheid raasde door mijn hele lichaam... Ik probeerde te praten, maar dit ging erg moeilijk. Alle geluiden werden vervormd in futuristische geluiden, en op de achtergrond hoorde ik Piet praten met een robotachtige stem. Maar al na enkele seconden voelde ik het effect weg ebben en kwam ik langzaam weer terug in de normale wereld.
2 patronen
Met een verhoogde hartslag keek ik naar de twee balonnen... ‘boink boink’ mijn hart sloeg enkele keren over toen ik de eerste ballon naar mijn lippen bracht. Ik ademde enkele keren ín en uit, totdat de eerste ballon helemaal opgenomen was. Met een verstoorde motoriek en een vertroebeld zicht bracht ik ook de tweede ballon naar mijn lippen. Pfffffft… Ik sloot mijn ogen wanneer ik mezelf voelde imploderen. Mijn geest werd het lichaam ingezogen… in een diep zwart gat. Ik kreeg een fantastisch warm en veilig gevoel wat enkele seconden aanhield. Eenmaal terug op aarde keek ik Piet verdwaasd aan.. “Wat is dit moooi!”
3 patronen
Ik wilde het maximale uit deze trip halen door muziek op te zetten. Ik koos voor een nummer van de Red Hot Chilli Peppers – The Zephyr Song.
De 1ste en 2de ballon gingen makkelijk... maar kon nauwelijks de kracht en coördinatie vinden om de derde ballon aan te pakken. Ik was totaal vertroebeld toen ik de derde ballon inhaleerde.
Ik schoot in hetzelfde zwarte gat, maar ik was nu niet alleen. Ik bevond me in een zwarte ruimte waar gele patronen zich in een rap tempo vervormde en opvolgde. Op de achtergrond begeleidde The Zephyr Song mijn trip. De patronen bewogen precies op de maat van de muziek en alles draaide in het rond, en ik voelde me geweldig!!
De trip heeft enkele seconden, maar ook uren kunnen duren. Totaal geen besef van tijd en plaats. Dit was een heerlijke ervaring! Iets wat ik zeker vaker zou gaan doen!
N2O @ This Magnificent Location
Zaterdag 20 Mei
Het was vroeg in de nacht… ik zat op de verjaardag van een beste vriend, toen het onderwerp drugs werd aangesneden door Bob en Koen. Beide vertelde over hun ervaringen met softdrugs en hun interesse in hallucinerende middelen. Al snel mengde ik me in het gesprek en vertelde ik over míjn ervaringen. Aandachtig luisterde ze naar mijn verschillende verhalen, en zag ik hun interesse opwekken.
Nadat Bob en Koen aangaven méér dan geïnteresseerd te zijn stelde ik voor om samen lachgas te proberen. Na een volmondig ‘ja’, was de afspraak snel gemaakt.
Een week later stonden Bob, Koen, Piet en Ik op de afgesproken datum en plek. Na vele mislukte pogingen om het bínnen te proberen zat er niks anders op dan het buiten te doen. Het was regenachtig en er stond een behoorlijk fris windje… “Waar gaan we het dan doen?” vroeg Bob. Ik had géén idee.. het was nat, koud en mijn enthousiasme was snel verminderd… Uiteindelijk kwamen we met het briljante idee om naar het honkbal stadion te gaan, om daar op de tribune te zitten en onze ballonnen te nuttigen.
Beter nog dan de tribune, zaten we in een overdekt commentator gedeelte met heerlijke stoelen en tafels om onze spullen uit te zetten. Piet en ik zouden de eerste ballonnen nemen…
2 patronen
…Opnieuw kwam dat bekende gevoel waarbij het lijkt je gelanceerd te worden in je eigen lichaam. Ik sloot me ogen en liet me helemaal meegaan… Ik kwam in een aangename warme droomwereld en was daar geheel alleen. Tóch voelde ik aanwezigheid van andere mensen, die mij doorgaven dat ik niet alleen was.
Ik belandde in een grote waterkolk, die mij meenam met zijn stroming… genietend draaide ik rondjes en zag allerlei lichtjes. Ik begon langzamer te draaien en de lichtjes werden feller. Totdat ik uiteindelijk besefte dat ik op een stoel rondjes zat te draaien in een honkbal stadion, en dat de lichtjes niets meer waren dan de metalen tafellpoten.
Bob, Koen en Piet keken mij verbaasd aan… “Jij reageert écht heftig!” hoorde ik Bob zeggen.
Half verdoofd kijk ik neer op het honkbalveld en zeg: “Ja… maar wat is dít toch GeWelDig!”
Al snel werden er heen en weer ballonnen gevuld en het gas ingenomen… iedereen had het naar hun zin en genoot op zijn manier van de lachgas. Hieronder nog een ervaring die ik die avond had…
2 patronen (bedoeling: 3 patronen)
… Met mijn ogen gesloten werd ik wederom gelanceerd in mijn lichaam. Ook nú was ik alleen maar voelde ik de aanwezigheid van andere mensen. Ik zweefde horizontaal een paar centimeter boven de grond met mijn gezicht richting de klinkers. De straat was vochtig.. alsof het net geregend had. Langzaam hief ik mijn hoofd op en keek ik voor me uit… ik zag een verlicht kraampje.. zoals een poffertjeskraam dat altijd kan zijn. Ik zweefde richting het kraampje, maar het kwam nauwelijks dichterbij. Plots zag ik rechts van mij een schim… de schim werd duidelijker en de lichtjes vervaagden... het blijkt Koen te zijn die klaarzit met de derde ballon. “Ik had je geprobeerd de ballon aan te geven, maar het lukte echt niet meer!!”
The N2O Overdose
Vrijdag 9 juni 2006
Na veel geëxperimenteerd te hebben met het lachgas, wilde Piet en ik nog één keer het maximale uit een lachgastrip halen. Piet kwam met een prachtig idee om een grote feest ballon te kopen en deze te vullen met zoveel mogelijk patronen. (lees: 15 à 20 patronen)
Zo gezegd zo gedaan! Daar zaten we dan, bij piet aan de keukentafel. Voor onze neus lag een grote ballon met een diameter van 1 meter, zo’n 50 lachgaspatronen en een camera om de trip op te nemen. Vol verwachting zetten we de ballon op de slagroomspuit en vullen we deze met het gas. Na 5 patronen is de ballon al zó groot… dat we besluiten om maar 10 patronen te gebruiken. 6de, 7de, 8ste patroon... de ballon wordt enorm groot… het ziet er behoorlijk confronterend uit. Zó confronterend uit dat ik zelfs een beetje begin te twijfelen. “Is dit wel verantwoord?” zeg ik tegen Piet. “Natuurlijk.. het is toch onschadelijk?”.
Een geweldige setting… een mooie warme zomeravond op een heerlijk dakterras. Met een heerlijke ligstoel en brandende kaarsjes voor een perfecte sfeer. En natuurlijk niet zonder muziek!
Piet ging liggen in de stoel en nam de eerste teug… de ballon was zó groot dat ik zijn gezicht nauwelijks kon filmen. Hij ademde in, uit en herhaalde dit totdat hij helemaal vertrokken was. Op dat moment hoorde ik het gas uit de ballon piepen en kneep ik deze vrijwel direct dicht om ervoor te zorgen dat niet alles verloren zou gaan. Na enkele seconden komt Piet bij en herhalen we dit ritueel… hij ademt ín totdat hij verdoofd is, waarna ik de ballon overneem.
Na tien minuten was Piet klaar met zijn ballon. En vertelde hij een vaag lang verhaal van wat hij allemaal had gezien en meegemaakt. Een verhaal wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet begrijp!
Eindelijk was de tijd gekomen dat ík mocht genieten met mijn reuze ballon! We vulde de ballon met 10 patronen gas, ik nam plaats in de stoel en mijn trip kon beginnen!
10 patronen
Om zo te liggen, met de ballon voor mijn snufferd was heel raar. De ballon leek nóg groter nu ik er zo onder lag!
Mijn eerste tuigen waren lang en diep… ik hield het gas zo lang mogelijk in, om het daarna weer terug te blazen. Dit herhaalde ik totdat ik volledig weg was…
Ik zweefde wederom boven de grond, alleen nu verticaal. Ik zweefde over een kermis, met vele lichten en attracties… een gelukzalig gevoel begeleidde me richting de draaimolens… waar ik van genoot. Ik hoorde mooie muziek en ging helemaal mee met de flow van muziek en het draaien van de molen. Totdat de molen langzaam vervormde en ik mijn ogen opendeed. Het was een grote ballon.. maar pas na enkele seconden wist ik wat ik aan het doen was. Ik gebruik lachgas!! “hahaha!!” Ik sprong overeind en greep naar de ballon om zo snel mogelijk terug te keren naar mijn droomwereld…
… deze keer ging ik dieper. In een wereld waar ik niks zag, alles zwart was en alleen maar dingen voelde. Ik voelde warmte en geluk. En streek neer op een warm bed van wol. Ik zág het bed niet.. maar vóélde het wel! Ik keek naar links en zag plots Piet naast mij liggen. We lagen samen in een bed en genoten van deze warme wereld. Totdat mijn beeld een swing van 180 graden maakte.. en ik Piet niet naast me zag liggen.. maar gewoon tegenover me stond met een grote ballon. “Ballon?” Dacht ik… “Oh ja!! Lachgas!!”.
Ik greep direct naar de ballon en inhaleerde diep.. héél diep… zwart… ik hoorde muziek en zag allerlei patronen. Ik lag wéér op een warm bed van wol en genoot. Ik werd omhelst en kreeg een injectie met liefde… ik werd omhelst door een mannen arm. Het was de arm van mijn (overleden) vader. Ik pakte de arm vast en wilde hem dicht tegen me aandrukken… “Pap wat heb ik je gemist” “Wat is het heerlijk om je vast te pakken!” gingen door me heen. Maar de arm werkte niet mee... het werd lichter en ik herkende de arm als de arm van Piet… “Piet…? Ballon?” “Ochjee.. lachgas.. neeee!!”. Een gevoel van misselijkheid kwam opzetten… toch wilde ik nog één keer inhaleren…
Het was nauwelijks de moeite.. de ballon was leeg en ik werd plots ontzettend misselijk. Ik zag Piet al aanlopen met een emmer wat me gerust stelde… ik hoef niet meer… ik hoef nóóit meer!
(en natuurlijk heb ik veel meer geinhaleerd dan deze drie keren. Maar dit waren de enige drie 'trips' die ik nog deels kon herinneren!)
Ik heb daar uiteindelijk nog enkele minuten gelegen, bijkomend van een verschrikkelijk intense ervaring. Vol met ongeloof en verwarring! Wat heb ik eigenlijk nou allemaal gezien? Het was mooi.. maar wát was zo mooi?
Een lachgas trip is nauwelijks te beschrijven omdat wanneer je bijkomt al haast vergeten bent wát je hebt meegemaakt. Ik heb sindsdien geen lachgas ballon meer aangeraakt. Ik heb er op dit moment nog steeds geen behoefte aan!
Ik vond het eigenlijk niet de moeite om mijn lachgas reports te posten, maar bij nader inzien toch besloten om het te doen.
Het is ontzettend moeilijk om een goed report te schrijven over een trip die enkele seconden blijkt te duren, en waar je achteraf nauwelijks iets van herinnert!
Lachgas is een verdovingsmiddel... eigenlijk ben je in een diepe slaap en zit je in niks anders dan een mooie droom.
ps. Piet = Psychonaut'86
The First Acquaintance With N2O
Donderdag 27 April 2006
Tot voorkort was ik niet in lachgas geïnteresseerd. Maar na vele positieve verhalen gehoord te hebben, wilde ik het zelf ook eens proberen.
Gelukkig had ik een vriendin die eerder lachgas had geprobeerd, en mij haar slagroomspuitbus wilde uitlenen, en van wie ik wat patronen mocht kopen!
Na dagenlang de slagroomspuit en patronen in mijn bezit te hebben, konden Piet en ik eindelijk een geschikte dag vinden om de lachgas uit te proberen…
1 patroon
Daar zaten we dan.. vol vele verwachtingen… Ik pakte de spuit en vulde één ballon. Zette de ballon op mijn lippen en zoog het gas naar binnen waarna ik het enkele seconden vast hield, wachtend op wat komen zou gaan. Ik blies het gas uit en keek om me heen… een lichte waas ging door mijn lichaam. Mijn beeld werd troebel en mijn hart sloeg een paar keer over. Na 10 seconden keek ik Piet vragend aan.. ”Is dit het maar?”.
Snel pakte ik de spuit om nog een ballon te vullen. Ik inhaleerde het gas waarna ik het na lang inhouden 2x terug blaas in de ballon om het vervolgens weer te inhaleren…
Binnen enkele seconden voelde ik een kracht door mijn lichaam stromen, die mij dwingt om onderuit te gaan zitten. Mijn hartslag slaat overuren en mijn beeld begint te trillen. Een gevoel van gelukzaligheid raasde door mijn hele lichaam... Ik probeerde te praten, maar dit ging erg moeilijk. Alle geluiden werden vervormd in futuristische geluiden, en op de achtergrond hoorde ik Piet praten met een robotachtige stem. Maar al na enkele seconden voelde ik het effect weg ebben en kwam ik langzaam weer terug in de normale wereld.
2 patronen
Met een verhoogde hartslag keek ik naar de twee balonnen... ‘boink boink’ mijn hart sloeg enkele keren over toen ik de eerste ballon naar mijn lippen bracht. Ik ademde enkele keren ín en uit, totdat de eerste ballon helemaal opgenomen was. Met een verstoorde motoriek en een vertroebeld zicht bracht ik ook de tweede ballon naar mijn lippen. Pfffffft… Ik sloot mijn ogen wanneer ik mezelf voelde imploderen. Mijn geest werd het lichaam ingezogen… in een diep zwart gat. Ik kreeg een fantastisch warm en veilig gevoel wat enkele seconden aanhield. Eenmaal terug op aarde keek ik Piet verdwaasd aan.. “Wat is dit moooi!”
3 patronen
Ik wilde het maximale uit deze trip halen door muziek op te zetten. Ik koos voor een nummer van de Red Hot Chilli Peppers – The Zephyr Song.
De 1ste en 2de ballon gingen makkelijk... maar kon nauwelijks de kracht en coördinatie vinden om de derde ballon aan te pakken. Ik was totaal vertroebeld toen ik de derde ballon inhaleerde.
Ik schoot in hetzelfde zwarte gat, maar ik was nu niet alleen. Ik bevond me in een zwarte ruimte waar gele patronen zich in een rap tempo vervormde en opvolgde. Op de achtergrond begeleidde The Zephyr Song mijn trip. De patronen bewogen precies op de maat van de muziek en alles draaide in het rond, en ik voelde me geweldig!!
De trip heeft enkele seconden, maar ook uren kunnen duren. Totaal geen besef van tijd en plaats. Dit was een heerlijke ervaring! Iets wat ik zeker vaker zou gaan doen!
N2O @ This Magnificent Location
Zaterdag 20 Mei
Het was vroeg in de nacht… ik zat op de verjaardag van een beste vriend, toen het onderwerp drugs werd aangesneden door Bob en Koen. Beide vertelde over hun ervaringen met softdrugs en hun interesse in hallucinerende middelen. Al snel mengde ik me in het gesprek en vertelde ik over míjn ervaringen. Aandachtig luisterde ze naar mijn verschillende verhalen, en zag ik hun interesse opwekken.
Nadat Bob en Koen aangaven méér dan geïnteresseerd te zijn stelde ik voor om samen lachgas te proberen. Na een volmondig ‘ja’, was de afspraak snel gemaakt.
Een week later stonden Bob, Koen, Piet en Ik op de afgesproken datum en plek. Na vele mislukte pogingen om het bínnen te proberen zat er niks anders op dan het buiten te doen. Het was regenachtig en er stond een behoorlijk fris windje… “Waar gaan we het dan doen?” vroeg Bob. Ik had géén idee.. het was nat, koud en mijn enthousiasme was snel verminderd… Uiteindelijk kwamen we met het briljante idee om naar het honkbal stadion te gaan, om daar op de tribune te zitten en onze ballonnen te nuttigen.
Beter nog dan de tribune, zaten we in een overdekt commentator gedeelte met heerlijke stoelen en tafels om onze spullen uit te zetten. Piet en ik zouden de eerste ballonnen nemen…
2 patronen
…Opnieuw kwam dat bekende gevoel waarbij het lijkt je gelanceerd te worden in je eigen lichaam. Ik sloot me ogen en liet me helemaal meegaan… Ik kwam in een aangename warme droomwereld en was daar geheel alleen. Tóch voelde ik aanwezigheid van andere mensen, die mij doorgaven dat ik niet alleen was.
Ik belandde in een grote waterkolk, die mij meenam met zijn stroming… genietend draaide ik rondjes en zag allerlei lichtjes. Ik begon langzamer te draaien en de lichtjes werden feller. Totdat ik uiteindelijk besefte dat ik op een stoel rondjes zat te draaien in een honkbal stadion, en dat de lichtjes niets meer waren dan de metalen tafellpoten.
Bob, Koen en Piet keken mij verbaasd aan… “Jij reageert écht heftig!” hoorde ik Bob zeggen.
Half verdoofd kijk ik neer op het honkbalveld en zeg: “Ja… maar wat is dít toch GeWelDig!”
Al snel werden er heen en weer ballonnen gevuld en het gas ingenomen… iedereen had het naar hun zin en genoot op zijn manier van de lachgas. Hieronder nog een ervaring die ik die avond had…
2 patronen (bedoeling: 3 patronen)
… Met mijn ogen gesloten werd ik wederom gelanceerd in mijn lichaam. Ook nú was ik alleen maar voelde ik de aanwezigheid van andere mensen. Ik zweefde horizontaal een paar centimeter boven de grond met mijn gezicht richting de klinkers. De straat was vochtig.. alsof het net geregend had. Langzaam hief ik mijn hoofd op en keek ik voor me uit… ik zag een verlicht kraampje.. zoals een poffertjeskraam dat altijd kan zijn. Ik zweefde richting het kraampje, maar het kwam nauwelijks dichterbij. Plots zag ik rechts van mij een schim… de schim werd duidelijker en de lichtjes vervaagden... het blijkt Koen te zijn die klaarzit met de derde ballon. “Ik had je geprobeerd de ballon aan te geven, maar het lukte echt niet meer!!”
The N2O Overdose
Vrijdag 9 juni 2006
Na veel geëxperimenteerd te hebben met het lachgas, wilde Piet en ik nog één keer het maximale uit een lachgastrip halen. Piet kwam met een prachtig idee om een grote feest ballon te kopen en deze te vullen met zoveel mogelijk patronen. (lees: 15 à 20 patronen)
Zo gezegd zo gedaan! Daar zaten we dan, bij piet aan de keukentafel. Voor onze neus lag een grote ballon met een diameter van 1 meter, zo’n 50 lachgaspatronen en een camera om de trip op te nemen. Vol verwachting zetten we de ballon op de slagroomspuit en vullen we deze met het gas. Na 5 patronen is de ballon al zó groot… dat we besluiten om maar 10 patronen te gebruiken. 6de, 7de, 8ste patroon... de ballon wordt enorm groot… het ziet er behoorlijk confronterend uit. Zó confronterend uit dat ik zelfs een beetje begin te twijfelen. “Is dit wel verantwoord?” zeg ik tegen Piet. “Natuurlijk.. het is toch onschadelijk?”.
Een geweldige setting… een mooie warme zomeravond op een heerlijk dakterras. Met een heerlijke ligstoel en brandende kaarsjes voor een perfecte sfeer. En natuurlijk niet zonder muziek!
Piet ging liggen in de stoel en nam de eerste teug… de ballon was zó groot dat ik zijn gezicht nauwelijks kon filmen. Hij ademde in, uit en herhaalde dit totdat hij helemaal vertrokken was. Op dat moment hoorde ik het gas uit de ballon piepen en kneep ik deze vrijwel direct dicht om ervoor te zorgen dat niet alles verloren zou gaan. Na enkele seconden komt Piet bij en herhalen we dit ritueel… hij ademt ín totdat hij verdoofd is, waarna ik de ballon overneem.
Na tien minuten was Piet klaar met zijn ballon. En vertelde hij een vaag lang verhaal van wat hij allemaal had gezien en meegemaakt. Een verhaal wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet begrijp!
Eindelijk was de tijd gekomen dat ík mocht genieten met mijn reuze ballon! We vulde de ballon met 10 patronen gas, ik nam plaats in de stoel en mijn trip kon beginnen!
10 patronen
Om zo te liggen, met de ballon voor mijn snufferd was heel raar. De ballon leek nóg groter nu ik er zo onder lag!
Mijn eerste tuigen waren lang en diep… ik hield het gas zo lang mogelijk in, om het daarna weer terug te blazen. Dit herhaalde ik totdat ik volledig weg was…
Ik zweefde wederom boven de grond, alleen nu verticaal. Ik zweefde over een kermis, met vele lichten en attracties… een gelukzalig gevoel begeleidde me richting de draaimolens… waar ik van genoot. Ik hoorde mooie muziek en ging helemaal mee met de flow van muziek en het draaien van de molen. Totdat de molen langzaam vervormde en ik mijn ogen opendeed. Het was een grote ballon.. maar pas na enkele seconden wist ik wat ik aan het doen was. Ik gebruik lachgas!! “hahaha!!” Ik sprong overeind en greep naar de ballon om zo snel mogelijk terug te keren naar mijn droomwereld…
… deze keer ging ik dieper. In een wereld waar ik niks zag, alles zwart was en alleen maar dingen voelde. Ik voelde warmte en geluk. En streek neer op een warm bed van wol. Ik zág het bed niet.. maar vóélde het wel! Ik keek naar links en zag plots Piet naast mij liggen. We lagen samen in een bed en genoten van deze warme wereld. Totdat mijn beeld een swing van 180 graden maakte.. en ik Piet niet naast me zag liggen.. maar gewoon tegenover me stond met een grote ballon. “Ballon?” Dacht ik… “Oh ja!! Lachgas!!”.
Ik greep direct naar de ballon en inhaleerde diep.. héél diep… zwart… ik hoorde muziek en zag allerlei patronen. Ik lag wéér op een warm bed van wol en genoot. Ik werd omhelst en kreeg een injectie met liefde… ik werd omhelst door een mannen arm. Het was de arm van mijn (overleden) vader. Ik pakte de arm vast en wilde hem dicht tegen me aandrukken… “Pap wat heb ik je gemist” “Wat is het heerlijk om je vast te pakken!” gingen door me heen. Maar de arm werkte niet mee... het werd lichter en ik herkende de arm als de arm van Piet… “Piet…? Ballon?” “Ochjee.. lachgas.. neeee!!”. Een gevoel van misselijkheid kwam opzetten… toch wilde ik nog één keer inhaleren…
Het was nauwelijks de moeite.. de ballon was leeg en ik werd plots ontzettend misselijk. Ik zag Piet al aanlopen met een emmer wat me gerust stelde… ik hoef niet meer… ik hoef nóóit meer!
(en natuurlijk heb ik veel meer geinhaleerd dan deze drie keren. Maar dit waren de enige drie 'trips' die ik nog deels kon herinneren!)
Ik heb daar uiteindelijk nog enkele minuten gelegen, bijkomend van een verschrikkelijk intense ervaring. Vol met ongeloof en verwarring! Wat heb ik eigenlijk nou allemaal gezien? Het was mooi.. maar wát was zo mooi?
Een lachgas trip is nauwelijks te beschrijven omdat wanneer je bijkomt al haast vergeten bent wát je hebt meegemaakt. Ik heb sindsdien geen lachgas ballon meer aangeraakt. Ik heb er op dit moment nog steeds geen behoefte aan!
