Tis alweer tijd geleden dat ik hier was.
Wou even laten weten hoe het nu met me gaat.
Heb via huisarts gesprek gehad in ziekenhuis met psychiater.
Deze adviseerde mij om naar een trauma centrum te gaan voor behandeling.
Het ziekenhuis was niet in staat mij de zorg te bieden die ik nodig had voor mijn trauma's.
Helaas was bij het trauma centrum wachtlijst.
Totdat ik daar terecht kon, heeft het ziekenhuis mij hulp geboden.
Ik heb een jaar lang dagbehandeling gehad in het ziekenhuis.
Drie dagen per week had ik in groepsverband theraphie.
Dit was enorm intensief.
Ook heb ik opnieuw EMDR geprobeerd.
Destijds was ik nog verslaafd aan de speed en deed de EMDR niks voor mij.
Nu nuchter heeft het fantastisch geholpen.
Er is een enorme lading vab veel trauma's afgehaald.
Nu ben ik eindelijk aan de beurt in het trauma centrum en ben ik ziek.
Er is bij mij vast gesteld dat ik de ziekte van sjögren heb.
Dit is een auto immuun ziekte waarbij het afweersysteem niet meer doet wat het moet doen.
Het lichaam richt zich dus nu op de goede gezonde cellen.
Dit betekend dat ik vaak ziek ben, ontstekingen en virussen heb.
Het valt ook onder reuma.
Extreme vermoeidheid, droge ogen, geen speelselaanmaak meer, pijnlijke gewrichten en spieren.
Een groot deel van de mensen die de ziekte van sjögren hebben zijn volledig afgekeurd omdat ze zich te vaak ziek moeten melden en de vermoeidheid te heftig is.
Ik moet nu naar een internist en een neuroloog voor verder onderzoek.
Ik dacht dus altijd dat mijn lichamelijke klachten kwamen door stress.
Dat als ik klaar zou zijn met theraphie ik me weer goed zou voelen.
Ik weer zou gaan werken en deel zou gaan nemen aan de maatschappij en ook zo mijn sociale contacten weer op te bouwen.
Nu vraag ik mezelf af of ik nog wel door wil gaan met trauma behandeling in trauma centrum.
Wil ik niet gewoon de dagen dat ik me wel goed voel lichamelijk en wat energie heb gewoon doen waar ik blij van word..??
Ik vind het moeilijk te beseffen dat ik deze diagnose moet accepteren.
Dit was niet hoe ik mijn toekomst voor me zag.
Verder ben ik in dec via internet erachter gekomen dat ik oma ben geworden.
Mijn oudste dochter waar ik al ruim 7 jaar geen contact meer mee heb heeft een zoontje gekregen.
Het feit dat ze mij niet betrokken heeft bij haar zwangerschap en ik dus van niks wist heeft me heel erg veel verdriet gedaan.
Maar ik moet door....
En ik ga ook door!!!
Ik ben nog steeds clean, 1561 dagen lang!!!!!!
Ik werk nog steeds elke dag aan mezelf!!.
Het is soms heel moeilijk om de dag te beginnen..
De dagen zijn veelal hetzelfde..
Het sporten waar ik zo enorm veel kracht uit haalde ligt stil.
Mijn lichaam doet zeer en ik ben extreem moe.
Ik weet zeker dat er ook weer mooie tijden aan gaan komen en daar probeer ik me op te focussen.
Ik geniet van de kleine dingen 😊
Ik had gehoopt inmiddels verder te zijn in het leven.
Dingen hebben afgerond en grotere stappen te hebben gezet.
De wil is er zeker, alleen mijn lichaam werkt niet meer mee.
Toch ben ik trots op wat ik bereikt hebt tot nu toe.
Wou even laten weten hoe het nu met me gaat.
Heb via huisarts gesprek gehad in ziekenhuis met psychiater.
Deze adviseerde mij om naar een trauma centrum te gaan voor behandeling.
Het ziekenhuis was niet in staat mij de zorg te bieden die ik nodig had voor mijn trauma's.
Helaas was bij het trauma centrum wachtlijst.
Totdat ik daar terecht kon, heeft het ziekenhuis mij hulp geboden.
Ik heb een jaar lang dagbehandeling gehad in het ziekenhuis.
Drie dagen per week had ik in groepsverband theraphie.
Dit was enorm intensief.
Ook heb ik opnieuw EMDR geprobeerd.
Destijds was ik nog verslaafd aan de speed en deed de EMDR niks voor mij.
Nu nuchter heeft het fantastisch geholpen.
Er is een enorme lading vab veel trauma's afgehaald.
Nu ben ik eindelijk aan de beurt in het trauma centrum en ben ik ziek.
Er is bij mij vast gesteld dat ik de ziekte van sjögren heb.
Dit is een auto immuun ziekte waarbij het afweersysteem niet meer doet wat het moet doen.
Het lichaam richt zich dus nu op de goede gezonde cellen.
Dit betekend dat ik vaak ziek ben, ontstekingen en virussen heb.
Het valt ook onder reuma.
Extreme vermoeidheid, droge ogen, geen speelselaanmaak meer, pijnlijke gewrichten en spieren.
Een groot deel van de mensen die de ziekte van sjögren hebben zijn volledig afgekeurd omdat ze zich te vaak ziek moeten melden en de vermoeidheid te heftig is.
Ik moet nu naar een internist en een neuroloog voor verder onderzoek.
Ik dacht dus altijd dat mijn lichamelijke klachten kwamen door stress.
Dat als ik klaar zou zijn met theraphie ik me weer goed zou voelen.
Ik weer zou gaan werken en deel zou gaan nemen aan de maatschappij en ook zo mijn sociale contacten weer op te bouwen.
Nu vraag ik mezelf af of ik nog wel door wil gaan met trauma behandeling in trauma centrum.
Wil ik niet gewoon de dagen dat ik me wel goed voel lichamelijk en wat energie heb gewoon doen waar ik blij van word..??
Ik vind het moeilijk te beseffen dat ik deze diagnose moet accepteren.
Dit was niet hoe ik mijn toekomst voor me zag.
Verder ben ik in dec via internet erachter gekomen dat ik oma ben geworden.
Mijn oudste dochter waar ik al ruim 7 jaar geen contact meer mee heb heeft een zoontje gekregen.
Het feit dat ze mij niet betrokken heeft bij haar zwangerschap en ik dus van niks wist heeft me heel erg veel verdriet gedaan.
Maar ik moet door....
En ik ga ook door!!!
Ik ben nog steeds clean, 1561 dagen lang!!!!!!
Ik werk nog steeds elke dag aan mezelf!!.
Het is soms heel moeilijk om de dag te beginnen..
De dagen zijn veelal hetzelfde..
Het sporten waar ik zo enorm veel kracht uit haalde ligt stil.
Mijn lichaam doet zeer en ik ben extreem moe.
Ik weet zeker dat er ook weer mooie tijden aan gaan komen en daar probeer ik me op te focussen.
Ik geniet van de kleine dingen 😊
Ik had gehoopt inmiddels verder te zijn in het leven.
Dingen hebben afgerond en grotere stappen te hebben gezet.
De wil is er zeker, alleen mijn lichaam werkt niet meer mee.
Toch ben ik trots op wat ik bereikt hebt tot nu toe.
Bijlagen
-
Screenshot_20230618_205605.jpg
