Le Duc
Belezen gebruiker
Tripreport 4-Aco-Met
De zin in een toffe trip nam de afgelopen weken een stevige vlucht omhoog. Sinds ik weer voor een tijd gestopt ben met alcohol en ook feestjes me niet enorm meer kunnen bekoren, is een leuke trip op z’n tijd echt iets waar ik naar toe kan werken. Helemaal met in het achterhoofd dat ik de komende maanden in verband met werk een tijd braaf zal zijn.
Kortom, tijd voor 4-AcO-MET.
T – 0:00
Moment van inname, 40mg in pilvorm. Dit blijft een tof gevoel, het idee van niet meer terug kunnen, het allemaal maar laten gebeuren. Ik heb nog een tijdje voordat ik iets merk, wat ik besteed aan het opruimen van het huis en aan het klaar leggen van fruit en verfspullen.
Tripsitter van dienst is vriendin X. Het is raar om niet met haar te trippen. Dat had ik veel liever gedaan, maar ze drukt me keer op keer op het hart dat ik me er geen zorgen om hoef te maken.
We lopen een rondje door het bos en de kleuren zijn fantastisch, maar dat zijn ze altijd in het bos. Na een half uur voel ik tintelingen in mijn handen, ik adem heviger en mijn hoofd wordt zwaar. Het is begonnen.
T - 0:45
Thuis ga ik direct op het kleed liggen en ik zak direct weg diep in mijn brein. Ik weet nog net iets uit te kramen van ‘hoe belachelijk het is dat ik net nog vrolijk door het bos liep en nu niets meer kan bewegen’. Dat moment wordt per keer psychedelica heftiger, lijkt het.
Mijn ogen kunnen niet meer open, het laatste wat ik zag waren de gordijnen die schitterend paars werden met felle strepen wit licht. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik de mooiste open eyed visuals heb deze trip.
Heel af en toe spiek ik, soms zie ik vriendin X. Haar gezicht is extreem raar, totaal niet knap, terwijl ik haar altijd zo prachtig vind. Het voelt stom haar haar niet mooi te vinden, omdat ik weet dat mijn brein een loopje met me neemt.
T – 1:30
Het is doodvermoeiend, nu al. Ik zit een tijdlang op de kop van een draak welke me met sneltreinvaart langs allerlei wereldproblemen brengt. In mum van tijd los ik van alles op, van oorlogen tot honger tot het klimaatprobleem, maar ook voor volgelopen doucheputjes en blaadjes op het spoort draai ik mijn hand niet om.
De ideeën en oplossingen en inzichten komen en gaan in zo’n heftig tempo dat ik baal dat ik het met woorden niet eens zou kunnen benoemen. Daarom ben ik heel lang heel stil, praten is onmogelijk. Dat vind ik eigenlijk wel balen, want nu herinner ik maar weinig van mijn inzichten.
T – 2:30
Nog altijd lig ik op het kleed, maar ik begin af en toe heldere momenten te krijgen. Van die momenten dat ik meerdere concepten tegelijk begrijp, waardoor ik weer iets meer van een functionerend mens word. Ik kan wat praten en vertellen over wat er in mijn hoofd afspeelt. Ook begin ik meer te lachen, de heftige trip wordt vrolijker en vrolijker.
Surprise surprise, de klassieker: ik vind tijd bizar verwarrend. Met LSD heb ik dit stukken minder, maar nu heb ik vaak het idee dat het dagen later is al. Ik verbaas me telkens weer over het feit dat het buiten nog steeds licht is, dat lijkt me onmogelijk met wat ik allemaal meemaak.
T – 3:00
Het is tijd om te schilderen, bedenk ik me hoopvol. Op handen en voeten kruip ik naar de schilderkamer, maar onderweg zie ik de tuin. Dat boeit me mateloos. De kleuren zijn fenomenaal scherp, de herfst op z’n mooist. Een roodborstje gaat vlak voor me aan de andere kant van het raam zitten en opeens heb ik door dat er nog een echte wereld bestaat.
Af en toe als vriendin X door de kamer loopt, dan hoor ik hoe her geluid vervormt doordat zij deze geluidsgolven verbuigt. Een zeer bijzonder gevoel levert dat op.
Daar krijg ik het plots benauwd van, hoe vermoeiend het kan zijn om een goeie vriend te zijn, een goede zoon, een goede werknemer, een goede sporter, enzovoort. Laat mij maar lekker in alle rust hier zitten, dat voelt zeer goed.
In de keuken lijkt alles op een cartoon. De afgelopen dagen heb ik een puzzel gemaakt en de wereld ziet er precies zo uit.
Kruipend bereik ik alsnog de schildertafel en ik begin rustig te kliederen. Zoals altijd is schilderen een schot in de roos. De kleuren bewegen sierlijk en wisselend over het papier. Vaak is het nog mooier om met de kwast net niet het papier te raken, de schaduwen die over het papier vallen van de kwast leveren al spektakel genoeg op.
Ik doe mijn ogen dicht en vriendin X zegt wat ik met mijn kwast moet doen. ‘Draai kleine cirkels naar links, nu langzaam naar onder, stop, ik geef je een andere kwast met een andere kleur’. Ondertussen merk ik dat ik huil, maar ik voel helemaal geen emotie, laat staan een verdrietige.
T – 3:30
Na het schilderen zit mijn lijf opeens helemaal vast. Ik weet dat ik moet liggen, maar ik kan mijn spieren niet meer aansturen. Gelukkig weet ik dat ik nu goed moet vertellen wat ik wil en wat niet werkt, dus ik leg vriendin X uit dat ik naar de kamer wil, maar dat ze mijn lichaam erheen moet duwen. Ik voel me een robot wanneer ze stukje bij beetje mijn lichaam helpt opstaan en neerleggen op het kleed in de kamer. Daar trip ik weer vrolijk verder, weer met een enorme snelheid. Ik krijg er hoofdpijn van.
Af en toe krijg ik vlagen van energie. Ik spring wild op en naar door de kamer, ik dans gek. Vriendin X danst vrolijk mee en we lachen. Ik sta op haar tenen en zij bepaalt waar we heen lopen. Dat voelt heel mal, heel kinderlijk gezellig.
Wanneer ze me een trage kus geeft, wordt de wereld plots helemaal symmetrisch. Haar gezicht splitst zich in tweeën en dat ziet er absurd en megatof tegelijkertijd uit. Het liefste blijf ik zo uren staan. Gelukkig voelt dat ook zo.
Ik wil naar de wc en ik zeg zelfverzekerd dat ik prima zelf kan lopen. Ik bedoel daarmee te zeggen dat ik prima zelf kan lopen, maar dat ik voor de rest niets kan. Dat levert een stevig misverstand op, waardoor ik keihard tegen de openstaande deur loop met mijn voorhoofd. Dat doet zeer, maar gelukkig word ik niet boos, ik blijf er ook niet in hangen.
T – 04:00
De avond valt en dat maakt alles net iets grimmiger. Ik voel me raar, mijn hoofd wil heel graag liggen, maar mijn lijf is opgefokt. Ik ben blij dat vriendin X voorstelt om even te gaan liggen. Dat helpt.
Iets later maakt ze eten, terwijl ik weer begin te schilderen. Daar word ik rustig van, tot mijn oog valt op het fotoboek dat we eerder vandaag uit de kast hebben gepakt. Het is hilarisch om te zien hoe ik was als 15-jarige, ik herken niets meer uit dit tijd. Vooral de klassenfoto’s vind ik geestig.
Het leuke is dat ik beter kan praten, dat zorgt ervoor dat mijn brein langzamer gaat werken, omdat de snelheid van het spreken nu het tempo bepaalt. Dat ontbrak er de hele tijd aan. Ik kon me tijdens het trippen goed voorstellen hoe vermoeiend het is om ADHD/ADD te hebben, als je brein op een andere snelheid functioneert dan hoe de rest van je omgeving functioneert.
T – 4:30
Het eten is klaar en het lijkt een absurde hoeveelheid. Half lachend begrijp ik er niets van, hoe moet ik helemaal mijn hand bewegen om mijn vork te pakken, te bewegen richting mijn mond, dan moet ik nog kauwen, en dat proces nog een miljoen keer voordat al het eten op is…
Gelukkig geeft de eerste hap me veel energie, waardoor het concept eten toch makkelijk verloopt. Ik probeer te praten met vriendin X, maar dat gaat maar ruk. Nu valt het echt op hoeveel ik mee heb gemaakt en in wat voor andere wereld ik zit. Het is niet makkelijk om mijn stemmingswisselingen te managen, ik ben snel druk, vrolijk, verdrietig, stil, praatgraag, verlegen, bezorgd en verdrietig. En waardeloze mix voor een fijn gesprek, waar ik wel zin in heb. Ik mis een beetje liefde en aandacht, maar ik kan dat niet duidelijk maken. Frustrerend!
T - 5:30
We gaan in bad en de trip begint uit te werken, godzijdank. Mijn hoofd doet flink pijn, en niet van het stoten van mijn hoofd. In bad kom ik tot rust, maar ik merk dat vriendin X en ik niet op één lijn zitten. Ik heb moeite met praten, mijn gedachten gaan snel heen en weer. Ik ben wel echt zat van deze trip, helemaal door de hoofdpijn en nu ook opkomende buikpijn zo na het eten.
T - 6:30
Ik begin bijna te juichen wanneer ik voor het eerst gaap, dat is een teken dat ik snel de slaap ga kunnen vatten.
Eenmaal in bed sluit ik mijn ogen en mijn gedachten kalmeren, al beginnen er nog vrij belachelijke beelden binnen mijn oogleden voorbij te flitsen. De nacht die volgt is diep en probleemloos.
T – 15:30
Ik heb goed geslapen, maar ik voel me slap en de hoofdpijn is er nog. Ik twijfel of deze trip een succes was.
Conclusie: de trip kwam plotseling en heftig, ik voelde me af en toe maniakaal, de muziek was intens en vreemd, mijn emoties gingen snel heen en weer. Vaak kon ik niet bewegen en concepten zoals lopen, tijd en ‘de werkelijkheid’ waren erg ingewikkeld. De open en closed eyed visuals waren geweldig, fruit smaakte zeer lekker, mijn lichaam was fijn warm en gevoelig. Door de hevigheid vond ik het heel fijn dat er iemand bij me was. Inzichten kwamen en gingen, maar bleven niet kleven.
Verwarrend is het woord waarmee ik alles wil samenvatten.
De zin in een toffe trip nam de afgelopen weken een stevige vlucht omhoog. Sinds ik weer voor een tijd gestopt ben met alcohol en ook feestjes me niet enorm meer kunnen bekoren, is een leuke trip op z’n tijd echt iets waar ik naar toe kan werken. Helemaal met in het achterhoofd dat ik de komende maanden in verband met werk een tijd braaf zal zijn.
Kortom, tijd voor 4-AcO-MET.
T – 0:00
Moment van inname, 40mg in pilvorm. Dit blijft een tof gevoel, het idee van niet meer terug kunnen, het allemaal maar laten gebeuren. Ik heb nog een tijdje voordat ik iets merk, wat ik besteed aan het opruimen van het huis en aan het klaar leggen van fruit en verfspullen.
Tripsitter van dienst is vriendin X. Het is raar om niet met haar te trippen. Dat had ik veel liever gedaan, maar ze drukt me keer op keer op het hart dat ik me er geen zorgen om hoef te maken.
We lopen een rondje door het bos en de kleuren zijn fantastisch, maar dat zijn ze altijd in het bos. Na een half uur voel ik tintelingen in mijn handen, ik adem heviger en mijn hoofd wordt zwaar. Het is begonnen.
T - 0:45
Thuis ga ik direct op het kleed liggen en ik zak direct weg diep in mijn brein. Ik weet nog net iets uit te kramen van ‘hoe belachelijk het is dat ik net nog vrolijk door het bos liep en nu niets meer kan bewegen’. Dat moment wordt per keer psychedelica heftiger, lijkt het.
Mijn ogen kunnen niet meer open, het laatste wat ik zag waren de gordijnen die schitterend paars werden met felle strepen wit licht. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik de mooiste open eyed visuals heb deze trip.
Heel af en toe spiek ik, soms zie ik vriendin X. Haar gezicht is extreem raar, totaal niet knap, terwijl ik haar altijd zo prachtig vind. Het voelt stom haar haar niet mooi te vinden, omdat ik weet dat mijn brein een loopje met me neemt.
T – 1:30
Het is doodvermoeiend, nu al. Ik zit een tijdlang op de kop van een draak welke me met sneltreinvaart langs allerlei wereldproblemen brengt. In mum van tijd los ik van alles op, van oorlogen tot honger tot het klimaatprobleem, maar ook voor volgelopen doucheputjes en blaadjes op het spoort draai ik mijn hand niet om.
De ideeën en oplossingen en inzichten komen en gaan in zo’n heftig tempo dat ik baal dat ik het met woorden niet eens zou kunnen benoemen. Daarom ben ik heel lang heel stil, praten is onmogelijk. Dat vind ik eigenlijk wel balen, want nu herinner ik maar weinig van mijn inzichten.
T – 2:30
Nog altijd lig ik op het kleed, maar ik begin af en toe heldere momenten te krijgen. Van die momenten dat ik meerdere concepten tegelijk begrijp, waardoor ik weer iets meer van een functionerend mens word. Ik kan wat praten en vertellen over wat er in mijn hoofd afspeelt. Ook begin ik meer te lachen, de heftige trip wordt vrolijker en vrolijker.
Surprise surprise, de klassieker: ik vind tijd bizar verwarrend. Met LSD heb ik dit stukken minder, maar nu heb ik vaak het idee dat het dagen later is al. Ik verbaas me telkens weer over het feit dat het buiten nog steeds licht is, dat lijkt me onmogelijk met wat ik allemaal meemaak.
T – 3:00
Het is tijd om te schilderen, bedenk ik me hoopvol. Op handen en voeten kruip ik naar de schilderkamer, maar onderweg zie ik de tuin. Dat boeit me mateloos. De kleuren zijn fenomenaal scherp, de herfst op z’n mooist. Een roodborstje gaat vlak voor me aan de andere kant van het raam zitten en opeens heb ik door dat er nog een echte wereld bestaat.
Af en toe als vriendin X door de kamer loopt, dan hoor ik hoe her geluid vervormt doordat zij deze geluidsgolven verbuigt. Een zeer bijzonder gevoel levert dat op.
Daar krijg ik het plots benauwd van, hoe vermoeiend het kan zijn om een goeie vriend te zijn, een goede zoon, een goede werknemer, een goede sporter, enzovoort. Laat mij maar lekker in alle rust hier zitten, dat voelt zeer goed.
In de keuken lijkt alles op een cartoon. De afgelopen dagen heb ik een puzzel gemaakt en de wereld ziet er precies zo uit.
Kruipend bereik ik alsnog de schildertafel en ik begin rustig te kliederen. Zoals altijd is schilderen een schot in de roos. De kleuren bewegen sierlijk en wisselend over het papier. Vaak is het nog mooier om met de kwast net niet het papier te raken, de schaduwen die over het papier vallen van de kwast leveren al spektakel genoeg op.
Ik doe mijn ogen dicht en vriendin X zegt wat ik met mijn kwast moet doen. ‘Draai kleine cirkels naar links, nu langzaam naar onder, stop, ik geef je een andere kwast met een andere kleur’. Ondertussen merk ik dat ik huil, maar ik voel helemaal geen emotie, laat staan een verdrietige.
T – 3:30
Na het schilderen zit mijn lijf opeens helemaal vast. Ik weet dat ik moet liggen, maar ik kan mijn spieren niet meer aansturen. Gelukkig weet ik dat ik nu goed moet vertellen wat ik wil en wat niet werkt, dus ik leg vriendin X uit dat ik naar de kamer wil, maar dat ze mijn lichaam erheen moet duwen. Ik voel me een robot wanneer ze stukje bij beetje mijn lichaam helpt opstaan en neerleggen op het kleed in de kamer. Daar trip ik weer vrolijk verder, weer met een enorme snelheid. Ik krijg er hoofdpijn van.
Af en toe krijg ik vlagen van energie. Ik spring wild op en naar door de kamer, ik dans gek. Vriendin X danst vrolijk mee en we lachen. Ik sta op haar tenen en zij bepaalt waar we heen lopen. Dat voelt heel mal, heel kinderlijk gezellig.
Wanneer ze me een trage kus geeft, wordt de wereld plots helemaal symmetrisch. Haar gezicht splitst zich in tweeën en dat ziet er absurd en megatof tegelijkertijd uit. Het liefste blijf ik zo uren staan. Gelukkig voelt dat ook zo.
Ik wil naar de wc en ik zeg zelfverzekerd dat ik prima zelf kan lopen. Ik bedoel daarmee te zeggen dat ik prima zelf kan lopen, maar dat ik voor de rest niets kan. Dat levert een stevig misverstand op, waardoor ik keihard tegen de openstaande deur loop met mijn voorhoofd. Dat doet zeer, maar gelukkig word ik niet boos, ik blijf er ook niet in hangen.
T – 04:00
De avond valt en dat maakt alles net iets grimmiger. Ik voel me raar, mijn hoofd wil heel graag liggen, maar mijn lijf is opgefokt. Ik ben blij dat vriendin X voorstelt om even te gaan liggen. Dat helpt.
Iets later maakt ze eten, terwijl ik weer begin te schilderen. Daar word ik rustig van, tot mijn oog valt op het fotoboek dat we eerder vandaag uit de kast hebben gepakt. Het is hilarisch om te zien hoe ik was als 15-jarige, ik herken niets meer uit dit tijd. Vooral de klassenfoto’s vind ik geestig.
Het leuke is dat ik beter kan praten, dat zorgt ervoor dat mijn brein langzamer gaat werken, omdat de snelheid van het spreken nu het tempo bepaalt. Dat ontbrak er de hele tijd aan. Ik kon me tijdens het trippen goed voorstellen hoe vermoeiend het is om ADHD/ADD te hebben, als je brein op een andere snelheid functioneert dan hoe de rest van je omgeving functioneert.
T – 4:30
Het eten is klaar en het lijkt een absurde hoeveelheid. Half lachend begrijp ik er niets van, hoe moet ik helemaal mijn hand bewegen om mijn vork te pakken, te bewegen richting mijn mond, dan moet ik nog kauwen, en dat proces nog een miljoen keer voordat al het eten op is…
Gelukkig geeft de eerste hap me veel energie, waardoor het concept eten toch makkelijk verloopt. Ik probeer te praten met vriendin X, maar dat gaat maar ruk. Nu valt het echt op hoeveel ik mee heb gemaakt en in wat voor andere wereld ik zit. Het is niet makkelijk om mijn stemmingswisselingen te managen, ik ben snel druk, vrolijk, verdrietig, stil, praatgraag, verlegen, bezorgd en verdrietig. En waardeloze mix voor een fijn gesprek, waar ik wel zin in heb. Ik mis een beetje liefde en aandacht, maar ik kan dat niet duidelijk maken. Frustrerend!
T - 5:30
We gaan in bad en de trip begint uit te werken, godzijdank. Mijn hoofd doet flink pijn, en niet van het stoten van mijn hoofd. In bad kom ik tot rust, maar ik merk dat vriendin X en ik niet op één lijn zitten. Ik heb moeite met praten, mijn gedachten gaan snel heen en weer. Ik ben wel echt zat van deze trip, helemaal door de hoofdpijn en nu ook opkomende buikpijn zo na het eten.
T - 6:30
Ik begin bijna te juichen wanneer ik voor het eerst gaap, dat is een teken dat ik snel de slaap ga kunnen vatten.
Eenmaal in bed sluit ik mijn ogen en mijn gedachten kalmeren, al beginnen er nog vrij belachelijke beelden binnen mijn oogleden voorbij te flitsen. De nacht die volgt is diep en probleemloos.
T – 15:30
Ik heb goed geslapen, maar ik voel me slap en de hoofdpijn is er nog. Ik twijfel of deze trip een succes was.
Conclusie: de trip kwam plotseling en heftig, ik voelde me af en toe maniakaal, de muziek was intens en vreemd, mijn emoties gingen snel heen en weer. Vaak kon ik niet bewegen en concepten zoals lopen, tijd en ‘de werkelijkheid’ waren erg ingewikkeld. De open en closed eyed visuals waren geweldig, fruit smaakte zeer lekker, mijn lichaam was fijn warm en gevoelig. Door de hevigheid vond ik het heel fijn dat er iemand bij me was. Inzichten kwamen en gingen, maar bleven niet kleven.
Verwarrend is het woord waarmee ik alles wil samenvatten.
