Ik heb een goede vriendin van 24 jaar, Daantje.
Ze is verslaafd geweest aan cocaine en GHB. Hiervoor is ze langere tijd behandeld door de Jellinek en daarna door de Brijder. En het was haar ook gelukt om af te kicken.
Bij de Brijder heeft ze A. ontmoet. Hij zat daar vanwege een heroineverslaving. En dit was niet de eerste keer dat hij daar zat. Ze werden hopeloos verliefd op elkaar. Ik had mijn twijfels over deze relatie, omdat Daan iemand is die snel te beinvloeden is, in alle opzichten. Ze heeft Borderline hoorde ik van haar ouders, dus haar gedrag zal daar iets mee te maken hebben. Ze is hier echter nooit voor behandeld. Daan ging na de behandeling bij de Brijder samen met A. bij zijn ouders wonen. Ik had nog wel contact met haar, maar zag haar niet meer zo hel veel. Ik hoopte dat het spreekwoord "Geen bericht, goed bericht" hierbij van toepassing was.
Niets is helaas minder waar. Ik maakte me zorgen en heb per sms een klein beetje gepushed om te vragen hoe het nu echt met haar ging. Na heel veel smsjes later kwam het hoge woord eruit. Zij en A. zijn al 9 maanden verslaafd aan de heroine. Hoewel ik er al wel bang voor was, kwam dit behoorlijk hard aan. Ik wilde haar bellen, maar dat kon niet zei ze. Vriend A. mocht absoluut niet weten dat ik het wist! Op een gegeven moment belde ze gelukkig zelf, toen hij even niet bij haar was. Ze huilde hartverscheurend en vertelde dat ze het niet wil, het al heel lang niet wil. Maar dat A. haar bij deze woorden uitlacht en maar blijft halen. En omdat de verslaving ernstig is, zij het ook niet kan weerstaan. Haar woorden waren ook: "Ik heb A. nodig, want ik heb het spul nodig!". Ze wonen inmiddels sinds een paar weken samen, A. en Daantje waren uit het huis van zijn ouders gezet.
Nu weet ik dus niet wat ik moet doen. Ik wil haar zo graag helpen, maar hoe? Ik zit met zoveel vragen..
- Moet ik het haar ouders vertellen? Zij weten van niets. Maar als ik het doe, staan ze meteen op haar stoep en daardoor verliest ze haar vertrouwen in mij.
- Moet ik proberen haar bij A. weg te laten gaan, of juist niet?
Aankomende donderdag zou ze naar me toe komen. Of dat echt zo is weet ik niet, A. laat haar bijna nooit alleen. Maar als ze wel komt, hoe dring ik dan tot haar door?
Ik geef ontzettend veel om Daantje, dit is niet het leven dat ze verdient. En al helemaal niet het leven dat ze zelf voor ogen had.
Ik hoop dat iemand tips kan geven over hoe ik hiermee om moet gaan.
Alvast bedankt.
Ze is verslaafd geweest aan cocaine en GHB. Hiervoor is ze langere tijd behandeld door de Jellinek en daarna door de Brijder. En het was haar ook gelukt om af te kicken.
Bij de Brijder heeft ze A. ontmoet. Hij zat daar vanwege een heroineverslaving. En dit was niet de eerste keer dat hij daar zat. Ze werden hopeloos verliefd op elkaar. Ik had mijn twijfels over deze relatie, omdat Daan iemand is die snel te beinvloeden is, in alle opzichten. Ze heeft Borderline hoorde ik van haar ouders, dus haar gedrag zal daar iets mee te maken hebben. Ze is hier echter nooit voor behandeld. Daan ging na de behandeling bij de Brijder samen met A. bij zijn ouders wonen. Ik had nog wel contact met haar, maar zag haar niet meer zo hel veel. Ik hoopte dat het spreekwoord "Geen bericht, goed bericht" hierbij van toepassing was.
Niets is helaas minder waar. Ik maakte me zorgen en heb per sms een klein beetje gepushed om te vragen hoe het nu echt met haar ging. Na heel veel smsjes later kwam het hoge woord eruit. Zij en A. zijn al 9 maanden verslaafd aan de heroine. Hoewel ik er al wel bang voor was, kwam dit behoorlijk hard aan. Ik wilde haar bellen, maar dat kon niet zei ze. Vriend A. mocht absoluut niet weten dat ik het wist! Op een gegeven moment belde ze gelukkig zelf, toen hij even niet bij haar was. Ze huilde hartverscheurend en vertelde dat ze het niet wil, het al heel lang niet wil. Maar dat A. haar bij deze woorden uitlacht en maar blijft halen. En omdat de verslaving ernstig is, zij het ook niet kan weerstaan. Haar woorden waren ook: "Ik heb A. nodig, want ik heb het spul nodig!". Ze wonen inmiddels sinds een paar weken samen, A. en Daantje waren uit het huis van zijn ouders gezet.
Nu weet ik dus niet wat ik moet doen. Ik wil haar zo graag helpen, maar hoe? Ik zit met zoveel vragen..
- Moet ik het haar ouders vertellen? Zij weten van niets. Maar als ik het doe, staan ze meteen op haar stoep en daardoor verliest ze haar vertrouwen in mij.
- Moet ik proberen haar bij A. weg te laten gaan, of juist niet?
Aankomende donderdag zou ze naar me toe komen. Of dat echt zo is weet ik niet, A. laat haar bijna nooit alleen. Maar als ze wel komt, hoe dring ik dan tot haar door?
Ik geef ontzettend veel om Daantje, dit is niet het leven dat ze verdient. En al helemaal niet het leven dat ze zelf voor ogen had.
Ik hoop dat iemand tips kan geven over hoe ik hiermee om moet gaan.
Alvast bedankt.