Jinx
Newbie
We hadden met een groepje een paar lijntjes gesnoven zaterdagnacht. Ik was die ochtend al wat vroeg op, en behalve dat ik ongesteld moest worden was er niets bijzonders aan. De volgende ochtend was ik weer thuis, maar heb overdag niet kunnen slapen (niet moe genoeg), wel goed gegeten en vitaminepillen genomen. Zondagavond een uur of 9 ben ik naar bed gegaan, klaar voor een goede nacht slaap en de volgende middag werken.
Ik lag om 11 uur nog wakker en begon wat te stressen. Het zou immers toch niet kunnen dat de speed nog zou werken? Het was op dat moment zo'n 15 uur na mijn laatste lijn. Ik besloot om gewoon te gaan liggen met mijn ogen dicht, ik droomde weg maar viel niet in slaap. Zo ging het uren door, tot ik er zat van werd en even naar de badkamer ging om wat drinken te pakken. Terug in bed staarde ik wat rond de kamer, alles zag er wat anders uit, maar ik dacht er niet veel van. Ik heb een sterkte van -3 en een groot verbeeldingsvermogen waardoor dat wel vaker gebeurt. Inmiddels was het 3 uur en was ik zwaar gestresst omdat ik nog maar zo'n 6 uur slaap had voordat de wekker ging.
Ik draaide me om naar mijn vriend, die allang sliep, en zag een pluk stof op zijn rug liggen. Ik pakte het stof er af, en opeens vermenigvuldigde het stof in duizend stukken. Geschrokken maakte ik hem wakker en vertelde ik dat ik aan het hallucineren was.
Op dat moment zat ik recht op bed en overal waren dingen. Ik zag allemaal patronen op de muur, en in het raam zag ik een prachtigblauwe sterrenhemel waar steeds vallende sterren te zien waren. Ook zag ik een ronddraaiend beeld uit de muur komen, wat er best vet uit zag. Mijn vriend kalmeerde me een beetje en vroeg wat ik zag, ik zag honderden dingen tegelijk. Ik zag overal stof en nepwimpers liggen, ik zag twee kittens op het bed lopen, beestjes op de muren, en in de spiegel zag ik mijn vriend staan die naar mij keek, maar hij lag op bed. Steeds staarde ik overal naar en gingen de hallucinaties weg en veranderde ze weer. Ik wist dat het niet echt was, en ik me het gedeeltelijk inbeelde, waardoor het minder eng was. Toen ik naar mijn handen keek leek het of er allemaal spinnen opliepen en ik probeerde ze er af te krabben. Het was voornamelijk rot dat ik het niet verwacht had, maar verder vond ik het bijzonder om naar te kijken. Ik had me altijd al afgevraagd hoe het zou zijn om te trippen.
Inmiddels ging de wekker van mijn vriend en het licht ging aan. Met het licht aan leek alles minder te worden. Ik zei dat hij gewoon wat zijn werk kon gaan, ik ging slapen en daarna zou het over zijn. Toen ging het mis. De gordijnen wapperde en alles bewoog. Mijn vriend kleedde zich aan en ik zag duidelijk dat hij al kleding aan had, de lampenkamp veranderde in een porseleinen pop die steeds haar hoofd uitstak. Ik zei er niets over omdat ik wist dat het "nep" was. Maar toen hij de deur uitliep leek het of er iemand anders naar binnen liep. Het was geen schaduw, maar ook net geen mens. Wanneer ik er goed naar keek ging het weg. Op dat moment was ik zo'n 50 uur wakker.
Ineens zag ik in mijn ooghoeken overal schimmen en zag overal de mensen staan.
Ik raakte compleet in paniek en begon te hyperventileren en te zweten. Het zweet leek bloed te zijn. Ik pakte mijn kat te pakken om bij me te komen liggen, maar besefte dat ik niets in mijn handen had. Ik trok de deken over me heen en begon keihard te huilen, ondertussen ging mijn hart zo snel dat ik dacht dat ik doodging. Ik belde mijn werk op dat het niet ging lukken om te komen en ondertussen vlogen de schaduwen over mijn deken heen. Ik zag handen boven het randje van mijn bed uitkomen die me probeerde te grijpen. Ik heb ongeveer twee uur op die manier gelegen. Het interesseerde me niet dat het niet echt was, het was er wél en ik wou het niet zien.
Inmiddels nogsteeds geen slaap, maar mijn vriend belde dat hij en zijn collega en slaappil zouden brengen in de pauze. Zijn collega was er ook bij toen wij de speed deden, maar was het hele weekend doorgegaan en vertelde dat hij ook hallucinaties had. Hij vertelde dat hij het grappig vond, als of jij je hersenen zo lang voor de gek had gehouden dat ze dat nu terug zouden doen. "Maar dat gaat ze mooi niet lukken! Ik geef ze allemaal namen. Mooi toch" een uurtje later kwamen ze de slaappil brengen. Ik lag nogsteeds onder een deken te hyperventileren en het was nat van het zweet. Met het idee dat ik nu toch snel zou slapen durfde ik nu alles goed te bekijken. Ik stak mijn hoofd boven de deken en zag nog twee benen vanuit mijn ooghoek. "Ga alsjeblieft weg!" Schreeuwde ik hardop. Op dat moment verdween de hallucinatie. Ineens voelde ik me minder paniekerig, en langzaam zag ik alles wegvagen toen ik in slaap viel.
Inmiddels is het een paar dagen verder, maar ik ben er extreem van geschrokken en zie nu afentoe nog de beelden voor me. Al met al ben ik blij dat ik alleen dingen zag en niet hoorde. Ik zou binnenkort ook voor het eerst truffels gaan doen, maar ik denk dat ik dat nu maar even laat.
Ik lag om 11 uur nog wakker en begon wat te stressen. Het zou immers toch niet kunnen dat de speed nog zou werken? Het was op dat moment zo'n 15 uur na mijn laatste lijn. Ik besloot om gewoon te gaan liggen met mijn ogen dicht, ik droomde weg maar viel niet in slaap. Zo ging het uren door, tot ik er zat van werd en even naar de badkamer ging om wat drinken te pakken. Terug in bed staarde ik wat rond de kamer, alles zag er wat anders uit, maar ik dacht er niet veel van. Ik heb een sterkte van -3 en een groot verbeeldingsvermogen waardoor dat wel vaker gebeurt. Inmiddels was het 3 uur en was ik zwaar gestresst omdat ik nog maar zo'n 6 uur slaap had voordat de wekker ging.
Ik draaide me om naar mijn vriend, die allang sliep, en zag een pluk stof op zijn rug liggen. Ik pakte het stof er af, en opeens vermenigvuldigde het stof in duizend stukken. Geschrokken maakte ik hem wakker en vertelde ik dat ik aan het hallucineren was.
Op dat moment zat ik recht op bed en overal waren dingen. Ik zag allemaal patronen op de muur, en in het raam zag ik een prachtigblauwe sterrenhemel waar steeds vallende sterren te zien waren. Ook zag ik een ronddraaiend beeld uit de muur komen, wat er best vet uit zag. Mijn vriend kalmeerde me een beetje en vroeg wat ik zag, ik zag honderden dingen tegelijk. Ik zag overal stof en nepwimpers liggen, ik zag twee kittens op het bed lopen, beestjes op de muren, en in de spiegel zag ik mijn vriend staan die naar mij keek, maar hij lag op bed. Steeds staarde ik overal naar en gingen de hallucinaties weg en veranderde ze weer. Ik wist dat het niet echt was, en ik me het gedeeltelijk inbeelde, waardoor het minder eng was. Toen ik naar mijn handen keek leek het of er allemaal spinnen opliepen en ik probeerde ze er af te krabben. Het was voornamelijk rot dat ik het niet verwacht had, maar verder vond ik het bijzonder om naar te kijken. Ik had me altijd al afgevraagd hoe het zou zijn om te trippen.
Inmiddels ging de wekker van mijn vriend en het licht ging aan. Met het licht aan leek alles minder te worden. Ik zei dat hij gewoon wat zijn werk kon gaan, ik ging slapen en daarna zou het over zijn. Toen ging het mis. De gordijnen wapperde en alles bewoog. Mijn vriend kleedde zich aan en ik zag duidelijk dat hij al kleding aan had, de lampenkamp veranderde in een porseleinen pop die steeds haar hoofd uitstak. Ik zei er niets over omdat ik wist dat het "nep" was. Maar toen hij de deur uitliep leek het of er iemand anders naar binnen liep. Het was geen schaduw, maar ook net geen mens. Wanneer ik er goed naar keek ging het weg. Op dat moment was ik zo'n 50 uur wakker.
Ineens zag ik in mijn ooghoeken overal schimmen en zag overal de mensen staan.
Ik raakte compleet in paniek en begon te hyperventileren en te zweten. Het zweet leek bloed te zijn. Ik pakte mijn kat te pakken om bij me te komen liggen, maar besefte dat ik niets in mijn handen had. Ik trok de deken over me heen en begon keihard te huilen, ondertussen ging mijn hart zo snel dat ik dacht dat ik doodging. Ik belde mijn werk op dat het niet ging lukken om te komen en ondertussen vlogen de schaduwen over mijn deken heen. Ik zag handen boven het randje van mijn bed uitkomen die me probeerde te grijpen. Ik heb ongeveer twee uur op die manier gelegen. Het interesseerde me niet dat het niet echt was, het was er wél en ik wou het niet zien.
Inmiddels nogsteeds geen slaap, maar mijn vriend belde dat hij en zijn collega en slaappil zouden brengen in de pauze. Zijn collega was er ook bij toen wij de speed deden, maar was het hele weekend doorgegaan en vertelde dat hij ook hallucinaties had. Hij vertelde dat hij het grappig vond, als of jij je hersenen zo lang voor de gek had gehouden dat ze dat nu terug zouden doen. "Maar dat gaat ze mooi niet lukken! Ik geef ze allemaal namen. Mooi toch" een uurtje later kwamen ze de slaappil brengen. Ik lag nogsteeds onder een deken te hyperventileren en het was nat van het zweet. Met het idee dat ik nu toch snel zou slapen durfde ik nu alles goed te bekijken. Ik stak mijn hoofd boven de deken en zag nog twee benen vanuit mijn ooghoek. "Ga alsjeblieft weg!" Schreeuwde ik hardop. Op dat moment verdween de hallucinatie. Ineens voelde ik me minder paniekerig, en langzaam zag ik alles wegvagen toen ik in slaap viel.
Inmiddels is het een paar dagen verder, maar ik ben er extreem van geschrokken en zie nu afentoe nog de beelden voor me. Al met al ben ik blij dat ik alleen dingen zag en niet hoorde. Ik zou binnenkort ook voor het eerst truffels gaan doen, maar ik denk dat ik dat nu maar even laat.
Laatst bewerkt:
