Datum: een stukje 2 en vooral 3 juni 2007
Dosis: 0.5 zegel LSD
Locatie: Goa feest aan het strand
Ik ga; zo moe ik nu ook ben, toch meteen het tripreport schrijven van de afgelopen nacht, omdat ik nu, als ik goed kijk, nog steeds wel wat patronen zie in stoffige oppervlaktes, en mij nog goed kan inleven in de sfeer waar ik een aantal uur geleden in zat.
Dit is een ervaring geweest, die niemand mij af heeft kunnen maken en die bijzonder speciaal was, omdat het hetgeen was wat ik eigenlijk al zo lang wilde. Ondanks dat heb ik toch impulsief weer het omgekeerde besluit gemaakt en heb ik een rustige entree in het stofje LSD genomen, in plaats van als eerste trip gelijk heel veel te nemen, wat mijn plan was.
Genoeg voorgepraat, hier komt het verslag.
Intro tot trip
Het begon met het plan dat ik afsprak om met persoon M. naar een goa feest aan het strand bij den haag te gaan. Een vriendin van mij, V. ging ook mee en om een uur of negen zaten we in de trein naar Den Haag, met nog geen idee van wat ons daar allemaal zou gebeuren.
Op het station daar stapten we uit en kwamen we M. zoals geplanned tegen, waarna we de goede bus vonden en opweg gingen. In de bus kwam het gesprek snel (snel? vrijwel meteen) aan op drugs, en M. vertelde LSD bij zich te hebben, toen kwam het plan dat V. en ik allebei een halve zegel zouden nemen, wat ik toen ter plekke besloot tóch te doen, omdat het toch wel iets is wat ik al graag wilde, en al wou ik de eerste keer eigenlijk meteen 200 ug nemen thuis en niet een halve zegel op een goa feest.. dit leek me ook wel een mooie introductie aan het stofje LSD.
Zodra we aankwamen op het feest en een zitplek hadden gevonden besloten we de LSD al te nemen, M. brak een tripje voor ons in tweeën en nam zelf een hele en we besloten maar een joint te roken tijdens het wachten.
Na de inname
Terwijl we aan het blowen waren was ik vooral ongeduldig wanneer het zou beginnen, ik wou al zo lang een keer LSD gebruiken, dat toen het er eindelijk van kwam ik haast ongeduldig werd van de langzame come up, we besloten binnen wat drinken te halen en binnenstaand merkte ik al enige vaagheid op, mijn hoofd voelde zwaarder, maar anders dan het van paddo's of wiet voelt, en ik pakte al wat meer van de sfeer op dat eerst. We gingen snel weer naar buiten, omdat het daar rustiger was, en de zee een prettig uitzicht was samen met alle goa decoraties. Nog steeds ongeduldig, en nog een joint rokend, merkte ik ineens dat het zang en de voetschappen leken op gezichten, maar ik wist toen nog niet wat een gezichten daar nog in zouden komen in mijn visie.
Het moment dat ik realiseerde dat ik echt tripte, nog steeds op die plek, was toen ik naar de lucht keek, en zag dat de steren bewogen alsof de lucht een doek was die golfde in de wind, toen was het ineens duidelijk dat het toch al was begonnen te werken, wat ik eerst helemaal niet doorhad, omdat het geestenlijk zo onzettend subtiel is in vergelijking bij paddo's. Terwijl paddo's heel verwarrend waren was dit helder, zo helder als vaag gekleurd glas. Ik vond mijzelf ook erg nuchter en normaal denkend, hoewel als ik terugkijk op mijn uitspraken en heenenweerlopingen ik zie dat dat ook maar relatief was. Iniedergeval voelde het helder en duidelijk aan, helemaal niet verward.
Gefascineerd door het licht, en de telefoon van V. zaten we daar een tijdje tot het sterker begon te werken de rusteloosheid wat meer insloeg. We besloten naar boven naar de dansende mensen te gaan, maar het was er zo druk, chaotisch en vreemd dat we er snel weer weg waren, naast het feest kwamen we ineen op het idee naar de zee te lopen, wat we ook meteen deden.
Hier begon het visueel ineens opvallend interessant te worden. De gezichten die ik net zag, waren ineens tot leven gekomen en het waren nu gezichten in gezichten en ik zag ze heel scherp, ook gingen er symmetisch kloppende patronen over het zand, en in de lucht zag ik lijnen in kleuren bewegen die er vast niet waren.
We liepen dichter naar het water maar raakten onderweg afgeleid door vanalles en nog wat, we zagen veel dingen 'misschien'en kwam tot de conclusie dat ze toch wel of niet waren, wat gepaard ging met veel 'WOOW' 'wooow! wat vet!' 'ooh toch niet' 'nee jawel! kijk!'. Uiteindeiljk kwamen we toch bij de zee aan, en ik vond het er prachtig, comfortabel, rustig en zo helder. Ik was bijzonder euforisch en voelde me fantastisch, ook heel comfortabel in mijn eigen huid, ik was blij met wie ik ben en de omgeving beviel me ook prima. Op een bepaald punt hadden we een kwal gevonden die op een oog leeg, een oog dat uit de grond omhoog staarde, terwijl M. zei dat het op een alien schedel leek; verschil in interpretatie. Toen viel mee ineens iets op in de zee wat ik nog steeds mijn vetste of ená vetste hallucinatie vind, het schuim dat op de voorste dunste lagen zee dreef waren hele ingewikkelde patronen die er symmetisch en tegen de golf in overheen trokken, waar ik mensen in zag, en dan weer handen, en dan juist weer iets abstracts, die in een fractal achtige vorm wegtrokken of zelfs over leken te lopen de volgende.
Het duurde zeker 10 minuten voordat ik doorhad dat het er helemaal niet was, en toen was verbaasd door de prachtige echtheid ervan. Inmiddels zag het feest met al zijn licht en kleur er weer bijzonder interessant uit en we liepen weer terug. Ik zag toen om iedereen heen een dunne groen-rood-gele kubus die ze volgde, en dan weer hun omtrek werd, tot het grote kubussen met ogen en monden hoog over de hele lucht werden.
Toen we weer teruggekomen waren, zagen we ineens een kampvuur dat ervoor nog niet geweest was, waar we toen maar gingen zitten, op het hout van het vuur zag in de nerven ook de vreemste dingen, hele machine bouwerken en in het vuur er onder nog meer.
Het was mistig op het strand, dus in de lucht eromheen zag ik de vaagste patronen in de mooie kleurovergangen en nu trokken er gezichten in een soort beeld over het zand heen, steeds weer andere, en het zand werd nu gevallen kapotte griekse beelden, wat vanaf hier tot laat in de ochtend zou blijven. Ik heb lang gekeken naar al de perfect gebeeldhouwde gezichten in het zand, ik heb ze ook aangeraakt en kwam tot de conclusie dat ze toch wel heel echt waren, hoewel ik nu weet dat dat onzin was, ze waren er niet, maar in de omgeving had ik alles wel geloofd wat ik zag.
We hebben nog wat rondgelopen, en terwijl ik al lopend de niet bestaande griekse beelden platliep vonden we een windscherm en maakte we onze beschutte zitplek.
Hier heb ik lang nar mijn eigen pupil gestaard met een lampje en een spiegeltje, en nu viel me ook op dat gezichten er vreemd uitzagen. Mentaal voelde ik me helder, maar wel met een fascinatie voor absoluut alles. Alles wat interessant, hoewel ik gewoon wist hoe het zat. Het windscherm dat we hadden had een paar kleurovergangen die ook als hersenscan afbeeldingen bewogen en veranderde, bijzonder fascinerend.
Hier zaten we tot er spontaan ineens het feest werd opgeruimt door een gigantische bulldozer. Nog midden in de trip werden we bruut verjaagd door zonlicht en bulldozers, en we kregen het bericht dat het ontruimt werd en we 100 meter verderop moesten gaan zitten. Na ongeveer 5 á 10 meter en het gevoel dat we al een uur bezig waren gingen we weer zitten, net buiten het terrein, en veel andere verstoorde goa feest mensen waren daar ook nog neergestreken. Nu was het licht en viel het door de dosis vrij subtiele maar toch schitterende visuele effect veel beter op, vrijwel alle gezichten van iedereen waren vervormd en vervormden constant een beetje door terwijl het zand golfde en patronen aannam. V. voelde er al niet zo heel veel meer van en M. had ergens midden in de nacht nog bijgepakt, dus die tripte ook nog wel op dat punt. Heel traag kwam de zon op en het werd koud, maar ik werd me veel bewuster nog van het visuele aspect dan eerst, het hele zand bestond uit gezichten, en op een bepaald punt zag ik er ook kleurige patronen over heen.
Inmiddels waren bijna alle andere mensen van het feest verdwenen en zaten er nog 2 of 3 groepjes mensen die rond dit punt bij elkaar schoven. Onbekenden, en vreemde figuren die 'sochtend in de kou maar samen kwamen, om nog even te zitten. Terwijl anderen mensen aan het praten waren keek ik nog steeds naar de gezichten in het zand.
Hier was ook een pluk wolken waar allemaal gezichten in zaten en een daarvan was een oude man in dunne lijntjes wiens ogen oplichten in het oranje, even verblindden, en toen vervaagden. Dit was de aller detailvolste hallucinatie tot dan toe, denk ik. Tevens ook een van de laatste opvallende vreemde dingen. Hierna ging het langzaam over in een grote stonede na-trip lachkick.
De Na-Trip
Terwijl het inmiddels al een uur of 7 was, ook 7 uur nadat ik de LSD begon te voelen, merkte ik dat het samen met de wiet voor een zeer sterk geluksgevoel, licht visueel, en veel lachkicks zorgden. Tot een uur of 11 hebben we in het zand zitten praten en de tijd ging oneindig langzaam, er is veel gesproken, en ik heb er toch wel weinig van onthouden, zo interessant was het schijnbaar allemaal niet.
De terugreis was verder niet interessant, en de thuiskomst ook niet, want hier zit ik nu, nog steeds niet geslapen, een verslag te typen waarin ik volgensmij de helft vergeet.
Ik weet nog een moment dat we weer drinken wilde halen, maar de bar net dichtging en alle mensen vreselijk benauwend en onmogelijk waren. Ik ben ook vergeten het blacklicht kijken chronologisch ertussen te zetten, maar daar heb ik me ook zeker een uur mee vermaakt, en een paar heenenweerlopingen naar het strand waar nog veel in de zee gezien is.
Conclusie
Wat ik achteraf jammer vind; is dat ik door de rijkelijk verzierde goa omgeving helemaal niet goed lette op wat ik er bij hallicuneerde, toen de zon opkwam merkte ik pas dat het allesomvattend ook wel beweingen en perspectief fouten had veroorzaakt; en de hele lucht zal vol met patronen van gezichten, wat ik me pas later echt bewust werd, maar in een normale kamer had ik veel meer de trip zelf kunnen bewonderen, awt ik daar niet kon, 's ochtens tijdens het uitwerken eigenlijk pas goed. Toch was het een fantastisch euforische ervaring die visueel ook zeker zijn erg interessante momenten had gehad, en eigenlijk over de hele loop erg visueel en weinig verwarrend is geweest.
LSD was wat ik verawchte van een lage dosis, hoewel het goed werkte; veel euforie, dwaas rondrennen, lachen en genieten, terwijl alles bewoog, verkleurde en patronen en vormen aannam op een hele realistische, echte lijkende manier. Alles lijkt zo echt met lsd, de patronen zijn zo diep met zo veel detail en veranderen constant, het is levendig en diep gaand, maar toch heel helder.
Eigenlijk wel de ideale drug, en het duurt ook lekker lang. De trip zeker tot een uur of 9, en de na-effecten (een soort van lichte flashbacks en af en toe nog wat geizchtsveldsleukigheden) tot nu zelfs nog.
Binnenkort, over een paar weken ga ik 200 ug proberen in vergelijkig met het lichte effect dat ik nu had. Hoewel dit toch subtiel was was het veel trippender dan ik dacht als ik zo terug kijk, en toch wel erg onwerkelijk allemaal, dus wat dit in zijn volle kracht wel niet zou doen? Laat ikz eggen dat het ik graag mee wil maken, en er nu al weer naar uitkijk.
Dosis: 0.5 zegel LSD
Locatie: Goa feest aan het strand
Ik ga; zo moe ik nu ook ben, toch meteen het tripreport schrijven van de afgelopen nacht, omdat ik nu, als ik goed kijk, nog steeds wel wat patronen zie in stoffige oppervlaktes, en mij nog goed kan inleven in de sfeer waar ik een aantal uur geleden in zat.
Dit is een ervaring geweest, die niemand mij af heeft kunnen maken en die bijzonder speciaal was, omdat het hetgeen was wat ik eigenlijk al zo lang wilde. Ondanks dat heb ik toch impulsief weer het omgekeerde besluit gemaakt en heb ik een rustige entree in het stofje LSD genomen, in plaats van als eerste trip gelijk heel veel te nemen, wat mijn plan was.
Genoeg voorgepraat, hier komt het verslag.
Intro tot trip
Het begon met het plan dat ik afsprak om met persoon M. naar een goa feest aan het strand bij den haag te gaan. Een vriendin van mij, V. ging ook mee en om een uur of negen zaten we in de trein naar Den Haag, met nog geen idee van wat ons daar allemaal zou gebeuren.
Op het station daar stapten we uit en kwamen we M. zoals geplanned tegen, waarna we de goede bus vonden en opweg gingen. In de bus kwam het gesprek snel (snel? vrijwel meteen) aan op drugs, en M. vertelde LSD bij zich te hebben, toen kwam het plan dat V. en ik allebei een halve zegel zouden nemen, wat ik toen ter plekke besloot tóch te doen, omdat het toch wel iets is wat ik al graag wilde, en al wou ik de eerste keer eigenlijk meteen 200 ug nemen thuis en niet een halve zegel op een goa feest.. dit leek me ook wel een mooie introductie aan het stofje LSD.
Zodra we aankwamen op het feest en een zitplek hadden gevonden besloten we de LSD al te nemen, M. brak een tripje voor ons in tweeën en nam zelf een hele en we besloten maar een joint te roken tijdens het wachten.
Na de inname
Terwijl we aan het blowen waren was ik vooral ongeduldig wanneer het zou beginnen, ik wou al zo lang een keer LSD gebruiken, dat toen het er eindelijk van kwam ik haast ongeduldig werd van de langzame come up, we besloten binnen wat drinken te halen en binnenstaand merkte ik al enige vaagheid op, mijn hoofd voelde zwaarder, maar anders dan het van paddo's of wiet voelt, en ik pakte al wat meer van de sfeer op dat eerst. We gingen snel weer naar buiten, omdat het daar rustiger was, en de zee een prettig uitzicht was samen met alle goa decoraties. Nog steeds ongeduldig, en nog een joint rokend, merkte ik ineens dat het zang en de voetschappen leken op gezichten, maar ik wist toen nog niet wat een gezichten daar nog in zouden komen in mijn visie.
Het moment dat ik realiseerde dat ik echt tripte, nog steeds op die plek, was toen ik naar de lucht keek, en zag dat de steren bewogen alsof de lucht een doek was die golfde in de wind, toen was het ineens duidelijk dat het toch al was begonnen te werken, wat ik eerst helemaal niet doorhad, omdat het geestenlijk zo onzettend subtiel is in vergelijking bij paddo's. Terwijl paddo's heel verwarrend waren was dit helder, zo helder als vaag gekleurd glas. Ik vond mijzelf ook erg nuchter en normaal denkend, hoewel als ik terugkijk op mijn uitspraken en heenenweerlopingen ik zie dat dat ook maar relatief was. Iniedergeval voelde het helder en duidelijk aan, helemaal niet verward.
Gefascineerd door het licht, en de telefoon van V. zaten we daar een tijdje tot het sterker begon te werken de rusteloosheid wat meer insloeg. We besloten naar boven naar de dansende mensen te gaan, maar het was er zo druk, chaotisch en vreemd dat we er snel weer weg waren, naast het feest kwamen we ineen op het idee naar de zee te lopen, wat we ook meteen deden.
Hier begon het visueel ineens opvallend interessant te worden. De gezichten die ik net zag, waren ineens tot leven gekomen en het waren nu gezichten in gezichten en ik zag ze heel scherp, ook gingen er symmetisch kloppende patronen over het zand, en in de lucht zag ik lijnen in kleuren bewegen die er vast niet waren.
We liepen dichter naar het water maar raakten onderweg afgeleid door vanalles en nog wat, we zagen veel dingen 'misschien'en kwam tot de conclusie dat ze toch wel of niet waren, wat gepaard ging met veel 'WOOW' 'wooow! wat vet!' 'ooh toch niet' 'nee jawel! kijk!'. Uiteindeiljk kwamen we toch bij de zee aan, en ik vond het er prachtig, comfortabel, rustig en zo helder. Ik was bijzonder euforisch en voelde me fantastisch, ook heel comfortabel in mijn eigen huid, ik was blij met wie ik ben en de omgeving beviel me ook prima. Op een bepaald punt hadden we een kwal gevonden die op een oog leeg, een oog dat uit de grond omhoog staarde, terwijl M. zei dat het op een alien schedel leek; verschil in interpretatie. Toen viel mee ineens iets op in de zee wat ik nog steeds mijn vetste of ená vetste hallucinatie vind, het schuim dat op de voorste dunste lagen zee dreef waren hele ingewikkelde patronen die er symmetisch en tegen de golf in overheen trokken, waar ik mensen in zag, en dan weer handen, en dan juist weer iets abstracts, die in een fractal achtige vorm wegtrokken of zelfs over leken te lopen de volgende.
Het duurde zeker 10 minuten voordat ik doorhad dat het er helemaal niet was, en toen was verbaasd door de prachtige echtheid ervan. Inmiddels zag het feest met al zijn licht en kleur er weer bijzonder interessant uit en we liepen weer terug. Ik zag toen om iedereen heen een dunne groen-rood-gele kubus die ze volgde, en dan weer hun omtrek werd, tot het grote kubussen met ogen en monden hoog over de hele lucht werden.
Toen we weer teruggekomen waren, zagen we ineens een kampvuur dat ervoor nog niet geweest was, waar we toen maar gingen zitten, op het hout van het vuur zag in de nerven ook de vreemste dingen, hele machine bouwerken en in het vuur er onder nog meer.
Het was mistig op het strand, dus in de lucht eromheen zag ik de vaagste patronen in de mooie kleurovergangen en nu trokken er gezichten in een soort beeld over het zand heen, steeds weer andere, en het zand werd nu gevallen kapotte griekse beelden, wat vanaf hier tot laat in de ochtend zou blijven. Ik heb lang gekeken naar al de perfect gebeeldhouwde gezichten in het zand, ik heb ze ook aangeraakt en kwam tot de conclusie dat ze toch wel heel echt waren, hoewel ik nu weet dat dat onzin was, ze waren er niet, maar in de omgeving had ik alles wel geloofd wat ik zag.
We hebben nog wat rondgelopen, en terwijl ik al lopend de niet bestaande griekse beelden platliep vonden we een windscherm en maakte we onze beschutte zitplek.
Hier heb ik lang nar mijn eigen pupil gestaard met een lampje en een spiegeltje, en nu viel me ook op dat gezichten er vreemd uitzagen. Mentaal voelde ik me helder, maar wel met een fascinatie voor absoluut alles. Alles wat interessant, hoewel ik gewoon wist hoe het zat. Het windscherm dat we hadden had een paar kleurovergangen die ook als hersenscan afbeeldingen bewogen en veranderde, bijzonder fascinerend.
Hier zaten we tot er spontaan ineens het feest werd opgeruimt door een gigantische bulldozer. Nog midden in de trip werden we bruut verjaagd door zonlicht en bulldozers, en we kregen het bericht dat het ontruimt werd en we 100 meter verderop moesten gaan zitten. Na ongeveer 5 á 10 meter en het gevoel dat we al een uur bezig waren gingen we weer zitten, net buiten het terrein, en veel andere verstoorde goa feest mensen waren daar ook nog neergestreken. Nu was het licht en viel het door de dosis vrij subtiele maar toch schitterende visuele effect veel beter op, vrijwel alle gezichten van iedereen waren vervormd en vervormden constant een beetje door terwijl het zand golfde en patronen aannam. V. voelde er al niet zo heel veel meer van en M. had ergens midden in de nacht nog bijgepakt, dus die tripte ook nog wel op dat punt. Heel traag kwam de zon op en het werd koud, maar ik werd me veel bewuster nog van het visuele aspect dan eerst, het hele zand bestond uit gezichten, en op een bepaald punt zag ik er ook kleurige patronen over heen.
Inmiddels waren bijna alle andere mensen van het feest verdwenen en zaten er nog 2 of 3 groepjes mensen die rond dit punt bij elkaar schoven. Onbekenden, en vreemde figuren die 'sochtend in de kou maar samen kwamen, om nog even te zitten. Terwijl anderen mensen aan het praten waren keek ik nog steeds naar de gezichten in het zand.
Hier was ook een pluk wolken waar allemaal gezichten in zaten en een daarvan was een oude man in dunne lijntjes wiens ogen oplichten in het oranje, even verblindden, en toen vervaagden. Dit was de aller detailvolste hallucinatie tot dan toe, denk ik. Tevens ook een van de laatste opvallende vreemde dingen. Hierna ging het langzaam over in een grote stonede na-trip lachkick.
De Na-Trip
Terwijl het inmiddels al een uur of 7 was, ook 7 uur nadat ik de LSD begon te voelen, merkte ik dat het samen met de wiet voor een zeer sterk geluksgevoel, licht visueel, en veel lachkicks zorgden. Tot een uur of 11 hebben we in het zand zitten praten en de tijd ging oneindig langzaam, er is veel gesproken, en ik heb er toch wel weinig van onthouden, zo interessant was het schijnbaar allemaal niet.
De terugreis was verder niet interessant, en de thuiskomst ook niet, want hier zit ik nu, nog steeds niet geslapen, een verslag te typen waarin ik volgensmij de helft vergeet.
Ik weet nog een moment dat we weer drinken wilde halen, maar de bar net dichtging en alle mensen vreselijk benauwend en onmogelijk waren. Ik ben ook vergeten het blacklicht kijken chronologisch ertussen te zetten, maar daar heb ik me ook zeker een uur mee vermaakt, en een paar heenenweerlopingen naar het strand waar nog veel in de zee gezien is.
Conclusie
Wat ik achteraf jammer vind; is dat ik door de rijkelijk verzierde goa omgeving helemaal niet goed lette op wat ik er bij hallicuneerde, toen de zon opkwam merkte ik pas dat het allesomvattend ook wel beweingen en perspectief fouten had veroorzaakt; en de hele lucht zal vol met patronen van gezichten, wat ik me pas later echt bewust werd, maar in een normale kamer had ik veel meer de trip zelf kunnen bewonderen, awt ik daar niet kon, 's ochtens tijdens het uitwerken eigenlijk pas goed. Toch was het een fantastisch euforische ervaring die visueel ook zeker zijn erg interessante momenten had gehad, en eigenlijk over de hele loop erg visueel en weinig verwarrend is geweest.
LSD was wat ik verawchte van een lage dosis, hoewel het goed werkte; veel euforie, dwaas rondrennen, lachen en genieten, terwijl alles bewoog, verkleurde en patronen en vormen aannam op een hele realistische, echte lijkende manier. Alles lijkt zo echt met lsd, de patronen zijn zo diep met zo veel detail en veranderen constant, het is levendig en diep gaand, maar toch heel helder.
Eigenlijk wel de ideale drug, en het duurt ook lekker lang. De trip zeker tot een uur of 9, en de na-effecten (een soort van lichte flashbacks en af en toe nog wat geizchtsveldsleukigheden) tot nu zelfs nog.
Binnenkort, over een paar weken ga ik 200 ug proberen in vergelijkig met het lichte effect dat ik nu had. Hoewel dit toch subtiel was was het veel trippender dan ik dacht als ik zo terug kijk, en toch wel erg onwerkelijk allemaal, dus wat dit in zijn volle kracht wel niet zou doen? Laat ikz eggen dat het ik graag mee wil maken, en er nu al weer naar uitkijk.
