Ik vind het een lastige om helemaal te snappen, maar het perspectief is wel interessant. Uiteindelijk bepaalt mijn denken en voelen
hoe ik besta. En mijn bewustzijn is altijd op dezelfde plek en nergens tegelijk. Het lastige voor mij is dat een reis, hoe kort of lang dan ook altijd inspanning van mij vereist. Daar wringt het in mijn ratio om te kunnen zeggen: New York is naar mij toegekomen.
Begrijp ik heel goed en natuurlijk is het voor mij soms ook lastig om te zien, want we zijn opgevoed met het idee dat wij in de wereld zijn, niet dat de wereld in ons is. Daarnaast heeft praktisch je gehele omgeving deze opvatting, de meesten tot hun dood. Dus iedereen om je heen bevestigd constant deze kijkwijze.
Maar wat ik bedoel met "New York, of Amerika is naar mij toegekomen", is:
Dat wat je normaal de wereld noemt, dat wat materie wordt genoemd, ken je enkel als zintuiglijke informatie. Die stroom van informatie vloeit door ons (bewustzijn) heen.
Jij (en iedereen) bent hier als nu als dat wat niet veranderd (metafoor: de lucht) en percepties/perceptuele informatie (metafoor: de wolken) verschijnen in jou. Jij komt niet naar hen toe (want jij blijft op dezelfde "plek"), zij komen naar jou toe. Al is dit niet helemaal accuraat want er zijn geen dingen. Het is een stroom van informatie die geprojecteerd wordt in bewustzijn (onszelf)
Uiteindelijk zit ik op een draaiende wereldbol, die om een zon heen draait, die weer ergens anders omheen draait, en dat draait ook weer ergens om heen, enz enz. Dus in de ruimte van het universum is het één grote wirwar van beweging, zelfs als ik lig te slapen. En toch voelt het als rust en op dezelfde plek blijven. En dat is denk ik nog mijn ego die de denkwijze van jouw filmpje nog niet durft te omarmen
Maar zit jij op een draaiende wereldbol, of jouw lichaam?
Zelfs taal verraadt het:
"Mijn" lichaam/ik héb een lichaam.
Intuïtief weten we: we hébben een lichaam, we zijn het niet.
Als je kijkt, kun je zien dat het lichaam bij de wereld hoort. En het is tegelijk een soort medium tussen onszelf en de wereld. Het lichaam/de geest is als een prisma waardoor heen wij (puur wit licht zou je kunnen zeggen) schijnen en zo 1 kijk op de wereld vormen. Een "ander" heeft een andere kijk, een andere wereld zelfs.
1 bewustzijn, 8 miljard werelden
Het conventionele wereldbeeld:
1 wereld, 8 miljard bewustzijnen (zelfs de spellingcorrectie weet dat dit niet klopt.
"Alleen in je fantasie kun je ergens anders heen gaan dan waar je bent." resoneert dan weer wel. Ik heb als kind wel echt heimwee gehad. Dat ik bij een vriendje 2 straten verder ging logeren en in paniek raakte omdat ik naar huis wilde.
Ik had als 40 jarige man op momenten hevige heimwee terug naar Nederland toen ik alleen door de States reed. Er waren momenten dat ik dacht: wat doe ik hier in godsnaam...
Het was op momenten zo intens dat het me dwong in plaats van uitwaarts naar de wereld, inwaarts naar mezelf te kijken en terug te herkennen dat: ik ben dit "licht" (je begrijpt, het heeft geen naam maar ik moet het een naam geven om het te kunnen communiceren) en ik ben altijd dit. Ik ben niet verplaatst naar een andere locatie, ik kan niet ergens anders naartoe gaan want er is nergens anders dan hier en nu. Ik ben eeuwig (tijdloos) hier en nu als dat wat ik ben. Ik ben hier niet gekomen van ergens anders, ik ben altijd hier "geweest" (dat woord impliceert tijd, dus vandaar de aanhalingstekens). Ik ben altijd thuis, terwijl schijnbare werelden zich in mij vormen. Van tijd tot tijd (vaak lange tijd) verlies ik mezelf in die werelden, maar ik kan me er nooit écht in verliezen, al zou ik het willen. Want ik bekijk al deze werelden vanaf de "plek" waar ik tijdloos ben.
Maar uiteindelijk lijden we puur door iets anders te willen dan we op dat moment zijn/voelen/willen/horen/proeven/ruiken/ondergaan.
Zeker weten.
Lijden stopt simpelweg als gezien wordt dat het huidige moment slechts 1 van de oneindige vormen is van het "licht" dat wij zelf zijn. Een refractie van onszelf door lichaam/geest (zintuiglijke waarneming en gedachten/gevoelens).