Zifnab
Experimenterende gebruiker
Lokatie: thuis, alleen
stof: DMT, 50mg door een bong
Ik probeer het hele weekend al door te breken, maar steeds lukt het me niet. Met mijn laatste beetje dmt gebeurde het...
Ik nam wat hits en had ineens 'contact'. Hallo! Joehoe! Deze kant op, hierheen! Maar ik kwam er niet helemaal en trok de laatste dmt uit de bong, vlam er goed op, alle laatste restjes mee!
En toen was het weer: ja, goed zo! kom maar mee! 'Maar mijn lichaam dan? Die wil ook mee' was mijn reactie... 'Ja, nee, laat dat maar los, dat doet er niet toe, kom gewoon mee' en ik ging mee.
Het bijzondere van deze keer is dat ik onthouden heb van wat ik gezien heb. Het is niet te beschrijven, omdat het steeds verandert. Er zijn vormen, symmetrisch, die komen door je heen, maar ze buigen ook weer om en creëren daarmee weer nieuwe vormen en dingen en dat gaat maar door, het ene na het andere en de rest bestaat niet meer, heerlijk bevrijdend gevoel, te mooi om te omschrijven!
Wat ik ook begrepen heb is dat je dmt echt moet leren gebruiken, het neemt je mee op een reis, maar die reis is niet afgelopen na een tripje, iedere succesvolle trip brengt je verder en het lijkt er bij mij op dat ik steeds door iets of iemand anders wordt meegenomen, net alsof er een heleboel mensen in een rij op je staan te wachten, die je allemaal vanalles willen laten zien, dus wie deze keer niet aan de beurt komt, is de volgende keer aan de beurt en die laat je weer hele andere dingen zien en horen trouwens.
Ik had deze keer twee geluiden: een continu gefluit en een soort van datastroom, net alsof je een fax opbelt, beetje hetzelfde soort geluid, alleen dan wel begrijpbaar. Het was me ook ineens duidelijk dat alle vormen en patronen er wel mooi uitzien, maar het lijkt tevens een bron van informatie, op een heel ander niveau dan we gewend zijn, net alsof je zelf in een optische kabel zit ofzo, je bent onderdeel van die informatie, het is geen specifieke informatie trouwens, wel erg mooi...
Wat ik wel komisch vond is dat ik op een gegeven moment er een beetje uit kwam en geluiden hoorde van buiten en hetzelfde gevoel kreeg als: laat maar los, dat doet er niet toe. Daarna voelde ik ineens lucht mijn longen instromen en werd me langzaam bewust van het feit dat ik nog een lichaam heb en voelde weer een enorme dankbaarheid naar degene die me meenam en me alles liet zien, dankbaarheid voor het lichaam dat ik heb, waarmee ik al dat moois mag aanschouwen, het was fantastisch en ik was graag nog wat langer gebleven
stof: DMT, 50mg door een bong
Ik probeer het hele weekend al door te breken, maar steeds lukt het me niet. Met mijn laatste beetje dmt gebeurde het...
Ik nam wat hits en had ineens 'contact'. Hallo! Joehoe! Deze kant op, hierheen! Maar ik kwam er niet helemaal en trok de laatste dmt uit de bong, vlam er goed op, alle laatste restjes mee!
En toen was het weer: ja, goed zo! kom maar mee! 'Maar mijn lichaam dan? Die wil ook mee' was mijn reactie... 'Ja, nee, laat dat maar los, dat doet er niet toe, kom gewoon mee' en ik ging mee.
Het bijzondere van deze keer is dat ik onthouden heb van wat ik gezien heb. Het is niet te beschrijven, omdat het steeds verandert. Er zijn vormen, symmetrisch, die komen door je heen, maar ze buigen ook weer om en creëren daarmee weer nieuwe vormen en dingen en dat gaat maar door, het ene na het andere en de rest bestaat niet meer, heerlijk bevrijdend gevoel, te mooi om te omschrijven!
Wat ik ook begrepen heb is dat je dmt echt moet leren gebruiken, het neemt je mee op een reis, maar die reis is niet afgelopen na een tripje, iedere succesvolle trip brengt je verder en het lijkt er bij mij op dat ik steeds door iets of iemand anders wordt meegenomen, net alsof er een heleboel mensen in een rij op je staan te wachten, die je allemaal vanalles willen laten zien, dus wie deze keer niet aan de beurt komt, is de volgende keer aan de beurt en die laat je weer hele andere dingen zien en horen trouwens.
Ik had deze keer twee geluiden: een continu gefluit en een soort van datastroom, net alsof je een fax opbelt, beetje hetzelfde soort geluid, alleen dan wel begrijpbaar. Het was me ook ineens duidelijk dat alle vormen en patronen er wel mooi uitzien, maar het lijkt tevens een bron van informatie, op een heel ander niveau dan we gewend zijn, net alsof je zelf in een optische kabel zit ofzo, je bent onderdeel van die informatie, het is geen specifieke informatie trouwens, wel erg mooi...
Wat ik wel komisch vond is dat ik op een gegeven moment er een beetje uit kwam en geluiden hoorde van buiten en hetzelfde gevoel kreeg als: laat maar los, dat doet er niet toe. Daarna voelde ik ineens lucht mijn longen instromen en werd me langzaam bewust van het feit dat ik nog een lichaam heb en voelde weer een enorme dankbaarheid naar degene die me meenam en me alles liet zien, dankbaarheid voor het lichaam dat ik heb, waarmee ik al dat moois mag aanschouwen, het was fantastisch en ik was graag nog wat langer gebleven
