JamesStJames
Newbie
Hey ik heb nog nooit gepost, maar wel vaak tripreports gelezen hier. Ik wou mijn eigen verhaal voor mezelf graag even opschrijven, en ik dacht laat ik het ook met jullie delen. 
Veel leesplezier!
Ik wou al vrij lang een paddotrip doen, maar het was er eigenlijk nooit van gekomen. Toen ik de kans kreeg om op het huis van mn ouders te passen toen zij op vakantie gingen leek me dat het ideale moment. (M'n studentenkamertje is nogal klein)
Ik had een bakje mexicaanse gekocht, nam ze om 6 uur precies in. Ik vond de smaak helemaal niet vies eigenlijk, beetje als lauwe champignons. Daarna begon ik met het omtoveren van de kamer to een waar chillparadijs. Fijne muziek op, (http://www.myspace.com/fredfalkemusic) sinaasappelsap en lollies in de kast gezet voor het geval dat, licht mooi gedimt.
Na en goed half uur begon het al wat te werken, ik merkte dat ik me erg relaxed voelde en ik had er erg zin in. Zodra ik op iets focuste zag ik ongeloofelijk veel details. Ik keek naar mijn hand, en het was het mooiste wat ik ooit had gezien, het leek of ik buiten mijn hoofd stapte en als in een soort super HD film naar mijn hand keek.
Na me een half uur te hebben vermaakt met het kijken naar mn hand, bloemen het kleed en willekeurige andere objecten werd het al wat heftiger.
Overal hing een prachtige paarsgroene gloed overheen, het licht was echt prachtig. Ik besloot dat het belangrijk was dat ik alles opschreef, dus ik zocht wat kartonnetjes om op te schrijven. Daarna kwam ik op het fantastische idee om een bed van kussens te maken, alle kussens in het huis op een hoop gegooid en daar een soort nest van gemaakt.
Nu begon de trip echt. Overal waar ik keek zag ik nu fractals, mijn stemming was euforisch, ik zag de witte gordijnen zachtjes wiegen en het leken net goden die op mij neerkeken.
Er kwam net een heel energiek nummer, en ik voelde dat ik moest dansen tegen de gordijngoden. Het voelde echt als een epische strijd. Daarna ging ik weer op de kussens liggen en maakt ik wat tekeningen. Ik tekende in de stijl van een peuter, en mijn handschrift was ook zo. Toen ik naar mijn hand keek kromp die tot een babyhand. Ik vond het raar maar het was ook wel oke.
Ik moest naar de wc, in het witte licht zag ik alle kleuren, en op de muur verschenen oneindig veel patronen, in de hoek zat een spin, ik voelde dat hij slecht was ofzo, maar in het licht kon hij niks doen.
Ik ging weer op de kussen liggen, en schreef heel enthousiast op dat ik weer terug was van ontdekkingsreis. Toen ik naar het plafond keek droop het plafond in fractals naar beneden, ik wist dat ik contact had met de gordijngoden en dat ze me iets zouden sturen.
Opeens zat de spin op mn buik, hij was vrij groot, en ik keek er even naar en toen raakte ik in paniek en sloeg hem weg. Hij wou niet van mn trui af en ik schudde heen en weer. Ik sloeg hem weg en toen ik hem raakte hoorde ik een luide tik. Als ik er aan denk wordt ik alweer bang, haha zo eng vond ik het toen. Gelukkig raapte ik mezelf weer wat bij elkaar.
Ik keek weer naar mijn hand en hij veranderde in een rattenhand, ik realiseerde me dat ik slechts een dier was, nietig onder de goden. Na nog een keer dansen tegen de gordijnen, wikkelde ik me in een opwelling in de gordijnen. Het was echt alsof ik in de hemel was, het was of ik zweefde in een wolk van schimmen, die mij zoenden en elkaar, een soort orgie van liefde. Na een tijdje merkte ik dat ik vast zat en niet kon onsnappen, met veel moeite wist ik de gordijnen toch van me af te krijgen en weer op de kussens te gaan liggen.
Ik keek naar mijn hand en hij was weer wat normaler, ik begreep dat ik gegroeid was, ik scheef nu ook weer in een normaal handschrift. Ik voelde dat ik naar boven moest gaan om in de spiegel te kijken. Ik schreef "ben zo terug" op het blaadje, en vertrok op mijn tocht. De fractals waren overal, ik vond het heel mooi.
Toen ik boven was snapte ik opeens dat fractals eigenlijk de levensenergie zelf zijn. Alles vermenigvuldigd zicht volgens de regels van het universum in een eeuwige spiraal. Ik was intens gelukkig dat ik nu alles snapte.
Ik keek in de spiegel en mijn gezicht vervormde, na een tijdje zag ik een duivelshoofd, ik schrok maar ik bleef kijken en het hoofd ging weg. Ik zag mijn gezicht met duizend details, elke porie elk haartje, heel intens. Toen ik in mijn ogen keek, heel dichtbij, kwam ik in een soort oneindige kosmische tunnel van fractals. Ik besefte dat de fractal energie door alles heen stroomt en dat wij en alles om ons heen slechts rimpelingen in de fractalzee.
Toen ik weer beneden was zag keek ik weer naar mijn hand, er verschenen fractals op, en in het midden van mijn hand veranderden mijn fractals tot een gat in mijn hand. "Natuurlijk" riep ik elke keer "natuurlijk! Fractals!".
Daarna kwam ik langzaam bij uit de trip, ik besloot wat sinaasappelsap te drinken, en alle lollies op te eten. Ik voelde me als herboren en ik was intens gelukkig en verbijsterd over alle wijsheid die ik had gezien.
Veel leesplezier!
Ik wou al vrij lang een paddotrip doen, maar het was er eigenlijk nooit van gekomen. Toen ik de kans kreeg om op het huis van mn ouders te passen toen zij op vakantie gingen leek me dat het ideale moment. (M'n studentenkamertje is nogal klein
)Ik had een bakje mexicaanse gekocht, nam ze om 6 uur precies in. Ik vond de smaak helemaal niet vies eigenlijk, beetje als lauwe champignons. Daarna begon ik met het omtoveren van de kamer to een waar chillparadijs. Fijne muziek op, (http://www.myspace.com/fredfalkemusic) sinaasappelsap en lollies in de kast gezet voor het geval dat, licht mooi gedimt.
Na en goed half uur begon het al wat te werken, ik merkte dat ik me erg relaxed voelde en ik had er erg zin in. Zodra ik op iets focuste zag ik ongeloofelijk veel details. Ik keek naar mijn hand, en het was het mooiste wat ik ooit had gezien, het leek of ik buiten mijn hoofd stapte en als in een soort super HD film naar mijn hand keek.
Na me een half uur te hebben vermaakt met het kijken naar mn hand, bloemen het kleed en willekeurige andere objecten werd het al wat heftiger.
Overal hing een prachtige paarsgroene gloed overheen, het licht was echt prachtig. Ik besloot dat het belangrijk was dat ik alles opschreef, dus ik zocht wat kartonnetjes om op te schrijven. Daarna kwam ik op het fantastische idee om een bed van kussens te maken, alle kussens in het huis op een hoop gegooid en daar een soort nest van gemaakt.
Nu begon de trip echt. Overal waar ik keek zag ik nu fractals, mijn stemming was euforisch, ik zag de witte gordijnen zachtjes wiegen en het leken net goden die op mij neerkeken.
Er kwam net een heel energiek nummer, en ik voelde dat ik moest dansen tegen de gordijngoden. Het voelde echt als een epische strijd. Daarna ging ik weer op de kussens liggen en maakt ik wat tekeningen. Ik tekende in de stijl van een peuter, en mijn handschrift was ook zo. Toen ik naar mijn hand keek kromp die tot een babyhand. Ik vond het raar maar het was ook wel oke.
Ik moest naar de wc, in het witte licht zag ik alle kleuren, en op de muur verschenen oneindig veel patronen, in de hoek zat een spin, ik voelde dat hij slecht was ofzo, maar in het licht kon hij niks doen.
Ik ging weer op de kussen liggen, en schreef heel enthousiast op dat ik weer terug was van ontdekkingsreis. Toen ik naar het plafond keek droop het plafond in fractals naar beneden, ik wist dat ik contact had met de gordijngoden en dat ze me iets zouden sturen.
Opeens zat de spin op mn buik, hij was vrij groot, en ik keek er even naar en toen raakte ik in paniek en sloeg hem weg. Hij wou niet van mn trui af en ik schudde heen en weer. Ik sloeg hem weg en toen ik hem raakte hoorde ik een luide tik. Als ik er aan denk wordt ik alweer bang, haha zo eng vond ik het toen. Gelukkig raapte ik mezelf weer wat bij elkaar.
Ik keek weer naar mijn hand en hij veranderde in een rattenhand, ik realiseerde me dat ik slechts een dier was, nietig onder de goden. Na nog een keer dansen tegen de gordijnen, wikkelde ik me in een opwelling in de gordijnen. Het was echt alsof ik in de hemel was, het was of ik zweefde in een wolk van schimmen, die mij zoenden en elkaar, een soort orgie van liefde. Na een tijdje merkte ik dat ik vast zat en niet kon onsnappen, met veel moeite wist ik de gordijnen toch van me af te krijgen en weer op de kussens te gaan liggen.
Ik keek naar mijn hand en hij was weer wat normaler, ik begreep dat ik gegroeid was, ik scheef nu ook weer in een normaal handschrift. Ik voelde dat ik naar boven moest gaan om in de spiegel te kijken. Ik schreef "ben zo terug" op het blaadje, en vertrok op mijn tocht. De fractals waren overal, ik vond het heel mooi.
Toen ik boven was snapte ik opeens dat fractals eigenlijk de levensenergie zelf zijn. Alles vermenigvuldigd zicht volgens de regels van het universum in een eeuwige spiraal. Ik was intens gelukkig dat ik nu alles snapte.
Ik keek in de spiegel en mijn gezicht vervormde, na een tijdje zag ik een duivelshoofd, ik schrok maar ik bleef kijken en het hoofd ging weg. Ik zag mijn gezicht met duizend details, elke porie elk haartje, heel intens. Toen ik in mijn ogen keek, heel dichtbij, kwam ik in een soort oneindige kosmische tunnel van fractals. Ik besefte dat de fractal energie door alles heen stroomt en dat wij en alles om ons heen slechts rimpelingen in de fractalzee.
Toen ik weer beneden was zag keek ik weer naar mijn hand, er verschenen fractals op, en in het midden van mijn hand veranderden mijn fractals tot een gat in mijn hand. "Natuurlijk" riep ik elke keer "natuurlijk! Fractals!".
Daarna kwam ik langzaam bij uit de trip, ik besloot wat sinaasappelsap te drinken, en alle lollies op te eten. Ik voelde me als herboren en ik was intens gelukkig en verbijsterd over alle wijsheid die ik had gezien.
