1234hoedjevan
Newbie
Twee jaar geleden had ik op vakantie geblowt met een vriend, het was een joint met 1/2 gram wiet en ik had daar niet meer dan een kwart van. Ik had nog geen alcohol of andere drugs op.
Gelijk nadat ik terugliep naar onze tent liep ik alles in tijdvakken in te delen. De weg van de brug naar de eerste bocht, de bocht naar de ingang, de ingang naar het veldje, het veldje naar de tent, van de tent naar een stoel pakken. Alles zag ik als een nieuw hoofdstuk in me hoofd.
Toen ging ik een boterham eten. Het mes pakken en het snijden was een hele opgave en toen ik een hap nam was het superdroog. Niet te eten terwijl er een hele berg vruchtenhagel op zat. Ik ging op zoek naar boter want geloofde heilig dat dat de missing ingredient was. Ik denk dat ik er zo'n 10 minuten over deed om boter te pakken want het moest via allemaal constructies van vrienden (moet je ff aan hem vragen etc.) en te bedenken hoe ik moest smeren zonder brood te laten vallen. Met een grote laag boter smaakte het nog steeds droog en ik begreep er niks van aangezien het normaal me favoriete maaltijd is.
Nadat een vriend vroeg aan mij en de medeblower: hebben jullie soms gesmoked? Keken we elkaar aan en gingen allebei stuk. Alles wat de medeblower zei vond ik supergrappig en ging ik stuk om en als iemand anders wat zei vond ik het totaal niet grappig. Ik dacht die andere proberen grappig te zijn en hij niet, hij is het gewoon.
Ook sloeg me fantasie op hol, steeds bedacht ik nieuwe theoriën in me hoofd van waarom hij zo grappig is en hoe gedachtes in elkaar zitten. Ik kon me totaal niet concentreren. Ik had om de seconde een nieuwe gedachte en twee seconden later dacht ik fuck wat was het ook alweer maar hoe ik ook probeerde ik kon het niet terughalen, ik wist dan alleen nog dat het diepzinnig was. Al kwam ik weer op een zelfde soort gedachte dacht ik weer owja, dat was het, om het even later weer te vergeten.
Dit was vervelende shit. Ik had vijf wereldverbeterende theoriën in me hoofd en ik dacht hier heeft de mensheid wat aan. Het gaf een supergoed gevoel dat ik zo slim was en zo diep kon nadenken en binnenkort waarschijnlijk erg bekend zou worden met me nieuwe theoriën, mits ik ze kon onthouden.
Toen kwam ik met het ingenieuze idee (weer een eureka moment zeg maar, zo'n gevoel van YES ik heb het!!!) om in ieder geval een theorie op te schrijven. Ik pakte een papier en liep heel hard na te denken wat het ook alweer was. Ik probeerde me te concentreren op een van mijn diepzinnige gedachtes en ik koos voor mijn nieuwe theorie over gedachtes en herinneringen.
De theorie kwam er op neer dat je elke herinnering kan zien als een balkje (een tijdvak (zie begin)), dit balkje wordt steeds kleiner met de tijd. Het balkje werd langer als je de herinnering of gedachte weer ophaalde. Dus hoe groter dat balkje hoe langer je iets onthield. Als een balkje groter was dan je levensduur zou je het nooit vergeten.De gedachtes die ik had waren superkleine balkjes.
Vrij logisch allemaal elke mongool kan zoiets bedenken. Maar ik dacht dus dat niemand ooit zoiets had gedacht. Dat deze theorie de hele aardbol op zijn kop zou zetten en ik moest en zou hem goed noteren.
Ik had een papier en een potlood en begon het onder woorden te brengen. Steeds als ik een paar woorden had geschreven was ik weer vergeten wat ook alweer mijn theorie was, dus ik ging denken en toen zag ik weer die tijdvakjes in me hoofd en dacht ik OWJA en ging ik verder met me zinnen.
Nadat ik mijn theorie wel best vond ging ik even een wandeling maken en controleerde ik steeds of ik de theorie nog wel in me zak had. Op het toiletgebouw keek ik in de spiegel. Ik kon niet goed naar mezelf kijken, ik herkende me niet echt. Ik leek superwit omdat ik me niet goed op me hoofd kon concenteren, de rest was wel scherp. Toen probeerde ik maar te slapen alleen dit lukte niet omdat ik steeds liep na te denken. Na ongeveer vier uur (vanaf het begin) was alles weer back to normal.
Toen ik na afloop de theorie na las waren het allemaal halve zinnen, overal tekeningen van scheve rechthoeken (tijdvakken) en een aantal losse woorden.
Deze had ik in me zwembroek laten zitten en in de wasmand gegooit. Me moeder heeft hem er uit gehaald
en op me bureau gelegd.
Toen ik een andere joint rookte met nogsteeds dezelfde soort wiet kreeg ik gewoon het normale stonede effect. Er zat absoluut niks anders in (de vriend waarmee ik rookte had hem gedraaid waar ik bij was (en is sowieso fel tegen andere drugs)).
Het was superchill om steeds te denken dat ik de nieuwe Einstein was en de lachkicks waren ook geen kattepis. Was denk beste drugservaring die ik ooit heb gehad (alcohol is ook altijd lachen maar dat maak ik elke week mee dus is niet zo bijzonder meer).
Nu is mijn vraag: hoe kwam dit en hoe krijg ik weer dit effect?
Gelijk nadat ik terugliep naar onze tent liep ik alles in tijdvakken in te delen. De weg van de brug naar de eerste bocht, de bocht naar de ingang, de ingang naar het veldje, het veldje naar de tent, van de tent naar een stoel pakken. Alles zag ik als een nieuw hoofdstuk in me hoofd.
Toen ging ik een boterham eten. Het mes pakken en het snijden was een hele opgave en toen ik een hap nam was het superdroog. Niet te eten terwijl er een hele berg vruchtenhagel op zat. Ik ging op zoek naar boter want geloofde heilig dat dat de missing ingredient was. Ik denk dat ik er zo'n 10 minuten over deed om boter te pakken want het moest via allemaal constructies van vrienden (moet je ff aan hem vragen etc.) en te bedenken hoe ik moest smeren zonder brood te laten vallen. Met een grote laag boter smaakte het nog steeds droog en ik begreep er niks van aangezien het normaal me favoriete maaltijd is.
Nadat een vriend vroeg aan mij en de medeblower: hebben jullie soms gesmoked? Keken we elkaar aan en gingen allebei stuk. Alles wat de medeblower zei vond ik supergrappig en ging ik stuk om en als iemand anders wat zei vond ik het totaal niet grappig. Ik dacht die andere proberen grappig te zijn en hij niet, hij is het gewoon.
Ook sloeg me fantasie op hol, steeds bedacht ik nieuwe theoriën in me hoofd van waarom hij zo grappig is en hoe gedachtes in elkaar zitten. Ik kon me totaal niet concentreren. Ik had om de seconde een nieuwe gedachte en twee seconden later dacht ik fuck wat was het ook alweer maar hoe ik ook probeerde ik kon het niet terughalen, ik wist dan alleen nog dat het diepzinnig was. Al kwam ik weer op een zelfde soort gedachte dacht ik weer owja, dat was het, om het even later weer te vergeten.
Dit was vervelende shit. Ik had vijf wereldverbeterende theoriën in me hoofd en ik dacht hier heeft de mensheid wat aan. Het gaf een supergoed gevoel dat ik zo slim was en zo diep kon nadenken en binnenkort waarschijnlijk erg bekend zou worden met me nieuwe theoriën, mits ik ze kon onthouden.
Toen kwam ik met het ingenieuze idee (weer een eureka moment zeg maar, zo'n gevoel van YES ik heb het!!!) om in ieder geval een theorie op te schrijven. Ik pakte een papier en liep heel hard na te denken wat het ook alweer was. Ik probeerde me te concentreren op een van mijn diepzinnige gedachtes en ik koos voor mijn nieuwe theorie over gedachtes en herinneringen.
De theorie kwam er op neer dat je elke herinnering kan zien als een balkje (een tijdvak (zie begin)), dit balkje wordt steeds kleiner met de tijd. Het balkje werd langer als je de herinnering of gedachte weer ophaalde. Dus hoe groter dat balkje hoe langer je iets onthield. Als een balkje groter was dan je levensduur zou je het nooit vergeten.De gedachtes die ik had waren superkleine balkjes.
Vrij logisch allemaal elke mongool kan zoiets bedenken. Maar ik dacht dus dat niemand ooit zoiets had gedacht. Dat deze theorie de hele aardbol op zijn kop zou zetten en ik moest en zou hem goed noteren.
Ik had een papier en een potlood en begon het onder woorden te brengen. Steeds als ik een paar woorden had geschreven was ik weer vergeten wat ook alweer mijn theorie was, dus ik ging denken en toen zag ik weer die tijdvakjes in me hoofd en dacht ik OWJA en ging ik verder met me zinnen.
Nadat ik mijn theorie wel best vond ging ik even een wandeling maken en controleerde ik steeds of ik de theorie nog wel in me zak had. Op het toiletgebouw keek ik in de spiegel. Ik kon niet goed naar mezelf kijken, ik herkende me niet echt. Ik leek superwit omdat ik me niet goed op me hoofd kon concenteren, de rest was wel scherp. Toen probeerde ik maar te slapen alleen dit lukte niet omdat ik steeds liep na te denken. Na ongeveer vier uur (vanaf het begin) was alles weer back to normal.
Toen ik na afloop de theorie na las waren het allemaal halve zinnen, overal tekeningen van scheve rechthoeken (tijdvakken) en een aantal losse woorden.
Deze had ik in me zwembroek laten zitten en in de wasmand gegooit. Me moeder heeft hem er uit gehaald
en op me bureau gelegd.Toen ik een andere joint rookte met nogsteeds dezelfde soort wiet kreeg ik gewoon het normale stonede effect. Er zat absoluut niks anders in (de vriend waarmee ik rookte had hem gedraaid waar ik bij was (en is sowieso fel tegen andere drugs)).
Het was superchill om steeds te denken dat ik de nieuwe Einstein was en de lachkicks waren ook geen kattepis. Was denk beste drugservaring die ik ooit heb gehad (alcohol is ook altijd lachen maar dat maak ik elke week mee dus is niet zo bijzonder meer).
Nu is mijn vraag: hoe kwam dit en hoe krijg ik weer dit effect?
