De boom.

[Iskra]

Voorafgaand wist ik niet zeker of dit een volwaardig trip report zou kunnen worden. Ik zie trip reports vooral als een heel echt moment in iemand zijn of haar leven, vandaar dat ik toch mijn verstandelijke twijfel laat varen en begin. Mede daarom hou ik trouwens ook heel erg van die soort reports hier op dit forum en zie ik mijn discussie op een echt moment uit iemands leven die ik recent heb gestart nog zinlozer dan een paar uren geleden. Voel je nu niet geremd om er niet één te starten, van mij mag je altijd doen wat je voelt of denkt te willen.

De laatste tijd voelde ik mij slecht. Niet dat ik echt het besef had dat ik dat mij slecht voelde.
Want met gesloten ogen is het leven op zich niet zo moeilijk. Je denkt dat het wel goed gaat.
Toch besefte ik wel dat ik constant alles en iedereen liep te analyseren, iedereen moest gelijk zijn aan mijn perfecte visie op dingen. Alles werd mij snel teveel en daardoor ging ik nog meer in mijn hoofd zitten. De harmonie tussen mijn vrouw, kind en mijzelf ontbrak.
Ik leef/leefde alsof ik constant werd getriggerd, door de kleinste dingen. Iemand hoefde mij maar aan te kijken en ik dacht dat ik werd beoordeeld. Ik kan nog wel meer trigger momenten uitleggen, maar ik weet niet of dat relevant is.
Alles is sowieso aan de oppervlakte gekomen sinds ik mijzelf niet meer verdoof met blowen en alle andere afleidingen.

Ik microdoseer paddenstoelen wanneer ik voel om even open te zijn.
De dag ervoor had ik al een kleintje steeltje genomen, dus ik dacht de volgende dag laat ik een iets groter steeltje nemen zodat het een bij een microdosering blijft. Ergens had ik wel de gedachten; het is wel echt een perfecte dag om misschien iets meer te genieten van de paddenstoelen dan een microdosering. We besloten om de hele middag door het bos te gaan fietsen, vrouw, zoontje en ik. Ik woon bijna midden in het bos, dus het was dicht bij huis. Ik had een route uitgekozen die echt dwars door het bos ging, waar je verder geen maatschappij hoort of andere demonische trillingen, en geen mensen tegen zou komen.
Toen we eenmaal in het bos waren begon ik al iets te voelen, ik werd opeens weer mij, wat altijd gepaard gaat met een stilte. Mijn vrouw fietste voorop met mijn zoontje in het zitje achterop. We fietsten op een dun bos paadje en ik merkte dat mijn zicht filmischer werd.
De kleuren werden intenser en mijn vrouw kreeg een focus wat je ook altijd op je camera hebt als je een persoon wil scherpstellen en de rest niet. Ik bleef maar kijken naar hun terwijl de omgeving steeds van kleur veranderde vanwege de herfst en haar kleurenpalet.
Na een tijdje keek ik om mij heen en aanschouwde alle mooie kleuren maar ik merkte dat het zo overweldigend mooi was, dat het voelde dat ik er een soort van ingeslurpt werd en de controle over mijn zicht of bewustzijn ging verliezen. Ik zat natuurlijk wel op de fiets dus ik moest mijzelf even uit dat moment halen omdat het anders mis zou kunnen gaan haha.
We kwamen bij een groot meer met een enorm groene grasland eromheen, we stopten even om wat water te drinken en een banaantje te eten. Ik zette mijn fiets even weg en ging op mijn hurken zitten om naar al het mooie te kijken. Mijn zoontje kwam naar me toe, ging dicht naast mij staan en legde één hand op mijn schouder om samen te kijken. Dat raakte mij. De laatste tijd merk ik dat hij heel goed aanvoelt hoe ik mij voel en daardoor steeds minder een soort van open is naar mij, omdat ik dat natuurlijk niet naar hem ben.
Het voelde daarom heel fijn om hem dichtbij te voelen. Door dat moment voelde ik mezelf natuurlijk ook opener worden en werd het effect van de paddenstoel nog iets dieper/heftiger. Veel gapen, zuchten. Het ene moment een vrij helder zicht en het andere moment een dansend sprookje. Het voelde echt aan als een sprookje. We gingen weer verder fietsen omdat we nog wel even een stuk wouden lopen ergens dieper in het bos. Eenmaal aangekomen op een plekje waarbij we beide voelde dat dit wel een fijne plek is om even te wandelen. We liepen richting ergens waar allemaal grote bomen een tunnel vormde met als vloer grote gele bladeren. Opeens zag ik een boom die mij opviel tussen alle andere. Hij raakte mij en voelde tegelijk een verdriet opkomen. Een tijdje bleef ik naar de boom kijken en daarna legde mijn zoontje en ik onze hand op de boom. Ik voel dat ik nu weer bijna moet huilen terwijl ik dit schrijf. damn. We liepen verder en ik moest plassen. Normaal gesproken zoek ik altijd een boom uit om tegen te plassen maar dat voelde opeens zo oneerbiedig dat ik maar midden op pad ging plassen. Na een tijdje keerde we weer om om terug naar de fietsen te gaan. Daar was de boom weer en ik werd gelijk weer geraakt. Mijn vrouw zei; misschien moet je hier even blijven, wij lopen wel verder. Ik voelde zo'n intense connectie met de boom. Ik ging met mijn rug tegen hem aanleunen en dat voelde zo fijn, maar wel dubbel. Het voelde als iets wat ik op dat moment heel erg nodig had maar tegelijk voelde ik dat ik dat altijd gemist heb. Een soort van ouderlijke steun in mijn rug, een hand, een emotioneel begrip. Na een tijdje liep ik weer door de bomentunnel richting mijn vrouw en zoontje. Zuchtend de brok in mijn keel naar boven te halen maar ook niet echt wetend. Ik had al zolang in mijn leven niet zoveel verdriet aan de oppervlakte gevoelt. Mijn zoontje had zich verstopt achter een grote boom voor mij. Ik wilde het spelletje meespelen en riep; (naam) waar ben je nou? ik kan je niet vinden. Tegelijkertijd hoorde ik mijzelf dat zeggen en het klonk totaal niet als wie ik echt ben. Vreemde gewaarwording. Eenmaal bij mijn vrouw aangekomen. Ze keek mij heel mooi aan. Ze zei; wow, toen ik je naar ons toe zag komen lopen zag ik opeens wie je echt bent. zo mooi, zo puur. ik zag het kind zonder alles wat erom je heen is gekomen in de loop van je leven, ik zag jou. En toen brak ik helemaal.
We hebben samen in elkaars armen een tijdje gehuild. Na een tijdje fietste we verder omdat we een beetje koud kregen. We kwamen nog langs een boerderij waar ze bezig waren om een nieuw rietdak te monteren. De zon scheen op dat moment heel fel en laag, het was rond vieren in de namiddag, dan krijg je altijd zo'n mooie gloed in de herfst. De hele wereld werd opeens geel en ik fietste daar doorheen langs de werkmannen, echt heel surreëel momentje, is moeilijk te visualiseren denk ik als ik het zo beschrijf. Eenmaal terug in het dorp kom je natuurlijk nog meer mensen tegen. Ze staarde mij allemaal aan, het boeide mij totaal niet. Maar het voelde net alsof ze allemaal ziek waren en zo ver weg van mens zijn zijn. Heel vreemd gevoel. Mijn vrouw zei later nog tegen me dat ze zag voordat we nog niet dichtbij de boom waren, dat ze mij de boom zag opmerken en een glimlach kreeg. Dat weet ik zelf niet meer, maar dat vond ik wel bijzonder.

DIt lied voelt als de sfeer van die dag.

 

[NiandraLades]

Mooi en puur report, het is altijd mooi om te lezen hoe iemand dichter bij zichzelf komt tijdens gebruik van psychedelica.

Wel vind ik trippen met je kind(eren) erbij persoonlijk een no go. Of was het de bedoeling een microdosering te nemen en had deze per ongeluk veel meer effect?

 

[De Dunne]

Wel vind ik trippen met je kind(eren) erbij persoonlijk een no go.

Eens! Mocht er namelijk een noodsituatie ontstaan (door een ander) ben je niet helder gemoeg om accuraat te reageren en snel te handelen.

 

[Mindless]

Weer zo'n prachtig ontroerend report! (zoals die van NiandraLades)

Ik voel het ook op een zelfde manier denk ik. De maatschappij is ziek, nep, demonisch. (Bijna) iedereen denkt dat ze echte levens leiden maar praktisch iedereen speelt een rol. Keeping up appearances. En wanneer je in de bewoonde wereld leeft, sleept het je mee en doe je precies hetzelfde.

Bomen zijn ook wezens. Je kunt met ze communiceren door in hun aanwezigheid te zijn en daar 1 mee te worden.

Prachtig hoe je dichter bij je zoontje kwam door het masker af te zetten. Blijkbaar was dit een heel waardevolle ervaring voor jullie, dus ik ben het er niet mee eens dat (licht) trippen in nabijzijn van kleine kinderen per se slecht is.

Edit:

Dit vind ik heel mooi dat je dit inzag:

Mijn zoontje had zich verstopt achter een grote boom voor mij. Ik wilde het spelletje meespelen en riep; (naam) waar ben je nou? ik kan je niet vinden. Tegelijkertijd hoorde ik mijzelf dat zeggen en het klonk totaal niet als wie ik echt ben.

Heel veel van wat we doen en zeggen is geen ware expressie van onszelf. Ik hoor het zo vaak tegenwoordig wanneer ouders tegen hun kinderen praten. Het is gespeeld, het is niet echt. En het is zo pijnlijk als je begint door te krijgen dat je woorden aan je naasten (waar je wel degelijk van houdt) niet echt zijn, niet van een ware plek komen.

 

[Iskra]

Mooi en puur report, het is altijd mooi om te lezen hoe iemand dichter bij zichzelf komt tijdens gebruik van psychedelica.

Wel vind ik trippen met je kind(eren) erbij persoonlijk een no go. Of was het de bedoeling een microdosering te nemen en had deze per ongeluk veel meer effect?

Dankjewel.

Ik ging er vanuit dat ik niet zou gaan trippen. De dag ervoor had ik namelijk al een microdosering gehad, dus vanwege dat het anders niet zou werken had ik een centimeter groter steeltje uitgekozen. Alsnog een heel klein paddenstoeltje.
Het was dus niet mijn verstandelijke intentie om te gaan trippen, maar ongelukken bestaan niet.

Ik ben het met je eens dat volwaardig trippen in het bijzijn van je kinderen beneden de achttien niet verantwoord is.
Als ik weet dat ik heftig ga trippen ben ik altijd alleen en weet ik dat geen verantwoordelijkheden heb.
Op zo'n lichte dosering in het bijzijn van je kind kan ik aanraden, moet er natuurlijk wel een wijs volwassen persoon bij zijn. We worden hier in Nederland best wel bang gemaakt als het te maken heeft met het opvoeden van je kind, terwijl niemand gek kijkt als je je pasgeboren kind naar de crash brengt terwijl moeder en kind negen maanden lang onafgebroken verbonden waren. Ook zie ik genoeg ouders op hun telefoon zitten terwijl ze met hun kinderen zijn, ik kan eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan. Het is best krankzinnig, heb je bijvoorbeeld weleens een ouder gezien die zijn kind in een tuigje heeft aan de lijn als een hondje?
Als je dat allemaal vergelijkt met mij die totaal open is en met alleen maar liefde en mijn vrouw die compleet nuchter is, een telefoon bij de hand, dichtbij huis. Er kan altijd iets verkeerd gaan, er kunnen soms ook hele mooie dingen gebeuren.
Ik weet van mezelf dat ik heel goed weet wat wel en niet kan.

Weer zo'n prachtig ontroerend report! (zoals die van NiandraLades)

Ik voel het ook op een zelfde manier denk ik. De maatschappij is ziek, nep, demonisch. (Bijna) iedereen denkt dat ze echte levens leiden maar praktisch iedereen speelt een rol. Keeping up appearances. En wanneer je in de bewoonde wereld leeft, sleept het je mee en doe je precies hetzelfde.

Bomen zijn ook wezens. Je kunt met ze communiceren door in hun aanwezigheid te zijn en daar 1 mee te worden.

Prachtig hoe je dichter bij je zoontje kwam door het masker af te zetten. Blijkbaar was dit een heel waardevolle ervaring voor jullie, dus ik ben het er niet mee eens dat (licht) trippen in nabijzijn van kleine kinderen per se slecht is.

Edit:

Dit vind ik heel mooi dat je dit inzag:



Heel veel van wat we doen en zeggen is geen ware expressie van onszelf. Ik hoor het zo vaak tegenwoordig wanneer ouders tegen hun kinderen praten. Het is gespeeld, het is niet echt. En het is zo pijnlijk als je begint door te krijgen dat je woorden aan je naasten (waar je wel degelijk van houdt) niet echt zijn, niet van een ware plek komen.

Dankjewel Mindless.

De mensen die ik tegenkwam zagen er ook echt ziek uit, alsof er totaal geen liefde meer in zat.
Niet alle maar een grotendeel wel.

Ja bomen zijn ook wezens.
Ik voelde hoe gek het ook klinkt dat mijn aanraking naar de boom, ook voor de boom fijn voelde.
Het voelde echt dat we verbonden waren.
De wereld en alles is zo groot het is naïef om te denken dat wat wij mensen weten het enige is wat er is.
Ik ga volgende week de dosis iets opschroeven en weer naar de boom, dan wel alleen natuurlijk.

Mooi dat je dat opmerkt.
Het voelde echt van; huh dit ben ik helemaal niet, dit is niet mijn stem, ik wil ook helemaal niet zo klinken.
Vanaf toen is mijn ouderlijke neppe houding verdwenen tegenover mijn zoontje.
Toen we weer thuis kwamen uit het bos heeft ie de hele tijd heel dicht tegen mij aangezeten onder een deken.
Wat hij normaal eigenlijk nooit doet, alleen bij zijn mamma.

 

[Mindless]

We worden hier in Nederland best wel bang gemaakt als het te maken heeft met het opvoeden van je kind, terwijl niemand gek kijkt als je je pasgeboren kind naar de crash brengt terwijl moeder en kind negen maanden lang onafgebroken verbonden waren. Ook zie ik genoeg ouders op hun telefoon zitten terwijl ze met hun kinderen zijn, ik kan eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan.

Nou precies. Bepaalde specifieke dingen zijn een enorm taboe, maar ondertussen is er zoveel sociaal geaccepteerd gedrag dat eigenlijk gewoon misbruik van jonge kinderen is. Vooral een baby scheiden van de moeder (voor langere tijd) is iets waar ik nog steeds met mijn hoofd niet bij kan.

Maar om nog wel even op mezelf terug te komen. Echt volop trippen met een klein kind erbij lijkt me natuurlijk onverantwoord. Maar een microdosering of net heel lichtjes trippen terwijl er ook nog een andere (nuchtere) volwassene bij is (zoals in jouw geval) is imo niet meteen onacceptabel.

 

[NiandraLades]

Het is best krankzinnig, heb je bijvoorbeeld weleens een ouder gezien die zijn kind in een tuigje heeft aan de lijn als een hondje?

Yep! Dat was ikzelf! Mijn oudste was als dreumes een wegloper, in de buggy wilde hij absoluut niet en als hij mocht lopen ging hij alle kanten op en luisterde nooit als ik hem riep of uitlegde waarom hij niet de weg op mocht lopen/rennen. Zelfs na 500x herhalen niet. Handje van mama moeten vasthouden was gillen en op de grond liggen, of wegrennen. Ik heb een tuigje gekocht nadat hij mij te snel af was (ik had ook nog een kinderwagen met baby bij me) en keihard lachend de weg op rende, waar hij net niet onder een auto kwam. Het was de schrik van mijn leven.
Alleen werkte het ding trouwens alsnog niet, want hij was het er niet mee eens en ging dan gewoon liggen krijsen op de stoep. Dus maar een keer of 3 gebruikt. Ook omdat de vieze blikken en opmerkingen van omstanders niet mis waren. Is het zo erg dat ik mijn kind probeer te behoeden voor een ongeluk, uit liefde? Wat kunnen mensen hard oordelen zeg.
Bij mijn andere kind heb ik dat tuigje trouwens nooit hoeven gebruiken omdat die gelukkig beter luisterde. Het ligt ook erg aan het temperament van je kind of zoiets nodig is of niet.

Op de telefoon zitten terwijl ik met mijn kinderen ben, check. Als ik mijn kinderen al de hele dag vermaakt heb in huis mogen ze zich in de speeltuin best wel even zelf vermaken terwijl mama even iets voor zichzelf doet. Je kunt jezelf niet altijd 100% opofferen voor je kind, daar ga je vroeg of laat last van krijgen en dan kun je er nog minder voor je kinderen zijn.

Jouw trip is inderdaad mooi verlopen en heeft je zoontje zelfs goed gedaan, dus nee natuurlijk is daar niets mis mee. Maar een trip is onvoorspelbaar en het had ook anders kunnen lopen (en als ik het zo lees vind ik het ook niet klinken als 'net heel lichtjes trippen' @Mindless ). Je zoontje had bijvoorbeeld kunnen schrikken van papa die zich 'anders' gedraagt en had daardoor huilerig kunnen zijn waardoor jouw trip negatief om had kunnen slaan en je verdrietig/boos/angstig had kunnen reageren. Om maar een voorbeeld te noemen. Maar gelukkig was dat niet het geval en ik zal hier dan ook niet verder over doorgaan. Het is ook geen oordeel (al klinkt het misschien wel zo), het is alleen dat ik dit persoonlijk niet zou doen. Tot zover het offtopic gedeelte, sorry.
Het report was in ieder geval mooi, je bent zo te lezen tot mooie inzichten gekomen en ik ben blij dat jullie alledrie wat uit de trip hebben kunnen halen.

 

[Iskra]

Yep! Dat was ikzelf! Mijn oudste was als dreumes een wegloper, in de buggy wilde hij absoluut niet en als hij mocht lopen ging hij alle kanten op en luisterde nooit als ik hem riep of uitlegde waarom hij niet de weg op mocht lopen/rennen. Zelfs na 500x herhalen niet. Handje van mama moeten vasthouden was gillen en op de grond liggen, of wegrennen. Ik heb een tuigje gekocht nadat hij mij te snel af was (ik had ook nog een kinderwagen met baby bij me) en keihard lachend de weg op rende, waar hij net niet onder een auto kwam. Het was de schrik van mijn leven.
Alleen werkte het ding trouwens alsnog niet, want hij was het er niet mee eens en ging dan gewoon liggen krijsen op de stoep. Dus maar een keer of 3 gebruikt. Ook omdat de vieze blikken en opmerkingen van omstanders niet mis waren. Is het zo erg dat ik mijn kind probeer te behoeden voor een ongeluk, uit liefde? Wat kunnen mensen hard oordelen zeg.
Bij mijn andere kind heb ik dat tuigje trouwens nooit hoeven gebruiken omdat die gelukkig beter luisterde. Het ligt ook erg aan het temperament van je kind of zoiets nodig is of niet.

Op de telefoon zitten terwijl ik met mijn kinderen ben, check. Als ik mijn kinderen al de hele dag vermaakt heb in huis mogen ze zich in de speeltuin best wel even zelf vermaken terwijl mama even iets voor zichzelf doet. Je kunt jezelf niet altijd 100% opofferen voor je kind, daar ga je vroeg of laat last van krijgen en dan kun je er nog minder voor je kinderen zijn.

Jouw trip is inderdaad mooi verlopen en heeft je zoontje zelfs goed gedaan, dus nee natuurlijk is daar niets mis mee. Maar een trip is onvoorspelbaar en het had ook anders kunnen lopen (en als ik het zo lees vind ik het ook niet klinken als 'net heel lichtjes trippen' @Mindless ). Je zoontje had bijvoorbeeld kunnen schrikken van papa die zich 'anders' gedraagt en had daardoor huilerig kunnen zijn waardoor jouw trip negatief om had kunnen slaan en je verdrietig/boos/angstig had kunnen reageren. Om maar een voorbeeld te noemen. Maar gelukkig was dat niet het geval en ik zal hier dan ook niet verder over doorgaan. Het is ook geen oordeel (al klinkt het misschien wel zo), het is alleen dat ik dit persoonlijk niet zou doen. Tot zover het offtopic gedeelte, sorry.
Het report was in ieder geval mooi, je bent zo te lezen tot mooie inzichten gekomen en ik ben blij dat jullie alledrie wat uit de trip hebben kunnen halen.

Ik snap je eigenlijk heel goed hoor.
Het was misschien iets te kort door de bocht van mij. Haha, dat heb ik weleens gezien dat ze dan krijsend op de grond gaan liggen. Vooral peuters zijn eigenzinnige wezens. Grenzen aangeven tegenover je kind vind ik iets heel goeds. Anders voelen ze later zelf ook niet de ruimte om dingen voor zichzelf te doen.

Toch was mijn trip zeer licht. We dachten ook nog in de verte een mens te zien hangen aan een boom. Met een gemiddelde dosis slaat je trip dan wel om, maar dat was op dat moment niet zo. Vooral de emoties waren intens maar als ik had gewild kon ik vrij helder en concreet zijn.

Dankjewel voor je uitleg.
Ik begrijp het tuig ding nu beter.

 

[Vallinor]

Mooi report vind ik.

Herken een aantal dingen die je schrijft. Je bent waarschijnlijk een hsp (sorry voor het label). Dat verklaart waarom je blowt om je emoties af te vlakken. En dat wanneer je antennes aanstaan je de natuur en andere mensen zo goed aanvoelt. Haha, i know, beetje zweverig.

Mbt tot licht trippen bij je kind, gezien de setting lijkt mij dat ok. Je vrouw kan handelen indien nodig. Daarnaast ziet jouw kind een kant van jou waar hij ook recht op heeft.

Warme groet,
-Val-

 

[Iskra]

Mooi report vind ik.

Herken een aantal dingen die je schrijft. Je bent waarschijnlijk een hsp (sorry voor het label). Dat verklaart waarom je blowt om je emoties af te vlakken. En dat wanneer je antennes aanstaan je de natuur en andere mensen zo goed aanvoelt. Haha, i know, beetje zweverig.

Mbt tot licht trippen bij je kind, gezien de setting lijkt mij dat ok. Je vrouw kan handelen indien nodig. Daarnaast ziet jouw kind een kant van jou waar hij ook recht op heeft.

Warme groet,
-Val-

Dat zou best kunnen.
Ik weet er eerlijk gezegd te weinig van af om dat te kunnen beamen.
Ik denk alleen niet dat ik blowde om mijn gevoeligheid af te vlakken, nouja misschien vroeger op school wel. De laatste jaren blowde ik vooral om mijn pijnlichaam te troosten. Ik denk eerlijk gezegd dat veel mensen daarom nog wiet gebruiken, maar dat durf ik eigenlijk ook niet te zeggen, toch deed ik het. Want als ik mij goed voel voelt mijn gevoeligheid juist heel fijn en zou ik het juist niet fijn vinden om zo passief te worden van wiet.

Voel je nooit zweverig.
Zweverig is echt zo'n woordje van personen die niet meer willen of kunnen zien dan dat ze kijken.

Dankjewel voor de warme groet.

 

[Mindless]

Ik denk alleen niet dat ik blowde om mijn gevoeligheid af te vlakken, nouja misschien vroeger op school wel. De laatste jaren blowde ik vooral om mijn pijnlichaam te troosten. Ik denk eerlijk gezegd dat veel mensen daarom nog wiet gebruiken, maar dat durf ik eigenlijk ook niet te zeggen, toch deed ik het. Want als ik mij goed voel voelt mijn gevoeligheid juist heel fijn en zou ik het juist niet fijn vinden om zo passief te worden van wiet.

Gevoeligheid is een zegen, maar je krijgt er gratis het meer bewust worden van je pijn bij.

 

[Vallinor]

Ik was niet bekend met de term pijnlichaam. Door hier wat over op te zoeken kwam ik een stukje info tegen over ego en bewustzijn. Heel interessant en heel herkenbaar. Ik ga me hier meer in verdiepen. Bedankt!!

 

[Mindless]

Die term is bedacht door Eckhart Tolle geloof ik. Wat mij betreft een hele treffende benaming voor het fenomeen.

 

[Anunnaki]

Bomen zijn ook wezens. Je kunt met ze communiceren door in hun aanwezigheid te zijn en daar 1 mee te worden.

Prachtig hoe je dichter bij je zoontje kwam door het masker af te zetten. Blijkbaar was dit een heel waardevolle ervaring voor jullie, dus ik ben het er niet mee eens dat (licht) trippen in nabijzijn van kleine kinderen per se slecht is.

Ik voel me ook altijd verbonden met dieren wanneer ik onder invloed ben, tijdens XTC voelt het alsof mijn hond precies weet hoe ik mij voel en dat ik dat door heb uiteindelijk zijn we allemaal 1.

 

[Eik]

Leuk report Iskra... Heb zelf nog nooit getript met mijn kinderen in de buurt maar vind een micro dosering wel heel fijn als mijn kindjes er zijn. Je maakt nog makkelijker dan normaal een hele diepe connectie met ze dan. Leuk om jouw ervaring te lezen...

P.S. En mooie muziek ook!

 

[verwondering]

Leuk report, Iskra! Heel herkenbaar ook hoe je je ineens enorm verbonden kunt voelen met een boom.

Over psychedelica en kinderen. Een tijdje geleden sprak ik een stel met kinderen dat ook regelmatig psychedelica gebruikt. De kinderen weten daarvan en zijn er soms ook bij. Ze noemen het thuis dan ook geen drugs, maar medicijnen. Medicijnen waar je een paar uur rare dingen van gaat doen en zien, maar waar je uiteindelijk van geneest en fris weer verder kunt met je leven. Ik kan ze geen ongelijk geven.

 

[Iskra]

Leuk report Iskra... Heb zelf nog nooit getript met mijn kinderen in de buurt maar vind een micro dosering wel heel fijn als mijn kindjes er zijn. Je maakt nog makkelijker dan normaal een hele diepe connectie met ze dan. Leuk om jouw ervaring te lezen...

P.S. En mooie muziek ook!

Dankjewel Eik.
Tof dat je überhaupt reageert en het gelezen hebt, dat vind ik wel cool van je.

Ik merk dat ik het nu wel moeilijk vind.
Die diepere connectie wat jij ook beschrijft voelt voor mij nu nuchter veel verder weg.
Soms krijg ik de gedachten dat ik die alleen kan hebben met mijn kind en vrouw
als ik een soort van yogi word die elke seconde van de dag aan het mediteren gaat.
Ik merk nog steeds wel dat er wel iets veranderd is in die openheid, misschien moet ik dit wekelijks gaan doen, ik weet het niet.

Leuk report, Iskra! Heel herkenbaar ook hoe je je ineens enorm verbonden kunt voelen met een boom.

Over psychedelica en kinderen. Een tijdje geleden sprak ik een stel met kinderen dat ook regelmatig psychedelica gebruikt. De kinderen weten daarvan en zijn er soms ook bij. Ze noemen het thuis dan ook geen drugs, maar medicijnen. Medicijnen waar je een paar uur rare dingen van gaat doen en zien, maar waar je uiteindelijk van geneest en fris weer verder kunt met je leven. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Dankjewel verwondering.

Ik ben ook benieuwd hoe mijn zoontje daar later tegen aan gaat kijken.
Hij vond het in ieder geval heel leuk om iedere dag naar de vordering van mijn paddenstoelenkweek te gaan kijken,
en uiteindelijk vroeg hij ook wat ik er mee ging doen en waarom ik ze ging eten. Mijn antwoord was ook dat het een soort van medicijn is. Ik weet niet of hij het kon begrijpen, hij is drie jaar maar hij zei in ieder geval; oké.
Als het verantwoord gebeurd vind ik het alleen maar heel leerzaam voor kinderen.

Ik ben benieuwd hoe oud de kinderen waren van dat stel waarmee je gesproken had?

 

[Anunnaki]

Ik kan me reactie al niet meer aanpassen jammer genoeg zie namelijk dat ik helemaal niks over je report gezegd heb..

Ja, tof trip report man! dat over verbonden voelen met bomen is inderdaad heel herkenbaar meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt want dan herhaal ik anderen.

 

[Iskra]

Ik kan me reactie al niet meer aanpassen jammer genoeg zie namelijk dat ik helemaal niks over je report gezegd heb..

Ja, tof trip report man! dat over verbonden voelen met bomen is inderdaad heel herkenbaar meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt want dan herhaal ik anderen.

Haha no worries.
Dankjewel.

 

[verwondering]

Dankjewel verwondering.

Ik ben ook benieuwd hoe mijn zoontje daar later tegen aan gaat kijken.
Hij vond het in ieder geval heel leuk om iedere dag naar de vordering van mijn paddenstoelenkweek te gaan kijken,
en uiteindelijk vroeg hij ook wat ik er mee ging doen en waarom ik ze ging eten. Mijn antwoord was ook dat het een soort van medicijn is. Ik weet niet of hij het kon begrijpen, hij is drie jaar maar hij zei in ieder geval; oké.
Als het verantwoord gebeurd vind ik het alleen maar heel leerzaam voor kinderen.

Ik ben benieuwd hoe oud de kinderen waren van dat stel waarmee je gesproken had?

Grappig dat jij het ook medicijnen noemt. Een ventje van 3 zal nog vrij weinig begrijpen van wat medicijnen überhaupt zijn, op latere leeftijd zal hij het wel wat beter begrijpen. Ik denk dat hij het dan ook beter zou begrijpen dan een gemiddelde (niet-drugsgebruikende) volwassene.

Dat stel had een zoon van 12 en een dochter van een paar jaar jonger. Oud genoeg dus om het wel te begrijpen. En ze weten hun hele leven al niet beter dan dat hun ouders af en toe medicijnen gebruiken omdat dat voor hen heilzaam werkt.