liamgallagher
Experimenterende gebruiker
Zo, dit is mijn eerste tripreport die ik schrijf en het is ook bedoelt voor mezelf omdat ik niet snel wil vergeten hoe mijn eerste paddo-ervaring nou eigenlijk verliep...
Inleiding.
Het begon allemaal een paar weken geleden, ik liep door de stad waar ik ineens langs een smartshop loop met een papier aan de ruit met daarop de woorden:
PADDO'S HIER
MUSHROOMS HERE
Ik ging later die dag meteen naar binnen om te beetje te praten over de paddestoeltjes; welke het meest geschikt zijn voor de eerste keer, welke de heftigste zijn, enzovoort enzovoort.
Uiteindelijk wilde de verkoper me een paar bakjes van een lichtere soort meegeven, maar omdat die op waren kreeg ik 3 bakjes 'Amazonian XTC.'
De dag daarna ging ik ze eten samen met een vriend die ik in dit verhaal 'N.' noem.
Er gebeurde nadat we beiden driekwart portie ophadden; he-le-maal niks.
Dus ik de dag erop terug naar de shop.
Ze gaven me gelijk: het was een slechte levering, en de hele koelkast met dezelfde soort bakjes werd meteen weggegooid.
De eigenaar van de shop vond dat ik nu recht had op 3 bakjes andere paddo's,
maar het enige wat ze nog hadden liggen waren 3 bakjes zogenaamde 'Blue Meanies', die al 1 dagje over datum waren.
Daardoor kon de shop niet garanderen dat het deze keer wel effect zou hebben, dus ze wilden me liever niks meegeven, maar omdat ik met m'n vrienden had afgesproken om vandaag met 3 nieuwe bakjes thuis te komen om ze die avond met hun op te eten, gokte ik het er maar op en nam 3 bakjes Bleu Meanies mee.
De avond.
Ik ging met de 3 bakjes naar diezelfde vriend genoemd 'N' om daar met 'N', en 'M' de Blue Meanies te nuttigen.
Er waren ook jointjes en flesjes bier tot onze beschikking.
'N', 'M' en ik begonnen alle drie een half portie te eten.
Omdat het zo weinig leek, snoepten we er nog maar een klein steeltje bij.
En nu maar wachten en ondertussen een beetje lol maken.
Gelukkig waren er ook een paar andere vrienden bij die nuchter waren, zodat we niet steeds met z'n drieën aan het afwachten of iemand al wat merkte van de paddo's.
Op een gegeven moment begon 'N' wat woorden te brullen:
"Jongeeeee, jongeeeee, jongeeeee, JONGEEEEE, JONGEEEEE, JONGEEEEE, WRAAAAAH, WRAAAAAH, WRAAAAAH...!"
Het brullen hield niet meer op.
Hij ging in een hoekje zitten, tussen de kast en de bank.
Als iemand hem wilde aanraken of een foto van hem wilde maken zette hij zijn duivelse ogen op en begon te brullen.
Het klinkt raar, maar vanaf dat moment was hij helemaal zichzelf niet meer.
Hij leek net een monster die rustig in zijn grot wilde blijven.
De enige waar hij niet tegen brulde was ik.
Ik ging naast hem zitten, wat hij eerst niet zo'n goed idee vond omdat ik toch een soort indringer in zijn grot was.
Uiteindelijk had hij er vrede mee.
We zaten boven op een soort stang, waarmee je je spieren kan trainen.
Ik trapte het aan de kant, omdat het niet lekker zat.
Een minuutje later kregen we allebei een rotgevoel en kwamen tot de conclusie dat we de stang terug moesten hebben.
Het hoorde bij ons.
Er stond achter ons een elektrisch kacheltje, waar we tegenaan sloegen om anderen weg te jagen als ze foto's van ons wilden maken of als ze het licht aan wilden doen.
Het licht moest uitblijven.
We hadden het prima naar ons zin in onze grot. (grot = op de grond tussen een bank en een kast, bovenop een 'spiertrainstang', met onze rug tegen een elektrisch kacheltje.)
Alles was rustig, totdat ik naar buiten ging en naar de bomen aan de overkant van de weg keek.
Verschrikt rende ik naar naar binnen om 'N' te roepen.
"HE! KOM SNEL NAAR BUITEN! KOM SNEL KIJKEN!!"
'N' antwoordde: "Wat is er dan!?", waarop ik zei: "DE BOMEN LACHEN ONS UIT!"
We gleden allebei van de trap af naar beneden en gingen buiten naar de bomen kijken...
We zagen allebei dat de bomen naar ons aan het lachen waren en gingen toen snel weer naar de rest, die boven zat.
Treurwilg.
Eenmaal boven begon ik te vertellen over de volgende dag dat ik moest voetballen:
"Kijk jongens, We gaan morgen winnen. En weet je waarom? Ik ben een grote treurwilg, dus ik ga op het middenveld staan morgen. De tegenstander durft nooit langs mij te lopen.
En als er nou een paar medespelers links en rechts van mij gaan staan, komt de tegenstander er nooit langs en winnen we!"
Dit was mijn eerste vage verhaal sinds de paddo's begonnen te werken.
Ik ging naar beneden om even te... Tja, ik wist eigenlijk niet wat ik ging doen.
Toen ik weer boven kwam zag ik dat iemand een Heineken-bierdopje tegen 'N' aangooide.
Ik raakte zowat overstuur en wilde diezelfde dop koste wat 't kost vinden.
Iemand gaf me toen een Heineken-dopje, maar ik had het gevoel dat het niet diezelfde dop was als waar mee gegooid was en bleef minutenlang zoeken tot ik het juiste dopje te pakken had.
Die heb ik toen de hele avond bij me gehouden. Alsof het iets dierbaars was...
'M', de ander die de paddestoelen had gegeten zat de hele tijd op z'n stoel een beetje te lachen en zich druk te maken dat niemand naar hem wilde luisteren terwijl hij in wezen ook helemaal niks te melden had.
Buiten.
Ineens wilden we alle drie heel graag naar buiten.
Ik liep niet van de trap af, nee ik gleed van de trap af. Vond ik fijner.
Toen brak er ineens een stuk van een traptrede af.
Er viel een spijkertje naar beneden.
Ik rende er achteraan omdat ik dat spijkertje MOEST hebben.
Toen ik hem niet kon vinden voelde ik me alsof ik een vriend kwijt was...
We hebben een paar uur in het donker door lege straten gelopen.
Af en toe rende ik een straat in omdat ik dacht dat er mensen waren en begon te schreeuwen om ze weg te jagen.
Natuurlijk was er helemaal niemand.
Tijdens het lopen had ik mijn capuchon op, maar ik dacht dat er een grote paddestoelhoed op mijn hoofd zat.
Overal waar ik was, had ik het gevoel dat er overal bomen dicht om me heen waren, wat helemaal niet zo was.
Zorgen en gedachten.
We gingen op een bankje zitten.
Ineens begon ik me om niks zorgen te maken over thuis, m'n ouders enzo.
Ik voelde me even klote. Ik zat maar te piekeren waarom ik me eigenlijk zo'n zorgen maakte, maar het lukte niet om erachter te komen.
Toen riep ik een vriend, (die wel nuchter was) om met hem te praten over m'n probleem; dat ik me zorgen maakte over m'n ouders.
Ik legde hem uit hoe mijn gedachten en beelden in mijn hoofd er op dat moment uitzagen:
"De binnenkant van mijn hoofd is een grote,donkere cirkel, met aan de onderkant van de cirkel een bos.
Dat bos ben ik.
Boven dat bos is er een blauwe pijl. Dat is een weg. De weg naar mijn ouders.
Boven die weg zijn mijn ouders. Thuis, op de bank wat aan het drinken."
"Maar waar maak je je dan zo'n zorgen over?" zei die vriend.
"Weet ik niet." zei ik. "Dus er is eigenlijk helemaal niks aan de hand met mijn ouders?"
"Nee man! Er is niks aan de hand! Je bent gewoon paranoia aan het doen." zei hij.
"Mmm, oke, laat dan maar..." zei ik."
We waren aan het wachten op een vriend, die nog moest terugkomen van z'n werk en later ook paddo's zou gaan eten.
Ik noem hem in dit report: 'J'.
"Waar is 'J'?" riep ik ineens.
"Die komt zo." zei een vriend tegen me.
"Oh oke... Maar zullen we dan nu weggaan?"
"Waar naar toe"?
"Naar het bos! Kom we gaan nu oke?
"Waarom?"
"Omdat het moet... Huh, maar waar is 'J' dan!?"
"Die komt zo!"
"Oh oke... maar jongens, we gaan nu, oke?"
"Nee, we wachten op 'J'."
"Waar is hij dan?"
"Hij heeft net gewerkt en is over 5 minuten hier."
"Oh oke... Maar waarom gaan we nu niet?"
"Omdat we wachten op 'J'."
"Oh oke..."
Zo ging het zo'n half uur door, tot die 'J' eindelijk bij ons was gekomen.
We gingen niet naar het bos maar naar de kroeg.
Heel anders dan van tevoren het idee was.
Eenmaal daar aangekomen, had ik het gevoel alsof alle mensen beelden waren en zag ik een paar precies dezelfde mensen; Bijna iedereen had hetzelfde hoofd.
Paranoia.
Ineens kwam 'N' naar me toe en zei: "HE, WE MOETEN HIER WEG, ZE WILLEN ONS PAKKEN!"
"Nee jonge, doe rustig, ga zitten en blijf hier."
"Ja is goed..." zei hij.
Ineens was hij verdwenen.
Ik was op dat moment al iets minder aan het trippen, dus ik ging hem zoeken.
Binnen in de kroeg was hij nergens te bekennen, dus ik ging naar buiten om hem te bellen.
Ik vroeg hem waar hij was. Hij zei dat hij al in bed lag. Ik vroeg hem hoe hij in vredesnaam ineens thuis was gekomen, maar dat wist hij zelf ook niet. Ik wenste hem welterusten, hing op en ging terug de kroeg in.
Ineens kwam iemand bij me zitten.
Hij vertelde dat hij "N" naar huis had gebracht omdat hij helemaal para was geworden.
Hij rende weg voor elke auto, omdat ie dacht dat hij door van alles werd aangevallen.
Ook vertelde hij dat 'N' ineens wegrende, toen ik hem aan het bellen was, omdat hij dacht dat hij werd gebeld door slechte mensen...
Uitspacen.
Een uurtje later was ik toch wel flink uitgespaced en ging in naar huis.
Eenmaal in bed, sloot ik m'n ogen en zag allemaal ronddraaiende CD's, stieren met speren in hun rug, dode toreadors en zwevende luchtkastelen, die gemaakt waren van kleine paddestoeletjes...
Even later viel ik in slaap en was mijn trip echt geëindigd.
Extra.
Ik had het trippen op paddo's echt heel anders verwacht.
Dat komt vooral doordat ik veel andere tripreports heb gelezen.
Ik dacht dat ik me gewoon vrij nuchter zou voelen, maar als ik bijvoorbeeld naar een muur keek, die ineens begon te vervormen o.i.d. Visuals dus.
Nou, echte visuals heb ik niet gehad, maar toen ik tripte en aan mezelf dacht, zag ik mezelf voor me als een gast met hangende kleren, een paddenstoel op m'n hoofd als hoed, met daar mijn capuchon bovenop.
En als laatste dacht ik dat er overal om me heen bomen waren; in mijn hoofd, achter mij rug en boven me.
Die zag ik niet, maar had alleen het gevoel dat dat zo was.
Het was al met al dus heel anders dan ik had verwacht, maar het was toch een erg bijzondere ervaring.
Als ik aan de trip terugdenk heb ik het gevoel dat ik beelden voor me zie van een onthouden droom...
Cheers
Inleiding.
Het begon allemaal een paar weken geleden, ik liep door de stad waar ik ineens langs een smartshop loop met een papier aan de ruit met daarop de woorden:
PADDO'S HIER
MUSHROOMS HERE
Ik ging later die dag meteen naar binnen om te beetje te praten over de paddestoeltjes; welke het meest geschikt zijn voor de eerste keer, welke de heftigste zijn, enzovoort enzovoort.
Uiteindelijk wilde de verkoper me een paar bakjes van een lichtere soort meegeven, maar omdat die op waren kreeg ik 3 bakjes 'Amazonian XTC.'
De dag daarna ging ik ze eten samen met een vriend die ik in dit verhaal 'N.' noem.
Er gebeurde nadat we beiden driekwart portie ophadden; he-le-maal niks.
Dus ik de dag erop terug naar de shop.
Ze gaven me gelijk: het was een slechte levering, en de hele koelkast met dezelfde soort bakjes werd meteen weggegooid.
De eigenaar van de shop vond dat ik nu recht had op 3 bakjes andere paddo's,
maar het enige wat ze nog hadden liggen waren 3 bakjes zogenaamde 'Blue Meanies', die al 1 dagje over datum waren.
Daardoor kon de shop niet garanderen dat het deze keer wel effect zou hebben, dus ze wilden me liever niks meegeven, maar omdat ik met m'n vrienden had afgesproken om vandaag met 3 nieuwe bakjes thuis te komen om ze die avond met hun op te eten, gokte ik het er maar op en nam 3 bakjes Bleu Meanies mee.
De avond.
Ik ging met de 3 bakjes naar diezelfde vriend genoemd 'N' om daar met 'N', en 'M' de Blue Meanies te nuttigen.
Er waren ook jointjes en flesjes bier tot onze beschikking.
'N', 'M' en ik begonnen alle drie een half portie te eten.
Omdat het zo weinig leek, snoepten we er nog maar een klein steeltje bij.
En nu maar wachten en ondertussen een beetje lol maken.
Gelukkig waren er ook een paar andere vrienden bij die nuchter waren, zodat we niet steeds met z'n drieën aan het afwachten of iemand al wat merkte van de paddo's.
Op een gegeven moment begon 'N' wat woorden te brullen:
"Jongeeeee, jongeeeee, jongeeeee, JONGEEEEE, JONGEEEEE, JONGEEEEE, WRAAAAAH, WRAAAAAH, WRAAAAAH...!"
Het brullen hield niet meer op.
Hij ging in een hoekje zitten, tussen de kast en de bank.
Als iemand hem wilde aanraken of een foto van hem wilde maken zette hij zijn duivelse ogen op en begon te brullen.
Het klinkt raar, maar vanaf dat moment was hij helemaal zichzelf niet meer.
Hij leek net een monster die rustig in zijn grot wilde blijven.
De enige waar hij niet tegen brulde was ik.
Ik ging naast hem zitten, wat hij eerst niet zo'n goed idee vond omdat ik toch een soort indringer in zijn grot was.
Uiteindelijk had hij er vrede mee.
We zaten boven op een soort stang, waarmee je je spieren kan trainen.
Ik trapte het aan de kant, omdat het niet lekker zat.
Een minuutje later kregen we allebei een rotgevoel en kwamen tot de conclusie dat we de stang terug moesten hebben.
Het hoorde bij ons.
Er stond achter ons een elektrisch kacheltje, waar we tegenaan sloegen om anderen weg te jagen als ze foto's van ons wilden maken of als ze het licht aan wilden doen.
Het licht moest uitblijven.
We hadden het prima naar ons zin in onze grot. (grot = op de grond tussen een bank en een kast, bovenop een 'spiertrainstang', met onze rug tegen een elektrisch kacheltje.)
Alles was rustig, totdat ik naar buiten ging en naar de bomen aan de overkant van de weg keek.
Verschrikt rende ik naar naar binnen om 'N' te roepen.
"HE! KOM SNEL NAAR BUITEN! KOM SNEL KIJKEN!!"
'N' antwoordde: "Wat is er dan!?", waarop ik zei: "DE BOMEN LACHEN ONS UIT!"
We gleden allebei van de trap af naar beneden en gingen buiten naar de bomen kijken...
We zagen allebei dat de bomen naar ons aan het lachen waren en gingen toen snel weer naar de rest, die boven zat.
Treurwilg.
Eenmaal boven begon ik te vertellen over de volgende dag dat ik moest voetballen:
"Kijk jongens, We gaan morgen winnen. En weet je waarom? Ik ben een grote treurwilg, dus ik ga op het middenveld staan morgen. De tegenstander durft nooit langs mij te lopen.
En als er nou een paar medespelers links en rechts van mij gaan staan, komt de tegenstander er nooit langs en winnen we!"
Dit was mijn eerste vage verhaal sinds de paddo's begonnen te werken.
Ik ging naar beneden om even te... Tja, ik wist eigenlijk niet wat ik ging doen.
Toen ik weer boven kwam zag ik dat iemand een Heineken-bierdopje tegen 'N' aangooide.
Ik raakte zowat overstuur en wilde diezelfde dop koste wat 't kost vinden.
Iemand gaf me toen een Heineken-dopje, maar ik had het gevoel dat het niet diezelfde dop was als waar mee gegooid was en bleef minutenlang zoeken tot ik het juiste dopje te pakken had.
Die heb ik toen de hele avond bij me gehouden. Alsof het iets dierbaars was...
'M', de ander die de paddestoelen had gegeten zat de hele tijd op z'n stoel een beetje te lachen en zich druk te maken dat niemand naar hem wilde luisteren terwijl hij in wezen ook helemaal niks te melden had.
Buiten.
Ineens wilden we alle drie heel graag naar buiten.
Ik liep niet van de trap af, nee ik gleed van de trap af. Vond ik fijner.
Toen brak er ineens een stuk van een traptrede af.
Er viel een spijkertje naar beneden.
Ik rende er achteraan omdat ik dat spijkertje MOEST hebben.
Toen ik hem niet kon vinden voelde ik me alsof ik een vriend kwijt was...
We hebben een paar uur in het donker door lege straten gelopen.
Af en toe rende ik een straat in omdat ik dacht dat er mensen waren en begon te schreeuwen om ze weg te jagen.
Natuurlijk was er helemaal niemand.
Tijdens het lopen had ik mijn capuchon op, maar ik dacht dat er een grote paddestoelhoed op mijn hoofd zat.
Overal waar ik was, had ik het gevoel dat er overal bomen dicht om me heen waren, wat helemaal niet zo was.
Zorgen en gedachten.
We gingen op een bankje zitten.
Ineens begon ik me om niks zorgen te maken over thuis, m'n ouders enzo.
Ik voelde me even klote. Ik zat maar te piekeren waarom ik me eigenlijk zo'n zorgen maakte, maar het lukte niet om erachter te komen.
Toen riep ik een vriend, (die wel nuchter was) om met hem te praten over m'n probleem; dat ik me zorgen maakte over m'n ouders.
Ik legde hem uit hoe mijn gedachten en beelden in mijn hoofd er op dat moment uitzagen:
"De binnenkant van mijn hoofd is een grote,donkere cirkel, met aan de onderkant van de cirkel een bos.
Dat bos ben ik.
Boven dat bos is er een blauwe pijl. Dat is een weg. De weg naar mijn ouders.
Boven die weg zijn mijn ouders. Thuis, op de bank wat aan het drinken."
"Maar waar maak je je dan zo'n zorgen over?" zei die vriend.
"Weet ik niet." zei ik. "Dus er is eigenlijk helemaal niks aan de hand met mijn ouders?"
"Nee man! Er is niks aan de hand! Je bent gewoon paranoia aan het doen." zei hij.
"Mmm, oke, laat dan maar..." zei ik."
We waren aan het wachten op een vriend, die nog moest terugkomen van z'n werk en later ook paddo's zou gaan eten.
Ik noem hem in dit report: 'J'.
"Waar is 'J'?" riep ik ineens.
"Die komt zo." zei een vriend tegen me.
"Oh oke... Maar zullen we dan nu weggaan?"
"Waar naar toe"?
"Naar het bos! Kom we gaan nu oke?
"Waarom?"
"Omdat het moet... Huh, maar waar is 'J' dan!?"
"Die komt zo!"
"Oh oke... maar jongens, we gaan nu, oke?"
"Nee, we wachten op 'J'."
"Waar is hij dan?"
"Hij heeft net gewerkt en is over 5 minuten hier."
"Oh oke... Maar waarom gaan we nu niet?"
"Omdat we wachten op 'J'."
"Oh oke..."
Zo ging het zo'n half uur door, tot die 'J' eindelijk bij ons was gekomen.
We gingen niet naar het bos maar naar de kroeg.
Heel anders dan van tevoren het idee was.
Eenmaal daar aangekomen, had ik het gevoel alsof alle mensen beelden waren en zag ik een paar precies dezelfde mensen; Bijna iedereen had hetzelfde hoofd.
Paranoia.
Ineens kwam 'N' naar me toe en zei: "HE, WE MOETEN HIER WEG, ZE WILLEN ONS PAKKEN!"
"Nee jonge, doe rustig, ga zitten en blijf hier."
"Ja is goed..." zei hij.
Ineens was hij verdwenen.
Ik was op dat moment al iets minder aan het trippen, dus ik ging hem zoeken.
Binnen in de kroeg was hij nergens te bekennen, dus ik ging naar buiten om hem te bellen.
Ik vroeg hem waar hij was. Hij zei dat hij al in bed lag. Ik vroeg hem hoe hij in vredesnaam ineens thuis was gekomen, maar dat wist hij zelf ook niet. Ik wenste hem welterusten, hing op en ging terug de kroeg in.
Ineens kwam iemand bij me zitten.
Hij vertelde dat hij "N" naar huis had gebracht omdat hij helemaal para was geworden.
Hij rende weg voor elke auto, omdat ie dacht dat hij door van alles werd aangevallen.
Ook vertelde hij dat 'N' ineens wegrende, toen ik hem aan het bellen was, omdat hij dacht dat hij werd gebeld door slechte mensen...
Uitspacen.
Een uurtje later was ik toch wel flink uitgespaced en ging in naar huis.
Eenmaal in bed, sloot ik m'n ogen en zag allemaal ronddraaiende CD's, stieren met speren in hun rug, dode toreadors en zwevende luchtkastelen, die gemaakt waren van kleine paddestoeletjes...
Even later viel ik in slaap en was mijn trip echt geëindigd.
Extra.
Ik had het trippen op paddo's echt heel anders verwacht.
Dat komt vooral doordat ik veel andere tripreports heb gelezen.
Ik dacht dat ik me gewoon vrij nuchter zou voelen, maar als ik bijvoorbeeld naar een muur keek, die ineens begon te vervormen o.i.d. Visuals dus.
Nou, echte visuals heb ik niet gehad, maar toen ik tripte en aan mezelf dacht, zag ik mezelf voor me als een gast met hangende kleren, een paddenstoel op m'n hoofd als hoed, met daar mijn capuchon bovenop.
En als laatste dacht ik dat er overal om me heen bomen waren; in mijn hoofd, achter mij rug en boven me.
Die zag ik niet, maar had alleen het gevoel dat dat zo was.
Het was al met al dus heel anders dan ik had verwacht, maar het was toch een erg bijzondere ervaring.
Als ik aan de trip terugdenk heb ik het gevoel dat ik beelden voor me zie van een onthouden droom...
Cheers
