Partner van
Newbie
Ik heb een relatie met een man die vanaf zijn 15e al stevig drinkt, hij is nu 42. De reden waarom hij drinkt is om zijn hoofd stil/rustig te krijgen zegt hij. En ik vermoed natuurlijk om ook een hoop pijn uit zijn verleden te verzachten. Toen ik hem vorige zomer leerde kennen dronk hij zoveel dat hij gewoon knock out ging zodra we weer thuis waren uit de kroeg. Hij kan niet 'normaal' drinken, ipv gezellig een paar biertjes zijn dat gelijk liters bier en flessen wijn, hij kan daarin geen maat/grens houden. Gedurende zijn leven en met name de laatste jaren (zover ik weet) heeft hij veel problemen ondervonden door zijn alcoholgebruik, zoals schulden, rechtzaken, banen verliezen/niet kunnen vasthouden, kredietbank, korsakov, darmbloedingen en andere lichamelijke klachten.
Ik heb (zijn) alcholgebruik altijd als een probleem gezien. Dit komt o.a. helaas door dat ik in 2005 een expartner heb moeten begraven omdat hij zich letterlijk dood heeft gezopen. Zodoende zit er bij mij persoonlijk een extra lading aan. Afgelopen jaar hebben wij hier veel discussies over gehad, die uiteindelijk doodliepen omdat er eigenlijk niet te discusseren viel. Wanneer ik over zijn alcoholgebruik begon gooide hij er altijd méteen in dat ik zelf rookverslaafd ben en dus geen recht van spreken heb. Ik moet eerst zelf maar stoppen met roken en laten zien wat ík waard ben. Het is projectie, wisseltrucs, dubbele binding en nog talloze termen die ik dan naar mijn hoofd krijg. Deze discussies/ruzies gingen van kwaad tot erger. Totdat in januari de relatie stuk liep. Hij besefte dat wanneer hij door zou blijven drinken onze relatie niet meer goed zou komen. In februari kwamen we weer bij elkaar en hij was gestopt met drinken. Dit ging boven verwachting goed?! Hij besefte dat hij een alcoholist was en dat het voor hem voorlopig nog onmogelijk was om een gezelschapsdrinker te worden. Hij had geen afkickverschijnselen en maar af en toe drang en een uitglijdertje. Eerst dronk hij helemaal niet meer, toen 1 a 2 x per maand (bv als beloning als hij bv een goed solliciatiegesprek had gehad), afgelopen 3 weken 1 tot 3 x per week, en nu 2 tot 4 x per week (al is het geen comazuipen meer). Ik heb mijn best gedaan om hem hier in te ondersteunen en niet al te veel er over te 'zeiken'. Hoe moeilijk ik het ook vond heb ik hierin mijn grenzen leren te verleggen, en zijn verantwoorlijkheid zo veel mogelijk bij hem geprobeerd te laten. Ik maak me echt zorgen, waar liggen de grenzen nu?
Hij ziet het probleem niet zegt hij..: Hij trilt niet. Geen kwade dronk. Hij kan 3 slokken uit een blikje bier nemen en het dan weer terugzetten in de koelkast. Hij heeft nu toch geen problemen (terwijl hij nog geen werk heeft en nog bij de kreditbank zit)? Hij is nu geen alcholist meer en heeft zich zelf na 3 maanden genezen verklaard..
Gisteren overviel hij me met 3 keuzes; a. ik stop met roken en hij stopt 100% met drinken. b. ik zeg geen woord meer over zijn alcoholgebruik en hij niets meer over mijn sigarettenrook die ik zijn gezicht uitblaas. c. de relatie is over.
Wat is de catch? Ik vertrouw dit/hem niet al hou ik zielsveel van hem.
Heeft iemand hier ervaring mee? Is het mogelijk om na 20 jaar (stevig/coma)drinken ineens geen alcoholist meer te zijn? Andere opmerking zijn ook van harte welkom.
Groetjes, Partner van ...
Ik heb (zijn) alcholgebruik altijd als een probleem gezien. Dit komt o.a. helaas door dat ik in 2005 een expartner heb moeten begraven omdat hij zich letterlijk dood heeft gezopen. Zodoende zit er bij mij persoonlijk een extra lading aan. Afgelopen jaar hebben wij hier veel discussies over gehad, die uiteindelijk doodliepen omdat er eigenlijk niet te discusseren viel. Wanneer ik over zijn alcoholgebruik begon gooide hij er altijd méteen in dat ik zelf rookverslaafd ben en dus geen recht van spreken heb. Ik moet eerst zelf maar stoppen met roken en laten zien wat ík waard ben. Het is projectie, wisseltrucs, dubbele binding en nog talloze termen die ik dan naar mijn hoofd krijg. Deze discussies/ruzies gingen van kwaad tot erger. Totdat in januari de relatie stuk liep. Hij besefte dat wanneer hij door zou blijven drinken onze relatie niet meer goed zou komen. In februari kwamen we weer bij elkaar en hij was gestopt met drinken. Dit ging boven verwachting goed?! Hij besefte dat hij een alcoholist was en dat het voor hem voorlopig nog onmogelijk was om een gezelschapsdrinker te worden. Hij had geen afkickverschijnselen en maar af en toe drang en een uitglijdertje. Eerst dronk hij helemaal niet meer, toen 1 a 2 x per maand (bv als beloning als hij bv een goed solliciatiegesprek had gehad), afgelopen 3 weken 1 tot 3 x per week, en nu 2 tot 4 x per week (al is het geen comazuipen meer). Ik heb mijn best gedaan om hem hier in te ondersteunen en niet al te veel er over te 'zeiken'. Hoe moeilijk ik het ook vond heb ik hierin mijn grenzen leren te verleggen, en zijn verantwoorlijkheid zo veel mogelijk bij hem geprobeerd te laten. Ik maak me echt zorgen, waar liggen de grenzen nu?
Hij ziet het probleem niet zegt hij..: Hij trilt niet. Geen kwade dronk. Hij kan 3 slokken uit een blikje bier nemen en het dan weer terugzetten in de koelkast. Hij heeft nu toch geen problemen (terwijl hij nog geen werk heeft en nog bij de kreditbank zit)? Hij is nu geen alcholist meer en heeft zich zelf na 3 maanden genezen verklaard..
Gisteren overviel hij me met 3 keuzes; a. ik stop met roken en hij stopt 100% met drinken. b. ik zeg geen woord meer over zijn alcoholgebruik en hij niets meer over mijn sigarettenrook die ik zijn gezicht uitblaas. c. de relatie is over.
Wat is de catch? Ik vertrouw dit/hem niet al hou ik zielsveel van hem.
Heeft iemand hier ervaring mee? Is het mogelijk om na 20 jaar (stevig/coma)drinken ineens geen alcoholist meer te zijn? Andere opmerking zijn ook van harte welkom.
Groetjes, Partner van ...