Metalcored00d
Bewuste gebruiker
Liefje en ik namen gisterenavond rond 21u voor de 5de keer Borax. Dit was de 4de keer met de blue bliss variant, de keer daarvoor was met de roze MaXTC variant.
Het eerste deel van de ervaring is de verwachte MDMA-ervaring pur sang. Je voelt je fantastisch, alles is lekker, gesprekken worden super filosofisch. We hebben niet zozeer een neiging om te gaan bewegen binnen onze huiselijke setting. Het pepte ons zeker niet op, maar houdt ons wel wakker tot 4u.
Na ongeveer een uur/anderhalf uur voelde ik dat ik moest braken, zoals toen ik voor de eerste keer MDMA nam. Ik was eventjes bang dat ik mijn stofjes eruit had gebraakt, omdat wat eruit kwam blauwe kleur had. Maar gelukkig had mijn lichaam alles al opgenomen. Na het braken voelde ik me ineens beter en opgelucht.
Niet lang hierna merkten we beiden op dat we lichtjes begonnen te hallucineren. Ietwat vreemd, omdat dit anders pas begon wanneer de MDMA-effecten wegebden, nu hadden we alles ineen. We hebben toen beslist om buiten te gaan wandelen.
Onder de blote sterrenhemel werd duidelijk dat de visuals intenser werden. De hemel leek als een koepel rondom ons. We zagen onderlinge verbindingen tussen de sterren als een kosmisch web, dingen die we anders niet kunnen waarnemen met het blote oog. Op een bepaald moment keken we van beneden naar boven en leek het alsof er een lichtstraal vanaf de grond de hemel in schoot en alsof er een moederschip boven ons ging. Hoe what the fuck het ook was, het voelde niet vreemd of eng. Het leek op Independence Day!
We zijn toen buiten gebleven in het donker, maar gingen zitten om ons beter te concentreren op wat we te zien kregen. Deze keer brachten de visuals ons terug naar wat wij op elke andere Borax ervaring ook al te zien hadden gekregen: de vortex waarrond alles draait:
De andere keren hadden die visuals een paarse tint, maar deze keer zagen wij rondom alles een waas met alle kleuren van het spectrum. De vortex in het centrum was deze keer goudgekleurd en was zo helder dat zelfs ons interne zicht het licht niet aankon, alsof je rechtstreeks in de zon staarde. Plots realiseerde ik me dat rondom de vortex ringen draaiden en dat dit enorm ging lijken op wat ik eerder al eens had gezien op internet als een biblically accurate angel. En dat doet me dan weer denken dat dit ook wel lijkt hoe we een atoom afbeelden?
Met ogen open transformeerde de boom die voor me stond in een vorm met gespreide vleugels, een andere engel?
Liefje merkte op dat we niet alleen waren, maar dat we welkom waren, beschermd zelfs.
Met ogen open zagen we tussen de sterren de dodecahedrons vormen. Interessant dat dat dan net symbool voor aether blijkt te zijn!
Op een gegeven moment kreeg ik ook het rozenraam van de Notre Dame te zien.
Met mijn ogen dicht kreeg ik plots Hammurabi te zien, en zag ik onleesbaar geschrift. Ik benoemde dit instinctief als de codex van Hammurabi, en toen ik dat daarnet opzocht bleek dat wel degelijk wat ik had gezien. Roept het Midden-Oosten ons?
Op het moment dat ik die letters zag, merkte liefje op dat ze overal de letter X zag, en toen zag ik het ook. Dit is blijkbaar een symbool voor Christus en voor chi of levensenergie.
Verder kreeg ik ook nog de vogel van de Nazca lines te zien.
Behalve deze specifieke beelden van deze ervaring kregen we ook nog de “typische” visuals te zien die we de 4 keren hiervoor ook al voorgeschoteld kregen. Ongeacht waar we naar keken, als je lang genoeg naar 1 punt bleef staren werd het ofwel opnieuw de tunnel ofwel kwam de vortex terug tevoorschijn (hyperbolische ruimte rondom iets cirkelvormig), hetzelfde zoals onze vorige Borax ervaringen:
Liefje en ik hebben allebei (nog) geen ervaring met pure DMT, maar dit alles lijkt en voelt toch verdacht veel op wat zo’n ervaring inhoudt in plaats van de MDMA-ervaring die Borax tracht na te bootsen? Wat het ook zij, we love it! En we vinden niemand in onze kringen die dezelfde ervaringen krijgen op dit spul – vreeeeemd!
Het is echt trippen zonder te trippen, want je ziet alles kraakhelder en fotorealistisch terwijl je nuchter alles observeert, beschrijft, analyseert en interpreteert. Keek ik even weg naar liefje en keek ik terug omhoog, kwamen de visuals trouw terug.
Dit is dus helemaal niet zoals LSD of truffeltrips waar alles chaotischer, sneller en veranderlijker is. Dan ben je niet altijd in staat om werkelijk te bevatten wat je overkomt.
Hier voelt het echt alsof de deur even op een kier staat en je even een glimpje krijgt van hoe de kosmos werkt in de achtergrond.
Het eerste deel van de ervaring is de verwachte MDMA-ervaring pur sang. Je voelt je fantastisch, alles is lekker, gesprekken worden super filosofisch. We hebben niet zozeer een neiging om te gaan bewegen binnen onze huiselijke setting. Het pepte ons zeker niet op, maar houdt ons wel wakker tot 4u.
Na ongeveer een uur/anderhalf uur voelde ik dat ik moest braken, zoals toen ik voor de eerste keer MDMA nam. Ik was eventjes bang dat ik mijn stofjes eruit had gebraakt, omdat wat eruit kwam blauwe kleur had. Maar gelukkig had mijn lichaam alles al opgenomen. Na het braken voelde ik me ineens beter en opgelucht.
Niet lang hierna merkten we beiden op dat we lichtjes begonnen te hallucineren. Ietwat vreemd, omdat dit anders pas begon wanneer de MDMA-effecten wegebden, nu hadden we alles ineen. We hebben toen beslist om buiten te gaan wandelen.
Onder de blote sterrenhemel werd duidelijk dat de visuals intenser werden. De hemel leek als een koepel rondom ons. We zagen onderlinge verbindingen tussen de sterren als een kosmisch web, dingen die we anders niet kunnen waarnemen met het blote oog. Op een bepaald moment keken we van beneden naar boven en leek het alsof er een lichtstraal vanaf de grond de hemel in schoot en alsof er een moederschip boven ons ging. Hoe what the fuck het ook was, het voelde niet vreemd of eng. Het leek op Independence Day!
We zijn toen buiten gebleven in het donker, maar gingen zitten om ons beter te concentreren op wat we te zien kregen. Deze keer brachten de visuals ons terug naar wat wij op elke andere Borax ervaring ook al te zien hadden gekregen: de vortex waarrond alles draait:
De andere keren hadden die visuals een paarse tint, maar deze keer zagen wij rondom alles een waas met alle kleuren van het spectrum. De vortex in het centrum was deze keer goudgekleurd en was zo helder dat zelfs ons interne zicht het licht niet aankon, alsof je rechtstreeks in de zon staarde. Plots realiseerde ik me dat rondom de vortex ringen draaiden en dat dit enorm ging lijken op wat ik eerder al eens had gezien op internet als een biblically accurate angel. En dat doet me dan weer denken dat dit ook wel lijkt hoe we een atoom afbeelden?
Met ogen open transformeerde de boom die voor me stond in een vorm met gespreide vleugels, een andere engel?
Liefje merkte op dat we niet alleen waren, maar dat we welkom waren, beschermd zelfs.
Met ogen open zagen we tussen de sterren de dodecahedrons vormen. Interessant dat dat dan net symbool voor aether blijkt te zijn!
Op een gegeven moment kreeg ik ook het rozenraam van de Notre Dame te zien.
Met mijn ogen dicht kreeg ik plots Hammurabi te zien, en zag ik onleesbaar geschrift. Ik benoemde dit instinctief als de codex van Hammurabi, en toen ik dat daarnet opzocht bleek dat wel degelijk wat ik had gezien. Roept het Midden-Oosten ons?
Op het moment dat ik die letters zag, merkte liefje op dat ze overal de letter X zag, en toen zag ik het ook. Dit is blijkbaar een symbool voor Christus en voor chi of levensenergie.
Verder kreeg ik ook nog de vogel van de Nazca lines te zien.
Behalve deze specifieke beelden van deze ervaring kregen we ook nog de “typische” visuals te zien die we de 4 keren hiervoor ook al voorgeschoteld kregen. Ongeacht waar we naar keken, als je lang genoeg naar 1 punt bleef staren werd het ofwel opnieuw de tunnel ofwel kwam de vortex terug tevoorschijn (hyperbolische ruimte rondom iets cirkelvormig), hetzelfde zoals onze vorige Borax ervaringen:
Liefje en ik hebben allebei (nog) geen ervaring met pure DMT, maar dit alles lijkt en voelt toch verdacht veel op wat zo’n ervaring inhoudt in plaats van de MDMA-ervaring die Borax tracht na te bootsen? Wat het ook zij, we love it! En we vinden niemand in onze kringen die dezelfde ervaringen krijgen op dit spul – vreeeeemd!
Het is echt trippen zonder te trippen, want je ziet alles kraakhelder en fotorealistisch terwijl je nuchter alles observeert, beschrijft, analyseert en interpreteert. Keek ik even weg naar liefje en keek ik terug omhoog, kwamen de visuals trouw terug.
Dit is dus helemaal niet zoals LSD of truffeltrips waar alles chaotischer, sneller en veranderlijker is. Dan ben je niet altijd in staat om werkelijk te bevatten wat je overkomt.
Hier voelt het echt alsof de deur even op een kier staat en je even een glimpje krijgt van hoe de kosmos werkt in de achtergrond.
