Interpretatie van onze werkelijkheid

[Mindless]

(Edit: dit topic is een afsplitsing van het 'AD(H)D en verslaving' topic in het forum Drugs algemeen)

Maar ik was eigenlijk bezig met feiten en hersenen ipv gedachtes en wilskracht. Alle verslavingen hebben dus 1 ding gemeen, je hersenen willen dopamine!!!!! En ze doen er alles aan om ervoor te zorgen dat de eigenaar daarvoor gaat zorgen. Om de eigenaar dus te motiveren om het vaker te doen voelt de eigenaar zich fijn en gelukkig na het voeden van de verslaving. Dopamine is je vriend maar ook je vijand.

Jij noemt het feiten. Ik noem het een manier van kijken (de materiële interpretatie).

De reden waarom ik niet die manier van kijken gebruik (op dit gebied en op andere) is dat ziektebeelden op die manier in stand worden gehouden. Bijvoorbeeld: het oordeel is dat er te weinig dopamine aanwezig is in de hersenen van een patiënt. Vervolgens worden alle oplossingen gezocht in het aanvullen of stimuleren van die zogenaamde dopamine. Als patiënt krijg je te horen dat je dit en dat op een fysiek niveau mankeert en begin je vanaf daar verder te kijken. Ik zeg dan: er mankeert je helemaal niets en het is een kwestie van inzien dat je helemaal niets mankeert, wat een spiritueel proces is. Er is dus wellicht op het moment een probleem, maar dat heeft geen fysieke oorzaak (imo dan he).

Al die dingen als sporten en gezond eten/leven zijn hartstikke goed, maar vanaf een materiële zienswijze zijn het ook manieren om jezelf te vertellen: pas wanneer je dit en dat hebt gedaan heb je een beloning verdiend (wat in het materiële model een dopamine release is). Zo blijf je jezelf dus saboteren en afhankelijk maken.

Ik wil niet vervelend doen, maar ik wilde dit toch ook even zeggen. Te gauw worden dingen imo als feiten aangezien, met grote gevolgen van dien. En dat bijna iedereen de materiële zienswijze aanhangt zegt helemaal niets over dat het de waarheid is/feiten zijn.

 

[Zweibeiner]

Dank je wel voor je inzicht, ik zit hier momenteel ook met een brede glimlach op de bank.

Vooral omdat ik het heel mooi vind om te zien hoe wij beide totaal anders tegen het probleem aan kijken. Mijn manier van het probleem zien werkt voor jou totaal niet en andersom.
Het voelt aan alsof jij meer bezig bent met het mentale aspect dan het lichamelijke. Waar ik het lichamelijke weer als prioriteit heb. Jouw manier van kijken is niet beter of slechter dan mijn manier. Ieder mens werkt anders en dit is dus een mooi voorbeeld hoe ieder mens op zijn eigen manier met dingen omgaat. Wat wel en niet werkt. Dat er niet 1 juist antwoord is maar dat je bij jezelf moet bedenken welke manier voor jou werkt.

Voor mij helpt het dus juist wel om het op deze manier te kijken. Ik zou het willen vergelijken met dat je een hand mist. (misschien niet het goede voorbeeld voor jou punt maar dat hoor ik dan wel)
Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.

Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.

Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?

Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?
Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc. Mensen zijn mooie wezens en het feit dat we anders denken en doen moedig ik juist aan. Ik heb liever dat iemand het niet met me eens is want dat betekent dat ik als persoon weer verder kan groeien door naar zijn mening te luisteren.

Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?

 

[Zweibeiner]

Nog even voor de duidelijkheid, kun je me iets dieper vertellen over wat jij geen feiten vind? Het stuk dat dopamine gehunkert word door de hersenen? Dat dopamine voor het belonen zorgt en zo voor verslaving. Naar mijn wetens zijn dit namelijk wel degelijk feiten. Vandaar dat ik hier nu even nog op in ga.

Kun je me dan ook uitleggen wat voor jou feiten zijn? Hoe jij feiten ziet?

 

[Mindless]

Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:

Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.

Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.

Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.

Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.

Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?

Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.

Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?

Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?

Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.

Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".

Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc.

Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.

Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?

Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.

Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.

Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...

 

[Zweibeiner]

Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:

Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.

Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben .
Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken. Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?

Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest

Ik heb het al een keer zo neer gezet maar nu heeft het een andere betekenis.

Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.

Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.

Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.

Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?

Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?

Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.

Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".

Oke, dus niet je zintuigen .
Ik kan dit volgen, maar tegelijk ben ik ook bang dat ik je nog steeds niet goed begrijp.
Dat je geest je lichaam kan beïnvloeden wat betreft ziektes ben ik het ook mee eens. Net zoals dat je jezelf een paniek aanval kan aanpraten. Hier kan ik goed begrijpen dat de energie die van je geest afkomt invloed heeft op je lichaam en geest. Ik kan me hier duidelijk iets bij voorstellen, ik denk dat iedereen dat wel eens gevoelt heeft. Ik heb er gebruik van gemaakt haha. Vroeger had ik nog wel eens last van hyperventilatie en soms bleef dat maar hangen. Ik kon mezelf erin denken om die aanval te krijgen zodat het over was. Beetje net zoals dat wanneer je heel misselijk bent je een spuugreactie kan oproepen, of als je moet niezen, of wanneer je een pep talk tegen jezelf houd. Tenminste, zo begrijp ik het dan.

Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.

Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken ) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?

Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.

Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.

Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...

Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward .

Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruikt maar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.

Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.

Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.

We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.

 

[Mindless]

Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben .

He he, uiteraard. mile: Maar ik heb het idee dat je het best goed begrijpt eigenlijk.

Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken.

Precies. Het is de persoonlijkheid die een verslaving krijgt (of eigenlijk: wordt). En de persoonlijkheid is er alleen wanneer er gedachten zijn, want de gedachten zelf zijn de persoonlijkheid. De (geestelijke) verslaving is op een illusionair vlak.

Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?

Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)

Zie het als op een stille zomeravond buiten zitten: Je ervaart het moment zoals het is en bent opmerkzaam van alles dat er gebeurd. Je bent niet bezig met het verleden of de toekomst. Dat is mindfulness. Het is geen oefening (om ergens beter in te worden).

Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest

Eigenlijk meer: 'zie dat er niets te genezen is'. Het idee dat er iets te genezen is, komt van de aanname dat er zoiets is als een 'lichaam' en een 'geest'. Wanneer je ziet dat beide niet (als afzonderlijke dingen) bestaan, keert de staat ervan automatisch terug naar gezond functioneren.

Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.

Ja, maar zoals je weet is het niet zo makkelijk om even al je aannames over jezelf en de wereld los te laten. Op momenten dat we hevig geïdentificeerd zijn met ons lichaam en geest (en dit gebeurd mij natuurlijk ook gewoon), is het soms een goed idee om gewoon iets te gaan doen (sporten of zo). De positieve gevoelens die daarbij vrijkomen kunnen dan van hulp zijn bij het verwerken van mentale issues. Uiteraard is de directe manier: 'zijn' de allerbeste, omdat het middel dan ook direct het doel is. Maar de illusie van zelf en wereld is een hardnekkige, waardoor het lijkt(!) dat we niet gewoon kunnen 'zijn'. Alleen al het feit dat we niet gewoon een kwartier naar iets kunnen kijken zonder te denken, zonder te interpreteren, geeft dit al aan. En we leggen ons daarbij neer, want iedereen heeft dat probleem.

Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?

Ja, je perspectief vergroot zich. En 'vrede met jezelf' kan op verschillende niveau's. Je kunt relatieve vrede met jezelf hebben op persoonlijk vlak, maar daarin blijf je een persoon die met een wereld heeft te maken. Imo is er ook een absolute vrede met jezelf, maar dat is iets wat ieder alleen voor zichzelf kan ervaren/ontdekken.

Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken ) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?

Ja dat bedoel ik precies. mile:

Zoals altijd al bekend is geweest, maar we nu (vooral in het westen) tijdelijk vergeten zijn, is dat wij zelf niet anders zijn dan de kosmos, het universum. We maken deel uit van de kosmos, we horen hier. Elk wezen is de kosmos geconcentreerd tot één punt van bewustzijn. Het hele universum speelt jou, mij, iedereen. We zijn allemaal in ware zin boeddha's: heel/heilig. Het enige wat ons van dat besef weerhoudt, is het geloof dat we dat niet zijn. Maar wanneer je je boeddha-natuur begint te ontdekken, ontdek je de helende (heelmakende, heiligmakende) werking van je eigen wezen. En die energie bevrijdt je van de illusie van zelf en wereld.

Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward .

Het 'veilig' blijven in waar je mee bekend bent (je comfort zone) is een van de grootste redenen dat we niet door de illusie heen kijken. Als persoon ben ik ook vaak socially awkward te noemen, maar dat is een rol. Er zijn nu momenten dat ik dat personage geheel achter me kan laten door uit die rol te stappen. Maar dit is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb ervaren. Maar je comfort zone is in werkelijkheid je eigen gevangenis. Het houdt je vast in je gewoonten en limiteert je daarin. Dit is waar de echte spiritualiteit komt kijken: het doorbreken van de muren van je eigen gemaakte gevangenis.

We zullen allemaal onze balans vinden, ooit. Omdat het universum altijd op zoek is naar een equilibrium, een balans. Als we het teveel zoeken in plezier/genot, dan slaat de pendulum terug naar pijn. Dat is wat karma is. Niet om ons te straffen, maar om het equilibrium weer te hervinden. Het is pure wetenschap: energie zoekt de weg van de minste weerstand, maar als we het een slinger geven, komt het wel weer de andere kant op eerst.

Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruikt maar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.

Wel van gehoord, maar niet gelezen. Stuur maar door!

Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.

Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.

Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.

Ja ik ook. En ik heb ook weleens wat tegengas nodig.

We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.

Eventueel maak ik er een los topic van, want het wijkt nu toch wel flink af...

En inderdaad, het is bedoeld voor dat kijkje. Net zoals ik dat ook bij anderen krijg. mile:

 

[Zweibeiner]

Ik schrijf op mijn tablet na al te lang wakker te zijn dus mijn excuses voor de taalfoiten .

Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)

Zie het als op een stille zomeravond buiten zitten: Je ervaart het moment zoals het is en bent opmerkzaam van alles dat er gebeurd. Je bent niet bezig met het verleden of de toekomst. Dat is mindfulness. Het is geen oefening (om ergens beter in te worden).

Ik vind dit op meerdere vlakken interressant. Het gelovn van je gedachte. Ik denk dat veel mensen dit doen en daarom met zichzelf in de knoop komen omdat ze eigenlijk geloven in een leugen. Ze houden vast aan een oude gedachte die ze nu niet meer als waar zien maar het niet willen/kunnen toegeven. Neem als simpel voorbeeld iemand die homo is maar dit weigert te geloven.
Van deze gedachte word ik vaak triest, mensen liegen tegen zichzelf en zitten niet lekker in hunnvel. Vaak omdat hun omgeving de gedachte afkeurt dus denken ze wellicht datvze ziek in hunnhoofd zijn of slechte mensen. Terwijl het omarmen en accepteren van de gedachte ze juist vrijer en meer zichzelf kunnen zijn.

Ik begrijp wat je zegt op het vlak van "zijn" en gedachte. Ook vind ik het een hele fijne gedachte om door te "zijn" je jezelf weer natuurlijke energie kanngeven. Mediteren spreekt me aan maar ik krijg daar mijn hoofd niet mee stil. Wel merk ik dat ik in de douche mijn gedachte heel rustig kan krijgen. Ik denk omdat het voor mij heel natuurlijk aanvoelt, zonder kleren met een warme straal water. Ik doe mijn ogen dicht en ervaar hoe relaxed mijn lichaam word. Mijn geest heeft daar om de een of andere reden veel minder moeite om stil te zijn. Ik kan me geen plek bedenken waar ik dat nog meer zo heb. Zelfs weed is er niks bij.

Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.

Ik zou deze zin een beetje willen aanpassen door toe te voegen dat ze even waardeloos als waardevol is.


Heb jij vaak/weleens het stadium van zijn bereikt? Hoe werkt dat voor jou het beste? Hoe heeft het geholpen voor je dagelijks leven? Lukt het ook wel eens niet? Gebruik je daar ook die meditatie ruis bij? (Weet zo even niet hoe het heet maar ik hoop dat je me begrijpt) ga je naar het "zijn" voor bepaalde reden of puur voor je algemen gemoeds en lichaamstoestand? Geloofde je in de helende werking voordat je hiermee begonnen was? Hoe heeft het jouw als persoon beinvloed? Heeft het je zienswijze op het leven beinvloed?

Verder ben ik helemaal niet nieuwsgierig aangelegd hoor .
Wellicht is het beter als je een pm stuurt, ik wijk nu wel heel erg van het oorspronkelijke onderwerp af. Als je verder nog informatie hebt die interressant is om te weten dan zou ik graag zien dat je dat erbij schrijft . Op het moment ben ik skeptisch maar tegelijk ook geintrigeerd en ik hoop dat het mij wellicht ook kan helpen. Door mijn gedachte rustiger te maken zodat ik zonder weed ook bij een gedachte kan blijven. Zodat ik die gedachte door en uit kan denken. Ook hoop ik dat het misschien kan helpen om me begrijpelijker uit te drukken en andere beter te begrijpen. Dat zouden mijn hoofdreden zijn.

Nog 1 laatste vraag. De ziel, hoe zie jij die? Deel van je geest? Kern van het "zijn"? De energie van het "zijn"?

 

[Zweibeiner]

Ik denk dat naar het "zijn" gaan voor jou doet wat bestuderen van psychologie voor mij doet. In het reine en vrede komen en met zo weinig mogelijk conflict door het leven gaan.

 

[Zweibeiner]

Nice!

Nog maar even on topic posten hier dan
Ik ben er redelijk van overtuigd dat als mensen zouden begrijpen dat ieder persoon zijn eigen werkelijkheid heeft dat de wereld een stuk mooier is. We kunnen nog steeds filosoferen en andere meningen hebben maar het is geen wedstrijd meer om je mening op te dringen aan andere. Ik denk dat elkaar alleen maar informeren dan de boventoon neemt. Men luistert naar elkaar en stelt vragen om de ander beter te begrijpen.
Het is niet de bedoeling dat iedereen dezelfde mening gaat hebbsn, we hebben een advocaat van de duivel nodig om ons te laten na denken en verschillende gedachtegangen te exploren.

Hier kan ik dan ook mijn gedachte plaatsen over werkelijkheid/waarheid.

Heb je het ook wel eens gehad dat je herinneringen ophaalt met een vriend en dat je het beide anders herinnert? Dat je een gezicht of herkenbaar iets in de wolken ziet? Dat jij en je vriend naar muziek luisteren maar beide de songtekst anders hoort?

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat werkelijkheid subjectief is? Werkelijkheid is niets meer dan hoe jij de wereld om je heen ervaart. Of beter gezegd: hoe je hersenen besloten hebben het te interpreteren.
Een herinnering is een herinnering aan een herinnering. Je herinnert je situaties door middel van associatie. Een gebeurtenis komt op iedereen anders over en iedereen heeft er dus ook net een ander herinnering aan. Zo kun je ook onware herinneringen krijgen, of herinneringen die door elkaar heen lopen. Je bent op een dag met een vriend naar een concert geweest maar je herinnert je beide een andere plek waar je koffie bent gaan drinken. Hier speelt ook de associatie weer een rol mee. Dit is een stuk uitgebreider en duidelijker uitgelegd te vinden op het internet. Want anders gaat dit stuk veel te lang worden.

Niet alleen bij herinneringen laten onze hersenen ons in de steek. We kennen allemaal de optical illusie's, of misschien beter gezegd: brainfarts. Ons brein krijgt informatie binnen maar snapt het gewoon niet dus maakt er zelf een beeld van zo goed als het kan.

Neem de test van de rubberen hand, waarvan je brein gaat geloven dat het je eigen hand is.
Plaatjes waarvan je zou zweren dat er kleurverschil in zit maar het toch dezelfde kleuren zijn.
Zo zijn er genoeg voorbeelden te noemen waar ons brein ons in de steek laat.

Dan kom ik weer terug op mijn gedachte van werkelijkheid. Iedereen ervaart zijn eigen werkelijkheid, niet alleen door emoties die je ervaart bij situaties maar ook omdat je brein gewoon niet zo slim is als je graag zou willen. Je brein laat je vaker in de steek dan je denkt. Niet omdat hij dat graag wil, maar zo functioneert hij. Je brein is bijvoorbeeld geprogrammeerd om patronen te herkennen, al zijn ze er helemaal niet. Zo kun je beide naar dezelfde songtekst luisteren maar iets anders horen. Dus voor beide personen is de werkelijkheid anders, ondanks dat je exact dezelfde informatie krijgt. Feiten zeggen dus ook niet zoveel als wij zouden willen. Daarom hebben we met dezelfde feiten ook verschillende theorieën kunnen ontwikkelen. Ieder interpreteert het op zijn eigen manier, met zijn eigen associatie en waar de een linksom denkt, gaat de ander rechtsom. Mensen die een "stoornis" (dat bedoel ik niet negatief, deze mensen denken anders en daarom zijn ze juist de interessante mensen om mee te praten en visies mee te delen) hebben, daar zijn de draden anders in hun hoofd. Die mensen hebben een nog andere werkelijkheid dan "normale" mensen. Ze leggen ander linken, hebben andere associaties en zullen daarom ook emotioneel anders reageren op eenzelfde situatie.

Als we dit aannemen en begrijpen en terug gaan naar onze sociale interacties met elkaar. Zijn we dan niet een maatschappij geworden waarin geleerd is dat alleen onze eigen werkelijkheid waar is? We zijn allemaal zo speciaal. We zijn vergeten dat we niet de enige individu zijn op deze wereld. We hebben allemaal andere ervaringen opgedaan in het leven en zijn anders gevormd. Dat betekent niet dat jouw kant minder waar is. Als we dit begrijpen kunnen we dan weer goede sociale interacties hebben? Kunnen we dan niet weer openstaan voor een goed debat ipv naar elkaar onze mening lopen schreeuwen en iedereen als slecht af te schilderen als hij het niet met je eens is. Kunnen we dan accepteren dat wat jij raar vind dat voor een ander absoluut niet het geval hoeft te zijn. Dat we luisteren naar elkaar zonder direct een mening klaar te hebben staan? Dat er maar weinig echt slechte mensen zijn maar alleen mensen met een andere visie?
Is dat niet hoe taboes doorbroken worden? Doordat er 1 persoon begonnen is met te luisteren en niet te oordelen.

De volgende keer dat je klaar staat om iemand te beoordelen omdat je wat hij zegt slecht/raar/dom/achterlijk etc vind. Wacht daar dan even mee en vraag door. Probeer die persoon en zijn idee te begrijpen. Je zult er versteld van staan te kijken hoeveel je bij leert door iemand de kans te geven om te praten. Je mag het er gerust nog steeds niet mee eens zijn, maar dat maakt die persoon niet slecht of achterlijk etc. Het maakt die persoon interessant omdat hij je een andere kijk op het leven en de werkelijkheid kan laten zien.
Neem als voorbeeld de plaatjes die ik bij dit bericht toegevoegd heb. Kleur a en b lijken niet hetzelfde maar ze zijn het wel. Dat jouw werkelijkheid het niet als hetzelfde ziet betekent dus duidelijk dat jouw werkelijkheid niet klopt. Als dit bij dit plaatje kan gebeuren, dan kan dit op zoveel punten gebeuren. Jouw werkelijkheid, hoe overtuigd je er ook van bent, is niet altijd waar. Dit is niet erg maar het is wel belangrijk dat je dit beseft.

Ik kan vertellen dat ik 10 jaar geleden over heel veel onderwerpen anders in het leven stond, door informatie te zoeken en met mensen te praten is mijn visie aangepast. Ik hoop dat hij in de toekomst blijft doorgaan met veranderen, dat betekent dat ik ook door blijf groeien. Dat ik steeds meer werkelijkheden zie en daarom de wereld ook steeds een beetje beter begrijp. Feiten hebben we, ondanks dat ze andersgeïnterpreteerd worden blijven het feiten.

Menselijke interactie is waar wij een hoop stappen terug hebben gezet omdat we egoïstisch zijn geworden. Is positieve menselijke interactie niet wat ervoor zorgt dat we als persoon groeien en als homo sapiens?
Dus de volgende keer dat je een ruzie/meningsverschil etc lijkt te krijgen, probeer je dan af te vragen waarom. Verplaats je in de ander en vraag je af of hij reden heeft om boos te worden op jou. Vraag je daarna af hoe het zo ver heeft kunnen komen. Geen van jullie 2 wilde bewust die ruzie/frustratie krijgen. Ieder brein interpreteert informatie anders, we worden niet boos om dezelfde redenen. We leggen ander patronen en associaties en ons brein ervaart een situatie altijd anders dan het brein van een vriend.

Als we hier bij stil kunnen staan, misschien kunnen we de volgende keer dan wel een gesprek voeren over een mening waar je het totaal niet mee eens bent. Dan loopt het misschien niet uit in die ruzie, dan hoef je die persoon niet te haten omdat ze iets deden wat voor alleen jou vervelend is.
Je kan niet verwachten dat mensen jouw werkelijkheid kennen en andersom geld het net zo. Laten we de tijd gaan nemen om op ontdekkingsreis te gaan bij de werkelijkheid van een ander en ik beloof je dat je hele mooi dingen tegen gaat komen.

https://www.youtube.com/watch?v=sxwn1w7MJvk

 

[Mindless]

Ik heb onze conversatie maar even in een nieuw topic ondergebracht, want zoals je zei weken we wel heel ver af van het adhd verslaving topic.

Ik begrijp wat je zegt op het vlak van "zijn" en gedachte. Ook vind ik het een hele fijne gedachte om door te "zijn" je jezelf weer natuurlijke energie kanngeven. Mediteren spreekt me aan maar ik krijg daar mijn hoofd niet mee stil.

Een non-dualiteit "leraar" genaamd Rupert Spira gaf daar eens een heel mooi voorbeeld van (waarom meditatie aanvankelijk meestal niet leidt tot een stil hoofd).

Stel je hebt een diepe put. Deze put staat symbool voor jouw onderbewuste. In deze put zit allerlei ongedierte: insecten en dergelijke. Deze insecten staan symbool voor jouw gedachten. Vrijwel de gehele dag is het donker diep in de put en de insecten slapen. Maar op een bepaalde moment staat de zon loodrecht boven de put en wordt deze verlicht tot aan de bodem. Dit zorgt ervoor dat de insecten wakker worden en omhoog uit de put beginnen te kruipen. Maar wanneer de zon niet meer in de put schijnt, kruipen de insecten weer terug naar beneden en gaan weer slapen. De zon staat symbool voor je bewustzijn. Door je bewustzijn als een geconcentreerde straal te richten, verlicht je het onderbewuste en maak je deze bewust. Dit wordt in eerste instantie ervaren als gedachten die juist meer naar de voorgrond komen. Eerst moet dit onderbewuste bewust gemaakt worden, om tot dat te komen wat daaronder zit (stilte). Eerst moet de put (lang genoeg) verlicht worden, om alle insecten naar de oppervlakte te krijgen en uit de put.

Wel merk ik dat ik in de douche mijn gedachte heel rustig kan krijgen. Ik denk omdat het voor mij heel natuurlijk aanvoelt, zonder kleren met een warme straal water. Ik doe mijn ogen dicht en ervaar hoe relaxed mijn lichaam word. Mijn geest heeft daar om de een of andere reden veel minder moeite om stil te zijn. Ik kan me geen plek bedenken waar ik dat nog meer zo heb. Zelfs weed is er niks bij.

Je moet doen wat voor jou werkt. Het heeft geen zin om te 'proberen' te mediteren. Als je het fijn vind om iets te doen en daarbij tot rust komt, dan is dat wat je moet doen. Tot je op een gegeven moment klaar bent om te kijken wat er in je onderbewuste zit.

Ik zou deze zin een beetje willen aanpassen door toe te voegen dat ze even waardeloos als waardevol is.

Ja zo kun je het ook stellen.

Heb jij vaak/weleens het stadium van zijn bereikt?

Een aantal keren ja.

Hoe werkt dat voor jou het beste? Hoe heeft het geholpen voor je dagelijks leven? Lukt het ook wel eens niet?

Op de momenten dat ik blij ben. En psychedelica (en ook entactogenen) maken het een stuk makkelijker. Aan de ene kant heeft het (ontwaking) geholpen bij mijn dagelijks leven, aan de andere kant heeft het het zoveel moeilijker gemaakt. Omdat je wakker wordt: hebt gezien dat je hele leven een leugen is. Niets is wat het lijkt. Alles wat je verteld is over jezelf en de wereld is onwaar. Maar alsnog moet je leven in deze wereld. Je weet wat het antwoord is (liefde, acceptatie), maar je hebt neigingen en gewoonten die anti-liefde, non-acceptatie zijn. En vaak lukt het niet omdat er geprobeerd wordt om meditatief te worden. Het proberen zelf is wat in de weg staat van 'zijn', van acceptatie van wat is.

Gebruik je daar ook die meditatie ruis bij? (Weet zo even niet hoe het heet maar ik hoop dat je me begrijpt)

Ik weet wat je bedoeld: die binaural beats toch? Ik heb het weleens geprobeerd, zonder echt resultaat. Verder niet meer echt geprobeerd.

ga je naar het "zijn" voor bepaalde reden of puur voor je algemen gemoeds en lichaamstoestand?

Ik ga naar 'zijn' voor mijn eigen opoffering, mijn eigen destructie. Om mezelf op te geven. Om te verdwijnen. Gelukzaligheid komt wanneer ik verdwijn.

Geloofde je in de helende werking voordat je hiermee begonnen was?

Nee, dat begon toen ik een paar psychedelische ervaringen had gehad. En ik kreeg bevestiging toen ik een ego-oplossing ervaarde toen ik nuchter was.

Hoe heeft het jouw als persoon beinvloed? Heeft het je zienswijze op het leven beinvloed?

Mijn zienswijze is compleet veranderd. Mijn persoon is feitelijk dezelfde, maar verdwijnt voor mij op bepaalde momenten. Dat zijn de momenten waarop ik liefde/schoonheid ervaar.

Verder ben ik helemaal niet nieuwsgierig aangelegd hoor .
Wellicht is het beter als je een pm stuurt, ik wijk nu wel heel erg van het oorspronkelijke onderwerp af. Als je verder nog informatie hebt die interressant is om te weten dan zou ik graag zien dat je dat erbij schrijft mile:. Op het moment ben ik skeptisch maar tegelijk ook geintrigeerd en ik hoop dat het mij wellicht ook kan helpen. Door mijn gedachte rustiger te maken zodat ik zonder weed ook bij een gedachte kan blijven. Zodat ik die gedachte door en uit kan denken. Ook hoop ik dat het misschien kan helpen om me begrijpelijker uit te drukken en andere beter te begrijpen. Dat zouden mijn hoofdreden zijn.

Skeptisch zijn is het beste wat je kunt doen. Waarheid heeft geen geloof nodig. Onderwerp het aan de strengste criteria.

Vooral niet proberen je gedachten rustiger te maken, dit werkt alleen maar tegen. Wat werkt is dieper ingaan op je directe ervaring. Elk deel van je ervaring kan hiervoor gebruikt worden: hoor je een vogeltje fluiten bijvoorbeeld, ga diep in op het geluid zelf. Op een gegeven moment is er geen vogel en geen jij meer. Je ziet dat er enkel het geluid is. En in de diepte van het geluid is 'iets'. Iets communiceert door het geluid heen. Ben je thuis, kijk door je kamer heen en zie, contempleer wat 'zien' is. Aanschouw gedachten, maar luister niet naar wat gedachten zeggen. Zie ze als de vibraties die ze zijn.

Dat soort dingen helpen mij altijd goed om meditatief te worden.

Nog 1 laatste vraag. De ziel, hoe zie jij die? Deel van je geest? Kern van het "zijn"? De energie van het "zijn"?

Hangt er vanaf wat er precies met 'ziel' bedoeld wordt. Als het betekent wat echt/realiteit is, dan is de ziel imo het weten waarmee ervaring gekend wordt. Als ermee de entiteit/zelf die 'in' het lichaam zou zitten, dan denk ik dat dat deel is van de illusie. Ik denk niet dat er 'iemand', een 'zelf' in dit lichaam zit. Waarom zou ieder lichaam een ziel bevatten? Waarom zou een onstoffelijk iets als een ziel begrenst zijn door het stoffelijke?

Als ik dat nu teruglees, merk ik dat ik door mijn eigen woorden in de war wordt gebracht. Het is het probleem van taal. Ik kan niet echt overbrengen wat ik denk over deze issue.


Ik zal trouwens nog reageren op je PM. Heb hem wel gelezen en vind het erg interessant. Het onderwerp van onze subjectieve realiteit komt ook vaak terug in mijn trips. Edit: ik zie dat je het hier ook geplaatst hebt. Dan zal ik daar later op reageren hier. mile:

Edit: Deze nog gemist:

Ik denk dat naar het "zijn" gaan voor jou doet wat bestuderen van psychologie voor mij doet. In het reine en vrede komen en met zo weinig mogelijk conflict door het leven gaan.

Alle wegen leiden uiteindelijk terug naar 'zijn', waarom niet daar beginnen? Wat het ego wil, is 'zijn' uitstellen, omdat 'zijn' het einde is van het ego. De dood ervan. Als je echt stil bent, begin je te verdwijnen. En dat voelt als doodgaan, omdat we niet denken dat we gedachten hebben, maar dat we ze zijn.

Maar uiteraard heeft ieder zijn eigen pad te bewandelen, zijn eigen waarheid te vinden. Er is echter een shortcut en op ieder moment kun je die nemen. In werkelijkheid is er geen spiritueel pad. Alle paden leiden je weg van jezelf, omdat je al precies bent waar (en wat) je bent. Toch, als je gelooft dat er een pad is, zul je dat moeten bewandelen. Het is vrij paradoxaal allemaal. Als je bezighouden met psychologie je voor het moment helpt om vredig te zijn, waarom niet? Hetzelfde heb ik bijvoorbeeld met in de natuur zijn. Maar op een gegeven moment wil je altijd vredig zijn, in elke situatie. Dan wordt het ondraaglijk om je vrede te verliezen en zie je dat je vrede niet onderhevig mag zijn aan voorwaarden. En dat betekent dat je wellicht uit je comfort zone zult moeten gaan op de momenten dat je geen echte vrede ervaart.

 

[Zweibeiner]

 

[Zweibeiner]

Hierboven heb ik 2 foto's geplaatst waar ik over vertel in mijn stukje over dat iedereen zijn eigen werkelijkheid heeft. Die was ik er nog vergeten bij te zetten. Of ik ben scheel of de brakheid van de speed kickt in of er is geen edit knop, vandaar dat ik ze even apart plaats.

Mindless, bedankt voor je uitgebreide antwoorden. Ik ga er binnenkort even dieper op in. Op het moment hebben mijn hersenen geen capaciteit meer om uitgebreid filosofisch bezig te zijn. Ik vind het zeker interessant dus ik ga er nog op terug komen.
Nu verder polybridge spelen .

 

[Mindless]

Hier dan nog mijn reactie op je post over onze subjectieve werkelijkheid:

Dit is een onderwerp waar ik grote interesse in heb. Ik heb er inderdaad bij stilgestaan dat onze werkelijkheid subjectief is. Dit was ook het centrale thema van mijn laatste trip. Mocht je het report daarvan niet gelezen hebben, maar heb je toch interesse: ALD-52 trip report: wees in je buik


Hoewel het eigenlijk overduidelijk zou moeten zijn, staan we er vaak niet bij stil dat ieder in zijn eigen wereld leeft. Het is ons geleerd dat er 1 wereld is, waarin we allemaal verblijven. Maar onze directe ervaring zegt iets heel anders: namelijk dat ik mijn wereld heb en helemaal niets weet van jouw wereld. Alles wat ik denk óver jouw wereld is mijn gedachte, welke deel uitmaakt van mijn wereld. Maar ik weet niets van jouw wereld. Alleen jij kent jouw wereld. En andersom geldt natuurlijk hetzelfde.

Ik sta er weleens bij stil wanneer ik iemand zie lopen op straat. Alles wat diegene ooit heeft meegemaakt, heeft plaatsgevonden in zijn/haar "hoofd". Zo ook heeft alles wat ik ooit mee heb gemaakt plaatsgevonden in mijn hoofd. Inclusief de perceptie van de man/vrouw die ik nu zie lopen op straat. Maar dit is het punt waarop er iets interessants gebeurd:

Op dit punt "ontstaan" er meerdere zienswijzen. De gangbare zienswijze is materialisme. Materialisme is de opvatting dat de perceptie die ik heb, ván een wereld is. Meer dan de eigenlijke perceptie die ervaren wordt, wordt er bij materialisme een gezamenlijke, gedeelde wereld "gecreëerd". We blijven bij materialisme niet bij onze feitelijke ervaring van onze perceptie, maar voegen een element toe dat niet in onze directe ervaring ligt, namelijk: een fysieke wereld. Voor de meeste mensen is de fysieke wereld een niet te ontkennen feit, iets wat zij hun hele leven niet eens in twijfel zullen trekken. Maar het feit is juist dat de fysieke wereld niet deel uitmaakt van onze directe ervaring. Het is een aanname, een geloofssysteem.

Het blijven bij onze directe ervaring is een alternatieve zienswijze. Hierin creëren we geen fysieke wereld (als een concept), maar blijven we in een soort vragende, twijfelende state of mind. Er is nu echter een gevaar dat er vervallen wordt in solipsisme: het geloof dat alles een projectie van 'mijn' geest is. Maar wanneer men de discipline heeft om in de vragende, twijfelende modus te blijven, is de ervaring (mijn ervaring in ieder geval) dat men niet alleen vóór het creëren van het concept van de wereld blijft, maar ook vóór het creëren van het concept van 'zelf'.

En dat is wat denk ik door velen het mysterieuze 'ego-dood' verschijnsel wordt genoemd. Ik moet hier voorzichtig zijn, want het is bij het bespreken van deze ervaring zó makkelijk om het ego te voeden en voor ons te laten spreken. Bijvoorbeeld: "Ik heb een ego-ervaring meegemaakt en 'jij' niet." Dit is een goede manier om afgescheiden van elkaar te blijven, anders van elkaar. Wat de werkelijkheid denk ik is, is dat niemand ooit een ego heeft gehad. Dit is een mentaal spelletje dat we spelen. Rollen die we aannemen. Wat ik denk dat er gebeurd is niet dat er een of andere 'entiteit' is die opgelost wordt of doodgaat, maar dat we simpelweg blijven vóórdat we deze illusie (van wereld en zelf) schijnbaar creëren voor onszelf. Met andere woorden: in dit moment, nu, is er nergens iets als een 'wereld' en nergens iets als een 'ego', een 'ik'. 'Ik' is een concept die in leven wordt gehouden door (het geloven in) andere concepten die voortvloeien uit dat eerste concept van 'ik'.

Aan de ene kant sympathiseer ik met jouw wens om elkaars meningen te respecteren en ervan te leren. Op dat niveau moet dat ook zeker gebeuren. Maar ik denk dat het minstens zo belangrijk is om op momenten uit die (mentale) dimensie van interpretatie en meningen te kunnen stappen. 'Van 'wie' is mijn mening?' 'Wie is hier degene die deze mening heeft?' 'Ik ga er vanuit dat 'ik' dat ben, maar wie is 'ik'?' Dit zijn niet slechts filosofische, maar existentiële vragen. Je stelt deze vragen niet uit lichtzinnige interesse, maar uit een absolute noodzaak om te weten wie je bent. Het zijn geen vragen van het hoofd, maar vragen van het hele wezen.

Mijn ervaring is geweest dat de 'ik' verdwijnen kan. En wat dan gezien wordt, is niet dezelfde wereld die je nu denkt te zien. Er is een werkelijk gevoel van wakker te worden uit een droom. Vele malen schokkender dan wakker worden uit een droom die je 's nachts hebt in je bed. Je ogen gaan open, het is alsof je voor het eerst ziet. De wereld van denken, interpretatie, meningen, etc. wordt gezien als compleet en absoluut triviaal. Er is een overweldigend gevoel dat alles een grote grap is geweest. Het is dus eigenlijk zo dat ik mijn interesse begin te verliezen in deze wereld. Niet op een nihilistische manier, maar in de zin dat er iets is dat oneindig meer waardevol is dan deze wereld en onze bekommeringen hier. En dat iets zorgt ervoor dat ik alles altijd weer terug laat komen op dat onderwerp, waarschijnlijk vaak tot irritatie voor anderen...


Je hebt het over het steeds individualistischer worden van de maatschappij. Ik denk dat dit niet alleen maar een verkeerd iets is. Ja, in eerste instantie zal dit leiden tot egocentrisme. Maar ik denk dat individualisme een nodige stap is om egocentrisme te kunnen ontstijgen. Een maatschappij die non-individualistisch is heeft denk ik weinig tot geen kans om ware individuen voort te brengen. Een 'individu' is geen inherent verkeerd iets. We hebben allemaal van nature een individualiteit, wat niets anders is dan onze spontane expressie. We hebben onze eigen karaktertrekken en eigenaardigheden. Het ego - wat het 'identificeren met' is - zal dit uitbuiten, maar onze echte individualiteit is harmonisch met onze omgeving. We hebben denk ik juist het geluk dat we onze individualiteit kunnen ontdekken in dit deel van de wereld. mile:

 

[Zweibeiner]

Dank je voor jouw visie hierop, was ook erg interessant om te lezen .

 

[BasvanHoven]

Ik ben wat laat voor het feestje, erg laat, maar wilde toch even zeggen dat dit die gesprekken zijn op het forum waar ik met volle teugen van geniet, was erg leuk om te lezen! Ze zijn zeldzaam, maar als ze er zijn zijn ze geweldig.

En mindless, ik lees vaak met intresse jou posts en vooral in topics zoals deze, maar waarom krijg ik altijd pijnlijke existentiele paniek bij veel van jou posts? Ben ik hier de enige in? Soms durf ik niet meer verder te lezen omdat ik bang ben dat ik zoals zovaak weer de nutteloosheid van alles begin in te zien en mezelf daardoor in een depressie laat vallen.

Niet als aanval bedoeld, het valt me gewoon op.

 

[Zweibeiner]

Dit soort gesprekken zijn de hoofdreden dat ik hier kom. Dat ik een drugsforum moet hebben om diepe en filosofische gesprekken te kunnen voeren.
De vooroordelen over drugsgebruikers is uit de lucht geplukt. Hier denken mensen na, op fb gaat het om wat ze eten en welke trui ze gekocht hebben. Hier is zoveel meer diepgang dan zoveel andere plekken op internet. Vooral ook het gevoel dat je welkom zo lang je wat normen en waarde mee neemt. Het maakt niet uit wie je bent of wat je zegt, hier is respect voor elkaar

 

[Mindless]

En mindless, ik lees vaak met intresse jou posts en vooral in topics zoals deze, maar waarom krijg ik altijd pijnlijke existentiele paniek bij veel van jou posts? Ben ik hier de enige in? Soms durf ik niet meer verder te lezen omdat ik bang ben dat ik zoals zovaak weer de nutteloosheid van alles begin in te zien en mezelf daardoor in een depressie laat vallen.

Grappig dat je dat zegt.

Voor mij is dat een hobby (vaak meer een obsessie) om existentiële angst te onderzoeken. Maar ik denk altijd maar: dat wat existentiële angst heeft: bang is niet te bestaan, probeert altijd zijn bestaan te bewijzen. Maar er is iets anders dat dat ziet. Iets dat zijn bestaan nooit probeert te bewijzen omdat het daar nooit aan twijfelt. Zie je dat je zelf het tweede bent, dan heeft alle existentiële angst geen betrekking meer op jou. Je moet het alleen steeds weer opnieuw zien.

Edit:

O ja, de nutteloosheid van alles in beginnen te zien: is dat per se een slecht iets? Als je het leven als iets serieus ziet waar iets bereikt moet worden wel ja. Maar nutteloosheid/betekenisloosheid geeft ook immense vrijheid. Alles is slechts spel: toneelspel. En wij hebben de keuze om onze rol serieus te spelen of met een glimlach, doch oprecht. Je kunt zien dat je de acteur bent en niet de rol. Voor het personage is het bittere ernst. Voor de acteur niet, want deze heeft leven compleet los van het personage. En ik zeg met opzet niet "een leven". Personages hebben "een leven", maar wij zijn geen personages. Wij zijn leven zelf.

 

[Mindless]

Ik zet mijn reacties op deze posts uit het Messed up fetish topic even hier neer, om dat topic niet teveel te laten ontsporen. Het lijkt me hier beter op z'n plaats:

Je brein kan je volgens mij wel eens voor de gek houden. Of misschien niet voor de gek houden, maar puur uit overlevingsdrift handelen. Woede, agressie, angst, schrikken, honger, al deze dingen kunnen volgens mij bepaalde delen in je brein uitschakelen die minder relevant zijn voor overleving, maar waardoor je soms dingen kan doen waar je niet volledig achter staat.

Dat is hoe ik het bekijk. Weet niet of je eigenlijk op de reactie van ZweiBeiner zat te wachten, maar ik moest erop reageren.

Nee hoor iedereen kan reageren.

Maar ik denk dus juist niet dat bepaalde delen van je brein zonder meer worden uitgeschakeld. Wij mensen mogen dan deel dier zijn, maar wij hebben iets dat geen ander dier heeft: zelf-reflectief bewustzijn. Als we dat niet zouden hebben, dán hadden we geen keuze. Zoals dieren geen keuze hebben. Als iemand zegt dat hij/zij niet anders kon dan impulsief reageren, dan is dat een leugen. Je hebt de keuze gemaakt om je hoger bewustzijn niet te gebruiken en je dierlijke instincten, je "reptile-brain" te volgen, wat een overlevingsmechanisme is. Je verlaagt jezelf tot een beest. In plaats van dat je het ziet als dat je brein je voor de gek houdt, kun je het ook zien als dat jij je voor de gek laat houden.

EDIT: Nog even over impulsen wat je omschrijft, deze impulsen gaan vanzelf en juist daardoor zijn ze wat ze zijn, impulsief, misschien niet de beste beslissing in een bepaalde situatie maar puur je lichaam die actie onderneemt tijdens stressvolle situaties. Soms kan dingen overdenken simpelweg niet handig zijn en moet er BOEM snel een beslissing worden gemaakt. Het speelt volgens mij ook mee hoe makkelijk iemand zich door emoties laat sturen. Ikzelf ben erg emotioneel en zou mezelf makkelijker laten meevoeren door emoties dan iemand die minder emotioneel is ingesteld.

Nee denken is inderdaad te traag in zulke situaties. Er is hogere intuïtie nodig. Zien + directe juiste handeling. Het lagere bewustzijn (het reptielen brein) is hier niet toe in staat. Vele mensen leven gedomineerd door hun reptielen brein. Ze leven reactief, instinctief, impulsief. Maar zo hoef je niet te leven. We zijn geen slaaf van dat overlevingsmechanisme. Het menselijk bewustzijn heeft de keuze om vanuit een hoger wezen/zijn te leven waar handelingen gedaan worden uit hogere intuïtie waarbij het niet jij tegen de rest is, maar jij met de rest.

Het reptielen brein heeft zijn functionaliteit bewezen, maar als de mensheid vooruit wil moet het dat ontstijgen. Dit mechanisme is nodig wanneer er niet genoeg bewustzijn is en een wezen daardoor op de automatische piloot functioneert in een reactieve/impulsieve modus. Vanuit hoger bewustzijn is er geen overlevingsmechanisme nodig omdat er genoeg bewustzijn is om op manuele transmissie over te gaan. En dat hoger bewustzijn is niet slechts voor enkelen weggelegd. Ben je mens, dan heb je er beschikking over door bewustwording van het reptielen brein en de keuze om niet daardoor geleid te worden.


En mijn reply aan Zweibeiner:

Het lijkt soms wel of wij steeds terug vallen op hetzelfde gesprek. Wij zien de dingen net even anders en daarom blijft het interessant om elkaar weer wat beter te ondervragen

Vind ik ook.

Hoe kun je vertrouwen hebben dat alles wat je denkt of voelt jezelf is?
Ik ga er even vanuit dat we niet meer over bdsm praten maar in het algemeen. (Als 8 jarig meisje bond ik mezelf al aan bed vast dus ben redelijk zeker dat ik dat wel tof vind en dat het een deel van mij is)
Ik denk dat een mogelijk probleem hier gaat worden tussen ons wat de interpretatie van jezelf zijn is. Ik ga antwoorden zoals ik het ervaar.
Als ik die vraag omdraai word hij best eng. Hoe kun je vertrouwen dat wat je denkt en voelt niet van jezelf is?
Ik denk dat je daar ook meteen mijn antwoord hebt. Aan jezelf twijfelen zorgt voor onzekerheid en voor depressies etc.

Iets meer in het algemeen ja. Vandaar dat ik deze reactie ook maar even in "ons" topic heb gezet.

Ik ben het er niet mee eens dat aan jezelf twijfelen (per definitie) tot onzekerheid en depressie leidt. Ja, dit is wat vaak gebeurd, maar dat is in mijn ogen omdat men in zo'n geval niet de benodigde stap achteruit zet om onbevooroordeeld te kijken. Twijfel is een uiting van intelligentie. Het is een aanhoudende openheid voor andere mogelijkheden. Als je niet twijfelt, zet je dingen vast in steen. "het is nou eenmaal zo".

Het komt er voor mij dan op neer alsof iemand mij bestuurt, zeggenschap heeft over mij. Dat is niet iets waar ik mee kan leven. De hormonen in mijn lichaam bepalen al voor een deel mijn gedrag, dus ik moet ook een deel hebben wat echt van mij is. Waar ik de controle over heb.Ik ken mezelf op goede en slechte dagen, op slechte dagen kan ik gedachtes hebben waar ik van schrik. Maar het blijven wel mijn gedachtes.

Ik wil niet de brenger van "slecht" nieuws zijn...

Maar inderdaad je hebt aan de ene kant je hormonen/genetica en aan de andere kant heb je je geestelijke conditionering, wat de totaalsom is van alle input van buitenaf: alles wat je geleerd is door je ouders, je eventuele broers/zussen, je vrienden, je leraren, je klasgenoten, de media, etc. En hun conditionering is weer die van anderen enzovoorts...

Ik kan er niet zacht over zijn: je gedachten zijn niet van jou. Je bent de waarnemer ervan en daar houdt het mee op. Zelfs al zou je (hypothetisch) zonder menselijke invloeden van buitenaf opgegroeid zijn, je gedachten komen in je op. Jij bedenkt ze niet. Het zijn tijdelijke bezoekers en zeggen niets over jou die hier al was voor zij er waren en hier nog zal zijn als zij er niet meer zijn. En je geestelijke conditionering komt zogenaamd van de cultuur waarin je opgroeit, maar we vergeten dat wij als onze conditionering de cultuur zijn. De cultuur waarin we denken te leven is in ons. Waar de cultuur in ieder geval niet is, is in de natuurlijke wereld. De natuur weet niet eens van een cultuur. Het zit allemaal tussen onze oren.

Niet dat dit écht slecht nieuws is. Want wat niet jou is, brengt je naar wat jou is.

Dat ik op een goede dag die gedachtes verafschuw wil niet zeggen dat ze niet van mij zijn. Iedereen heeft meerdere gemoedstoestanden en daar ook het type gedrag bij. Dat ik een ideaal beeld van mezelf heb (de ik op een goede dag) wil niet zeggen dat het mijn enige zelf is. Ik kan niet zeggen op een slechte dag: Oh, ik was niet mezelf hoor, normaal zeg/denk/doe ik die dingen niet. Dat klinkt mij als een slap excuus voor mijn gedrag. In de doofpot stoppen van mijn gedrag ipv dat ik erken dat ik inderdaad een bitch ben geweest. Ik wil niet weglopen voor mijn verantwoordelijkheid. Ik moet erkennen wat ik gedaan/gedacht/gezegd heb zodat ik zelf ook zie, voel en begrijp waarom dat gedrag niet oke is. Op die manier leer ik mezelf juist beter kennen en dat is ook een mooie gelegenheid om mezelf te leren over mezelf.

De impulsen vormen je blik op de wereld, dus ik ben zeker van mening dat het mee helpt om je zelf te vormen. Door de impulsen en ervaringen ben je gekneed. Je hebt er met bepaalde emotie op gereageerd en dat maakt dat je jezelf weer een beetje beter leert kennen, terwijl het je vormt.

Ik ben het met je eens dat je alsnog verantwoordelijkheid moet nemen voor de dingen die je doet. Binnen de context van het spel is er verantwoordelijkheid af te leggen voor je daden.

Maar dat je jezelf beter leert kennen? Wie leer je beter kennen? Je leert je conditionering beter kennen en je zet jezelf vaster en vaster door meer conditionering toe te laten en te erkennen.

Iedere dag verandert jezelf, hij word aangepast door nieuwe ervaringen.

Zoals je zegt: iedere dag verandert die 'ik'. Dus hoe kan het ooit jezelf zijn?

Ik weet dat jij met jezelf meer het karakter bedoeld, maar dat karakter is een gedachte(patroon). Letterlijk een gedachte. Hoeveel aandacht en respect wil je een gedachte geven? Want wat je ervoor terugkrijgt is consistent moeten leven volgens gedachten die je eerder hebt gehad. Leven volgens het verleden. Een verleden dat absoluut nergens meer teruggevonden kan worden. Het is gevangenschap.

Mijn gedrag en mijn acties zijn van mij en ik ben als enige verantwoordelijk daarvoor, ik ga daar geen excuses voor verzinnen. Dat voelt als biechten in de kerk, zondes vergeven dus de buurman kan weer over de buurvrouw heen.

Zoals gezegd: met het spelen van dit spel (en we moeten spelen) komt verantwoordelijkheid.

Dingen doen waar je niet volledig achter staat vind ik iets anders. Ja het klopt dat als ik boos ben ik sneller iets pijnlijks kan zeggen. Ik heb mensen om me heen ook pijn gedaan, maar ik wil die pijn voelen van schuld en afgunst naar mezelf. Zodat ik de volgende keer weet hoe het was en ik dus mijn hersenen een stapje voor kan zijn in wilskracht en die pijnlijke dingen niet zeg. Je hersenen onthouden pijn en negatieve emoties beter dan positief. Simpelweg omdat je brein niet weer in die situatie wil komen. (enge beer, giftig eten etc)

Maar op die manier handel je ten eerste naar een gedachte/impuls, met die handeling doe je een ander pijn en vervolgens geeft een volgende gedachte jou de schuld en is er afgunst jegens jezelf. De gedachte maakt je zelfs wijs dat afgunst jegens jezelf een goed iets is.

Mensen zeggen vaak dat geschiedenis belangrijk is omdat we anders niet leren van onze fouten. Hallo? Heb je deze wereld gezien? Als er 1 ding duidelijk is, is dat we over het geheel niet leren van onze fouten. En we zijn constant bezig met geschiedenis/verleden.


Ja, het is wel waar dat we leren dat we bepaald voedsel niet moeten eten door een nare eerdere ervaring. Maar dit hoeft toch niet doorgetrokken te worden naar ons gehele bewustzijn en handelen? Ik hoef toch niet eerst iemand pijn hoeven te doen zodat ik leer dat ik dat een volgende keer niet meer moet doen omdat er negatieve consequenties zitten aan die specifieke handeling? Ik kan met intelligentie, intuïtie en empathie omgaan met de wereld.

Hoezo denk je dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft?

Omdat lust een van de grootste trucs van de illusie is om jou geïnvesteerd te houden in die illusie. Want wat je vindt is plezier, niet geluk. Plezier najagen leidt tot extremen juist omdat het je steeds niet de echte voldoening geeft die je zoekt. En extremen zijn niet duurzaam. Iets kan nooit in het extreme blijven hangen en schiet dan met momentum terug naar het andere extreme en in het geval van plezier is dat pijn.

Niet dat ik dan maar wil zeggen: geef nooit toe aan lust. Maar het is een valkuil. Wanneer we het equilibrium waarin ons wezen gegrond is verlaten heeft alles zijn prijs. En ik denk dat we hier zijn om hierover te leren door praktijkervaring. Maar hoe vaak moet je iets herhalen om ervan te leren?

Jij hebt het denk ik over je pure zelf, zonder gedachtes, de geest achter de gedachtes zonder levenservaring en impulsen, het lege papier.

Ik blijf dat toch ergens moeilijk vinden om echt te begrijpen. IS iedereen niet hetzelfde als je puur kijkt naar je pure zelf?

Ja iedereen is hetzelfde als je naar de pure zelf kijkt. Maar het is niet zo dat er een pure én een onzuivere zelf is. In realiteit is er slechts de pure zelf, waardoor "puur" betekenisloos wordt. Het is wat er is. Maar we worden nooit écht het personage. Het personage is een gefixeerd denkpatroon waar we krampachtig aan vasthouden. Je kunt je personage/karakter volledig weggooien en een andere aannemen. Het is niet iets wat je hoeft te respecteren of trouw aan hoeft te zijn. De realiteit is dat je namelijk niet trouw aan jezelf bent als je trouw aan je personage bent. Want wat je bent is altijd in een staat van loslaten. En in deze wereld worden we aangemoedigd om trouw te zijn aan ons personage. In zo'n wereld vind ik het niet meer dan eerlijk om een tegenstem te hebben/zijn voor die zienswijze.

Maar om wat nuance aan te brengen:

Ondanks dat er maar 1 echte zelf is, zijn we daar allemaal wel andere uitingen van natuurlijk en in die zin hebben we onze eigen unieke individualiteit wat je ook karakter zou kunnen noemen. Maar het gevaar is om dat vast te gaan leggen "Dit is mijn karakter, dus ik ga me zo en zo gedragen". En deze echte individualiteit komt meer en meer tot expressie wanneer je meer bekend raakt met je echte zelf die niet aan verandering onderhevig is. Heb je niet die basis, die grond, dan maak je je persoonlijkheid tot een soort gefixeerde basis.


Misschien dat je het flauw vind dat ik je op elk punt weer moet tegenspreken. Ik vind het ook wel wat flauw van mezelf. Maar waar we het hier over hebben is denk ik zo belangrijk dat ik geen concessies wil doen aan waar ik diep van overtuigd ben. Hopelijk kun je me vergeven hiervoor...

 

[BasvanHoven]

Ik wacht eigenlijk nog steeds op een boek van jou dat ik kan kopen, Mindless. En dat is niet als een grap bedoeld. Ik denk dat je best veel lezers zou kunnen boeien.

 

[Mindless]

Haha wie weet.

Wat ik zeg is niets nieuws. Er is een tijdloze wijsheid die we allemaal kennen, maar die we in bepaalde mate vergeten zijn (al is wat ik hierover schrijf natuurlijk niet feilloos omdat het langs mijn interpretatie gaat). Maar het zou misschien fijn zijn om dat uit te drukken in iets als een boek aangezien ik het soms ook gewoon kwijt moet. Bedankt voor de aanmoediging in ieder geval.

 

[Zweibeiner]

Ah kijk, hier staat de reactie. Ik vond het al niks voor jou om daar niet over verder te gaan.

Misschien dat je het flauw vind dat ik je op elk punt weer moet tegenspreken. Ik vind het ook wel wat flauw van mezelf. Maar waar we het hier over hebben is denk ik zo belangrijk dat ik geen concessies wil doen aan waar ik diep van overtuigd ben. Hopelijk kun je me vergeven hiervoor...

Zonder problemen, ik begin er steeds meer en meer van overtuigd te raken dat ik dit gesprek met je in het echt wil voeren. Volgens mij kan ik een hoop leren over deze visie van jou. Ik denk/hoop dat ik daar zelf veel baat bij kan hebben. Maar ik ben een logica miep, dus ik vind het moeilijk om die "logica" te laten varen.
Het is ook niet zozeer tegenspreken omdat we het over iets anders hebben wat we willen samenvoegen. Die zin dekt niet de lading die ik probeer uit te leggen, hopelijk snap je wat ik wil zeggen.


Ik ga zo even de moeite doen om op de rest van je bericht te reageren, in de loop van de avond zou hij er als het goed is wel moeten staan.

 

[Zweibeiner]

Als iemand zegt dat hij/zij niet anders kon dan impulsief reageren, dan is dat een leugen.

(Handig man, die nieuwe manier van quoten )

Oke, mijn tijd om te gaan mieren neuken .
De meeste mensen, mensen met een dopamine tekort hebben een slecht/niet werkend korte termijn geheugen waardoor ze dus zeker impulsief kunnen reageren en er ook niks aan kunnen doen.
Met training en bewustzijn is hier aan te werken, maar in de kern kunnen ze dus inderdaad niet anders dan impulsief reageren.

Ik ben het er niet mee eens dat aan jezelf twijfelen (per definitie) tot onzekerheid en depressie leidt. Ja, dit is wat vaak gebeurd, maar dat is in mijn ogen omdat men in zo'n geval niet de benodigde stap achteruit zet om onbevooroordeeld te kijken. Twijfel is een uiting van intelligentie. Het is een aanhoudende openheid voor andere mogelijkheden. Als je niet twijfelt, zet je dingen vast in steen. "het is nou eenmaal zo".

Je hebt gelijk, je vertelt het goed. Ik ben het ermee eens dat twijfel goed is omdat je dan vragen gaat stellen en zo verder groeit. Openheid voor mogelijkheden.
Maar ik kan dan wel een verschil zien tussen aan jezelf twijfelen en twijfelen over dingen. Nu denk ik ook dat als je aan jezelf twijfelt er iets al niet helemaal goed zit. Wat je verderop ook zegt, je verandert iedere dag. Dus waar je gisteren ja op zegt kun je vandaag nee op zeggen. Een deel van de twijfel (ik spreek hier nu alleen over het twijfelen over jezelf) komt doordat je vast wil houden aan een persoon die je niet meer bent, wat in mijn ogen dus voor conflict zorgt.
Twijfel komt ook doordat je gedachtes/ideeën etc hebt waar je niet bekend mee bent, neem het topic van bdsm als voorbeeld. (Waar we van afgesplitst zijn)
Ik denk zelf dat het besef/het idee hebben dat een gedachte niet van jezelf is een probleem is van je bewuste ik. (oeh, volgens mij begin ik er langzaam te komen in je visie, beetje maar hoor ) Omdat je bewuste ik er consequenties en gevolgen aan hangt. Waar je innerlijke ik (we moeten daar een mooi woord voor gaan verzinnen, trueself, thoughtless mind, of zoals jouw nickname, mindless) die gedachte en gevolgen niet heeft. Dus zonder en met die gedachte altijd in het reine is met zichzelf. Want er is geen goed of slecht, er is alleen maar zijn.
Misschien dat het woord twijfel hier beter vervangen kan worden door conflict? Ik heb bij mezelf niet het idee dat ik snel twijfel over wie ik ben omdat ik een onbekende/enge etc gedachte heb. Ik kan wel goed begrijpen dat het lang niet voor iedereen geld. De meeste mensen hebben een beeld hoog te houden voor de buitenwereld, maar dan is natuurlijk ook de vraag of ze überhaupt wel hun echte ik zijn.
Kun je je innerlijke ik besmetten met de zorgen van het dagelijks leven? Denk je dat? Ik zou zeggen van niet als ik je goed begrijp.
Volgens mij ben ik een beetje af aan het dwalen van waar ik in eerste instantie over heb. Dat gaat nog wel vaker gebeuren omdat ik nu puur even mijn gedachte gang volg en opschrijf. Ook ben ik 3 gesprekken tegelijk aan het voeren waardoor ik het voor mezelf nogal ingewikkeld maak.

Ik kan er niet zacht over zijn: je gedachten zijn niet van jou. Je bent de waarnemer ervan en daar houdt het mee op. Zelfs al zou je (hypothetisch) zonder menselijke invloeden van buitenaf opgegroeid zijn, je gedachten komen in je op. Jij bedenkt ze niet. Het zijn tijdelijke bezoekers en zeggen niets over jou die hier al was voor zij er waren en hier nog zal zijn als zij er niet meer zijn. En je geestelijke conditionering komt zogenaamd van de cultuur waarin je opgroeit, maar we vergeten dat wij als onze conditionering de cultuur zijn. De cultuur waarin we denken te leven is in ons. Waar de cultuur in ieder geval niet is, is in de natuurlijke wereld. De natuur weet niet eens van een cultuur. Het zit allemaal tussen onze oren.

Hmm, voor een deel ben ik het met je eens. Dat je de waarnemer bent. Misschien houd ik mezelf wel voor de gek hoor, maar ik heb het idee wel dat zo'n 80% van mijn gedachtes door mij gedacht worden. Uiteraard schieten er ook gedachtes binnen. Ik denk zoveel dat ik er een bezigheid van gemaakt heb, ik heb het zelfs een woord gegeven: denken. Lekker obvious haha. Maar zoals tv kijken een bezigheid is, zo is denken dat voor mij ook. Ik heb een grote fantasie en ik maak de mooiste dingen mee in gedachte. Misschien dat "denken" van mij wel een ontsnapping is uit de echte wereld.
Cultuur zit tussen onze oren ben ik het helemaal mee eens. Het is een concept van de mens wat in de natuur niet aanwezig is. Het is puur een woord om elkander beter te begrijpen en dingen uit te leggen.
Ik vind het wel moeilijk om te begrijpen dat je gedachtes niks zeggen over jezelf. Ik vind het heel erg moeilijk om die 2 los te zien. Dat zal voor een deel ook echt te maken hebben omdat ik de mindless (zo ga ik het noemen heb ik zojuist besloten) nog nooit heb mee gemaakt. Al een week staat de tab op mijn tablet open met de meditatie beats. Waarom ik het nog steeds niet geprobeerd heb weet ik niet precies. IK kan een gok wagen.
Zoals je het verteld klinkt het als iets heel moois, wat nu als ik ga mediteren en het lukt mij niet. Dat ik de hoop heb mijn gedachtes stil krijgen, maar het lukt niet. Ik pak veel dingen in het leven aan en ben niet bang om op mijn bek te gaan. Maar ik heb er tegelijk heel erg veel moeite mee om hoop te hebben dat mijn geestelijke gesteldheid beter word. Door de ervaringen in mijn leven, tot nu toe heeft niks gewerkt en ik ben bang om hoop te krijgen en teleurgesteld te worden. Want stiekem weet ik dat het voor mij geen nut heeft. Ik ben me ervan bewust hoe dit klinkt en dat ik hier aan moet werken, ik ben niet in het reine met mezelf wat betreft deze vorm van hoop.

Maar dat je jezelf beter leert kennen? Wie leer je beter kennen? Je leert je conditionering beter kennen en je zet jezelf vaster en vaster door meer conditionering toe te laten en te erkennen.

Niet helemaal mee eens, voor sommige mensen zal dit zeker gelden maar voor ander juist niet. Je conditionering beter leren kennen staat niet gelijk aan jezelf vast(er) zetten naar mijn bescheiden mening. Jezelf beter leren kennen kan juist ook die ruimte geven voor aanpassing. Eigenlijk zoals we hierboven bij twijfel besproken hebben.
Je leert je karakter beter kennen en de activiteiten/situaties/gedachtes die je lichaam leuk vind (afscheiden van stofjes) en de manier waarop je hersenen besluiten te denken.
Mindless heeft geen zeggenschap/invloed over je karakter en vica versa? Is dat een goede conclusie?
Je leert je acties van je lichaam en hersenen beter kennen? M.a.w. je karakter. Maar mindless is een pure staat van zijn, die kun je toch ook nooit leren kennen omdat het alleen ervaren is?

Zoals je zegt: iedere dag verandert die 'ik'. Dus hoe kan het ooit jezelf zijn?

Ik weet dat jij met jezelf meer het karakter bedoeld, maar dat karakter is een gedachte(patroon). Letterlijk een gedachte. Hoeveel aandacht en respect wil je een gedachte geven? Want wat je ervoor terugkrijgt is consistent moeten leven volgens gedachten die je eerder hebt gehad. Leven volgens het verleden. Een verleden dat absoluut nergens meer teruggevonden kan worden. Het is gevangenschap.

Ook hier ben ik het niet helemaal mee eens. Ik denk dat dit ook verschilt van persoon tot persoon. Ik wil veel aandacht en respect aan een gedachte geven, maar ik vind het ook prima als mijn gedachtes anders worden. Ik houd niet vast aan het verleden en wat ik daar geleerd heb van mijn karakter.
Goede vraag, hoe kun je jezelf zijn als die iedere dag verandert. Misschien is het beter om te zeggen dat je jezelf bent als je je gedachtes accepteert en niet tegenwerkt? Geen oordeel bij je gedachtes hebt maar vragen en ontdekking?

Maar op die manier handel je ten eerste naar een gedachte/impuls, met die handeling doe je een ander pijn en vervolgens geeft een volgende gedachte jou de schuld en is er afgunst jegens jezelf. De gedachte maakt je zelfs wijs dat afgunst jegens jezelf een goed iets is.

Mensen zeggen vaak dat geschiedenis belangrijk is omdat we anders niet leren van onze fouten. Hallo? Heb je deze wereld gezien? Als er 1 ding duidelijk is, is dat we over het geheel niet leren van onze fouten. En we zijn constant bezig met geschiedenis/verleden.


Ja, het is wel waar dat we leren dat we bepaald voedsel niet moeten eten door een nare eerdere ervaring. Maar dit hoeft toch niet doorgetrokken te worden naar ons gehele bewustzijn en handelen? Ik hoef toch niet eerst iemand pijn hoeven te doen zodat ik leer dat ik dat een volgende keer niet meer moet doen omdat er negatieve consequenties zitten aan die specifieke handeling? Ik kan met intelligentie, intuïtie en empathie omgaan met de wereld.

Is die gedachte dan niet een goed iets? in dit geval is het een gedachte van afgunst, maar je kan het ook zien als een gedachte van gevolg. Dan maakt de emotie niet uit, dan is de gedachte een leermoment. Leren is altijd goed toch?

Inderdaad, van onze geschiedenis leren we niet veel. We pikken de dingen op die goed uitkomen voor ons. Beetje principe van: Het werkte niet, maar dan gaan we het nu op deze manier proberen want wij willen dit wel doen. I.p.v. een andere tactiek eigenwijs volhouden aan de originele maar de weg ernaartoe willen aanpassen en hopen op ander resultaat.

Ik ben het met je eens dat je niet eerst iemand pijn zou moeten doen voor de realisatie komt dat het niet oke is. Zeer zeker ben ik dat met je eens. Mijn punt is alleen dat als je het wel doet, je een betere herinnering hebt waarom je het niet moet doen. Ik weet dat vuur heet is, als ik mijn hand in het vuur steek dan voel ik het ook. Die herinnering van een verbrande hand blijft sterk aanwezig. De volgende keer dat ik vuur zie denk ik niet dat het heet is, maar herinner me de pijn die het me gaf.

Het personage is een gefixeerd denkpatroon waar we krampachtig aan vasthouden. Je kunt je personage/karakter volledig weggooien en een andere aannemen.

Ja denk je? Zijn je hersenen en lichaam niet zo gewend aan een bepaald karakter dat het heel moeilijk is om dit aan te passen. Zouden anders niet alle mensen vol zelfvertrouwen en goed zelfbeeld etc zitten als je je karakter aan kan passen? Haal ik mijn voorbeeld van een homo in de kast weer aan. HIj speelt een karakter wat hij niet is en hij zal zich daardoor zijn hele leven kut voelen omdat hij niet waar is aan wat zijn lichaam en hersenen hem vertellen?

Volgens mij staat hier in de tussen tijd weer genoeg tekst. Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk en overzichtelijk heb kunnen houden maar ik ben bang van niet .

 

[Mindless]

Fantastische post! Ik vind het echt geweldig om jouw visie hierop te lezen!

Uiteraard heb ik over veel dingen weer een andere mening/manier van kijken, maar los daarvan: het is toch super om in deze diepte over zulke zaken te kunnen converseren. Daar krijg je mij wakker mee na een dag van ongeïnspireerde small-talk op 't werk...

Ik ga er van het weekend even inhoudelijk op in.

 

[Zweibeiner]

Ik schrijf alleen maar mijn gedachtes op.
Daarom zei ik al, ik zou best in real life met je hierover willen praten. Volgens mij is dat een ontzettend interessant gesprek, onze gedachtes langs elkaar.

 

[Mindless]

Hee dat doe ik ook alleen maar: mijn gedachtes opschrijven.

Lijkt mij ook heel interessant. Ik heb het maar met een paar mensen in real life over zulke dingen, omdat wanneer ik (voorzichtig) probeer het gesprek hier wat naar toe te leiden mensen meestal kijken alsof ze net een spook hebben gezien en zeer ongemakkelijk worden. Liever niet teveel real talk, maar over koetjes en kalfjes blijven praten. De meeste mensen willen niets met de existentiële dimensie te maken hebben. Enkel met de sociale dimensie, omdat de sociale dimensie je ego terug bevestigd aan jezelf en de existentiële dimensie je ego begint af te breken als je er te lang doorbrengt.

Maar ik begin alweer te ratelen... Nu eerst werk...

 

[Zweibeiner]

Hahaha, ik ben precies het tegenovergestelde. Over koetjes en kalfjes praten houd ik max ong. 15 seconden vol. Dit soort gesprekken kan ik uren over doorgaan.

 

[Mindless]

Ik moet zeggen, je hebt me goed aan het denken gezet. En je hebt me ook laten twijfelen over enkele dingen, wat een goed iets is!

Oké, gaan we dan.

Je hebt gelijk, je vertelt het goed. Ik ben het ermee eens dat twijfel goed is omdat je dan vragen gaat stellen en zo verder groeit. Openheid voor mogelijkheden.
Maar ik kan dan wel een verschil zien tussen aan jezelf twijfelen en twijfelen over dingen. Nu denk ik ook dat als je aan jezelf twijfelt er iets al niet helemaal goed zit. Wat je verderop ook zegt, je verandert iedere dag. Dus waar je gisteren ja op zegt kun je vandaag nee op zeggen. Een deel van de twijfel (ik spreek hier nu alleen over het twijfelen over jezelf) komt doordat je vast wil houden aan een persoon die je niet meer bent, wat in mijn ogen dus voor conflict zorgt.

Misschien is twijfelen hier ook niet het juiste woord. Wat ik bedoel is niet zonder meer aannemen dat wat aan de oppervlakte jou lijkt te zijn ook echt jou is. Dus juist niet vasthouden aan de persoon die je niet meer bent. In een staat van openheid verblijven.

Ik denk zelf dat het besef/het idee hebben dat een gedachte niet van jezelf is een probleem is van je bewuste ik. (oeh, volgens mij begin ik er langzaam te komen in je visie, beetje maar hoor ) Omdat je bewuste ik er consequenties en gevolgen aan hangt. Waar je innerlijke ik (we moeten daar een mooi woord voor gaan verzinnen, trueself, thoughtless mind, of zoals jouw nickname, mindless) die gedachte en gevolgen niet heeft. Dus zonder en met die gedachte altijd in het reine is met zichzelf. Want er is geen goed of slecht, er is alleen maar zijn.

Je gedachten hebben geen betrekking tot een 'ik'. Natuurlijk, jij bent het die gedachten kent, maar jij bent geen 'ik'. Waarom is het een probleem dat je gedachten geen betrekking hebben tot een 'ik'? Is het niet zo dat het op de mooiste dagen lijkt alsof alles in een flow zit? Je hopt over van het ene moment in het andere zonder tussendoor een mening of oordeel te vormen over wat er gebeurd of is gebeurd. In dat soort momenten leef je zonder een 'ik'.

Misschien dat het woord twijfel hier beter vervangen kan worden door conflict? Ik heb bij mezelf niet het idee dat ik snel twijfel over wie ik ben omdat ik een onbekende/enge etc gedachte heb. Ik kan wel goed begrijpen dat het lang niet voor iedereen geld. De meeste mensen hebben een beeld hoog te houden voor de buitenwereld, maar dan is natuurlijk ook de vraag of ze überhaupt wel hun echte ik zijn.

Conflict bedoelde ik er niet mee. Het is niet dat gedachten op zichzelf een probleem zijn. De gedachten zijn welkom. De twijfel houdt in dat ik niet mijn gedachten word: er is het besef dat ik dat niet ben. De gedachten zijn gemaakt van het "spul" dat ik ben: bewustzijn. Maar de inhoud: dat wat de gedachte impliceert, heeft niets met mij te maken.

Als je een beeld hoog hebt te houden voor de wereld, dan is er per definitie een misvatting over wie/wat je bent. Dan denk je dat je het masker bent dat je hebt opgezet.

Kun je je innerlijke ik besmetten met de zorgen van het dagelijks leven? Denk je dat? Ik zou zeggen van niet als ik je goed begrijp.

Nee, dat is de grote revelatie (tenminste: 1 van de). Dat wat je echt bént kan nooit besmet worden door de corruptie van deze wereld. Het komt nooit in deze wereld. Het is in een totaal andere dimensie. Niet dat dit een of andere exotische dimensie is. Je bent er nú op dit moment. Maar dat is al teveel gezegd. Je bént die "dimensie", het is niet dat je 'er' bent. Het is het "deel" van je dat nooit geboren is. Niet in tijd en zonder begin en einde: slechts een puur bewustzijn.

Volgens mij ben ik een beetje af aan het dwalen van waar ik in eerste instantie over heb. Dat gaat nog wel vaker gebeuren omdat ik nu puur even mijn gedachte gang volg en opschrijf. Ook ben ik 3 gesprekken tegelijk aan het voeren waardoor ik het voor mezelf nogal ingewikkeld maak.

Geen probleem, doe ik ook altijd. Gewoon laten flowen die gedachten.

Hmm, voor een deel ben ik het met je eens. Dat je de waarnemer bent. Misschien houd ik mezelf wel voor de gek hoor, maar ik heb het idee wel dat zo'n 80% van mijn gedachtes door mij gedacht worden. Uiteraard schieten er ook gedachtes binnen. Ik denk zoveel dat ik er een bezigheid van gemaakt heb, ik heb het zelfs een woord gegeven: denken. Lekker obvious haha. Maar zoals tv kijken een bezigheid is, zo is denken dat voor mij ook. Ik heb een grote fantasie en ik maak de mooiste dingen mee in gedachte. Misschien dat "denken" van mij wel een ontsnapping is uit de echte wereld.

Hehe ja door onze volledige aandacht aan gedachten te geven worden we in bepaalde zin onze gedachten en kun je het 'denken' noemen. Maar het is mogelijk om dit te doen én tegelijkertijd bewust te blijven van de onderliggende realiteit van dat wat nooit iets kan 'worden'. Hierdoor blijft het denken ook nog eens geïnspireerd omdat je te allen tijde in contact blijft met de bron waar gedachten uit komen. Is er niet die connectie dan kan denken in de knoei raken omdat het dan steeds in meer herhalende patronen gaat lopen en er geen nieuw inzicht is om het denken vers te houden. Het 'leven' trekt er uit.

Ik vind het wel moeilijk om te begrijpen dat je gedachtes niks zeggen over jezelf. Ik vind het heel erg moeilijk om die 2 los te zien. Dat zal voor een deel ook echt te maken hebben omdat ik de mindless (zo ga ik het noemen heb ik zojuist besloten) nog nooit heb mee gemaakt. Al een week staat de tab op mijn tablet open met de meditatie beats. Waarom ik het nog steeds niet geprobeerd heb weet ik niet precies. IK kan een gok wagen.
Zoals je het verteld klinkt het als iets heel moois, wat nu als ik ga mediteren en het lukt mij niet. Dat ik de hoop heb mijn gedachtes stil krijgen, maar het lukt niet. Ik pak veel dingen in het leven aan en ben niet bang om op mijn bek te gaan. Maar ik heb er tegelijk heel erg veel moeite mee om hoop te hebben dat mijn geestelijke gesteldheid beter word. Door de ervaringen in mijn leven, tot nu toe heeft niks gewerkt en ik ben bang om hoop te krijgen en teleurgesteld te worden. Want stiekem weet ik dat het voor mij geen nut heeft. Ik ben me ervan bewust hoe dit klinkt en dat ik hier aan moet werken, ik ben niet in het reine met mezelf wat betreft deze vorm van hoop.

Dat gevoel geen hoop te hebben en dat besef dat het voor jou geen nut heeft zijn waardevolle inzichten.

Normaal zien we dit als negatieve dingen, maar dit is de uitgangspositie voor echte spiritualiteit. Hoop proberen te krijgen is een hopeloze zaak. Maar je meer en meer beseffen dat degene die je dénkt te zijn absoluut hopeloos is, is gek genoeg een veelbelovend iets. Inzicht krijgen in het ego-complex is een cruciale stap om dat te ontdekken wat niet ego is. Door het zien van dat het proberen iets te worden dat je nu al niet bent totaal en absoluut hopeloos is voor dít moment, kan er de realisatie zijn dat je dít moment al niet die zogenaamde entiteit bent die zoekende is naar zichzelf. Je bent dat wat dit allemaal ziet. Dit klinkt in woorden misschien moeilijk, maar het is in feite niet meer dan slechts 'zijn' hier in dit moment en doorzien hoe je jezelf verliest in je gedachtewereld.

"Wat nu als ik ga mediteren en het lukt mij niet."

Zie meditatie niet als iets dat jij wel of niet succesvol kunt volbrengen. Dat wat meditatief is, is nu en altijd al meditatief. Het proberen te mediteren verschijnt in dat wat meditatief is. Dus je gaat gewoon zitten en laat alles er zijn, inclusief gedachten die proberen te mediteren. Alle gedachten zijn welkom, want de gedachten zijn niet het probleem. Ons vastgrijpen aan gedachten is het probleem. Bijvoorbeeld de gedachte "ik hoop echt dat het me deze keer gaat lukken". Zie die gedachte en merk op dat deze ook weer verdwijnt. Een soortgelijke gedachte kan daarna opkomen maar ook deze verdwijnt weer. Gedachten zijn geen constante. Jij bent de constante als dat wat alles ziet komen en gaan. Zijn als dit bewustzijn, dit 'weten', is meditatie. Precies wat je zegt in je laatste zin. Je weet het wel, maar je moet het realiseren: in werkelijkheid brengen.

Niet helemaal mee eens, voor sommige mensen zal dit zeker gelden maar voor ander juist niet. Je conditionering beter leren kennen staat niet gelijk aan jezelf vast(er) zetten naar mijn bescheiden mening. Jezelf beter leren kennen kan juist ook die ruimte geven voor aanpassing. Eigenlijk zoals we hierboven bij twijfel besproken hebben.
Je leert je karakter beter kennen en de activiteiten/situaties/gedachtes die je lichaam leuk vind (afscheiden van stofjes) en de manier waarop je hersenen besluiten te denken.

Dat was wat te resoluut gezegd van mij dat je jezelf vast(er) zet door je conditionering te leren kennen. Je kunt je karakter, hoe je jezelf brengt in deze wereld leren kennen zonder dat je jezelf daarin vastzet. Zolang je maar niet denkt dat dat alles is wat je bent. Het is slechts jouw expressie als deze 'body-mind'. Het is ook maar net op welk vlak je er naar kijkt: in absolute zin, of meer relatief.

Mindless heeft geen zeggenschap/invloed over je karakter en vica versa? Is dat een goede conclusie?

Mindless (lol) heeft álle zeggenschap/invloed over/op het karakter wanneer het ego niet thuis is. Wanneer de Realiteit (het pure bewustzijn) zichzelf vergeet wordt het de wereld en de zelf (het ego). Het deelt zichzelf op. Het ego heeft in die zin een soort pseudo macht. In werkelijkheid bestaat het niet, maar omdat het de Realiteit is die zichzelf heeft gedegradeerd tot een 'zelf', een ego, zijn er nog steeds sporen van die scheppende kracht aanwezig. Het licht schijnt door de barsten van het masker heen. Puur bewustzijn is ook pure scheppingskracht. Creëren is wat het doet, wat het is zelfs. Het is een facet ervan, net zoals onvoorwaardelijke liefde en ongelimiteerde intelligentie. Het ego is een soort demper op die pure creatieve kracht. We limiteren ons bewustzijn door het ego-complex.

Je leert je acties van je lichaam en hersenen beter kennen? M.a.w. je karakter. Maar mindless is een pure staat van zijn, die kun je toch ook nooit leren kennen omdat het alleen ervaren is?

Misschien is het voor de beeldvorming handig om een soort tussenstap te hebben tussen het ego en de pure Zelf. De pure Zelf is maar 1 "ding". Het kent en ziet niets anders dan zichzelf. Het is letterlijk zonder grenzen. Maar tijdens het vergeten van deze ware aard splitst de pure Zelf zich op in een oneindige hoeveelheid aan punten van bewustzijn. Deze punten van bewustzijn zou je "zielen" kunnen noemen. Om duidelijk te zijn: ik geloof niet in het werkelijke bestaan van zielen. Ik gebruik dit woord nu om iets aan te geven dat met woorden anders heel lastig is te omschrijven. Op "ziels-niveau" leren we. Je komt (schijnbaar) ter wereld en er is een kant van jou die je al had. Een karakter zoals je wilt. Iets wat de ziel mee heeft genomen. Maar de ziel neemt na de schijnbare geboorte vervolgens al gauw een ego aan. De ziel is een fractie van het geheel. Het ego daarentegen is enkel en alleen illusie. Het "bestaat" alleen in het denken. Uiteindelijk is de ziel ook niet echt omdat het geheel niet écht is op te delen. Er is hier al een gevoel van afgescheidenheid van het geheel. Daarom heeft de "ziel" het inherente verlangen om terug te komen naar God, of als je allergisch bent voor religieuze termen: naar de Realiteit. Het ego is slechts geïnteresseerd in overleven, sensueel plezier, sociale status en materiële bezittingen.

Het ego kan niet terugkomen naar het geheel. Het ego sterft in het proces van terugkomen naar de Realiteit. De Realiteit ken je niet als een zelf die een object kent. Er is geen object-subject relatie. De Realiteit ken je alleen door het te zijn.

Nogmaals: concepten worden gebruikt om iets te omschrijven dat niet conceptueel is. Dit moet je allemaal niet te letterlijk nemen.

Ook hier ben ik het niet helemaal mee eens. Ik denk dat dit ook verschilt van persoon tot persoon. Ik wil veel aandacht en respect aan een gedachte geven, maar ik vind het ook prima als mijn gedachtes anders worden. Ik houd niet vast aan het verleden en wat ik daar geleerd heb van mijn karakter.
Goede vraag, hoe kun je jezelf zijn als die iedere dag verandert. Misschien is het beter om te zeggen dat je jezelf bent als je je gedachtes accepteert en niet tegenwerkt? Geen oordeel bij je gedachtes hebt maar vragen en ontdekking?

Wederom iets waarbij ik twijfel of het woord (aandacht in dit geval) goed uitdrukt wat ik bedoel. Aandacht op zichzelf is natuurlijk geen verkeerd iets. Het moet niet zo zijn dat aandacht geven aan een gedachte uit den boze is. Maar wanneer een gedachte iets claimt te zeggen over wie/wat jij bent, dan wordt het tricky. Want dan beweert het iets te weten over dat waarin het zelf ten einde komt. Een gedachte kan nooit weten wat jij bent, want het sterft in dat wat wij zijn.

Ik vind het mooi hoe je zegt dat je jezelf bent als je je gedachten accepteert en niet tegenwerkt. Inhoudelijk hoef je niet te geloven wat een gedachte beweert, maar je respecteert wel het tijdelijke bestaan ervan. Er is geen conflict.

Is die gedachte dan niet een goed iets? in dit geval is het een gedachte van afgunst, maar je kan het ook zien als een gedachte van gevolg. Dan maakt de emotie niet uit, dan is de gedachte een leermoment. Leren is altijd goed toch?

Ik vind dat er niets mis is met leren, maar dat het deel uitmaakt van de horizontale dimensie van tijd en ruimte. Leren is onmisbaar daarin. Zolang maar geweten wordt dat alles wat je vergaart, je ook weer kwijt zult raken. Extreem nuttig in het moment zelf, maar niets toevoegend aan dat wat je bent: de verticale "dimensie".

Ik ben het met je eens dat je niet eerst iemand pijn zou moeten doen voor de realisatie komt dat het niet oke is. Zeer zeker ben ik dat met je eens. Mijn punt is alleen dat als je het wel doet, je een betere herinnering hebt waarom je het niet moet doen. Ik weet dat vuur heet is, als ik mijn hand in het vuur steek dan voel ik het ook. Die herinnering van een verbrande hand blijft sterk aanwezig. De volgende keer dat ik vuur zie denk ik niet dat het heet is, maar herinner me de pijn die het me gaf.

Goed punt. We leren dat soort dingen beter op die manier door praktische ervaring.

Ja denk je? Zijn je hersenen en lichaam niet zo gewend aan een bepaald karakter dat het heel moeilijk is om dit aan te passen. Zouden anders niet alle mensen vol zelfvertrouwen en goed zelfbeeld etc zitten als je je karakter aan kan passen?

Hier komen we aan bij het geloof van deze tijd: materialisme.

Ja, we kunnen ons personage, onze houding/lichaamstaal, onze hele manier van manifesteren in potentie zomaar veranderen. In potentie, omdat materialisme dit in de weg staat. Materialisme is het geloof dat je als entiteit - onderhevig aan tijd en ruimte - in deze fysieke wereld rondloopt. En dit geloof is niet slechts intellectueel, maar zit diep opgeslagen in onze gevoelswereld. Hoe je dingen voelt reflecteert je geloof/ongeloof in materie, tijd en ruimte.

Als die entiteit is het niet mogelijk om je karakter in 1 keer te veranderen. Dan gaat alles langzaam en met moeite. Maar schud je materialisme van je af en daarmee de limitaties welke daarmee komen, dán is het mogelijk om een quantum sprong te maken naar een andere expressie van jezelf. De mate waarin je materialisme hebt losgelaten bepaald hoe makkelijk je dit doet. Maar zoals gezegd: materialisme is diep verweven met onze gevoelswereld. Denk bijvoorbeeld aan zwaartekracht. (Het geloof in) materialisme heeft enorme invloed op de ervaring van zwaartekracht. Voel je je heel erg een entiteit met al zijn beslommeringen in de dimensies van tijd en ruimte, dan is zwaartekracht nadrukkelijk aanwezig in je belevingswereld als een zwaar lichamelijk gevoel. Je moet moeite doen om jezelf tegen de zwaartekracht in door de wereld heen te verplaatsen. Zonder het geloof in materialisme is er géén kracht die jou tegen lijkt te houden. Alles is licht, gemakkelijk, moeiteloos. Natuurlijk, je zweeft de ruimte niet in. Er moeten bepaalde natuurkundige wetten zijn om deze realiteit (met een kleine r) mogelijk te kunnen maken. Maar het is niet meer jij tegen de wereld. Jij en de wereld bewegen als 1, omdat jij en de wereld in werkelijkheid 1 zijn.

Zaak is dus om het geloof in materialisme te doorzien en los te laten, zowel geestelijk/intellectueel als lichamelijk (in onze gevoelswereld).

Haal ik mijn voorbeeld van een homo in de kast weer aan. HIj speelt een karakter wat hij niet is en hij zal zich daardoor zijn hele leven kut voelen omdat hij niet waar is aan wat zijn lichaam en hersenen hem vertellen?

Daar zit zeker waarheid in. Als er sterke drang is om dat te uiten, dan is het beter om dat tot expressie te laten komen. Maar dit soort dingen worden relatief wanneer in contact wordt gekomen met dat wat dieper is dan je geaardheid. Aan de oppervlakte zijn we in lichaam en geest het een of het andere, in de diepte zijn we niet slechts man of vrouw, we zijn beide en geen van beide tegelijk. Er is zoiets als jezelf teveel identificeren met je geaardheid. Ik mag dan op vrouwen vallen, maar ik weet ook dat dit deel is van mijn 'body-mind' en slechts daarmee heeft te maken. Wanneer ik in mijn wezen ben, is er een harmonie van mannelijke en vrouwelijke energie. Dan is er ook geen behoefte aan het vrouwelijke, omdat dat al deel van mij is.

Volgens mij staat hier in de tussen tijd weer genoeg tekst. Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk en overzichtelijk heb kunnen houden maar ik ben bang van niet .

Zeker wel hoor! Ik kan je goed volgen.

Het was weer een genoegen!

 

[Johnny Snow]

It's not the end where time is a stranger and could only exist if we do not learn how to break through the limitations our brain internally exports to our external view that creates our intern worldviews as well - meaning that reality is not real but is made up on it's own and by that is seen, even after realizing this, that we can not overcome the reality our inner self and external input have together shaped, namely: a fake world in which we are trapped because of what in many branches of science is called 'locked in syndrome', where we are at a point that changing the variables needed to adjust our thoughts on reality and what it could be when not without any attention to what reality is like except in our own minds is by now an impossible task - hence is escape out of our fake thoughts of a world that was automatically by our instinctive willpower brought to life now just as impossible... And more so; let's say the illusion of time dictates there can not be an end, this world view is or should be, at least it could be, a circle without beginning, without end but rather an eternal cyclic event with utter lack of something true and apodictic, ergo meaning - we must with inherent reality to a false reality keep living over and over in a timeless and empty question mark where all we think that is, is in this case not and never will come to be, not counting the false way in which this reality came to be. We are not, nothing is, not by far, not even close, not at all. Face the fact that all as we know it, is just a ghost of our unconsciousness created by it's rival demon the external input by which it - once in symbiosis - tricked our open eyes yet with a closed and locked up, not thinking but on auto-pilot excuse for a mind - or lack of one. I'll say it again; nothing is, not even close, not by far, not now, not later - simply put: never and not at all will anything real ever come to life as we know it, which would be the same mistake bound to be made again and again and so on forever and ever in an eternal cyclic event that with perpetual motion is moving farther past the point of no return which by now is also known as the point that's long out of sight, and that's the only reality our brain is capable of achieving, nothing more, nothing less, never nor ever will this sleep be one our blunted, blinded minds will wake up from at any given time since it does not exist and time is nothing else than a cheap concept created by the inner-we, which is probably solely a feature of our minds itself, as a way to a way too complicated instrument for the simple human beings we only just started calling ourselves and now, while there is no time to keep moving forwards, only backwards are we and will we always be losing more and more sight of the by now - as noted before - point that is long out of sight which now is not only not existing but a none existing contradiction to make things even worse then they seem, because things to us can not be but only seem to be our bright yet tricked like a baby not fully functioning brains who are more in control of us then we are over our brains ergo we do not even have self-control due to lack of control of our brains due to our minds - also noted already once, yet twice now in this ever ongoing stream of events: due to our minds being far to complex to put us humans behind the steering wheal of an over the top out of control way to fast slip and sliding car looking forward to a never happening yet maybe not as bad as it sounds full frontal collision course with that what is real and while spinning round and just taking a look back in our made up past, that possibly is what tricked us into taking in an entirely false, based on no conclusive evidence whatsoever reality far from reality; out of induced helplessness we did this and the once more incompetence of handling a rare brain of which we do not know how we could control any aspect of it, hence we can't control any aspect of anything and we are by this the unwelcome center of a our own lie we made up to cover up our own incompetence for ourselves and nobody else, us who know what we just stumbled upon as if it was pure magic; the fact that this lie is told to us, the people who know anyway, since "we" is all we know that could make a concept like "we" up without any reason other than to blind ourselves from our own shortcomings, images of a Universe beyond even the grasp of the imagination that made it up itself! We are like Gods without a Heaven, for how can there be a Heaven where there is no reality to begin with, and how could there be any God if there is no Heaven... Nothing is, and it's all we have as well. Just one thing we know is true, we made up not one lie, but two lies - one out of instinct and incompetence and one to hide our own incompetence from nobody else but ourselves, since anybody else would just be imaginative, yet of that we are no longer capable, a quality vanished when we lost grip on the reality that we don't know, the one that is to be true instead our dream of what is and what's not, far exceeding our tools to handle the pedals of our minds - forever in a cycle of an untrue reality for which nothing can be of help to rescue us from the grip of the immortal and punished, dark and miserable souls for all eternity roaming a cold made up reality of which nothing is to be trusted, and never will be again as of now. The end of the never-ending-cycle look on empty life without purpose, just machines in a never ending cycle repeating every senseless dictation as if so many have the right to control virtually every, however tiny, aspect of none existing lives in a void world in which none would choose to live. None. Never. Beyond belief to be a secondary false item to call out as to be true in every aspect. Always. Forever. Non-stop. Like a cycle of which the preached wisdom comes from a drug soaked baboon with a glass bowl in his hand exhaling a big white cloud of beautiful escape and nothing was ever seen again after that pure white smoke cleared up and everything turned out to be gone, as if it never existed to start with. A complex puzzle that would only cripple our minds. Rest in Piece, dear mind of it's own. Rest in Piece, all of you.

 

[Mindless]

Bovenstaande is wat er gebeurd als je zonder liefde, zonder oog voor schoonheid naar je bestaan kijkt. Als je puur intellectueel kijkt zul je uiteindelijk onoverkomelijk in dergelijk nihilisme belanden. Er is geen weg uit de valse wereld van tijd en ruimte, maar diezelfde wereld van tijd en ruimte transformeert zichzelf tot de vrijheid die we zoeken wanneer perceptie door het hart gebeurd in plaats van het hoofd.

Wie is het die gevangen zit in deze realiteit? Het is een aanname van het denken dat er zo iemand is. De realiteit is vals, maar wat is bewust van die valse realiteit. Woorden stoppen wanneer de aandacht daar op komt te liggen.

 

[Johnny Snow]

ik doelde eerder op dat hoe wij realiteit ervaren pure fictie is, causaliteit bv. staat op de helling door een praktisch vb. uit de medische wereld, en psychedelica tonen trouwens aan hoe beperkt onze waarneming van de realiteit zoals ze is, is.

Dat is zelfs een no-brainer dat dit zo is.

Ik goot het enkel in een existentieel jasje waarbij een blind geloof in waarden en normen, wat bijna iedereen voor zomaar aanneemt gewoon omdat het 'gewoonte' is zonder af te vragen of dit misschien niet gewoon om een ridicule norm gaat, historisch gezien, zoals zovele dingen, gewoon ingevoerd door een machtsgeile en machtsmisbruikende, door toeval (status, geld, familie,...) en niet vanwege capabel te zijn aan die macht gekomen is en of je niet absoluut, en zo ken ik veel mensen, totaal onzinnige waarden en normen vormen omdat de tijd het erin heeft geslepen om als een blinde hond elk regeltje te volgen.

Wie heeft eigenlijk recht ons ook maar eender wat op te leggen zolang we een ander niet schenden in diens vrijheid en respect?

Mijn tekst mag misschien als louter intellect klinken, er zit heftige emotie in, want het moeten volgen van wetten waarover eigenlijk niemand buiten mezelf (jammer genoeg zijn de meeste mensen niet intelligent genoeg voor zichzelf te denken en die mensen heb wetten nodig om zich te laten leiden) - ik zeg niet dat ik flawless ben, maar een guideline boekje zou mij beter te pas komen dan een wet of norm of regel of eender welk verplicht iets.

Dat is een onrecht dat voor mij als bijna ondraaglijk aanvoelt! Echt waar!

ps: ik wil me niet opwerpen als typisch voorbeeld van... - maar ik ben een geschoold musicus, en ik geef ook concerten, en ik ben goed in wat ik doe juist omdat ik een gevoelsmens ben, ik zou geen louter intellectuele tekst kunnen schrijven - het is enkel in wetenschappelijke vorm. Maar het is zo'n beladen tekst dat ik er niet al te veel over mag nadenken, als ik enkel nog maar kijk naar hoeveel echt onrecht mij is aangedaan omdat ik niet alledaags ben, echter wel beschikkende over een doordacht en strikt moreel stelsel, terwijl anderen je kwetsen, zo vaak, omdat je wat anders bent, dan kan ik de schoonheid van een wereld die te hard is gewoon voor echte gevoelsmensen niet inzien en me niet neerleggen bij wat mij en zovelen met mij op zovele manieren aangedaan wordt of werd!

Vaak zijn normen aangaande sociale controle, in deze tijd achterhaald, een bron van veel schade, dus neen, ik conformeer mij niet en krijg zo nog meer prijs, maar moet ik dan mijn zeep laten vallen (spreekwoordelijk)? Dat weiger ik en daarom dat niet nadenken bij voor de hand liggende zaken vaak veel pijn kan brengen. Daarom moeten mensen leren in te zien voor zichzelf te denken, en niet door anderen onrechtvaardig voor hen laten denken.

Maar ja, zelf een coherent moraalstelsel uitbouwen kost bijna iedereen teveel moeite, men volgt gewoon wel de opinie van de meerderheidsgoep en men zit safe! Dus je ziet, veel emotie, enkel op een meer serene manier en meer productief geformuleerd dan ik nu doe, om je te tonen wat je tussen de regels kan lezen...

Ben je mee?

Daarom dat druggebruikers zo slecht nog niet zijn, ze bepalen ook veel van hun eigen normen en waarden, en zelfs verslaafden hoeven daarom niet te stelen, ik heb ook al tijden, meermaals, zonder Cocaine moeten doen, ik heb me gewoon ingehouden en die kut-periode genomen zoals die kwam, maar het is niet omdat ik verslaafd ben aan Coke dat ik niet ethisch handel - ik ben misschien wel de enige hier met zoveel lectuur ethiek en zo'n diepgegraven eigen moraalstelsel waar ik me altijd aan probeer te houden dat ik vaak het gevoel heb dat mensen het hebben van een eigen moraalstelsel onderschatten, jammer genoeg ken ik er geen twee extra mensen buiten mezelf die zulk een lectuur aangaande en zulk een eigen systeem aangaande hebben als ikzelf wel in beide gevallen. Iets wat me soms wel frustreert, alsof nadenken over moraal van geen belang of voor goeddoenertjes is.

Er is wel een extern probleem, veel van dat soort literatuur is geschreven in taalgebruik waar velen niets mee zijn, men mag moraalfilosofie best voor de massa openbaren - ze er warm voor krijgen is iets anders natuurlijk en is iets dat me droef stemt.

Zoveel emotie en meer zit er tussen die lijnen tekst die ik getypt had. Best wat, niet?

 

[Mindless]

Het kwam iets nihilistisch op me over.

Maar het is dus jouw eigen tekst? Waarom in het engels?

 

[Johnny Snow]

Omdat ik ter voorbereiding op die tekst, ik verwijs tussen de lijnen door naar wat literatuur, moraalfilosofie bv., en ik moest wat opzoekwerk doen, in het Engels is het meeste te vinden, het leek me handiger de tekst gewoon in het Engels te schrijven dan delen moeten vertalen om ze in te voegen op dat uur lol

Enig nihilisme door een ongeloof in een stijging in het moreel besef, wat een groot deel perceptie van de wereld om ons heen is, een besef dat erg laag is, stemt me wel wat naar die neiging ja...

Het eindeloos herhalen van dezelfde onzin in de tekst bv. is de massa die zich schikt naar de in hun plaats bedachte waarden, zelf denken kan men niet meer blijkbaar, vind je niet?


ps: mijn excuses tov mensen die moeite met Engels hebben, zie je, zo sluit ik zelf mss een groep lezers uit, ook niet slim van me!

Maar mijn geest is moe en was zelf al verbazend verward door de switch non stop Engels Dutch enz... Ik HOOP volgende nacht toch te kunnen slapen, ik blijf steeds langer op van Crystal en met steeds heftiger cravings, tijd om dat jammer genoeg te stoppen, maar daar wil je niet aan blijven hangen!

Het is ondertussen ook al geweldig intens meer lekker dan de eerste keren dat ik het deed.

Ik neem soms smoke sessions op met mijn cam om er als ik geen Meth heb naar te kunnen kijken, de pracht van die enorme, typische super witte wolken doet me al dromen van opnieuw gebruik, ik kan het proeven, en recentelijk doe ik dat vaker, ik kan best nog stoppen, maar het is al heel wat om mijzelf dit te moeten ontzeggen maar dat zegt juist genoeg!

En ook al had ik echt nooit gedacht deze drug zo lekker te gaan vinden, meestal is het meteen prijs of niet, toch had ik na de eerste keer, kleine dosis gerookt (nu one hit, of one fill of the bowl at least) had ik een maand later toch nog heftige cravings, ook al dacht ik; dit gaat nooit top zijn voor me, mss blijft het wel bij deze ene keer, maar zo zie je, het creapt echt op je op, die sneaky cravings...


Ik heb je vier posts even samengevoegd m.b.t. het behouden van de netheid. Gelieve voortaan de bewerkknop te gebruiken als je de laatste poster bent en meer wilt posten. - Mindless

 

[Mindless]

Enig nihilisme door een ongeloof in een stijging in het moreel besef, wat een groot deel perceptie van de wereld om ons heen is, een besef dat erg laag is, stemt me wel wat naar die neiging ja...

Ik begrijp denk ik niet precies wat je hier bedoeld.

Het eindeloos herhalen van dezelfde onzin in de tekst bv. is de massa die zich schikt naar de in hun plaats bedachte waarden, zelf denken kan men niet meer blijkbaar, vind je niet?

Oké dat had ik er niet uit begrepen dat dat de massa is die daar sprak. Ben wel benieuwd naar je gedachten als je nuchter bent.

Maar ja:

De meeste mensen denken niet voor zichzelf. De meeste mensen slapen. Niet verkeerd bedoeld, want we worden door alles in de wereld in slaap gehouden. Wakker worden en voor jezelf denken heeft voor de meesten een te hoge prijs: tot bepaalde mate een outcast worden: uit de kudde te stappen. De massa zit compleet gevangen in de matrix van sociale netwerken en daardoor geaccepteerde gedachtepatronen. Niet dat dit iets is om oordelend over te zijn. Het is slechts... dat ze slapen...

En niet dat ik altijd wakker ben...

 

[Zweibeiner]

Thanks voor je reactie, nu ben ik toch wel benieuwd met wat ik je aan het twijfelen heb gebracht. Ook vereerd dat mijn woorden en zienswijze dat hebben kunnen doen . Zo zie je maar weer dat een gesprek erg prikkelend kan werken en je je eigenwaarheid ineens wat anders kan zien. Of in ieder geval weer even over na kan denken.
Ik heb het erg druk gehad met werk en in de tussentijd ook ziek geweest dus vandaar dat ik hier ook niet ben geweest. Ik ga binnenkort even kijken voor eennreactie terug. Ik beloof niks, ik moet ook wel in de mindset zijn om een goed antwoord terug te typen. Maar dit gesprek blijft wel erg interessant dus ik neem zeker geen afstand. Het kan morgen zijn maar ook ng 2 weken duren.

 

[Mindless]

Twijfelen is misschien weer niet helemaal het juiste woord, meer opnieuw doen reflecteren op mijn eigen zienswijze ja.

Zoals je hebt gemerkt heb ik vaak de neiging om in absoluten te spreken, terwijl er toch een relatieve kant aan het leven is die je niet kunt negeren. Je hebt me goed laten nadenken over onszelf zijn, in de zin van onze rol/karakter spelen. Iets wat ik weleens over het hoofd (wil) zie(n). Het mag dan niet in absolute termen zijn wat we zijn, maar alsnog zal die rol gespeeld moeten worden. Ik denk nu zelfs noodzakelijkerwijs om in onze ervaring dichter bij dat te komen wat we absoluut gezien zijn. Al blijft dit tricky, omdat zoveel van wat we denken dat ons echte karakter is (de rol die de Realiteit/het universum voor ons voor ogen had/heeft) komt uit illusie/ego/interpretatie en dus niet onze ware manifestatie is. Zoals zo vaak zal het bewandelen van de middenweg een vereiste zijn om verder te komen.

In ieder geval, verhelderend om jouw visie te hebben gelezen en ik ben benieuwd naar een eventuele reactie op mijn vorige post.

 

[Zweibeiner]

Misschien is twijfelen hier ook niet het juiste woord. Wat ik bedoel is niet zonder meer aannemen dat wat aan de oppervlakte jou lijkt te zijn ook echt jou is. Dus juist niet vasthouden aan de persoon die je niet meer bent. In een staat van openheid verblijven.

Ben ik het helemaal mee eens, je maakt nieuwe dingen mee en ervaart nieuwe dingen waardoor je persoon automatisch ook verandert. Vast blijven houden aan de oude jij zorgt voor conflict en zul je gestrest/depri etc van raken. Ik denk namelijk ook wel dat je zonder het door te hebben vast kan houden aan iets wat jij eigenlijk niet bent. Ook denk ik wel dat je dat uiteindelijk wel gaat zien.
Zou daar niet het verschil zitten tussen jezelf zijn en iets graag willen waardoor je jezelf verloochent? Bijvoorbeeld, je wil graag basketballen dus gaat met mensen om die ook graag basketballen, alleen vind je die mensen niet zo leuk. Dat je ze niet zo leuk vind merk je niet op omdat je het basketbal gemeen hebt. Op het moment dat je passie voor basketbal wegzakt besef je eigenlijk pas dat je die mensen niet zo leuk vind.
(even snel een voorbeeld wat niet heel goed is, ik zou vast een beter voorbeeld kunnen geven maar even geen zin om daar lang over na te denken nu )

Je gedachten hebben geen betrekking tot een 'ik'. Natuurlijk, jij bent het die gedachten kent, maar jij bent geen 'ik'. Waarom is het een probleem dat je gedachten geen betrekking hebben tot een 'ik'? Is het niet zo dat het op de mooiste dagen lijkt alsof alles in een flow zit? Je hopt over van het ene moment in het andere zonder tussendoor een mening of oordeel te vormen over wat er gebeurd of is gebeurd. In dat soort momenten leef je zonder een 'ik'.

Zeker die laatste zin is een mooie om over na te denken. Ik heb nu voor het eerst een idee hoe ik me mindless voor moet stellen, dank je . Want inderdaad, op goede dagen lijkt alles vanzelf te gaan. Je staat niet stil bij de kleine irritaties etc. Want die hebben geen invloed/effect op je, omdat je zonder ik leeft. Ik zorgt ervoor dat je wel een effect hebt bij kleine irritaties. Bewust zijn van jezelf maakt dat je bewust bent van de dingen die gebeuren, ipv dat je de dingen beleeft?
Waarom is het een probleem dat je gedachte....? Hmm, interessante vraag. Misschien omdat de gedachte dat je gedachtes geen betrekking hebben op je ik angstwekkend is? Omdat het betekent dat je je leven niet in de hand hebt en vrije wil dan ook wankel staat ineens? Het enige waar je aan vast kan houden is je eigen waarheid en je eigen gedachte, als die geen onderdeel zijn van je "ïk" dan heb je geen controle over je "ik"over je gedachte en jezelf. Misschien begrijp ik het nou verkeerd maar ik vind het een enge gedachte.
Ik denk ook zeker dat dit puur voor mij geld, dat veel andere mensen hier anders over zouden denken. Dus in dit stukje reageer ik puur met betrekking op mezelf en niet in het algemeen.

Het is niet dat gedachten op zichzelf een probleem zijn. De gedachten zijn welkom. De twijfel houdt in dat ik niet mijn gedachten word: er is het besef dat ik dat niet ben. De gedachten zijn gemaakt van het "spul" dat ik ben: bewustzijn. Maar de inhoud: dat wat de gedachte impliceert, heeft niets met mij te maken.

Dit blijf ik een moeilijke vinden om te begrijpen. Je gedachtes los zien van jezelf, voor mij gaan die 2 hand in hand. Je gedachte niet worden vind ik een mooi zin. Zodra je je gedachte word verander je niet meer. Die twijfel zorgt ervoor dat je blijft veranderen, je gedachte worden is dan ook een enge gedachte.
Je laatste zin zou ik heel anders zien. De inhoud, wat de gedachte impliceert is niks anders dan wat je er zelf van denkt. Je impliceert er zelf iets van.
Ik zou zeggen dat je de gedachte moet ervaren. Misschien een beetje zoals je alles ervaart op een goede dag, terwijl je op een slechte dag de dingen effect laat hebben op je (ipv ervaart). Zodra je er een menig aan hangt krijgt het een bepaalde betekenis. Zonder die mening is het simpelweg een gedachte, een staat van zijn. Een deel van jou. Een klein stukje van jouw waarheid. Waarom zou je een betekenis hangen aan gedachtes? Dat voelt alsof het je heel erg kan beperken. Je gaat jezelf dan beoordelen op je gedachtes, dan kan heel verkeerd gaan. Simpel voorbeeld, de homo die in de ontkenning is.

Nee, dat is de grote revelatie (tenminste: 1 van de). Dat wat je echt bént kan nooit besmet worden door de corruptie van deze wereld. Het komt nooit in deze wereld. Het is in een totaal andere dimensie. Niet dat dit een of andere exotische dimensie is. Je bent er nú op dit moment. Maar dat is al teveel gezegd. Je bént die "dimensie", het is niet dat je 'er' bent. Het is het "deel" van je dat nooit geboren is. Niet in tijd en zonder begin en einde: slechts een puur bewustzijn.

Deze gedachte blijft een hele mooie .
Zijn mensen allemaal dan hun eigen dimensie of zijn we dezelfde dimensie?

Hehe ja door onze volledige aandacht aan gedachten te geven worden we in bepaalde zin onze gedachten en kun je het 'denken' noemen. Maar het is mogelijk om dit te doen én tegelijkertijd bewust te blijven van de onderliggende realiteit van dat wat nooit iets kan 'worden'. Hierdoor blijft het denken ook nog eens geïnspireerd omdat je te allen tijde in contact blijft met de bron waar gedachten uit komen. Is er niet die connectie dan kan denken in de knoei raken omdat het dan steeds in meer herhalende patronen gaat lopen en er geen nieuw inzicht is om het denken vers te houden. Het 'leven' trekt er uit.

Zou het denken voor mij dan zo normaal zijn dat ik niet stil sta bij de gedachte dat er een bron is waar de gedachte's uit komen. Zodat ik die connectie niet eens meer zie. Doordat die connectie voor mij als het ware niet bestaat, is denken voor mij (en gedachtes) dus altijd sereen. Ik leg geen oordeel bij mijn gedachtes, ik denk ze, ik ervaar ze, ik beoordeel ze niet. Oeh, ook deze is weer moeilijk begrijpend onder woorden te brengen.

Dat gevoel geen hoop te hebben en dat besef dat het voor jou geen nut heeft zijn waardevolle inzichten.

Normaal zien we dit als negatieve dingen, maar dit is de uitgangspositie voor echte spiritualiteit. Hoop proberen te krijgen is een hopeloze zaak. Maar je meer en meer beseffen dat degene die je dénkt te zijn absoluut hopeloos is, is gek genoeg een veelbelovend iets. Inzicht krijgen in het ego-complex is een cruciale stap om dat te ontdekken wat niet ego is.

Het is inderdaad makkelijk om het als iets negatiefs te zien, het brengt conflict met zich mee en dat is negatief. Maar het besef hebben hoe je denkt over iets, hoe je erin staat is wel een goede stap. Want als je weet waarom je je op een bepaalde manier voelt kun je er ook iets aan doen.
Zijn we niet allemaal hopeloos, is het niet dat wat de wereld ons zegt hetgeen is waarop we baseren of het hopeloos is of niet? Zijn we dan niet per definitie allemaal hopeloos? Want wie heeft de waarheid, daarop kun je baseren wanneer iets hopeloos is. Volgens mij hadden we al besloten dat iedereen zijn eigen waarheid heeft. Dus zijn we dan niet tegelijk allemaal hopeloos en hoopvol?

Zie meditatie niet als iets dat jij wel of niet succesvol kunt volbrengen. Dat wat meditatief is, is nu en altijd al meditatief. Het proberen te mediteren verschijnt in dat wat meditatief is. Dus je gaat gewoon zitten en laat alles er zijn, inclusief gedachten die proberen te mediteren. Alle gedachten zijn welkom, want de gedachten zijn niet het probleem. Ons vastgrijpen aan gedachten is het probleem. Bijvoorbeeld de gedachte "ik hoop echt dat het me deze keer gaat lukken". Zie die gedachte en merk op dat deze ook weer verdwijnt. Een soortgelijke gedachte kan daarna opkomen maar ook deze verdwijnt weer. Gedachten zijn geen constante. Jij bent de constante als dat wat alles ziet komen en gaan. Zijn als dit bewustzijn, dit 'weten', is meditatie. Precies wat je zegt in je laatste zin. Je weet het wel, maar je moet het realiseren: in werkelijkheid brengen.

Om even een voorbeeld te geven van wat je zegt. Ga zitten en denk nergens aan, laat de gedachte komen en gaan. Alsof je een radio bent die een signaal oppikt, niks meer en niks minder. Je bent simpelweg de ontvanger en doet niks met de gedachte die binnenkomen? Zou dat een mooie vergelijking zijn?

Mindless (lol) heeft álle zeggenschap/invloed over/op het karakter wanneer het ego niet thuis is. Wanneer de Realiteit (het pure bewustzijn) zichzelf vergeet wordt het de wereld en de zelf (het ego). Het deelt zichzelf op. Het ego heeft in die zin een soort pseudo macht. In werkelijkheid bestaat het niet, maar omdat het de Realiteit is die zichzelf heeft gedegradeerd tot een 'zelf', een ego, zijn er nog steeds sporen van die scheppende kracht aanwezig. Het licht schijnt door de barsten van het masker heen. Puur bewustzijn is ook pure scheppingskracht. Creëren is wat het doet, wat het is zelfs. Het is een facet ervan, net zoals onvoorwaardelijke liefde en ongelimiteerde intelligentie. Het ego is een soort demper op die pure creatieve kracht. We limiteren ons bewustzijn door het ego-complex.

Misschien is dit te vergelijken met het sereen zijn. Zodra het ego weer aan de oppervlakte is gaat het denken in zaken die we geleerd hebben. Het ego zorgt ervoor dat we gelukkig willen zijn, terwijl geluk subjectief is. De een word van andere gelukkig dan de ander. Sereniteit is niet subjectief, dat is een staat van zijn een staat waarin goed en fout niet bestaat. Het licht wat door het masker schijnt is de sereniteit die doorsijpelt, op de hoop dat je die niet uit het oog verliest nu het ego het weer voor het zeggen heeft. We worden zo geconditioneerd om gelukkig te zijn, zo erg dat we andere mensen laten bepalen wanneer ik gelukkig ben. Voorbeeld: je bent gelukkig als je de nieuwe i-phone hebt. Je bent gelukkig met maatje s, je bent gelukkig als je bedrag x je loon is. We zijn vergeten dat we zelf kunnen bepalen wanneer en door wat we gelukkig zijn. We zijn al helemaal vergeten dat er zoiets als sereniteit bestaat.
Ik dacht een heel eind te zijn met zelf acceptatie en daardoor geluk te vinden maar sinds de chat zie ik dat ik nog zoveel gemist heb. Nu ik het gezien heb snap ik niet waarom ik die gedachte nooit eerder heb gehad.
Geluk is niet het belangrijkste voor een fijn leven maar sereniteit is dat.
Begint alles dan met sereniteit? Zou dat niet de basis moeten zijn waarop we leven. Onze basis om op te leven is gelukkig zijn, althans ik denk dat iedereen dat denkt. We laten ons voor de gek houden, we zijn schapen. Ik ben een schaap en ik had het niet eens door. Ik dacht genoeg kennis te hebben dat ik geen schaap was, maar ook ik ben dat schaap.
Wat is hier een mooie metafoor voor? Ik krijg zo even niks goed verzonnen wat de lading dekt.
Sereen zijn maakt gelukkig zijn/worden een stuk makkelijker omdat je een goede basis hebt.
Oeh, fundering van het huis. Sereen zijn is de fundering waarop je alles bouwt. Zonder fundering kun je ook bouwen maar vroeg of laat krijgt je huis scheuren en verzakt het. Je kan de scheuren opvullen en iets aan de verzakking doen, maar je blijft bezig omdat je de fundering niet hebt. Als je de fundering zou hebben, dan hoef je eens in de zoveel tijd maar aan je huis te werken. De basis is goed en dat maakt het onderhoud zo veel makkelijker.

Misschien is het voor de beeldvorming handig om een soort tussenstap te hebben tussen het ego en de pure Zelf. De pure Zelf is maar 1 "ding". Het kent en ziet niets anders dan zichzelf. Het is letterlijk zonder grenzen. Maar tijdens het vergeten van deze ware aard splitst de pure Zelf zich op in een oneindige hoeveelheid aan punten van bewustzijn. Deze punten van bewustzijn zou je "zielen" kunnen noemen. Om duidelijk te zijn: ik geloof niet in het werkelijke bestaan van zielen. Ik gebruik dit woord nu om iets aan te geven dat met woorden anders heel lastig is te omschrijven. Op "ziels-niveau" leren we. Je komt (schijnbaar) ter wereld en er is een kant van jou die je al had. Een karakter zoals je wilt. Iets wat de ziel mee heeft genomen. Maar de ziel neemt na de schijnbare geboorte vervolgens al gauw een ego aan. De ziel is een fractie van het geheel. Het ego daarentegen is enkel en alleen illusie. Het "bestaat" alleen in het denken. Uiteindelijk is de ziel ook niet echt omdat het geheel niet écht is op te delen. Er is hier al een gevoel van afgescheidenheid van het geheel. Daarom heeft de "ziel" het inherente verlangen om terug te komen naar God, of als je allergisch bent voor religieuze termen: naar de Realiteit. Het ego is slechts geïnteresseerd in overleven, sensueel plezier, sociale status en materiële bezittingen.

Het ego kan niet terugkomen naar het geheel. Het ego sterft in het proces van terugkomen naar de Realiteit. De Realiteit ken je niet als een zelf die een object kent. Er is geen object-subject relatie. De Realiteit ken je alleen door het te zijn.

Nogmaals: concepten worden gebruikt om iets te omschrijven dat niet conceptueel is. Dit moet je allemaal niet te letterlijk nemen.

Ik begin het steeds beter te begrijpen
Nu ik het beter begrijp zou ik misschien ook willen zeggen dat het pure zijn zichzelf niet kent. Er is niet zoiets als kennen in die staat van zijn. Het is alleen zijn, er is geen goed of slecht. Het ervaren van het zijn maakt dat je meer ziet en begrijpt dan de wereld waar ons ego in leeft.
Logisch dat het zich opsplitst, want het is alles en tegelijk ook niks. Het is zonder grenzen, dus het splitst niet eens op. Het is altijd al alles geweest.
Als je geboren word heb je geen ervaring, opvoeding, ideen etc, dus je bent nog voor een seconden puur als je geboren word. Zodra je ogen open gaan neemt je ego het over. Als kind zijnde duurt het even voordat je op de leeftijd bent dat je begrijpt dat mensen een ziel en een eigen mening en gedachte hebben. In die periode is het ego bij een kind overheersend aanwezig, het kind heeft geen besef meer van mindless. Het groeit op en krijgt van buiten af te horen hoe en wat geluk is en het ego wil dat. Het kind weet niet eens meer van bestaan van mindless af. Wederom, het ego wil plezier en leuke stofjes en denkt dat het daar gelukkig van word. Sereen zijn is niet geluk of een fijn gevoel, dus het ego wil dat niet. Het ego moet zichzelf kwijt raken voordat sereniteit bereikt kan worden, en dat moet een van de engste dingen zijn die het ego kan doen. Dat staat lijnrecht tegenover elkaar. Het ego maakt je wijs dat het voor je zorgt en je beschermd en geluk geeft. Je gelooft het ook, want alles in deze materialistische wereld voed het ego. Met ego ben je een product/consument, zonder ego ben je geen product/consument. De wereld doet er alles aan om je ego te voeden, van kleins af aan. De wereld draait op het voeden van het ego. Macht, geld, roem etc kan alleen bereikt worden door het ego van mensen te voeden.
Ons ego is het product/consument. Alles draait om het inspelen op het ego. We zijn allemaal schapen.

Daar zit zeker waarheid in. Als er sterke drang is om dat te uiten, dan is het beter om dat tot expressie te laten komen. Maar dit soort dingen worden relatief wanneer in contact wordt gekomen met dat wat dieper is dan je geaardheid. Aan de oppervlakte zijn we in lichaam en geest het een of het andere, in de diepte zijn we niet slechts man of vrouw, we zijn beide en geen van beide tegelijk. Er is zoiets als jezelf teveel identificeren met je geaardheid. Ik mag dan op vrouwen vallen, maar ik weet ook dat dit deel is van mijn 'body-mind' en slechts daarmee heeft te maken. Wanneer ik in mijn wezen ben, is er een harmonie van mannelijke en vrouwelijke energie. Dan is er ook geen behoefte aan het vrouwelijke, omdat dat al deel van mij is.

Ik begrijp dit nu, in het mindless is alles en niks. Als je in het mindless bent (geweest) voel je dat sereniteit beter is dan gelukkig zijn en zie je dat je continu voor de gek gehouden word in de realiteit en zelfs door je eigen ego. Door het zien van het mindless kom je ook veel makkelijker uit voor je geaardheid omdat je hebt gezien dat aardse dingen er niet toe doen. Dat iemand homo's slecht vind doet er niet toe in het mindless waardoor het in het ego makkelijker te omarmen is. Je bent sereen en daar kun je je geluk op gaan bouwen.

Oh wow mindless die chat. Ik voel me verlicht, ik geloof niet in een god en had nooit verwacht te zeggen dat ik me verlicht voel. Zouden mensen die tot god bidden dit voelen? Ik kan echt geen beter woord vinden dan verlichting. Aangezien ze dit in de godsdienst vaak gebruiken moet het gevoel overeenkomen. Ik heb een pad gezien waarvan ik hoopte dat die er was, maar het moeilijk (niet) kon geloven. Je gelooft ook niet in unicorns tot je er een ziet. Hoeveel hoop je ook hebt, totdat je die unicorn ziet is het alleen maar hoop. Misschien is de unicorn zeldzaam en ga je hem nog maar een paar keer zien in je leven. Je weet dat die unicorn er is, dus je bent niet op zoek naar hoop maar naar schoonheid. De hoop valt weg want je hebt het gezien. Nu je eenmaal weet waar je moet zoeken gaat het de volgende keer een stuk makkelijker.

Het enige waar onze visies voor overheen komen is dat we beide trachten te zoeken naar sereniteit in jezelf. Ik heb sereniteit altijd verward met gelukkkig zijn. Ik wist niet dat het ego stil kon worden om te ervaren hoe sereen zijn is. Mijn filosofie en levenswijze heb ik dus aangepast aan het ego. We willen beide hetzelfde maar ik heb gewerkt met het ego. Terwijl het verliezen van het ego het zoveel makkelijker maakt om die sereniteit te vinden.
Het ervaren van sereen zijn is niet alles, het lost niet al je problemen op maar het laat je anders naar de wereld kijken. Ik denk dat mijn blik er ergens tussenin zit, tussen sereen zijn en gelukkig zoals het ego wil.
Ik heb het ego zoveel mogelijk tot rust kunnen laten komen zodat je innerlijke vrede/geluk voelt. Accepteer jezelf en je gedachte, lieg niet tegen jezelf want dat zorgt voor conflict, erken wat je wel en niet leuk vind, laat je passies niet afhangen van wat de wereld verteld wat het moet zijn. Laat de wereld je niet vertellen wat belangrijk is maar beslis dat voor jezelf, volg je eigen waarheid en laat die van een ander niet aan je opleggen.
Zo ver als ik het ego los kon laten in de echte wereld heb ik gedaan. Alles wat mogelijk is om het ego gelukkig te maken heb ik gedaan. Ik begrijp hoe je met een ego je ego los kan laten, ik heb nooit begrepen dat je het ego echt los kan laten.
Mijn manier vind ik zelf natuurlijk een goede, ik vind dat mijn manier werkt. Ik heb allang gemerkt dat mensen dat moeilijk vinden om te geloven omdat ze zich zorgen maken over zoveel dingen waarvan verteld word dat je ze belangrijk moet vinden. Ze zijn gehersenspoeld en hebben het niet eens door. (dat ik het woord hersenspoelen nog eens zou gebruiken en het serieus zou menen, maar ik snap het nu) Hoe kun je van mensen verwachten die het niet zien om te willen veranderen en hun zienswijze aan te passen voor geluk en sereniteit. Het is alsof je van ze vraagt in een kuil te springen waarvan je de bodem niet ziet en verteld dat ze daar geluk kunnen vinden. Waarom zouden ze die gok nemen als iemand boven aan de kuil verteld dat ze geluk vinden door het kopen van die gadget.
Alleen mensen die rock bottem hebben geraakt springen in die kuil, want op zijn best vinden ze sereniteit en op zijn slechtst vallen ze dood, wat dan niet zo erg is. Beide uitkomsten zorgt voor verlichting.
Zou het dan echt zo zijn dat mensen rock bottem moeten raken voordat ze zien hoe ze als poppen bespeelt worden doordat bedrijven het ego verslaafd maken.
JA, die vind ik mooi. De media, reclame, mode etc, dat zijn allemaal middelen om het ego verslaafd te maken. Als je verslaafd ben doe je alles voor die kick. Speed verslaafde weten dat ze zichzelf kapot maken en dat stoppen veel beter is, maar verslaafd blijven voelt veel beter. Hoe kan iemand die niet eens door heeft verslaafd te zijn in hemelsnaam die cirkel doorbreken?

Nou ik ga eens stoppen. Volgens mij heb ik weer behoorlijk wat opgeschreven en ik blijf maar schrijven. Ik ben verlicht wat me zoveel meer understanding en info geeft dat mijn gedachte nu continu nieuwe wegen zien om over na te denken, hoe het ego in elkaar steekt. Aangezien ik maar blijf schrijven en die gedachte hier op het forum blijf volgen word het straks vast een onsamenhangend geheel. Deze tekst is toch al een heel stuk anders geworden dan ik gedacht had toen ik ermee begon.

Ik hoop dat iedereen het gevoel van verlichting mag ervaren zoals ik het vandaag ook ervaren heb.
Er is dit hele topic voor nodig geweest plus een aantal uren op de chat, maar langzaam bij beetje gaan er steeds meer lichtjes aan.

Mindless, wat ik hierboven opgeschreven heb, ben je het daar mee eens? Begrijp ik het?

 

[Mindless]

Wauw Zweibeiner wat een post...

Ik zei het gisteren al in onze chat, je hebt een echte doorbraak gehad gisteren. Ik kan inderdaad merken dat je meer dan slechts intellectueel begrijpt waar het hier om gaat.

Maar... :P

Om mezelf als voorbeeld te nemen...

Ik zie mezelf niet als verlicht. Ontwaakt zou ik het noemen. Er is een werkelijke verandering in perceptie in de zin dat ik weet dat ik niet "Mindless" (insert mijn echte naam hier) ben, maar het vormloze bewustzijn dat bewust is van alles in mijn ervaring. Dit inzicht komt met allerlei implicaties, vele welke jij hierboven ook hebt opgenoemd omdat jij blijkbaar dat inzicht gisteren (en nu) ook had. Maar dit is nog maar het topje van de ijsberg en zou ik niet verlichting willen noemen. De ontwaking is wakker worden uit de ego-droom, zien wat je echte positie is (als het vormloze/naamloze bewustzijn). Maar daarna komt een fase van dieper in dat bewustzijn gaan en daar zijn vele, vele inzichten die je meer en meer distantiëren van alles wat conceptueel is.

Dit hebben gezien betekent (meestal) echter niet dat je ego niet terug komt. In mijn geval heeft het dat zéker niet betekend. Wat volgt na dit inzicht is namelijk dat je zogenaamde 'karma' - wat alles in jou is dat jou in de illusionaire wereld wil houden - boven komt om je te testen. Het is een soort cleansing waarin je alles ziet wat niet echt jou is en waarin je zelf de keuze moet maken om dat los te laten (of niet). Het is een zeer nederig makend iets. Wat dan meestal onder verlichting wordt verstaan is als iemand deze neigingen, deze angsten en verlangens, ontstegen is. Van wat ik heb ervaren tijdens diverse zogenaamde ego-dood ervaringen is dieper in het bewustzijn (waarvan we tijdens de ontwaking hebben gezien dat we dát zijn ipv het ego) alles begint te verdwijnen: tijd, ruimte, verlangens, angsten, etc.

Het is natuurlijk ook wel een kwestie van definities. Van welke betekenis je aan woorden geeft, maar het is denk ik wel belangrijk onderscheid te maken tussen dat eerste zien (ontwaking) en een permanente staat van puur zijn, zonder enige angst/verlangens (verlichting). Er is namelijk nog veel meer te zien na die initiële ontwaking, al is dat wel een cruciale stap/inzicht. Zoals je zei: je kunt het niet meer echt vergeten. Wanneer het gezien is, is het gezien.

Ik reageer later op de rest van je post. Weet niet precies wanneer, want daar gaat wel even tijd in zitten.


Edit:

Om nog even toe te voegen:

Je kunt ontwaken/zien dat je niet de persoonlijkheid bent. Dan ben je het vormloze bewustzijn. Maar alsnog is er de wereld, waar je bewust van bent. Er zijn dus 2 dingen: jij en de wereld. Je bent ontwaakt uit de wereld, maar alsnog is er de wereld. Wat mijn ervaring is met zogenaamde ego-oplossingen is dat die twee 1 worden. Er is niet meer bewustzijn ván een wereld, maar de wereld zelf ís bewustzijn. 1 "ding". Die staat van zien/zijn zou ik zelf verlichting noemen, maar goed dat is nu een herinnering. Alleen wanneer die perceptie er is, is het echt. Het enige dat ik weet is dat er een onhoudbare drive is naar die eenheid, naar oplossen in het geheel. En aan de andere kant is er mijn karma die precies het tegenovergestelde wil.