Katsujinken
Experimenterende gebruiker
Deelnemers:
3 trippers en 1 sitter (ik)
Dosis:
2 porties Equadoriaanse en 2 porties Colombiaanse paddo's voor de trippers, een gram A Haze wiet voor mij.
Locatie:
De duinen ten noorden van Noordwijk aan Zee
De groep bestond uit een vier dertigers die elkaar kennen uit de IT. In de laatste jaren hebben we veel samen gewerkt en een paar keer samen getript en ik besloot dat we het staartje van de zomer maar eens moesten benutten om de duinen van Noordwijk te verkennen.
We verzamelden 's middags rond 2 uur bij mij thuis in Noordwijk. Daar werden alvast 1 portie Equadoriaanse en 1 portie Colombiaanse in de blender gegooid met wat yoghurt. Dat werd daarna verdeeld over 3 flesjes waar elke tripper er eentje van kreeg maar nog niet opdronk. Rond kwart voor 4 gingen we richting de duinen lopen. Het was lekker weer; droog, 22 graden en veel wind. Na een minuut of tien waren we halverwege en werden de flesjes tevoorschijn getrokken. Al lopend werden de eerste slokken genomen.
Via een bospaadje kwamen we dan eindelijk de duinen in. Een grote zandvlakte was ons pad naar de grootste heuvel in de omgeving. Eenmaal bovenaan die heuvel aangekomen werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht over de duinen met de zee in de verte nog net zichtbaar. Het woei behoorlijk maar dat was niet onprettig. De trippers begonnen opmerkingen te maken over dat het toch wel behoorlijk aan het inslaan was en hoe mooi de duinen wel niet waren en de sfeer werd erg vrolijk. Ik zocht achter de heuvel een plekje in de luwte waar ik m'n pijpje kon roken. Een paar minuten later kon ik vrolijk meelachen met de trippers want de wiet deed goed z'n werk.
Het werd al gauw duidelijk dat de trippers voorlopig niet van plan waren om verder te lopen. Ze vouwden aan de zee zijde van de heuvel een deken uit en gingen liggen. In de verte op het strand gingen van die enorme vliegers heen en weer in de harde wind. Er kwamen zelfs twee paragliders voorbij. Ondertussen lagen we daar met z'n allen vrolijk te trippen. Ik ook, want de wiet was sterk en ik werd helemaal meegezogen in hun wereld en was heerlijk de weg kwijt. De trippers besloten om de overgebleven twee porties te gaan consumeren.
Ik had wel een klein beetje last van wiet-paranoia. Constant maakte ik me een beetje zorgen om die mensen die af en toe voorbij kwamen, of die auto van staatsbosbeheer die ik in de verte zag rijden. Maar het was vooral gewoon heel erg chill en ik zat constant in die "wiet-achtbaan" waarbij je het gevoel hebt dat je voorover valt. Ook waren de effecten behoorlijk visueel waarbij de hele omgeving bestond uit platte lagen die achter elkaar stonden als een soort kijkdoos.
Het plan werd geopperd om verder te gaan richting het strand en zoals dat gaat met trippers wordt dat plan eerst verafschuwd (wat? opstaan?) daarna geaccepteerd (gingen we nou nog naar het strand?) en daarna uitgevoerd (kom, we gaan naar het strand!) Dit uiteraard in een proces wat ongeveer een uur duurt. We stonden op, pakten onze spullen in en liepen richting het strand.
Lopend naar het strand over een smal voetgangerspaadje zag ik even verderop tussen de bosjes door een kruising met een druk fietspad. Daar kwam een constante stroom families en wielrenners voorbij en ik besloot dat de trippers zich daar even op moesten voorbereiden. Een voorbereidende joint werd aangestoken en we stapten de bosjes uit het fietspad op dat uiteraard compleet verlaten was.
Met de joint vervolgden wij ons pad richting het strand dat door een klein stukje bewoond Noordwijk leidde. Onderweg kwamen we nog wat mensen tegen maar ik was de paranoia allang voorbij en toen we aangesproken werden sprak ik zelfverzekerd terug. Eenmaal aangekomen op het strand konden we onze lol op: recht voor ons was een paraglider aan 't oefenen met z'n parachute. Het was fascinerend om die man in de harde wind te zien worstelen. Toen de zon eenmaal onder was besloten we wat te gaan eten bij een restaurantje op de boulevard om het einde van de trip te bezegelen met een stevige maaltijd.
Al met al was dit een van de meest geslaagde trips die ik heb begeleid. De sfeer was van voor tot achter 100% goed en iedereen had het enorm naar z'n zin. De trippers werden getrakteerd op fantastische visuals in de duinen en tussen de voorbij vliegende wolken. Ikzelf had aan een paar pijpjes wiet genoeg om de hele middag en avond knetter high te zijn. Ik verklaar deze wiet dan ook zonder problemen tot de lekkerste die ik ooit heb gerookt. Een bron van constante verbazing tijdens de trip was het idee dat er mensen zijn die dit zouden willen verbieden. Dit zou niet verboden moeten worden, dit zou verplicht moeten worden
3 trippers en 1 sitter (ik)
Dosis:
2 porties Equadoriaanse en 2 porties Colombiaanse paddo's voor de trippers, een gram A Haze wiet voor mij.
Locatie:
De duinen ten noorden van Noordwijk aan Zee
De groep bestond uit een vier dertigers die elkaar kennen uit de IT. In de laatste jaren hebben we veel samen gewerkt en een paar keer samen getript en ik besloot dat we het staartje van de zomer maar eens moesten benutten om de duinen van Noordwijk te verkennen.
We verzamelden 's middags rond 2 uur bij mij thuis in Noordwijk. Daar werden alvast 1 portie Equadoriaanse en 1 portie Colombiaanse in de blender gegooid met wat yoghurt. Dat werd daarna verdeeld over 3 flesjes waar elke tripper er eentje van kreeg maar nog niet opdronk. Rond kwart voor 4 gingen we richting de duinen lopen. Het was lekker weer; droog, 22 graden en veel wind. Na een minuut of tien waren we halverwege en werden de flesjes tevoorschijn getrokken. Al lopend werden de eerste slokken genomen.
Via een bospaadje kwamen we dan eindelijk de duinen in. Een grote zandvlakte was ons pad naar de grootste heuvel in de omgeving. Eenmaal bovenaan die heuvel aangekomen werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht over de duinen met de zee in de verte nog net zichtbaar. Het woei behoorlijk maar dat was niet onprettig. De trippers begonnen opmerkingen te maken over dat het toch wel behoorlijk aan het inslaan was en hoe mooi de duinen wel niet waren en de sfeer werd erg vrolijk. Ik zocht achter de heuvel een plekje in de luwte waar ik m'n pijpje kon roken. Een paar minuten later kon ik vrolijk meelachen met de trippers want de wiet deed goed z'n werk.
Het werd al gauw duidelijk dat de trippers voorlopig niet van plan waren om verder te lopen. Ze vouwden aan de zee zijde van de heuvel een deken uit en gingen liggen. In de verte op het strand gingen van die enorme vliegers heen en weer in de harde wind. Er kwamen zelfs twee paragliders voorbij. Ondertussen lagen we daar met z'n allen vrolijk te trippen. Ik ook, want de wiet was sterk en ik werd helemaal meegezogen in hun wereld en was heerlijk de weg kwijt. De trippers besloten om de overgebleven twee porties te gaan consumeren.
Ik had wel een klein beetje last van wiet-paranoia. Constant maakte ik me een beetje zorgen om die mensen die af en toe voorbij kwamen, of die auto van staatsbosbeheer die ik in de verte zag rijden. Maar het was vooral gewoon heel erg chill en ik zat constant in die "wiet-achtbaan" waarbij je het gevoel hebt dat je voorover valt. Ook waren de effecten behoorlijk visueel waarbij de hele omgeving bestond uit platte lagen die achter elkaar stonden als een soort kijkdoos.
Het plan werd geopperd om verder te gaan richting het strand en zoals dat gaat met trippers wordt dat plan eerst verafschuwd (wat? opstaan?) daarna geaccepteerd (gingen we nou nog naar het strand?) en daarna uitgevoerd (kom, we gaan naar het strand!) Dit uiteraard in een proces wat ongeveer een uur duurt. We stonden op, pakten onze spullen in en liepen richting het strand.
Lopend naar het strand over een smal voetgangerspaadje zag ik even verderop tussen de bosjes door een kruising met een druk fietspad. Daar kwam een constante stroom families en wielrenners voorbij en ik besloot dat de trippers zich daar even op moesten voorbereiden. Een voorbereidende joint werd aangestoken en we stapten de bosjes uit het fietspad op dat uiteraard compleet verlaten was.
Met de joint vervolgden wij ons pad richting het strand dat door een klein stukje bewoond Noordwijk leidde. Onderweg kwamen we nog wat mensen tegen maar ik was de paranoia allang voorbij en toen we aangesproken werden sprak ik zelfverzekerd terug. Eenmaal aangekomen op het strand konden we onze lol op: recht voor ons was een paraglider aan 't oefenen met z'n parachute. Het was fascinerend om die man in de harde wind te zien worstelen. Toen de zon eenmaal onder was besloten we wat te gaan eten bij een restaurantje op de boulevard om het einde van de trip te bezegelen met een stevige maaltijd.
Al met al was dit een van de meest geslaagde trips die ik heb begeleid. De sfeer was van voor tot achter 100% goed en iedereen had het enorm naar z'n zin. De trippers werden getrakteerd op fantastische visuals in de duinen en tussen de voorbij vliegende wolken. Ikzelf had aan een paar pijpjes wiet genoeg om de hele middag en avond knetter high te zijn. Ik verklaar deze wiet dan ook zonder problemen tot de lekkerste die ik ooit heb gerookt. Een bron van constante verbazing tijdens de trip was het idee dat er mensen zijn die dit zouden willen verbieden. Dit zou niet verboden moeten worden, dit zou verplicht moeten worden
