Vallinor
Newbie
Hoi,
In deze post wil ik mijn ayahuasca reis met je delen. Tevens vind ik het fijn om op deze manier mijn gedachten vast te leggen om misschien later nog eens na te lezen.
Psychedelische drugs fascineert mij al jaren. Na wat experimenten met truffels had ik nog niet gevonden waar ik naar op zoek was. Namelijk een innerlijke reis. Niet als vermaak maar om iets over mijzelf te leren. DMT in de vorm van een ayahuasca ceremonie leek mij een interessante mogelijkheid.
Ik wil dit graag zo anoniem als mogelijk houden vandaar dat ik geen organisatie naam, plaatsnaam etc ga delen.
Mijn intentie om ayahuasca te drinken was zuiver uit nieuwsgierigheid. Lang heb ik gedacht dat deze motivatie niet zuiver of oprecht genoeg was. Nu kan ik zeggen dat dit niet het geval was.
Ik begon ongeveer een week van te voren rekening te houden qua voeding om me voor te bereiden op de ceremonie. Geen alcohol of drugs. Weinig tot geen vlees, kleine maaltijden. Veel rust en regelmaat.
De groep bestond uit 10 personen die ayahuasca gingen drinken. Daarnaast waren er een aantal ervaren begeleiders gedurende de hele ceremonie aanwezig. Na het delen van de intenties (variërend van zelf heling tot louter interesse) begonnen we met het drinken van de aya. Omdat de smaak nogal "aards/grondig" is kozen sommige mensen voor het eten van een pepermuntje. Zelf vond ik dit niet nodig omdat dit naar mijn idee af zou doen aan de ervaring.
Ik ging liggen met mijn ogen dicht op mijn rechter zij. De zweverige muziek werd wat harder gezet en ik vond op dat moment het volume nogal luid en storend. Na een minuut of 5 begon ik emotioneel te worden. Het gevoel van heimwee, maar ook het gevoel van eindelijk thuis komen na een lange reis. Beetje tegenstrijdig dus. Het gevolg was dat ik begon te huilen. Ik voelde me nogal bezwaard omdat ik bang was dat (al na 5 minuten) dit raar zou overkomen op mijn mede reizigers. Ik verstopte me een beetje onder het dekentje dat over me heen lag. Het deel van mij dat zich schaamde voor mijn toestand begon los te komen van mij als persoon. Ik vroeg me af waarom dit een deel van mij was en waarom het zo dominant aanwezig was.
Tegelijkertijd begon mijn gevoel visueel te worden, ik kon letterlijk zien hoe mijn emoties eruit zagen. Rood en geel licht met daarom heen een web van donkerbruin twijfel en schaamte. Ik probeerde dit web van mij af te schudden, dit lukte. Vervolgens werd ik verwelkomd door moeder aya. Een warm rood licht, oneindig veel liefde straalde ze uit. Ze sloot haar armen van licht om mij heen. Tranen van geluk stroomde over mijn wangen. Het kon me helemaal niet meer schelen wat andere mensen over mij zouden denken. Moeder aya streelde me zoals een moeder haar kind vast houdt. Ik lag te snikken in mijn dekentje, tranen van blijdschap. Na een tijdje vertelde ze me dat het tijd was voor de volgende stap. Ik zeg vertellen, maar ik had geen stem hierbij. Het was meer laten voelen, maar dan heel intens. Er was geen twijfel wat er bedoeld werd.
Er zat iets in mij wat eruit moest. Ik voelde een bal in mijn borst omhoog werken. Deed geen pijn maar een ogenblik later moest ik braken. Gelukkig stond een emmertje klaar. Na paar keer heftig braken (zonder braaksel) wou ik graag terug naar het warme gevoel van daarnet. Moeder aya werd weer zichtbaar, hield me vast en maakte duidelijk dat het nog niet klaar was. Ik gaf me over en opnieuw begon het braken. Ik denk dat ik in totaal 6 of 7 keer boven het emmertje moest hangen. Daarna werd mijn lijf weer rustig en begonnen de visuals heel intens te worden.
Ik kreeg beelden te zien van mijn vriendin, lachend met open armen. Prachtige kleuren om haar heen. Het gevoel dat ik intens van haar hou, tranen kwamen terug. Weer tranen van liefde en geluk. Ik zag wie ze werkelijk is, wat ze voor mij betekend. Ook zag ik wie ik zelf ben, ook daar moest ik om huilen omdat ik mezelf nog nooit zo bekeken had. Een oase van rust en dat ik dit ook geef aan mensen die daar open voor staan. Ik was trots op mezelf, blij om wie ik ben.
Daarna zag ik alle mensen die veel voor mij beteken, ouders, zus, goede vrienden. Allemaal in prachtige kleuren en met het gevoel dat ik zo gelukkig ben dat deze mensen in mijn leven zijn. De les die ik mee nam is dat het heden belangrijk is, je leeft in het nu.
Toen was het tijd dat ik leerde wat alles betekend. Wie zijn we? wat doen we hier op aarde? waar gaan we heen als we dood gaan? Ik zag (bij gebrek aan een beter woord) de hemel. Nb. ik ben een atheïst. Ik zag hoe moeder aya zorgt voor alle zielen in het universum. Haar enorme armen bewegen als wortels van een plant door het zielenrijk. Door het geven van liefde, rust en geborgenheid liet ze me zien dat in essentie alle zielen goed zijn. Kwaad bestaat niet, alle negatieve emoties komen voort uit angst. Ik zag hoe een ziel zich kan binden aan een stoffelijk lichaam hier op aarde en ik zag hoe een ziel verder reist als het lichaam stopt. Een oneindige cyclus. Ik vroeg naar mijn overleden opa, maar het was niet nodig om hem te zien. Het ging goed met hem en ook met mij.
Ons doel op aarde is creëren. Dit kan van alles zijn, een gezin, een carrière, status/aanzien, een prestatie. Sommige zielen creëren meer dan anderen. Sommigen willen graag de creatie van anderen bewonderen. Zielen/mensen die worden belemmerd in hun creatie door bijvoorbeeld oorlog of ziekte kunnen gefrustreerd raken. Uit frustratie kunnen zij de creaties van anderen kapot maken. Ik kreeg als voorbeeld een zelfmoord terrorist te zien. De les die ik mee nam is dat in essentie iedereen goed is. Als mensen anderen kwaad doen ligt hier een oorzaak ten grondslag. Prijs de mensen die trots zijn op hun creaties, maak ze nooit belachelijk.
Daarna werd ik me bewust van de zielen van mijn mede ayahuasca reizigers. Sommigen waren aan het worstelen met oud trauma. Ik zag hoe moeder aya ze aan het helen was door haar armen om hun heen te slaan en de onrust te verruilen met liefde. Ook ik hielp daarbij. Ik had de mogelijkheid om troost te geven aan de mensen die het nodig hadden. Dit was het enige moment dat ik angst heb gevoeld. Alsof ik de negatieve emoties van anderen kon aanraken. Meteen zorgde moeder aya ook weer voor mij en zorgde dat ik weer rustig werd.
Ik heb heel veel steun gehad aan de muziek die continu aanwezig was. De muziek zorgde dat mijn reis door bleef gaan. Mijn reis was zeer spiritueel, visueel en emotioneel intensief. Toen ik weer (na ongeveer 4 uur) op aarde was merkte ik dat mijn lijf moe was. Alsof je een zware workout heb gehad. Mijn geest was echter zeer helder en ik was (nu nog steeds) zeer dankbaar voor de mooie ervaring en lessen die ik mee kon nemen. Wat ik merk is dat ik meer rust heb gekregen. Waar ik normaal heftig op kan reageren (verkeer deelname, asociaal gedrag, bijna alle reclames op TV ^^) kan ik met meer afstand bekijken. Ik heb meer geduld en voel me rustiger. Mijn intentie was nieuwsgierigheid en die intentie is ten volle bevredigd. Maar daarnaast heb ik nog veel meer gekregen. Al met al was dit een zeer positieve ervaring en ik kan het aan iedereen aanbevelen zolang je er open voor staat.
Bedankt voor het lezen
In deze post wil ik mijn ayahuasca reis met je delen. Tevens vind ik het fijn om op deze manier mijn gedachten vast te leggen om misschien later nog eens na te lezen.
Psychedelische drugs fascineert mij al jaren. Na wat experimenten met truffels had ik nog niet gevonden waar ik naar op zoek was. Namelijk een innerlijke reis. Niet als vermaak maar om iets over mijzelf te leren. DMT in de vorm van een ayahuasca ceremonie leek mij een interessante mogelijkheid.
Ik wil dit graag zo anoniem als mogelijk houden vandaar dat ik geen organisatie naam, plaatsnaam etc ga delen.
Mijn intentie om ayahuasca te drinken was zuiver uit nieuwsgierigheid. Lang heb ik gedacht dat deze motivatie niet zuiver of oprecht genoeg was. Nu kan ik zeggen dat dit niet het geval was.
Ik begon ongeveer een week van te voren rekening te houden qua voeding om me voor te bereiden op de ceremonie. Geen alcohol of drugs. Weinig tot geen vlees, kleine maaltijden. Veel rust en regelmaat.
De groep bestond uit 10 personen die ayahuasca gingen drinken. Daarnaast waren er een aantal ervaren begeleiders gedurende de hele ceremonie aanwezig. Na het delen van de intenties (variërend van zelf heling tot louter interesse) begonnen we met het drinken van de aya. Omdat de smaak nogal "aards/grondig" is kozen sommige mensen voor het eten van een pepermuntje. Zelf vond ik dit niet nodig omdat dit naar mijn idee af zou doen aan de ervaring.
Ik ging liggen met mijn ogen dicht op mijn rechter zij. De zweverige muziek werd wat harder gezet en ik vond op dat moment het volume nogal luid en storend. Na een minuut of 5 begon ik emotioneel te worden. Het gevoel van heimwee, maar ook het gevoel van eindelijk thuis komen na een lange reis. Beetje tegenstrijdig dus. Het gevolg was dat ik begon te huilen. Ik voelde me nogal bezwaard omdat ik bang was dat (al na 5 minuten) dit raar zou overkomen op mijn mede reizigers. Ik verstopte me een beetje onder het dekentje dat over me heen lag. Het deel van mij dat zich schaamde voor mijn toestand begon los te komen van mij als persoon. Ik vroeg me af waarom dit een deel van mij was en waarom het zo dominant aanwezig was.
Tegelijkertijd begon mijn gevoel visueel te worden, ik kon letterlijk zien hoe mijn emoties eruit zagen. Rood en geel licht met daarom heen een web van donkerbruin twijfel en schaamte. Ik probeerde dit web van mij af te schudden, dit lukte. Vervolgens werd ik verwelkomd door moeder aya. Een warm rood licht, oneindig veel liefde straalde ze uit. Ze sloot haar armen van licht om mij heen. Tranen van geluk stroomde over mijn wangen. Het kon me helemaal niet meer schelen wat andere mensen over mij zouden denken. Moeder aya streelde me zoals een moeder haar kind vast houdt. Ik lag te snikken in mijn dekentje, tranen van blijdschap. Na een tijdje vertelde ze me dat het tijd was voor de volgende stap. Ik zeg vertellen, maar ik had geen stem hierbij. Het was meer laten voelen, maar dan heel intens. Er was geen twijfel wat er bedoeld werd.
Er zat iets in mij wat eruit moest. Ik voelde een bal in mijn borst omhoog werken. Deed geen pijn maar een ogenblik later moest ik braken. Gelukkig stond een emmertje klaar. Na paar keer heftig braken (zonder braaksel) wou ik graag terug naar het warme gevoel van daarnet. Moeder aya werd weer zichtbaar, hield me vast en maakte duidelijk dat het nog niet klaar was. Ik gaf me over en opnieuw begon het braken. Ik denk dat ik in totaal 6 of 7 keer boven het emmertje moest hangen. Daarna werd mijn lijf weer rustig en begonnen de visuals heel intens te worden.
Ik kreeg beelden te zien van mijn vriendin, lachend met open armen. Prachtige kleuren om haar heen. Het gevoel dat ik intens van haar hou, tranen kwamen terug. Weer tranen van liefde en geluk. Ik zag wie ze werkelijk is, wat ze voor mij betekend. Ook zag ik wie ik zelf ben, ook daar moest ik om huilen omdat ik mezelf nog nooit zo bekeken had. Een oase van rust en dat ik dit ook geef aan mensen die daar open voor staan. Ik was trots op mezelf, blij om wie ik ben.
Daarna zag ik alle mensen die veel voor mij beteken, ouders, zus, goede vrienden. Allemaal in prachtige kleuren en met het gevoel dat ik zo gelukkig ben dat deze mensen in mijn leven zijn. De les die ik mee nam is dat het heden belangrijk is, je leeft in het nu.
Toen was het tijd dat ik leerde wat alles betekend. Wie zijn we? wat doen we hier op aarde? waar gaan we heen als we dood gaan? Ik zag (bij gebrek aan een beter woord) de hemel. Nb. ik ben een atheïst. Ik zag hoe moeder aya zorgt voor alle zielen in het universum. Haar enorme armen bewegen als wortels van een plant door het zielenrijk. Door het geven van liefde, rust en geborgenheid liet ze me zien dat in essentie alle zielen goed zijn. Kwaad bestaat niet, alle negatieve emoties komen voort uit angst. Ik zag hoe een ziel zich kan binden aan een stoffelijk lichaam hier op aarde en ik zag hoe een ziel verder reist als het lichaam stopt. Een oneindige cyclus. Ik vroeg naar mijn overleden opa, maar het was niet nodig om hem te zien. Het ging goed met hem en ook met mij.
Ons doel op aarde is creëren. Dit kan van alles zijn, een gezin, een carrière, status/aanzien, een prestatie. Sommige zielen creëren meer dan anderen. Sommigen willen graag de creatie van anderen bewonderen. Zielen/mensen die worden belemmerd in hun creatie door bijvoorbeeld oorlog of ziekte kunnen gefrustreerd raken. Uit frustratie kunnen zij de creaties van anderen kapot maken. Ik kreeg als voorbeeld een zelfmoord terrorist te zien. De les die ik mee nam is dat in essentie iedereen goed is. Als mensen anderen kwaad doen ligt hier een oorzaak ten grondslag. Prijs de mensen die trots zijn op hun creaties, maak ze nooit belachelijk.
Daarna werd ik me bewust van de zielen van mijn mede ayahuasca reizigers. Sommigen waren aan het worstelen met oud trauma. Ik zag hoe moeder aya ze aan het helen was door haar armen om hun heen te slaan en de onrust te verruilen met liefde. Ook ik hielp daarbij. Ik had de mogelijkheid om troost te geven aan de mensen die het nodig hadden. Dit was het enige moment dat ik angst heb gevoeld. Alsof ik de negatieve emoties van anderen kon aanraken. Meteen zorgde moeder aya ook weer voor mij en zorgde dat ik weer rustig werd.
Ik heb heel veel steun gehad aan de muziek die continu aanwezig was. De muziek zorgde dat mijn reis door bleef gaan. Mijn reis was zeer spiritueel, visueel en emotioneel intensief. Toen ik weer (na ongeveer 4 uur) op aarde was merkte ik dat mijn lijf moe was. Alsof je een zware workout heb gehad. Mijn geest was echter zeer helder en ik was (nu nog steeds) zeer dankbaar voor de mooie ervaring en lessen die ik mee kon nemen. Wat ik merk is dat ik meer rust heb gekregen. Waar ik normaal heftig op kan reageren (verkeer deelname, asociaal gedrag, bijna alle reclames op TV ^^) kan ik met meer afstand bekijken. Ik heb meer geduld en voel me rustiger. Mijn intentie was nieuwsgierigheid en die intentie is ten volle bevredigd. Maar daarnaast heb ik nog veel meer gekregen. Al met al was dit een zeer positieve ervaring en ik kan het aan iedereen aanbevelen zolang je er open voor staat.
Bedankt voor het lezen
