Dag allemaal,
Het lijkt me fijn om mijn ervaring van mij af te schrijven. Ik heb echt een hele slechte trip gehad van wiet.
Ik ben met 3 vrienden op vakantie, en we zitten de eerste avond in ons huisje wanneer we besluiten te gaan blowen. Ik kan mezelf niet ervaren noemen, sinds mijn 15e blow ik,(nu 26) maar pas de afgelopen jaren ongeveer 1 keer per maand. Soms ook heel lang niet. Niet ervaren dus, ook nooit slechte ervaringen gehad, vaak is het heerlijk relaxend, soms voel ik niks.
Maar die avond besluit ik dat ik het echt goed wil voelen, 1 vriend heeft pure wiet gehaald en draait twee dikke joints. Ik heb 2 of 3 biertjes op en heb nu een colaatje. Ik begin rustig, maar na 5 minuten neem ik een aantal flinke lange hijsen en vol over mn longen, het voelt echt goed, dus ga ik nog lekker door.
Had ik nou maar rustig aan gedaan. Maar ik wist echt niet dat je slecht kon gaan op cannabis.
Opeens merk ik dat ik aan het staren ben. Een vreemde sensatie valt over mij heen. Ik kan het niet beschrijven maar het lijkt alsof ik aan het dromen ben. Daarna voelt het alsof mijn hele lichaam word geprikt door duizenden vingers. Ik voel het overal en begin angstig te worden. Mn vrienden beginnen het door te krijgen maar denken dat ik een geintje aan het maken ben. Ik wil een slok nemen van mijn colablikje maar mijn vingers zijn verstijfd. Ik snap niet wat er met me gebeurd en ik denk opeens dat ik aan het doodgaan ben. Er komt opeens diep van binnen een angst omhoog die ik niet kan beschrijven. Een doodsangst. Mijn vrienden beginnen te lachen en denken dat ik nog steeds aan het geinen ben. Ik ben bang dat ze mij voor de gek aan het houden zijn en word ook bang voor hen. Ik begin over mijn hele lijf te trillen en het stop maar niet.(achteraf vertelden ze dat ik helemaal niet aan het trillen was). Ik loop naar mijn slaapkamer en ik bel mijn vriendin in paniek op. Wanneer ik haar stem hoor word ik rustiger, ondertussen hebben mijn vrienden door dat er wat aan de hand is. Ik lig op bed en ik probeer rustig na te denken. Maar er is iets mis in mijn hoofd, ik heb geen filter meer, alles komt keihard binnen, alle angsten komen bij me naar boven. Ik wil maar één ding, dat dit stopt. Ik ga bij ze zitten in de woonkamer en probeer uit te leggen wat er met me gebeurd. Ze snappen het niet en denken ze dat ik mij aanstel. Wat niet waar was maar ik begon paranoïde te worden. Opeens komen hele pure emoties los. Ik begin te janken als een kind. Ik wil dat helemaal niet, maar het filter is er niet dus het stroomt naar buiten. Ik voel me verschrikkelijk depressief en enorm eenzaam.
Mijn vrienden waren enorm behulpzaam en stelden me gerust en 1 vriend gaf me een knuffel terwijl ik aan het janken was. Ik schaamde me kapot op dat moment maar ik kon het niet stoppen. Er was geen filter en geen rem. Maar het hielp enorm dat ze dat deden want ik kalmeerde wat.
Opeens begin ik wat melig te worden en toen 1 vriend iets deed moest ik er erg om lachen, ik voel opeens diep van binnen een waterval naar buiten komen, ik begin te daveren van het lachen om elk stom ding. Het enge is dat ik nog steeds bang ben, en ik niet wil lachen, maar ik heb er geen controle over. Al snel lig ik op de grond van het lachen, ik heb nog nooit, echt nooit zo knetterhard moeten lachen.
We zijn dan een uur verder, ik probeer het allemaal te relativeren en het uit te leggen aan mijn vrienden, maar volgens mij komt er weinig zinnigs uit mijn mond, wanneer ik op mijn stoel zit voel ik me nog steeds trillen, maak rare handbewegingen, en schaam me enorm. Ik word weer bang voor mijn vrienden en schaam me kapot, ik maak al plannen om mijn spullen te pakken en ze nooit meer te zien. Net als de andere emoties komt de schaamte ook extreem hard aan. Mijn vrienden snappen het niet en zeggen: doe maar rustig. Ik word bang voor ze, gelukkig hebben ze het niet door. Daarna begin ik voor mijn idee wat helderder te worden. De emoties zijn eruit en ik voel me depressief, ik denk over mijn hele leven na en voel me echt heel naar. Ik ga op internet zoeken naar bad trip ervaringen en ben bang dat ik er nooit meer uit kom. Ook word ik bang dat ik een herseninfarct oid heb, en wanneer ik ga slapen nooit meer wakker word. 2 uurtjes na de joint begin ik echt moe te worden en ga op bed liggen. Ik lig nog een hele tijd te piekeren en angstig te zijn. Heb een enorme droge mond. Maar val wel in slaap.
De volgende morgen voel ik me een stuk beter. Nog steeds niet helemaal de oude, voel me bang en mn lichaam tintelt. Nu, na 2 dagen voel ik me eindelijk weer goed. Maar ik heb zo'n diepe angst gevoelt, ik ben bang dat ik die ervaring niet meer kwijt raak.
Ik ben een nuchtere, normale kerel van 26. Nooit andere drugs gebruikt, bijna geen alcoholgebruik. Ik zat ook lekker in mijn vel en de setting met mijn vrienden was ook super chill. Ik dacht dat dit mij nooit zou overkomen. Ook nam ik de verhalen over bad trips met wiet met een korreltje zout.
Geloof me, dit wil je niet mee maken. Doe rustig aan met wiet, want dit is het zeker niet waard. Ik laat de wiet voorgoed liggen.
Het voelt goed dit eruit te hebben!
Groet,
Barca
Het lijkt me fijn om mijn ervaring van mij af te schrijven. Ik heb echt een hele slechte trip gehad van wiet.
Ik ben met 3 vrienden op vakantie, en we zitten de eerste avond in ons huisje wanneer we besluiten te gaan blowen. Ik kan mezelf niet ervaren noemen, sinds mijn 15e blow ik,(nu 26) maar pas de afgelopen jaren ongeveer 1 keer per maand. Soms ook heel lang niet. Niet ervaren dus, ook nooit slechte ervaringen gehad, vaak is het heerlijk relaxend, soms voel ik niks.
Maar die avond besluit ik dat ik het echt goed wil voelen, 1 vriend heeft pure wiet gehaald en draait twee dikke joints. Ik heb 2 of 3 biertjes op en heb nu een colaatje. Ik begin rustig, maar na 5 minuten neem ik een aantal flinke lange hijsen en vol over mn longen, het voelt echt goed, dus ga ik nog lekker door.
Had ik nou maar rustig aan gedaan. Maar ik wist echt niet dat je slecht kon gaan op cannabis.
Opeens merk ik dat ik aan het staren ben. Een vreemde sensatie valt over mij heen. Ik kan het niet beschrijven maar het lijkt alsof ik aan het dromen ben. Daarna voelt het alsof mijn hele lichaam word geprikt door duizenden vingers. Ik voel het overal en begin angstig te worden. Mn vrienden beginnen het door te krijgen maar denken dat ik een geintje aan het maken ben. Ik wil een slok nemen van mijn colablikje maar mijn vingers zijn verstijfd. Ik snap niet wat er met me gebeurd en ik denk opeens dat ik aan het doodgaan ben. Er komt opeens diep van binnen een angst omhoog die ik niet kan beschrijven. Een doodsangst. Mijn vrienden beginnen te lachen en denken dat ik nog steeds aan het geinen ben. Ik ben bang dat ze mij voor de gek aan het houden zijn en word ook bang voor hen. Ik begin over mijn hele lijf te trillen en het stop maar niet.(achteraf vertelden ze dat ik helemaal niet aan het trillen was). Ik loop naar mijn slaapkamer en ik bel mijn vriendin in paniek op. Wanneer ik haar stem hoor word ik rustiger, ondertussen hebben mijn vrienden door dat er wat aan de hand is. Ik lig op bed en ik probeer rustig na te denken. Maar er is iets mis in mijn hoofd, ik heb geen filter meer, alles komt keihard binnen, alle angsten komen bij me naar boven. Ik wil maar één ding, dat dit stopt. Ik ga bij ze zitten in de woonkamer en probeer uit te leggen wat er met me gebeurd. Ze snappen het niet en denken ze dat ik mij aanstel. Wat niet waar was maar ik begon paranoïde te worden. Opeens komen hele pure emoties los. Ik begin te janken als een kind. Ik wil dat helemaal niet, maar het filter is er niet dus het stroomt naar buiten. Ik voel me verschrikkelijk depressief en enorm eenzaam.
Mijn vrienden waren enorm behulpzaam en stelden me gerust en 1 vriend gaf me een knuffel terwijl ik aan het janken was. Ik schaamde me kapot op dat moment maar ik kon het niet stoppen. Er was geen filter en geen rem. Maar het hielp enorm dat ze dat deden want ik kalmeerde wat.
Opeens begin ik wat melig te worden en toen 1 vriend iets deed moest ik er erg om lachen, ik voel opeens diep van binnen een waterval naar buiten komen, ik begin te daveren van het lachen om elk stom ding. Het enge is dat ik nog steeds bang ben, en ik niet wil lachen, maar ik heb er geen controle over. Al snel lig ik op de grond van het lachen, ik heb nog nooit, echt nooit zo knetterhard moeten lachen.
We zijn dan een uur verder, ik probeer het allemaal te relativeren en het uit te leggen aan mijn vrienden, maar volgens mij komt er weinig zinnigs uit mijn mond, wanneer ik op mijn stoel zit voel ik me nog steeds trillen, maak rare handbewegingen, en schaam me enorm. Ik word weer bang voor mijn vrienden en schaam me kapot, ik maak al plannen om mijn spullen te pakken en ze nooit meer te zien. Net als de andere emoties komt de schaamte ook extreem hard aan. Mijn vrienden snappen het niet en zeggen: doe maar rustig. Ik word bang voor ze, gelukkig hebben ze het niet door. Daarna begin ik voor mijn idee wat helderder te worden. De emoties zijn eruit en ik voel me depressief, ik denk over mijn hele leven na en voel me echt heel naar. Ik ga op internet zoeken naar bad trip ervaringen en ben bang dat ik er nooit meer uit kom. Ook word ik bang dat ik een herseninfarct oid heb, en wanneer ik ga slapen nooit meer wakker word. 2 uurtjes na de joint begin ik echt moe te worden en ga op bed liggen. Ik lig nog een hele tijd te piekeren en angstig te zijn. Heb een enorme droge mond. Maar val wel in slaap.
De volgende morgen voel ik me een stuk beter. Nog steeds niet helemaal de oude, voel me bang en mn lichaam tintelt. Nu, na 2 dagen voel ik me eindelijk weer goed. Maar ik heb zo'n diepe angst gevoelt, ik ben bang dat ik die ervaring niet meer kwijt raak.
Ik ben een nuchtere, normale kerel van 26. Nooit andere drugs gebruikt, bijna geen alcoholgebruik. Ik zat ook lekker in mijn vel en de setting met mijn vrienden was ook super chill. Ik dacht dat dit mij nooit zou overkomen. Ook nam ik de verhalen over bad trips met wiet met een korreltje zout.
Geloof me, dit wil je niet mee maken. Doe rustig aan met wiet, want dit is het zeker niet waard. Ik laat de wiet voorgoed liggen.
Het voelt goed dit eruit te hebben!
Groet,
Barca
🌱🌿
🕺🦐🔭📏
