Hallo iedereen,
Als nieuwkomer wil ik mij snel even voorstellen.
Mijn naam is Ben,ik ben 35jaar en woon in Gent (Belgie)
Ik heb een normale,goede jeugd gehad zoals de meeste vrienden om mij heen. Ik deed veel aan sport en leefde gezond.
Op mijn 15de begin ik ¨onschuldig¨ te experimenteren met verschillende soorten drugs en rond mijn 20ste heb ik alles geproefd wat er te proeven valt behalve heroine,dat deed ik nooit. Het oppeppende gevoel van speed ¨ligt¨ mij blijkbaar het best en ik begin mijn drugsgebruik af te stemmen op mijn werk (ik was toen nacht koerier) Ik begin dondermiddag te snuiven en werk zowat onafgebroken tot zaterdagmiddag. Zondag bol ik dan uit met een paar lijntjes. Al snel kom ik er achter dat de maan-dins en woensdag zo enorm vermoeiend zijn door slaapgebrek dat ik voor ik het eigenlijk zelf doorheb al besloten heb om mij ook die dagen te voorzien van speed. Al snel ben ik volledig uitgebrandt. ik weeg nog 48kg en zie er ook in mijn gezicht uit als een skelet. Enkele aanrakingen met het gerecht weerhouden mij er niet van verder te snuiven tot ik voor iets zwaardere (drugs) feiten voor 4maanden in de gevangenis belandt. Ik kom buiten en besluit om na 4 maanden afkicken (wat eigenlijk neerkwam op 3 weken dag en nacht slapen met dank aan de geweldig zware slaapmiddellen die in de gevangenis vrij en legaal te verkrijgen zijn) ik zie er weer gezond uit,weeg 65kg (het zwaarste dat ik ooit woog voor een lengte van m80) en zit met positieve gedachten omtrent de toekomst en mijn leven weer opnieuw op de rails te zetten. dat duurd welgeteld 2maanden tot ik voor het eerst een cafe opzoek waar ik vroeger wel eens kwam. heel veel gedronken,de speed word onder de neus gehouden en de we zijn weer vertrokken. eventuele drugsvrije toekomstplannen worden snel weer opgeborgen en mijn oude welgekende en mijn steeds goed bevallen leventje is weer begonnen. ik heb op proffesioneel vlak niet veel bereikt maar de manier waarop ik mij steeds opnieuw snel opwerkte binnen een drugskringetje waren wel opvallend,alleen... zoiets zet ge niet op een cv natuurlijk! Tot ik een vrouw leerde kennen die mijn drugsleven iets of wat kende en als niet gebruikster toch enige begrip toonde voor mijn PROBLEEM! We gingen eerst als vrienden samen wonen (of beter,zij nam mij in huis) weg uit mijn vertrouwde omgeving,weg uit mijn land (al ligt Gent op een kleine 30km van Terneuzen,de plek waar ik ging wonen) ik bleef gewoon dagelijks gebruiken maar de verliefdheid die ik voelde opkomen voor Sandra werd steeds heviger. Ik weet niet,had ze mij echt voor de keuze gesteld stoppen met drugs of vertrekken wat ik had gedaan,en dat had niks te maken met de liefde die ik voelde voor Sandra... zij noemde speed ¨het duiveltje dat van op mijn schouder controlerend meekeek¨ Ik heb de keuze nooit zelf moeten maken,dat deed mijn hart... ik snoof toen 3a4gr speed per dag dat mijn hart,tijdens het ophangen van de was, besloot te stoppen.ik had een hartstilstand,een nierblokkage en ik werd 3 dagen in een kunstmatige coma gehouden met een lichaamstemperatuur van 34graden. Sandra (aan wie ik mijn leven te danken heb,want zij bracht de eerste zorgen toe) kreeg van de specialisten te horen dat de kans dat ik zou overleven klein was en als ik terug zou komen dat ik ni meer dan een kastplantje zou zijn. ik overleefde en werd weer gewoon Ben. ik stopte na die hartstilstand met speed en/of andere drugs ging weer werken en schreef mij opnieuw in bij een lokaal voetbalclubje. de kers op de taart was toen we elkaar het ja woord gaven en trouwden! het leek voor mij sinds mijn 15de dat ik weer leefde,dat ik gewoon was zoals de andere... tot ik op 13september 2011 thuis kwam van mijn werk en ik een briefje op tafel vond waarop stond dat Sandra mijn jaloezie,bezitterigheid... niet meer aan kon en besloten had weg te gaan. ik ben diezelfde avond de straat opgegaan en al vlug had ik gevonden waar ik opzoek naar was... speed! ik ben diene avond beginnen snuiven en daar ben ik zonder ne dag te missen nog steeds mee bezig! ik ben helemaal terug bij af,maand later werk kwijt 3maanden later uit de woning waar we samen woonden en mijn ¨enige¨ optie bleek bij een paar drugsvrienden in te trekken...
Nog elke dag zie ik af van het verlies van mijn vrouw maar beetje bij beetje begin ik te beseffen da hoe ik nu leef ni langer kan. ik heb 2 kinderen die ik zoveel als mogelijk probeer te zien en voor hun wil ik proberen iets aan mijn verslaving te doen,zij verdienen het niet een junk als vader te hebben maar nu komt eigenlijk de essentiele vraag die in mijn hoofd spookt... in hoeverre kan ik een normaal leven leiden? Kan ik de realiteit aan of blijf ik vluchten bij de minste tegenslag... ik denk er regelmatig aan mijzelf te laten opnemen maar hoe leg ik dat dan weer aan mijn kinderen uit,die weten heus wel dat ik niet voor 6maanden naar hawai trek,de oudste is 11j...
das zowat mijn levensverhaal int kort (alhoewel... ) en mss hebben jullie er niet echt veel aan het heeft mij in elk geval goed gedaan eens mijn hart te kunnen luchtten...
Groeten Ben
Als nieuwkomer wil ik mij snel even voorstellen.
Mijn naam is Ben,ik ben 35jaar en woon in Gent (Belgie)
Ik heb een normale,goede jeugd gehad zoals de meeste vrienden om mij heen. Ik deed veel aan sport en leefde gezond.
Op mijn 15de begin ik ¨onschuldig¨ te experimenteren met verschillende soorten drugs en rond mijn 20ste heb ik alles geproefd wat er te proeven valt behalve heroine,dat deed ik nooit. Het oppeppende gevoel van speed ¨ligt¨ mij blijkbaar het best en ik begin mijn drugsgebruik af te stemmen op mijn werk (ik was toen nacht koerier) Ik begin dondermiddag te snuiven en werk zowat onafgebroken tot zaterdagmiddag. Zondag bol ik dan uit met een paar lijntjes. Al snel kom ik er achter dat de maan-dins en woensdag zo enorm vermoeiend zijn door slaapgebrek dat ik voor ik het eigenlijk zelf doorheb al besloten heb om mij ook die dagen te voorzien van speed. Al snel ben ik volledig uitgebrandt. ik weeg nog 48kg en zie er ook in mijn gezicht uit als een skelet. Enkele aanrakingen met het gerecht weerhouden mij er niet van verder te snuiven tot ik voor iets zwaardere (drugs) feiten voor 4maanden in de gevangenis belandt. Ik kom buiten en besluit om na 4 maanden afkicken (wat eigenlijk neerkwam op 3 weken dag en nacht slapen met dank aan de geweldig zware slaapmiddellen die in de gevangenis vrij en legaal te verkrijgen zijn) ik zie er weer gezond uit,weeg 65kg (het zwaarste dat ik ooit woog voor een lengte van m80) en zit met positieve gedachten omtrent de toekomst en mijn leven weer opnieuw op de rails te zetten. dat duurd welgeteld 2maanden tot ik voor het eerst een cafe opzoek waar ik vroeger wel eens kwam. heel veel gedronken,de speed word onder de neus gehouden en de we zijn weer vertrokken. eventuele drugsvrije toekomstplannen worden snel weer opgeborgen en mijn oude welgekende en mijn steeds goed bevallen leventje is weer begonnen. ik heb op proffesioneel vlak niet veel bereikt maar de manier waarop ik mij steeds opnieuw snel opwerkte binnen een drugskringetje waren wel opvallend,alleen... zoiets zet ge niet op een cv natuurlijk! Tot ik een vrouw leerde kennen die mijn drugsleven iets of wat kende en als niet gebruikster toch enige begrip toonde voor mijn PROBLEEM! We gingen eerst als vrienden samen wonen (of beter,zij nam mij in huis) weg uit mijn vertrouwde omgeving,weg uit mijn land (al ligt Gent op een kleine 30km van Terneuzen,de plek waar ik ging wonen) ik bleef gewoon dagelijks gebruiken maar de verliefdheid die ik voelde opkomen voor Sandra werd steeds heviger. Ik weet niet,had ze mij echt voor de keuze gesteld stoppen met drugs of vertrekken wat ik had gedaan,en dat had niks te maken met de liefde die ik voelde voor Sandra... zij noemde speed ¨het duiveltje dat van op mijn schouder controlerend meekeek¨ Ik heb de keuze nooit zelf moeten maken,dat deed mijn hart... ik snoof toen 3a4gr speed per dag dat mijn hart,tijdens het ophangen van de was, besloot te stoppen.ik had een hartstilstand,een nierblokkage en ik werd 3 dagen in een kunstmatige coma gehouden met een lichaamstemperatuur van 34graden. Sandra (aan wie ik mijn leven te danken heb,want zij bracht de eerste zorgen toe) kreeg van de specialisten te horen dat de kans dat ik zou overleven klein was en als ik terug zou komen dat ik ni meer dan een kastplantje zou zijn. ik overleefde en werd weer gewoon Ben. ik stopte na die hartstilstand met speed en/of andere drugs ging weer werken en schreef mij opnieuw in bij een lokaal voetbalclubje. de kers op de taart was toen we elkaar het ja woord gaven en trouwden! het leek voor mij sinds mijn 15de dat ik weer leefde,dat ik gewoon was zoals de andere... tot ik op 13september 2011 thuis kwam van mijn werk en ik een briefje op tafel vond waarop stond dat Sandra mijn jaloezie,bezitterigheid... niet meer aan kon en besloten had weg te gaan. ik ben diezelfde avond de straat opgegaan en al vlug had ik gevonden waar ik opzoek naar was... speed! ik ben diene avond beginnen snuiven en daar ben ik zonder ne dag te missen nog steeds mee bezig! ik ben helemaal terug bij af,maand later werk kwijt 3maanden later uit de woning waar we samen woonden en mijn ¨enige¨ optie bleek bij een paar drugsvrienden in te trekken...
Nog elke dag zie ik af van het verlies van mijn vrouw maar beetje bij beetje begin ik te beseffen da hoe ik nu leef ni langer kan. ik heb 2 kinderen die ik zoveel als mogelijk probeer te zien en voor hun wil ik proberen iets aan mijn verslaving te doen,zij verdienen het niet een junk als vader te hebben maar nu komt eigenlijk de essentiele vraag die in mijn hoofd spookt... in hoeverre kan ik een normaal leven leiden? Kan ik de realiteit aan of blijf ik vluchten bij de minste tegenslag... ik denk er regelmatig aan mijzelf te laten opnemen maar hoe leg ik dat dan weer aan mijn kinderen uit,die weten heus wel dat ik niet voor 6maanden naar hawai trek,de oudste is 11j...
das zowat mijn levensverhaal int kort (alhoewel... ) en mss hebben jullie er niet echt veel aan het heeft mij in elk geval goed gedaan eens mijn hart te kunnen luchtten...
Groeten Ben
