Nou dan zal ik maar beginnen. Het zal wel een apart report worden aangezien ik vrij weinig details herinner 
.
Afgelopen woensdag hadden een vriend (M) en ik weer eens zin om een tripje te maken.
Aangezien we al wel wat ervaren waren in het trippen op paddo's en truffels en we ook al wat trips hadden meegemaakt, hadden we eens zin om eens een stapje verder te gaan: anderhalve portie truffels p.p (22.5 gram).
Zo gezegd zo gedaan. Ik regelde de truffels en richtte de kamer weer in op een voor ons 'gezellige en sfeervolle' manier. Kussens en dekens maar ook waxinelichtjes mochten niet ontbreken.
Op youtube had ik ondertussen een playlist gemaakt met de meest gevarieerde tripmuziek: Van goa tot reggae tot ambient. Van te voren draaide ik wat jointjes klaar en zette ik mijn lachgas klaar. We wilden de trip immers zo veel mogelijk voorbereidt hebben en zo min mogelijk doen tijdens de trip. Dit heeft bij alle trips tot nu toe enorm goed uitgepakt.
Later op de avond (ik schat zo ongeveer 8 uur) haalde ik de truffels tevoorschijn. Het waren golden teachers en gadverdamme wat waren ze weer goor
. Doe mij wat dat betreft maar de ouderwetse paddo's.
10 minuten later: De eerste effecten kwamen al op, dit ging vrij snel. We waren 'littlebigplanet' aan het spelen en het viel me op dat dit spel er veel kleuriger uit begon te zien. Ook werd het steeds lastiger om de simpelste obstakels te overwinnen.
Ongeveer nog eens 10 minuten later begon de trip en vanaf dat moment weet ik niet precies meer wat er gebeurt is, hoe het gebeurd is en in welke volgorde. Wel zal ik vanaf nu vertellen wat ik nog weet:
Op een gegeven moment zetten we een liedje op en dit was een reggae nummer. Maar dit nummer werd in onze beleving zo overdreven vrolijk gezongen, dat we niet meer bijkwamen van het lachen. Ik moest letterlijk bijna kotsen van het lachen. Waarschijnlijk heb ik in mijn hele leven niet zo vaak en hard gelachen als toen.
Een moment later was ik voor de grap op zoek naar een bever in M,s kamer. Ik zocht onder de bank en keek overal. Ik leefde me helemaal in in mijn spelletje om de bever te vinden en vroeg M waar hij zijn bever nou heeft gelaten
. Ondertussen lagen we in een deuk bij het zoeken maar M deed ook volop mee.
Even later: een herinnering dat ik aan het hakken was op ambient muziek ??
weer later: M heeft een muts opgedaan en heeft een banaan vast om later op te eten. Ik zeg tegen hem dat hij eruit ziet als een bandiet.
Weer later: Ik vind dat M er niet uitziet en lig helemaal slap van het lachen. (hij had fruit op zich liggen, een nerd bril op en een muts op)
Weer een ander moment: het komt echt in vlagen nu en ik heb behoefte om alleen met mezelf te zijn. M vraagt of we naar buiten gaan of dat we een ballonnetje lachgas nemen. Ik vertel dat ik dat even niet wil omdat ik dat niet durf. In de kamer gebeurt voor mij al veels teveel en wanneer ik mijn ogen sluit zie ik bijna net zoveel. Ik begin mijzelf meer en meer te verliezen en merk op dat ik ondertussen ook een gesprek heb met M over dat ik iets eruit moet gooien ofzo (volgens M moest ik mijn woede eruit gooien). Maar ik was vooral een beetje bang en wilde alleen maar liggen en niet gestoord worden.
Weer later: De vlagen worden echt heftig nu, ik heb mijn ogen dicht en zie verschillende beelden elkaar opvolgen: de anatomie van de mens, de ruimte, het universum, aura's van mensen in mijn gedachten etc.
Ook zie ik mijn eigen gezicht waar het vel ervan afscheurt en hoewel dit heel eng klinkt, werd ik hier juist niet zo heel bang van.
En weer wat later: Op dit moment ben ik tot de conclusie gekomen dat ik wel het centrum van het universum moet zijn. De wereld waarin ik mijn hele leven al leef is mijn eigen gedachten wereld die ik gecreëerd heb om mezelf staande te houden. Op dit moment denk ik dat ik het enige bewustzijn ben en dat al het andere zelf verzonnen is. Dit maakt mij heel eenzaam en depressief. Ook meen ik verborgen herinneringen door te krijgen van vorige levens die ik voor mezelf gecreëerd heb maar hier kan ik niet direct de hand op leggen. Verder vond ik de mens maar een walgelijk wezen omdat ik vond dat we allemaal maar slaafs aan onze eigen verlangens waren. Maar uiteindelijk was IK degene die dan walgelijk was want ik was het enige bewustzijn.
In de kamer gebeurt veel teveel: Ik zie alles door een raster, dan zie ik alles bewegen, dan klopt de inrichting van de kamer naar mijn gevoel weer niet en weer later heb ik tunnelvisie.Tijd spoelt vooruit, dan weer achteruit en dan staat de tijd weer stil. Op een bepaald moment besef ik mij dat een uitweg wel zelfmoord moet zijn maar er is ook iets heel sterks in mij wat wil overleven en ik vond de eerste gedachte dan ook meteen de grootste onzin. Ik besluit in een hoekje te kruipen en mezelf klein te maken maar op dat moment begin ik agressief tegen mezelf te worden: "Je geeft toch niet zomaar op! kom op nou!" dacht ik bij mezelf.
Ik sta op en laat alle gevoelens over me heen komen met een gedachte van "Kom maar".
Dit heeft geholpen en de wereld word weer wat vrolijker. Ik verzamel krachten bijeen om een ander muziekje op te zetten en dit hielp enorm: De gedachtes die ik zojuist had waren verdwenen en M en Ik zongen uit volle borst mee, denkend de hele boodschap van het liedje te begrijpen. Dan krijg ik ineens vlagen van nuchterheid en vaagheid afgewisseld. M en ik hebben nog wat filosofische gesprekken maar zakken af en toe weer weg in ons eigen wereldje.
Uiteindelijk werd ik in een klap nuchter en beseften we hoe heftig de trip was geweest. We zijn erachter gekomen dat een avondje trippen op een normale portie eigenlijk leuker is omdat je daarvan veel meer herinnert.
De volgende dag vonden we tijdens het opruimen nog briefjes die ik geschreven had: "Ik word heeeeeelemaal gek hier" stond er onder andere op. Kon ik mij nog vaag iets van herinneren.
De bovenstaande beschrijving lijkt erg op een bad trip maar zelf zie ik het niet zozeer als een bad trip. Ik heb weliswaar een enorm kut moment gehad op de piek, maar nadat ik die piek overwonnen had voelde ik mezelf sterker worden. Het was alsof ik even op mijn plaats gezet moest worden. Het grootste gedeelte van de avond was weliswaar leuk, grappig en bijzonder. Alleen weten we er beide veel minder van dan van andere trips. Mijn theorie hierover is dat het brein dan teveel prikkels moet verwerken en dit eenvoudigweg moeilijk kan vasthouden. Er gebeurt gewoon teveel.
Ook weet ik nog een magisch moment die ik wel altijd heb vastgehouden en dat was op dit nummer:
http://www.youtube.com/watch?v=IQATFqFnCdg
Prachtig nummer die ik iedereen kan aanraden die in een trip zit. Ook het beeld erbij is supermooi!
Wij konden echt van alles zien gebeuren in dat bos op dat filmpje.
Als laatste: sorry als het een beetje chaotisch is beschreven, maar zo was de avond eigenlijk precies zoals ik mij het herinner. Ik heb nu wel weer meer respect voor paddo's en truffels gekregen dan ik al had en al met al was het weer een bijzondere ervaring! Wat die dingen allemaal met je hoofd kunnen doen is gewoon te bizar voor woorden.
.Afgelopen woensdag hadden een vriend (M) en ik weer eens zin om een tripje te maken.
Aangezien we al wel wat ervaren waren in het trippen op paddo's en truffels en we ook al wat trips hadden meegemaakt, hadden we eens zin om eens een stapje verder te gaan: anderhalve portie truffels p.p (22.5 gram).
Zo gezegd zo gedaan. Ik regelde de truffels en richtte de kamer weer in op een voor ons 'gezellige en sfeervolle' manier. Kussens en dekens maar ook waxinelichtjes mochten niet ontbreken.
Op youtube had ik ondertussen een playlist gemaakt met de meest gevarieerde tripmuziek: Van goa tot reggae tot ambient. Van te voren draaide ik wat jointjes klaar en zette ik mijn lachgas klaar. We wilden de trip immers zo veel mogelijk voorbereidt hebben en zo min mogelijk doen tijdens de trip. Dit heeft bij alle trips tot nu toe enorm goed uitgepakt.
Later op de avond (ik schat zo ongeveer 8 uur) haalde ik de truffels tevoorschijn. Het waren golden teachers en gadverdamme wat waren ze weer goor
. Doe mij wat dat betreft maar de ouderwetse paddo's.10 minuten later: De eerste effecten kwamen al op, dit ging vrij snel. We waren 'littlebigplanet' aan het spelen en het viel me op dat dit spel er veel kleuriger uit begon te zien. Ook werd het steeds lastiger om de simpelste obstakels te overwinnen.
Ongeveer nog eens 10 minuten later begon de trip en vanaf dat moment weet ik niet precies meer wat er gebeurt is, hoe het gebeurd is en in welke volgorde. Wel zal ik vanaf nu vertellen wat ik nog weet:
Op een gegeven moment zetten we een liedje op en dit was een reggae nummer. Maar dit nummer werd in onze beleving zo overdreven vrolijk gezongen, dat we niet meer bijkwamen van het lachen. Ik moest letterlijk bijna kotsen van het lachen. Waarschijnlijk heb ik in mijn hele leven niet zo vaak en hard gelachen als toen.
Een moment later was ik voor de grap op zoek naar een bever in M,s kamer. Ik zocht onder de bank en keek overal. Ik leefde me helemaal in in mijn spelletje om de bever te vinden en vroeg M waar hij zijn bever nou heeft gelaten
. Ondertussen lagen we in een deuk bij het zoeken maar M deed ook volop mee. Even later: een herinnering dat ik aan het hakken was op ambient muziek
??weer later: M heeft een muts opgedaan en heeft een banaan vast om later op te eten. Ik zeg tegen hem dat hij eruit ziet als een bandiet.
Weer later: Ik vind dat M er niet uitziet en lig helemaal slap van het lachen. (hij had fruit op zich liggen, een nerd bril op en een muts op)
Weer een ander moment: het komt echt in vlagen nu en ik heb behoefte om alleen met mezelf te zijn. M vraagt of we naar buiten gaan of dat we een ballonnetje lachgas nemen. Ik vertel dat ik dat even niet wil omdat ik dat niet durf. In de kamer gebeurt voor mij al veels teveel en wanneer ik mijn ogen sluit zie ik bijna net zoveel. Ik begin mijzelf meer en meer te verliezen en merk op dat ik ondertussen ook een gesprek heb met M over dat ik iets eruit moet gooien ofzo (volgens M moest ik mijn woede eruit gooien). Maar ik was vooral een beetje bang en wilde alleen maar liggen en niet gestoord worden.
Weer later: De vlagen worden echt heftig nu, ik heb mijn ogen dicht en zie verschillende beelden elkaar opvolgen: de anatomie van de mens, de ruimte, het universum, aura's van mensen in mijn gedachten etc.
Ook zie ik mijn eigen gezicht waar het vel ervan afscheurt en hoewel dit heel eng klinkt, werd ik hier juist niet zo heel bang van.
En weer wat later: Op dit moment ben ik tot de conclusie gekomen dat ik wel het centrum van het universum moet zijn. De wereld waarin ik mijn hele leven al leef is mijn eigen gedachten wereld die ik gecreëerd heb om mezelf staande te houden. Op dit moment denk ik dat ik het enige bewustzijn ben en dat al het andere zelf verzonnen is. Dit maakt mij heel eenzaam en depressief. Ook meen ik verborgen herinneringen door te krijgen van vorige levens die ik voor mezelf gecreëerd heb maar hier kan ik niet direct de hand op leggen. Verder vond ik de mens maar een walgelijk wezen omdat ik vond dat we allemaal maar slaafs aan onze eigen verlangens waren. Maar uiteindelijk was IK degene die dan walgelijk was want ik was het enige bewustzijn.
In de kamer gebeurt veel teveel: Ik zie alles door een raster, dan zie ik alles bewegen, dan klopt de inrichting van de kamer naar mijn gevoel weer niet en weer later heb ik tunnelvisie.Tijd spoelt vooruit, dan weer achteruit en dan staat de tijd weer stil. Op een bepaald moment besef ik mij dat een uitweg wel zelfmoord moet zijn maar er is ook iets heel sterks in mij wat wil overleven en ik vond de eerste gedachte dan ook meteen de grootste onzin. Ik besluit in een hoekje te kruipen en mezelf klein te maken maar op dat moment begin ik agressief tegen mezelf te worden: "Je geeft toch niet zomaar op! kom op nou!" dacht ik bij mezelf.
Ik sta op en laat alle gevoelens over me heen komen met een gedachte van "Kom maar".
Dit heeft geholpen en de wereld word weer wat vrolijker. Ik verzamel krachten bijeen om een ander muziekje op te zetten en dit hielp enorm: De gedachtes die ik zojuist had waren verdwenen en M en Ik zongen uit volle borst mee, denkend de hele boodschap van het liedje te begrijpen. Dan krijg ik ineens vlagen van nuchterheid en vaagheid afgewisseld. M en ik hebben nog wat filosofische gesprekken maar zakken af en toe weer weg in ons eigen wereldje.
Uiteindelijk werd ik in een klap nuchter en beseften we hoe heftig de trip was geweest. We zijn erachter gekomen dat een avondje trippen op een normale portie eigenlijk leuker is omdat je daarvan veel meer herinnert.
De volgende dag vonden we tijdens het opruimen nog briefjes die ik geschreven had: "Ik word heeeeeelemaal gek hier" stond er onder andere op. Kon ik mij nog vaag iets van herinneren.
De bovenstaande beschrijving lijkt erg op een bad trip maar zelf zie ik het niet zozeer als een bad trip. Ik heb weliswaar een enorm kut moment gehad op de piek, maar nadat ik die piek overwonnen had voelde ik mezelf sterker worden. Het was alsof ik even op mijn plaats gezet moest worden. Het grootste gedeelte van de avond was weliswaar leuk, grappig en bijzonder. Alleen weten we er beide veel minder van dan van andere trips. Mijn theorie hierover is dat het brein dan teveel prikkels moet verwerken en dit eenvoudigweg moeilijk kan vasthouden. Er gebeurt gewoon teveel.
Ook weet ik nog een magisch moment die ik wel altijd heb vastgehouden en dat was op dit nummer:
http://www.youtube.com/watch?v=IQATFqFnCdg
Prachtig nummer die ik iedereen kan aanraden die in een trip zit. Ook het beeld erbij is supermooi!
Wij konden echt van alles zien gebeuren in dat bos op dat filmpje.Als laatste: sorry als het een beetje chaotisch is beschreven, maar zo was de avond eigenlijk precies zoals ik mij het herinner. Ik heb nu wel weer meer respect voor paddo's en truffels gekregen dan ik al had en al met al was het weer een bijzondere ervaring! Wat die dingen allemaal met je hoofd kunnen doen is gewoon te bizar voor woorden.
