Do we choose our thoughts?
- Onderwerp starter Deadwing
- Startdatum
Neo-Shulginist
Badass junkie
Ja en nee
Deadwing
Wijs gebruiker
Ok, maar waarom die nee..
?
Пусто
Bewuste gebruiker
Je kunt bewust kiezen waar je je op focust, maar veel gedachten ontstaan automatisch en onvrijwillig, ze komen gewoon op zonder dat je er bewust voor kiest.Ok, maar waarom die nee..
Neo-Shulginist
Badass junkie
Omdat je er maar voor een klein deel controle over hebt.Ok, maar waarom die nee..
Deadwing
Wijs gebruiker
Volgens mij gaat het ook helemaal niet over controle.
Gedachten komen en gaan willekeurig meestal. Dat is een feit. Maar iemand die mediteert en het hele proces van denken alleen maar waarneemt heeft volgens mij wel degelijk wat wij controle noemen over wat hij denkt. Simpelweg omdat hij alleen probeert waar te nemen en niets te beïnvloeden.
Het denken stopt soms ook in een diepere staat van bewustzijn bij meditatie. Dit heb ik zelf een paar keer meegemaakt.
_shikantaza
Badass junkie
Na een jaar mediteren ervaar ik wel een soort afstand tot mijn gedachten. Alsof ik er (een deel van de tijd) naar kan kijken als toeschouwer. Maar controle over gedachten... nee, voor een klein deel misschien als ik een doelgericht iets doe, maar verder komen de raarste dingen voorbij
.
Ik geloof dat we onze gedachten niet uitkiezen en dat de "kiezer" 1 van de gedachten zelf is.
11 seconden(!!!) voordat je een "beslissing" maakt, is deze in het onderbewuste al gemaakt. Wat zegt dat dus over vrije wil?
Check:
Persoonlijk geloof ik dat we maar 1 keuze/vrije wil hebben: ben ik nu in dit moment bewust dat ik bewust ben? Of niet. Zo ja, brengt dat meer bewustzijn in gedachte processen, maar alsnog kies je je gedachten niet uit. Waaruit? Een multiple choice lijst? Zelfs dan kies je al die opties niet uit. Die verschijnen in je (bewustzijn), zonder keuze. Vervolgens is de keuze al voor je gemaakt en verschijnt er vervolgens een gedachte: "ik heb dit gekozen". Die gedachte is de "kiezer", maar: dat is ook slechts een gedachte die in je (bewustzijn) verschijnt.
Imo.
11 seconden(!!!) voordat je een "beslissing" maakt, is deze in het onderbewuste al gemaakt. Wat zegt dat dus over vrije wil?
Check:
Persoonlijk geloof ik dat we maar 1 keuze/vrije wil hebben: ben ik nu in dit moment bewust dat ik bewust ben? Of niet. Zo ja, brengt dat meer bewustzijn in gedachte processen, maar alsnog kies je je gedachten niet uit. Waaruit? Een multiple choice lijst? Zelfs dan kies je al die opties niet uit. Die verschijnen in je (bewustzijn), zonder keuze. Vervolgens is de keuze al voor je gemaakt en verschijnt er vervolgens een gedachte: "ik heb dit gekozen". Die gedachte is de "kiezer", maar: dat is ook slechts een gedachte die in je (bewustzijn) verschijnt.
Imo.
De studie laat zien dat sommige keuzes onbewust beginnen, maar dat betekent niet dat vrije wil er niet is. Bewustzijn kan nog steeds ingrijpen en keuzes bijsturen. En vrije wil gaat vaak over ingewikkelde, reflectieve beslissingen, niet alleen simpele automatische reacties.
Maar ís dat echt zo, of is er de illusie van controle/sturing?
Want welke controle heb je als 11 seconden voordat je iets "beslist", dit al te voorspellen is?
Vóelt het niet eerder als de controle hebben?
Mijn eigen opvatting en ervaring:
In de kern weet "mijn" bewustzijn helemaal niks. De "lens" staat helemaal wagenwijd open waardoor alles tegelijk gekend wordt, maar daardoor ook niks kenbaar wordt. Pas wanneer bewustzijn zich vernauwd (tot een gedachte, gevoel, perceptie) kent het deze dingen. Maar het bewustzijn dat er naar kijkt (jezelf) kiest niks uit. Er is alleen een stroom van vorm, kleur, concepten, waarvan sommige zeggen: ik koos dát.
Imo.
Je raakt hier een fundamenteel mysterie van bewustzijn en vrije wil aan. Misschien is wat wij ervaren als ‘controle’ inderdaad een illusie van het bewustzijn dat zich vernauwt en zich focust op een enkele gedachte of actie. Toch is het juist dit vernauwen dat ruimte schept voor herkenning en keuze. In die scherpe focus ontstaat het besef van ‘ik kies’, ook al ligt de oorsprong van die keuze deels buiten het directe bewustzijn. Vrije wil zou dus kunnen bestaan als het vermogen van dat bewustzijn om zich te verdiepen, te reflecteren en daarmee een pad te kiezen binnen het grote veld dat het onderbewuste aanreikt.
Ja, er is een "deel" van bewustzijn dat zich vernauwd (je focus zou je kunnen zeggen) en tegelijk een deel dat wijd open blijft (imo: onze kern van puur open bewustzijn, onze essentie)
Ik heb jaren en jaren gezocht naar die "kiezer". Ik heb "hem" nooit gevonden. Alleen maar gedachten die claimen die kiezer te zijn. Er is nergens een "ik" te vinden, behalve wellicht dat compleet open bewustzijn. Maar dat kent niets, behalve zichzelf als de complete openheid. Het kent pas dingen als het zichzelf (schijnbaar) vernauwd middels gedachten en dergelijke.
Wellicht geen onomstotelijk bewijs dat de kiezer niet bestaat. Maar ik zie ook geen bewijs dat de kiezer (of: de doener) wél bestaat. Enkel gedachten die achteraf dingen claimen. Waarom gaan we er vanuit dat deze bestaat, als deze nog niet gevonden is(?)
Je beschrijving van bewustzijn als iets dat zich kan vernauwen tot een gefocuste ‘lens’, terwijl er tegelijkertijd een wijd open kern is van puur bewustzijn zonder ‘ik’, raakt aan een eeuwenoud filosofisch vraagstuk: de aard van het zelf en de vrije wil. Het idee dat de ‘kiezer’ de autonome beslisser — een illusie zou zijn, is een overtuiging die je ook terugvindt in diverse oosterse filosofieën, maar ook in moderne neurowetenschappelijke en filosofische discusies.
Wat ik fascinerend vind aan jouw perspectief, is dat het de ervaring onderstreept dat wat wij als ‘ik’ ervaren niet een stabiele, onafhankelijke entiteit is, maar veeleer een tijdelijk fenomeen dat ontstaat uit het vernauwen van het pure bewustzijn in specifieke gedachten en gevoelens. Dit ‘ik’ fungeert als een soort narratief centrum van ervaring, maar als je dieper graaft, is er inderdaad geen vaste ‘doener’ te vinden — alleen processen, waarnemingen en gedachten die zich in het bewustzijn ontvouwen.
Toch roept deze zienswijze enkele uitdagende vragen op over de implicaties voor verantwoordelijkheid en vrije wil. Als het ‘ik’ geen autonome beslisser is, hoe verhouden we ons dan tot het concept van keuze? Is het niet mogelijk dat vrije wil niet een absoluut, onafhankelijk vermogen is, maar eerder een emergente eigenschap van het bewustzijn dat zich in zekere mate kan richten en sturen? Het onbewuste kan zeker beslissingen initiëren, maar het bewustzijn kan reflecteren, afwegen, en — al dan niet met vertraging — ingrijpen of bijsturen. Misschien is vrije wil meer een proces van co-creatie tussen het bewuste en onbewuste dan een daad van een onafhankelijk ‘ik’.
Ook de waarneming van tijd speelt hierbij een cruciale rol. Het feit dat een beslissing onbewust al ‘vaststaat’ voor dat het bewust wordt, betekent nog niet per se dat er geen ruimte is voor bewustzijn om betekenis toe te voegen, context te verschaffen of de actie te legitimeren of te ondermijnen. Het bewustzijn functioneert dan als een soort redactieproces dat ons in staat stelt verantwoordelijkheid te nemen, ondanks dat het oorspronkelijke ‘initiatief’ onbewust begon.
Ten slotte kunnen we ons afvragen of het zoeken naar een ‘kiezer’ niet een neiging is van het denken om een houvast te vinden in de chaos van ervaring. Misschien is het onmogelijke ‘ik’ dat we zoeken juist een uitnodiging om onze ervaring te overstijgen en de paradox van bewustzijn te omarmen: dat we tegelijk niets zijn en alles kunnen zijn, dat de ‘vrije wil’ een dans is tussen noodzaak en spontaniteit, tussen determinisme en creatie.
In dat licht opent jouw perspectief niet alleen de deur naar een diepere zelfkennis, maar ook naar een rijker begrip van wat het betekent om mens te zijn — een wezen dat zowel gevangen is in processen die het niet volledig beheerst, als vrij genoeg om zich bewust te worden van die processen en ze te bevragen.
Wat ik fascinerend vind aan jouw perspectief, is dat het de ervaring onderstreept dat wat wij als ‘ik’ ervaren niet een stabiele, onafhankelijke entiteit is, maar veeleer een tijdelijk fenomeen dat ontstaat uit het vernauwen van het pure bewustzijn in specifieke gedachten en gevoelens. Dit ‘ik’ fungeert als een soort narratief centrum van ervaring, maar als je dieper graaft, is er inderdaad geen vaste ‘doener’ te vinden — alleen processen, waarnemingen en gedachten die zich in het bewustzijn ontvouwen.
Toch roept deze zienswijze enkele uitdagende vragen op over de implicaties voor verantwoordelijkheid en vrije wil. Als het ‘ik’ geen autonome beslisser is, hoe verhouden we ons dan tot het concept van keuze? Is het niet mogelijk dat vrije wil niet een absoluut, onafhankelijk vermogen is, maar eerder een emergente eigenschap van het bewustzijn dat zich in zekere mate kan richten en sturen? Het onbewuste kan zeker beslissingen initiëren, maar het bewustzijn kan reflecteren, afwegen, en — al dan niet met vertraging — ingrijpen of bijsturen. Misschien is vrije wil meer een proces van co-creatie tussen het bewuste en onbewuste dan een daad van een onafhankelijk ‘ik’.
Ook de waarneming van tijd speelt hierbij een cruciale rol. Het feit dat een beslissing onbewust al ‘vaststaat’ voor dat het bewust wordt, betekent nog niet per se dat er geen ruimte is voor bewustzijn om betekenis toe te voegen, context te verschaffen of de actie te legitimeren of te ondermijnen. Het bewustzijn functioneert dan als een soort redactieproces dat ons in staat stelt verantwoordelijkheid te nemen, ondanks dat het oorspronkelijke ‘initiatief’ onbewust begon.
Ten slotte kunnen we ons afvragen of het zoeken naar een ‘kiezer’ niet een neiging is van het denken om een houvast te vinden in de chaos van ervaring. Misschien is het onmogelijke ‘ik’ dat we zoeken juist een uitnodiging om onze ervaring te overstijgen en de paradox van bewustzijn te omarmen: dat we tegelijk niets zijn en alles kunnen zijn, dat de ‘vrije wil’ een dans is tussen noodzaak en spontaniteit, tussen determinisme en creatie.
In dat licht opent jouw perspectief niet alleen de deur naar een diepere zelfkennis, maar ook naar een rijker begrip van wat het betekent om mens te zijn — een wezen dat zowel gevangen is in processen die het niet volledig beheerst, als vrij genoeg om zich bewust te worden van die processen en ze te bevragen.
Shinyzappy
Bewuste gebruiker
dit verklaart dus ook emotie en gedachtens wanneer je bepaalde muziek luistert lijkt mij? Of gaat dit nog veel dieper?
geluid(muziek) is een ook een prikkel
Proxima
Badass junkie
Wat ik altijd een mooie vond:
Je hebt misschien geen vrije wil in de zin dat je geen controle hebt over je eerste, reflexmatige (pre-rationele) reactie, maar je hebt wel de rationele vrijheid om bewust te kiezen hoe je daarop verder gaat reageren.
Je kunt je dus de pleuris schrikken, iets waar je totaal geen controle over hebt, om daarna te beseffen dat het maar een vogel was die vlak langs je vloog, en dat het nog een roodborstje was ook.
Je hebt misschien geen vrije wil in de zin dat je geen controle hebt over je eerste, reflexmatige (pre-rationele) reactie, maar je hebt wel de rationele vrijheid om bewust te kiezen hoe je daarop verder gaat reageren.
Je kunt je dus de pleuris schrikken, iets waar je totaal geen controle over hebt, om daarna te beseffen dat het maar een vogel was die vlak langs je vloog, en dat het nog een roodborstje was ook.
Ja, klopt helemaal. Muziek is een prikkel die direct emoties en gedachten kan oproepen. En het gaat inderdaad dieper: onze herinneringen, overtuigingen en onbewuste patronen bepalen hoe deze prikkels worden ervaren. Zo activeert muziek lagen van het onderbewuste, waardoor een nummer je recht kan raken.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Goed punt. Dat is wat ik bedoel inderdaad. Gedachten komen min of meer willekeurig op. Het gebeurt maar zelden dat je actief gedachten aan het genereren bent. Je bent meer een soort passieve toeschouwer van al die ideeën die voorbij komen. Bij meditatie probeer je vaak ook contact te maken met dat diepere gedeelte in jezelf dat slechts waarneemt.
Tegelijkertijd heb je -door je keuzes- toch ook wel weer indirect controle over je gedachten. Zo kun je dankzij meditatie inderdaad ervaren dat de geest kalmeert en je ineens veel minder, of veel positievere, gedachten hebt.
Op dezelfde manier kun je ook enigszins sturen op de inhoud van je gedachten. Binnen het boeddhisme noemen ze dat metta: liefdevolle aandacht voor alles wat is. Zo'n houding kun je aannemen, en daarmee kun je actief positieve gedachten koesteren. Dat heeft dan weer zijn uitwerking op je humeur, op je gedrag, en ook weer op hoe andere mensen op jou reageren.
Metta - Wikipedia
Neo-Shulginist
Badass junkie
Volgens mij is het mogelijk om vanuit de kern van open bewustzijn te kiezen. Dan is het alleen nodig om keuzes te maken zonder daarover te denken, want dat deel ben ik met je eens - dat de gedachten slechts een schil om je diepere ik heen zijn. Wat mij betreft zit de oplossing voor het kiezen zonder te denken in het intuïtief weten. Dat is een bewustzijnsstaat die je bijvoorbeeld bereikt als je in 'flow' bent. Je kunt het soms bereiken als je staat te dansen op een feestje - zonder na te denken over welke lichaamsdelen je moet bewegen of hoe dat eruit ziet. Maar je kunt ook een in flow raken tijdens een gesprek met iemand anders, waarbij je intuïtief luistert en daar direct op reageert zonder stil te staan bij wat een strategische reactie zou zijn.
Ja zo kun je het ook zien.
Wellicht: geen vrije wil voor de afzonderlijke ik (want die bestaat alleen in/als gedachten en heeft dus geen echt bestaan)
Maar vrije wil voor het geheel. (Alleen is dit meer een flow, intuïtief, zoals je zegt)
Eigenlijk: Not my will, but thy will be done.
_shikantaza
Badass junkie
In actieve verslaving voelde dat wel zo. Mijn rationele brein hield me voor dat ik het ECHT niet ging doen, maar ergens zat ook al
wel het gevoel dat ik wist dat het er wel weer van zou komen.
Ja herkenbaar.
Maar eerlijk gezegd voor mij: vaak ook in het normale dagelijkse leven. Het is nogal een overtuigende illusie, deze wereld en vrije wil. Op zijn zachtst gezegd.
Ik denk ook dat wij allemaal zúlke goede acteurs zijn dat we onze eigen rollen gaan geloven. Het werkt heel raar allemaal.
Tegelijkertijd: misschien is dit allemaal precies nodig om de (illusie van de) wereld in leven te houden.Ik blijf even hangen op wat je zei: dat het ‘ik’ eigenlijk niet echt bestaat dat het alleen een gedachte is en dat er dus ook geen vrije wil is voor dat ‘ik’. Maar vervolgens geef je aan dat er misschien wél een soort vrije wil is voor “het geheel”, iets dat intuïtief stroomt of via flow tot uiting komt.
En dan vraag ik me af: als dat ‘ik’ niet werkelijk bestaat, wie of wat ervaart dan die wil van het geheel?
Is er dan nog iets of iemand die voelt, kiest of zich bewust is van wat er gebeurt? Of is het uiteindelijk gewoon een soort beweging zónder ervarende?
Dat is waar ik even mee blijf zitten.
Dat wat bewust is.
Wat betreft bewust zijn: Jij toch?
Je kunt jezelf de vraag stellen: "ben ik bewust?"
Wat is daarop het antwoord? En hoe kom je tot het antwoord? Via beredeneren, of simpelweg vanuit weten? Is er enige twijfel in het antwoord?
Je gedachten gaan er misschien vervolgens mee aan de haal, maar wat is vanuit intuïtie, vanuit simpelweg weten het eerste antwoord?
Je zegt: “dat wat bewust is” maar daarmee geef je eigenlijk geen antwoord, je herhaalt alleen het mysterie.
Mijn vraag was niet óf er bewustzijn is. Natuurlijk is dat er, anders kon ik de vraag niet stellen.
Mijn vraag is: wat is het dan dat bewust is, als het ‘ik’ niet echt bestaat?
Als er geen afzonderlijk subject is, wie of wat ervaart dan iets?
Is bewustzijn dan gewoon een soort leeg gewaarzijn zonder beleving?
Of is er werkelijk iets dat voelt?
Want dat is voor mij de kern: niet dát er bewustzijn is, maar of er een binnenkant is iets dat echt erváárt.
Mijn vraag was niet óf er bewustzijn is. Natuurlijk is dat er, anders kon ik de vraag niet stellen.
Mijn vraag is: wat is het dan dat bewust is, als het ‘ik’ niet echt bestaat?
Als er geen afzonderlijk subject is, wie of wat ervaart dan iets?
Is bewustzijn dan gewoon een soort leeg gewaarzijn zonder beleving?
Of is er werkelijk iets dat voelt?
Want dat is voor mij de kern: niet dát er bewustzijn is, maar of er een binnenkant is iets dat echt erváárt.
Je moet de vraag aan jezelf stellen.
De ik is een illusie, maar zelfs een illusie heeft een grond van waarheid.
Denk aan een Fata Morgana van een oase in de woestijn:
De oase is een illusie. Maar de illusie is gemaakt van werkelijk spul (relatief gezien): het zand, de warme lucht.
Zo is er ook een realiteit aan de 'ik'. Er mag dan geen echte afzonderlijke entiteit zijn (zoals gedachten de 'ik' schetst) maar er is een bepaalde onderliggende realiteit waarvan de ik(-gedachten) gemaakt zijn.
Maar wederom: dit zijn vragen die je aan jezelf stelt. Bewustzijn moet de herkenning/realisatie hebben: IK ben het die bewust is.
Het is niet moeilijk. Eerder te makkelijk. Te makkelijk om er overheen te zien. Wie ziet al deze kleuren, vormen, gedachten en gevoelens? Jij toch? (Vanuit jouw en ieder ander's standpunt: Ik. Ik ziet het)
Je zegt dat het ‘ik’ een illusie is, maar ook dat “jij” bewust bent en “het ziet.”
Dan is mijn vraag simpel:
Wie is die jij, als het ik niet bestaat?
En als bewustzijn geen ik heeft
wie of wat voelt dan dat het er is?
Je noemt het intuïtief en eenvoudig. Maar dan vraag ik me af:
eenvoudig voor wie?
Vergeet mijn ervaring.
Is er iets dat bewust is, in jouw eigen ervaring?
Ik zou het niet een 'wie' noemen, maar een 'wat'. Misschien is het een 'ik' noemen te verwarrend, omdat we de 'ik' zo erg gekoppeld hebben aan het lichaam.
Vergeet anders dat woord 'ik'. Het is toch maar een beschrijving ervan.
Wat is het dat bewust is, wat is het dat daadwerkelijk weet/ziet in jouw eigen ervaring? Je kunt je aandacht (gericht op bijvoorbeeld de wereld/zintuigen of op gedachten) terugleiden naar zijn bron.
Also:
De wereld is een illusie, alleen Brahman (God, of het eeuwige als je het niet religieus getint wilt zien) is echt en Brahman ís de wereld.
Dus ondanks dat de wereld onecht is, is datgeen waarvan de wereld gemaakt is echt. Een illusie moet een basis van werkelijkheid hebben.
Zelf en wereld komen trouwens áltijd samen op. Verschijnt het ene, dan verschijnt het andere. En verdwijnt het ene, dan verdwijnt het andere.
Wat ik zelf denk? Dat is lastig precies te zeggen, maar ik voel me aangetrokken tot een soort synthese van verschillende perspectieven iets wat jij impliciet ook lijkt te doen.
Als ik kijk naar de kwantumfysica, lijkt daar een soortgelijke spanning te bestaan: de waarnemer is nooit los te koppelen van wat er waargenomen wordt. Zodra je kijkt, verandert wat je ziet. Dat roept voor mij een fundamentele vraag op: bestaat er wel zoiets als een objectieve buitenwereld, onafhankelijk van bewustzijn? Of is ‘de wereld’ alleen compleet in relatie tot dat wat het ervaart?
Tegelijkertijd merk ik dat we, als menselijke wezens, bijna onvermijdelijk in dualistische kaders denken: binnen/buiten, ik/niet-ik, ervarende/object. Misschien is dat gewoon hoe ons cognitief apparaat gestructureerd is — evolutionair gevormd tot domein-denkers. Het ‘ik’ als centrum van ervaring is dan geen solide kern, maar een soort knooppunt waarin allerlei indrukken samenkomen. Geen statisch iets, maar een voortdurende stroom waarin ‘ervaren’ en ‘ervaarder’ tegelijk ontstaan.
Dus wanneer je vraagt: “Wat denkt jij dat het is dat voelt?” dan denk ik: misschien ligt precies dáár de grens van wat denken kan. Misschien is het ‘voelen’ niet iets dat door een ‘iets’ gedaan wordt, maar is het gevoel zelf de kern. Geen ‘wie’ voelt, maar: er is voelen. Zoals in kwantummechanica geen deeltje ‘is’ totdat het gemeten wordt, zo is er misschien geen ‘ik’ die voelt — tot het gevoel zich aandient, en dan zeggen we achteraf: “ik voelde.”
Ik denk dus dat het idee van een losstaand subject uiteindelijk oplost in relatie. In beleving. In het subtiele punt waar ‘het ene’ en ‘het andere’ elkaar voortbrengen. Misschien is dát bewustzijn: geen entiteit, maar een voortdurende dans van verschijnen en verdwijnen — precies zoals je zei: verschijnt het ene, dan verschijnt het andere. Verdwijnt het ene, dan verdwijnt het andere.
Ik probeer je uit te nodigen in je eigen ervaring te kijken: wat in mij is bewust?
Het is niet zo mentaal. Denken is leuk, interessant, maar denken is dáár, voor je. Maar wat is het dat dat allemaal ziet? Het antwoord is niet eens belangrijk, maar de openheid van kijken.
Je zult denken (tijdelijk) moeten opgeven om dit te onderzoeken. Het is een trade-off: blijf ik denken (wat alsmaar door kan gaan maar nooit echt de voldoening zal brengen), óf: stop ik met de kennis die ik al heb, leg ik dat compleet opzij en begin ik vanaf daar te kijken naar wat hier nú is.
StraffeNeel
Badass junkie
Met lsd op is dat zelf kiezen een stuk lastiger is mijn ervaring 🥸
Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
MK-ULTRA
Bewuste gebruiker
That’s it
Neo-Shulginist
Badass junkie
Je kunt met meditatie de geest kalmeren zodat je minder (last van) gedachten hebt. Daarvoor hoef je alleen stil te zitten (in kleermakerszit, in seiza-houding, of op een stoel), en al je aandacht te richten op het gevoel van de ademhaling die langs de binnenkant van de neusvleugels strijkt. Telkens als je merkt dat je afgeleid raakt door gedachten, richt je weer de aandacht op de ademhaling die langs de binnenkant neusvleugels strijkt.
Als je dat een tijdje doet (10-20 minuten, of langer), dan zul je merken dat de geest kalmeert.
Je kunt dit soort dingen oefenen, waardoor je later ook gemakkelijker gedachten los kunt laten als je ergens loopt, of staat te wachten op de trein ofzo.
Laatst deed ik poweryoga, en dat hielp ook enorm!
StraffeNeel
Badass junkie
Klinkt als hardlopen voor mij.
Deadwing
Wijs gebruiker
Met andere woorden : alles draait om het waarnemen. Tijdens een meditatie probeer je je gedachten simpelweg waar te nemen zonder deze proberen te stoppen of over ze te oordelen. Dat werkt het beste. Gedachten zijn net als angst, accepteer ze voor wat ze zijn. Verdwijnen zal het nooit helemaal en dat hoeft ook niet. Bepaalde gedachten die jij erg storend of verontrustend vindt zullen waarschijnlijk nooit geheel verdwijnen maar ze zullen je oa door meditatie minder uit je evenwicht brengen.
Mindfulness kan je hierbij erg helpen. Of lees een boek of kijk een video van bijv Krishnamurti. De video’s van deze man vind ik echt geweldig.
Heb ik ook hoor.
En ja het werkt beter om de gedachten niet proberen te stoppen. Ze mogen er best zijn. Gek genoeg gaan ze dan juist vaak weer gauwer weg.
Maar het lijkt soms bijna magnetisch hè, hoe gedachten je lijken proberen mee te sleuren in zo'n molen van gedachte patronen. Ik wil ook niet claimen dat het allemaal per se zo makkelijk is. Maar door er zoals je zegt niet in mee te gaan, ga je wel steeds meer zien: ik ben slechts de observator van deze gedachten. Ze hebben geen betrekking op mij.
Maar ook dat lukt soms makkelijker op bepaalde momenten dan op andere. Zo heb ik ook specifieke gedachten waar ik meer geïnvesteerd in ben: die zie ik dus moeilijker los van mezelf. Juist bij die heb ik persoonlijk meer 'werk' te doen in de zin van: meer observeren, meer zien. Het zien zelf verzwakt die identificatie met specifieke gedachten.
Heb er ook vooral lol mee zou ik zeggen: "heb je die gedachten weer die me altijd pakken haha". Maak geen vijand van je gedachten, dat maakt ze alleen maar hardnekkiger! Alles mag er zijn. Alleen heeft het niks met jezelf: je kern te maken.
@Sjakka
Ik keek net onderstaande video en had er zelf best wat aan aangezien er vandaag iets niet zo fijns is gebeurt en ik daar weer vanuit oude onbewuste patronen gebaseerd op met name boosheid op reageerde. En ik dacht: dit sluit wel erg aan op het onderwerp hier, dus ik plaats hem even zodat anderen er misschien ook wat aan hebben:
Ik keek net onderstaande video en had er zelf best wat aan aangezien er vandaag iets niet zo fijns is gebeurt en ik daar weer vanuit oude onbewuste patronen gebaseerd op met name boosheid op reageerde. En ik dacht: dit sluit wel erg aan op het onderwerp hier, dus ik plaats hem even zodat anderen er misschien ook wat aan hebben:
Dank jullie wel allemaal voor de herkenning, tips en rustgevende woorden. Het heeft me echt geraakt hoeveel wijsheid en begrip hier wordt gedeeld. Ik ga vanaf vandaag elke dag mediteren niet om het denken te stoppen, maar om ermee te leren zijn. Jullie hebben me daar net dat extra zetje voor gegeven
