_shikantaza
Badass junkie
Ha DF'ers! Er is mij de laatste tijd iets opgevallen, en dat is dat ik in herstel anders ben gaan autorijden en anders tegen autorijden aankijk.
Autorijden vond ik altijd leuk, zeker op de snelweg vermaakte ik mij altijd prima met de kleine puzzeltjes van harder/zachter, inhalen, plaats maken enz om zo soepel mogelijk door het verkeer te komen. Wel was ik altijd behoorlijk bezig met "zo snel mogelijk thuis komen", en als de limiet 120 was dan vond ik het ook nodig om dat te rijden, en vond iedereen die langzamer reed maar een beetje raar. Als ik langere stukken reed viel het me alleen wel op dat ik ondanks mijn liefde voor het opzoeken van de snelheidslimiet na een korte pauze altijd weer dezelfde vrachtwagen tegenkwam die ik een half uur daarvoor had ingehaald. Dat vond ik soms grappig, soms teleurstellend en een heel enkele keer ook reden om boos of gefrustreerd te worden. Maar ik realiseerde me steeds meer dat hard rijden niets oplevert.
Maar nu ik wat langer in herstel zit begin ik de snelweg steeds vervelender te vinden. Ik rijd inmiddels nooit meer harder dan 100, ook 's avonds niet. Soms blijf ik achter een vrachtauto rijden als dat praktisch is. Mijn rijstijl is in het algemeen een stuk rustiger geworden en "snel thuis" heeft plaats gemaakt voor "heelhuids thuis". Maar wat ik regelmatig om me heen zie, ik vind het echt niet normaal meer - elkaar opjagen, bumperkleven, kortzichtig gedrag, plankgas op een rood verkeerslicht afrijden, en een heel enkele keer ronduit levensgevaarlijke manoeuvres allemaal om "op te schieten". En ik zie dan af en toe dergelijke brokkenpiloten gewoon weer bij de verkeerslichten onderaan de afrit, dus het schiet gewoon letterlijk echt niet op. Ik vind het maar een trieste bedoening geworden op de snelweg, heel onverdraagzaam allemaal. Veel mensen dringen hun haast aan een ander op, en ik baal er van als ze dat bij mij doen. Ik vind het onacceptabel dat een ander mij in gevaar brengt en ik zou dat zelf ook nooit met opzet doen.
Het is niet allemaal kommer en kwel hoor, ik kom af en toe ook wel mensen tegen die afstand houden, die rustig rijden, die voorrang weggeven als ze dat zelf hebben maar als het gewoon handiger is om dat niet te doen. Maar dat is wel een stuk zeldzamer dan wat ik hierboven beschrijf. Ik laat me overigens door niemand opjagen, en als ik te laat dreig te komen bel ik even op om dat aan te kondigen, als dat kan.
Herkent iemand dit? Is het misschien mijn leeftijd (ik ben de 40 ruim voorbij), hoort het bij de meer spirituele houding van herstel? Is het op de weg naarder geworden of ben ik het anders gaan zien? Zie ik het te pessimistisch? Ik ben wel benieuwd eigenlijk hoe anderen dit zien en ervaren.
Autorijden vond ik altijd leuk, zeker op de snelweg vermaakte ik mij altijd prima met de kleine puzzeltjes van harder/zachter, inhalen, plaats maken enz om zo soepel mogelijk door het verkeer te komen. Wel was ik altijd behoorlijk bezig met "zo snel mogelijk thuis komen", en als de limiet 120 was dan vond ik het ook nodig om dat te rijden, en vond iedereen die langzamer reed maar een beetje raar. Als ik langere stukken reed viel het me alleen wel op dat ik ondanks mijn liefde voor het opzoeken van de snelheidslimiet na een korte pauze altijd weer dezelfde vrachtwagen tegenkwam die ik een half uur daarvoor had ingehaald. Dat vond ik soms grappig, soms teleurstellend en een heel enkele keer ook reden om boos of gefrustreerd te worden. Maar ik realiseerde me steeds meer dat hard rijden niets oplevert.
Maar nu ik wat langer in herstel zit begin ik de snelweg steeds vervelender te vinden. Ik rijd inmiddels nooit meer harder dan 100, ook 's avonds niet. Soms blijf ik achter een vrachtauto rijden als dat praktisch is. Mijn rijstijl is in het algemeen een stuk rustiger geworden en "snel thuis" heeft plaats gemaakt voor "heelhuids thuis". Maar wat ik regelmatig om me heen zie, ik vind het echt niet normaal meer - elkaar opjagen, bumperkleven, kortzichtig gedrag, plankgas op een rood verkeerslicht afrijden, en een heel enkele keer ronduit levensgevaarlijke manoeuvres allemaal om "op te schieten". En ik zie dan af en toe dergelijke brokkenpiloten gewoon weer bij de verkeerslichten onderaan de afrit, dus het schiet gewoon letterlijk echt niet op. Ik vind het maar een trieste bedoening geworden op de snelweg, heel onverdraagzaam allemaal. Veel mensen dringen hun haast aan een ander op, en ik baal er van als ze dat bij mij doen. Ik vind het onacceptabel dat een ander mij in gevaar brengt en ik zou dat zelf ook nooit met opzet doen.
Het is niet allemaal kommer en kwel hoor, ik kom af en toe ook wel mensen tegen die afstand houden, die rustig rijden, die voorrang weggeven als ze dat zelf hebben maar als het gewoon handiger is om dat niet te doen. Maar dat is wel een stuk zeldzamer dan wat ik hierboven beschrijf. Ik laat me overigens door niemand opjagen, en als ik te laat dreig te komen bel ik even op om dat aan te kondigen, als dat kan.
Herkent iemand dit? Is het misschien mijn leeftijd (ik ben de 40 ruim voorbij), hoort het bij de meer spirituele houding van herstel? Is het op de weg naarder geworden of ben ik het anders gaan zien? Zie ik het te pessimistisch? Ik ben wel benieuwd eigenlijk hoe anderen dit zien en ervaren.
Laatst bewerkt:
