Captain starlog date 20-07-2006, reporting use of special K
Het begon allemaal met slechts een klein sleutelpuntje. Nog weinig voelde ik ervan, althans, dat dacht ik. Toch voelde ik me niet lang daarna al wat wazig worden, waarschijnlijk mede door de foute combinatie van bier en ketamine. De restanten van mijn halve liter smaakten ook niet echt lekker meer nu ik de wel bekende ketasmaak ik mijn mond had zitten. Alleen water was nog een beetje binnen te houden. Ik kruip achter de computer en start voor de lol nog even een MSN gesprek.
Terwijl ik wacht op antwoord leg ik een aantal lijntjes klaar. De eerste van de vijf verdwijnt meteen, verspreid over beide neusgaten. Voor mijn gevoel had ik eigenlijk nog maar heel weinig op, maar de muziek klonk nu toch echt wel heel erg anders. Alsof de pitch een stukje lager gezet werd. Alsof elke maat een seconde lang duurde, echt heel wazig. Dan maar wat GOA op, vreemd genoeg klinkt dat nog wel ergens naar (al is het ook zeker vervormd). Het MSN gesprek gaat ondertussen nergens over, de andere kant zit aan de coke, ik aan de ketamine. Ik sluit mijn ogen voor een voorproefje van hetgeen dat nog komen gaat.
Hoewel ik verdomde goed weet dat ik stil zit voor mijn monitor draai ik - voel mijn gevoel - met gemak de klok rond. Ik besluit mijn ogen nog even te openen. Bij een volgend lijntje zou het niet langer mogelijk zijn om achter de computer te blijven zitten, wist ik uit ervaring. Nog een aantal wijze afsluitende keta woorden worden de chat ingegooid alvorens ik al mijn programma's alvast afsluit. Na nog even een nieuw glas water gehaald te hebben gebruik ik het licht van de computer nog even om een laatste goede lijn ketamine weg te werken. Nadat ook deze klus geklaard is gaat de computer toch echt uit en plof ik neer op mijn bed, dat onder invloed van ketamine ook wel bekend staat als mijn zwevende tapijt.
Het duurt niet lang voordat mijn bed naar voren gereden wordt. Vergelijk het maar met zo'n ziekenhuisbed dat door een ziekenhuis geduwd wordt door een doktor, zo ervaarde ik het ook op dat moment. Ik zie mijn computer kast voorbijkomen en 'verdwijn' vervolgens in de muur van mijn kamer. Op naar een andere werkelijkheid, een werkelijkheid die helemaal niets meer te maken heeft met de realiteit. Ik werd vervolgens weer eens positief verrast door de extreme vaagheid van ketamine. Als een ritje in een attractie laat ik me verassen, en kijk ik uit naar hetgeen dat komen gaat. Vergelijk het maar met een ritje Droomvlucht of Fatamorgana, maar dan door andere dimensies en alternatieve werkelijkheden (of is dat hetzelfde?). Hoe dan ook, heel erg helder was ik niet meer.
Zo kwam ik al snel uit op iets dat leek op een hele andere planeet en keek ik uit over een erg realistisch ogend alien landschap en kon naar hartelust om mij heen rondkijken, alsof ik daar echt was. De reis ging nog dieper en dieper; al snel verloor ik het gehele besef van waar en wie ik eigenlijk was. Ik weet helaas dan ook niet veel meer te herinneren dan dit, al meen ik zelfs gesprekken gehad te hebben. Met wie? Geen idee. Uiteindelijk kwam ik langzaam maar zeker weer een beetje terug op aarde. Ik lag me af te vragen waar ik in vredesnaam ergens was; was ik nog in Berlijn (het weekend ervoor was de Love Parade)? Was ik thuis? Ik had echt werkelijk waar geen flauw idee... ergens tussenin dan maar?
Dan begin ik bekende stemmen te horen, van mijn moeder en broertje die buiten aan het praten waren (ik had mijn raam open). En zo wist ik weer waar ik was; gewoon thuis, in bed. Of mijn ogen nog gesloten waren of gewoon open weet ik niet, maar wat ik zag was in ieder geval voorlopig niet mijn kamer. Langzaam aan werd de realiteit opnieuw opgebouwd. Als een legpuzzel zag ik het beeld van mijn kamer terug komen, letterlijk stukje voor stukje. Het eerste dat ik zag was mijn arm, en al snel daarna de rest. Wanneer het beeld weer compleet is lijkt het eigenlijk nog steeds niet op de realiteit. Wanneer ik met mijn handen over mijn bed glij laat dat een heel vaag spoor achter en hoor ik een erg vreemd geluid. Ik sluit wederom nog even mijn ogen en voel mezelf weer even meegenomen worden op reis, maar dit keer helaas slechts van korte duur.
Het begon allemaal met slechts een klein sleutelpuntje. Nog weinig voelde ik ervan, althans, dat dacht ik. Toch voelde ik me niet lang daarna al wat wazig worden, waarschijnlijk mede door de foute combinatie van bier en ketamine. De restanten van mijn halve liter smaakten ook niet echt lekker meer nu ik de wel bekende ketasmaak ik mijn mond had zitten. Alleen water was nog een beetje binnen te houden. Ik kruip achter de computer en start voor de lol nog even een MSN gesprek.
Terwijl ik wacht op antwoord leg ik een aantal lijntjes klaar. De eerste van de vijf verdwijnt meteen, verspreid over beide neusgaten. Voor mijn gevoel had ik eigenlijk nog maar heel weinig op, maar de muziek klonk nu toch echt wel heel erg anders. Alsof de pitch een stukje lager gezet werd. Alsof elke maat een seconde lang duurde, echt heel wazig. Dan maar wat GOA op, vreemd genoeg klinkt dat nog wel ergens naar (al is het ook zeker vervormd). Het MSN gesprek gaat ondertussen nergens over, de andere kant zit aan de coke, ik aan de ketamine. Ik sluit mijn ogen voor een voorproefje van hetgeen dat nog komen gaat.
Hoewel ik verdomde goed weet dat ik stil zit voor mijn monitor draai ik - voel mijn gevoel - met gemak de klok rond. Ik besluit mijn ogen nog even te openen. Bij een volgend lijntje zou het niet langer mogelijk zijn om achter de computer te blijven zitten, wist ik uit ervaring. Nog een aantal wijze afsluitende keta woorden worden de chat ingegooid alvorens ik al mijn programma's alvast afsluit. Na nog even een nieuw glas water gehaald te hebben gebruik ik het licht van de computer nog even om een laatste goede lijn ketamine weg te werken. Nadat ook deze klus geklaard is gaat de computer toch echt uit en plof ik neer op mijn bed, dat onder invloed van ketamine ook wel bekend staat als mijn zwevende tapijt.
Het duurt niet lang voordat mijn bed naar voren gereden wordt. Vergelijk het maar met zo'n ziekenhuisbed dat door een ziekenhuis geduwd wordt door een doktor, zo ervaarde ik het ook op dat moment. Ik zie mijn computer kast voorbijkomen en 'verdwijn' vervolgens in de muur van mijn kamer. Op naar een andere werkelijkheid, een werkelijkheid die helemaal niets meer te maken heeft met de realiteit. Ik werd vervolgens weer eens positief verrast door de extreme vaagheid van ketamine. Als een ritje in een attractie laat ik me verassen, en kijk ik uit naar hetgeen dat komen gaat. Vergelijk het maar met een ritje Droomvlucht of Fatamorgana, maar dan door andere dimensies en alternatieve werkelijkheden (of is dat hetzelfde?). Hoe dan ook, heel erg helder was ik niet meer.
Zo kwam ik al snel uit op iets dat leek op een hele andere planeet en keek ik uit over een erg realistisch ogend alien landschap en kon naar hartelust om mij heen rondkijken, alsof ik daar echt was. De reis ging nog dieper en dieper; al snel verloor ik het gehele besef van waar en wie ik eigenlijk was. Ik weet helaas dan ook niet veel meer te herinneren dan dit, al meen ik zelfs gesprekken gehad te hebben. Met wie? Geen idee. Uiteindelijk kwam ik langzaam maar zeker weer een beetje terug op aarde. Ik lag me af te vragen waar ik in vredesnaam ergens was; was ik nog in Berlijn (het weekend ervoor was de Love Parade)? Was ik thuis? Ik had echt werkelijk waar geen flauw idee... ergens tussenin dan maar?
Dan begin ik bekende stemmen te horen, van mijn moeder en broertje die buiten aan het praten waren (ik had mijn raam open). En zo wist ik weer waar ik was; gewoon thuis, in bed. Of mijn ogen nog gesloten waren of gewoon open weet ik niet, maar wat ik zag was in ieder geval voorlopig niet mijn kamer. Langzaam aan werd de realiteit opnieuw opgebouwd. Als een legpuzzel zag ik het beeld van mijn kamer terug komen, letterlijk stukje voor stukje. Het eerste dat ik zag was mijn arm, en al snel daarna de rest. Wanneer het beeld weer compleet is lijkt het eigenlijk nog steeds niet op de realiteit. Wanneer ik met mijn handen over mijn bed glij laat dat een heel vaag spoor achter en hoor ik een erg vreemd geluid. Ik sluit wederom nog even mijn ogen en voel mezelf weer even meegenomen worden op reis, maar dit keer helaas slechts van korte duur.
