Ik ben 21 jaar, mijn eerste keer was in oktober 2009, mijn laatste keer was in september. Ik ben namelijk zwaar verslaafd geweest aan de speed en ik draag daar nog steeds de gevolgen van. Ik ben ten einde raad en ik heb hulp nodig, ik denk eraan om naar mijn huisdokter te gaan en hem alles te zeggen maar ik heb daar wel schrik voor. Hieronder zal ik mijn verhaal doen en ik hoop dat jullie mij een beetje advies kunnen geven.
In de grote vakantie (2010) is mijn gebruik zwaar uit de hand gelopen. Gemiddeld kocht ik 3-5 gram per week, ik snoof toen ook dagelijks. In die tijd was ik heel vaak paranoia maar echt extreem, ik dacht de zotste dingen wat geen normaal mens zou denken. Bij het minste dat ik dacht dat mensen over mij bezig waren, of naar mij keken maakte mij super nerveus, en begon ik enorm hard te zweten. Ik ben 1m85 en woog toen rond de 55kg dus ik zag er ook egt niet uit. Op korte tijd hadden ook de mensen uit mijn omgeving door dat ik aan de drugs zat; op mijn weekend werk, ook bij mij thuis wisten ze dat, mijn 2 broers en mijn pa. Wat mij hier toch wel zeer deed is hoe rap mensen ne stempel op iemand plakken, op mijn broer ben ik nu nog kwaad. Telkens hij mij passeerde trok hij altijd overdreven zijn neus op, me de intentie van, ik weet da ge snuift... maar hij heeft er mij nooit over aangesproken.
Na de grote vakantie, eind september ging ik voor het eerst naar de hoge school, ik had mij echt voorgenomen om te stoppen en mij op mijn school te concentreren maar ik heb da ni lang vol gehouden, meestal zat ek er op de pep of op den afkick. Het duurde dus ni lang of ze wisten het daar ook al da ik aan harddrugs zat want een leerkracht van mij had voor heel de klas in het algemeen ne preek gegeven over hoe neig ze tegen drugs was… Uiteindelijk durfde ik mijne kop daar gewoon nimeer laten zien, ik schaamde mij heel hard toen. Eind oktober begon ik de lessen al te skippen en in november had ik school opgegeven en ben ik vast gaan werken waar ik weekend werk doe. Ze wisten da daar ook van mij, maar die mensen waren der egt voor mij ookal waren ze teleurgesteld…
In die periode heb ik mij maanden afgezonderd van de buitenwereld, ik voelde mij nooit gemakkelijk als er mensen in mijn buurt waren, zeker druktes haatte ik. Ik voelde mij dan beter thuis achter mijn computer anders liep ik toch altijd achterdochtig en paranoia rond en ik straalde egt uit da ik geen zelf vertrouwen had en nog steeds ni. Zelfs als vrienden vroegen om bvb iets te gaan eten of uit te gaan, t was altijd nee. Ik zag alleen nog maar mijn vrienden als die naar mij kwamen, ik vermeed zoveel mogelijk sociale plaatsen. Het enige waarnaar ik nog veel ging was me een vriendin naar den drive in van mc donald en de coffeeshop.
Toen ik dan vast werkte, had ik toch spijt dat ik mijn school had opgegeven want ik wou toch wel meer bereiken dan een job in de horeca. Ik had besloten dat ik opnieuw wou gaan studeren, maar ik moest egt van die speed af en in september ben ik volledig me speed gestopt. Ik kon me wel inbeelden dat ik niet op 1, 2, 3 terug de ouwe zou zijn, der is zeker en vast betering, maar niet helemaal. En da begint mij tegen te steken.
Mijn grootste probleem is dat ik niet meer normaal kan communiceren met mensen, ik denk altijd da mensen denken da ik hen raar aankijk of zo. Ik heb altijd het gevoel dat ik staar naar degene me wie ik praat en dan begin ik daar over verder te piekeren… dit ergert mij zo zwaar en da betert maar ni. Meestal als mensen mij in mijn ogen aankijken, blijf ek die oftewel in zijn ogen kijken, of ik kijk weg of naar beneden als ik denk da ik raar kijk. Ook ben ik enorm stil geworden, zeker in groep. Ik ben al mijn zelfvertrouwen kwijt en tkomt precies maar ni weer. En ik geraak ook maar ni van da paranoia gevoel af, das maar af en toe, maar te vaak. Ik heb schrik dat het misschien niet meer goed komt. Ik ben alleen vrij zeker dat ik het op mijn eentje niet kan oplossen.
In de grote vakantie (2010) is mijn gebruik zwaar uit de hand gelopen. Gemiddeld kocht ik 3-5 gram per week, ik snoof toen ook dagelijks. In die tijd was ik heel vaak paranoia maar echt extreem, ik dacht de zotste dingen wat geen normaal mens zou denken. Bij het minste dat ik dacht dat mensen over mij bezig waren, of naar mij keken maakte mij super nerveus, en begon ik enorm hard te zweten. Ik ben 1m85 en woog toen rond de 55kg dus ik zag er ook egt niet uit. Op korte tijd hadden ook de mensen uit mijn omgeving door dat ik aan de drugs zat; op mijn weekend werk, ook bij mij thuis wisten ze dat, mijn 2 broers en mijn pa. Wat mij hier toch wel zeer deed is hoe rap mensen ne stempel op iemand plakken, op mijn broer ben ik nu nog kwaad. Telkens hij mij passeerde trok hij altijd overdreven zijn neus op, me de intentie van, ik weet da ge snuift... maar hij heeft er mij nooit over aangesproken.
Na de grote vakantie, eind september ging ik voor het eerst naar de hoge school, ik had mij echt voorgenomen om te stoppen en mij op mijn school te concentreren maar ik heb da ni lang vol gehouden, meestal zat ek er op de pep of op den afkick. Het duurde dus ni lang of ze wisten het daar ook al da ik aan harddrugs zat want een leerkracht van mij had voor heel de klas in het algemeen ne preek gegeven over hoe neig ze tegen drugs was… Uiteindelijk durfde ik mijne kop daar gewoon nimeer laten zien, ik schaamde mij heel hard toen. Eind oktober begon ik de lessen al te skippen en in november had ik school opgegeven en ben ik vast gaan werken waar ik weekend werk doe. Ze wisten da daar ook van mij, maar die mensen waren der egt voor mij ookal waren ze teleurgesteld…
In die periode heb ik mij maanden afgezonderd van de buitenwereld, ik voelde mij nooit gemakkelijk als er mensen in mijn buurt waren, zeker druktes haatte ik. Ik voelde mij dan beter thuis achter mijn computer anders liep ik toch altijd achterdochtig en paranoia rond en ik straalde egt uit da ik geen zelf vertrouwen had en nog steeds ni. Zelfs als vrienden vroegen om bvb iets te gaan eten of uit te gaan, t was altijd nee. Ik zag alleen nog maar mijn vrienden als die naar mij kwamen, ik vermeed zoveel mogelijk sociale plaatsen. Het enige waarnaar ik nog veel ging was me een vriendin naar den drive in van mc donald en de coffeeshop.
Toen ik dan vast werkte, had ik toch spijt dat ik mijn school had opgegeven want ik wou toch wel meer bereiken dan een job in de horeca. Ik had besloten dat ik opnieuw wou gaan studeren, maar ik moest egt van die speed af en in september ben ik volledig me speed gestopt. Ik kon me wel inbeelden dat ik niet op 1, 2, 3 terug de ouwe zou zijn, der is zeker en vast betering, maar niet helemaal. En da begint mij tegen te steken.
Mijn grootste probleem is dat ik niet meer normaal kan communiceren met mensen, ik denk altijd da mensen denken da ik hen raar aankijk of zo. Ik heb altijd het gevoel dat ik staar naar degene me wie ik praat en dan begin ik daar over verder te piekeren… dit ergert mij zo zwaar en da betert maar ni. Meestal als mensen mij in mijn ogen aankijken, blijf ek die oftewel in zijn ogen kijken, of ik kijk weg of naar beneden als ik denk da ik raar kijk. Ook ben ik enorm stil geworden, zeker in groep. Ik ben al mijn zelfvertrouwen kwijt en tkomt precies maar ni weer. En ik geraak ook maar ni van da paranoia gevoel af, das maar af en toe, maar te vaak. Ik heb schrik dat het misschien niet meer goed komt. Ik ben alleen vrij zeker dat ik het op mijn eentje niet kan oplossen.
