Afgelopen zaterdag heb ik met mijn maatje Toto een ritje vanuit België gemaakt om wat nieuwe geestverruimende middelen te kopen. We hebben MDMA kristallen, 2C-B en LSD gekocht, dus we hoeven ons niet te vervelen de komende tijd...
De afspraak was om volgend weekend het één en ander uit proberen, met ons viertjes. Ik nam alles mee naar huis, om de spulletjes in twee gelijke delen te verdelen, zodat we beiden thuis iets hadden liggen. Ik had een weegschaaltje gekocht met een nauwkeurigheid van 0.001 gram, dus het netjes verdelen van die kleine beetjes was kinderspel. Alles netjes in zakjes gedaan, klaar voor gebruik volgend weekend.
Maar...ik ben van nature nogal nieuwsgierig, en ook een beetje ongeduldig. De nieuwe lekkernijen lagen te wachten, en ik kon de verleiding niet weerstaan. "Als ik nou eens een klein beetje 2C-B probeer?" vroeg ik aan mijn vrouw. Het was bijna 21.00 uur, ik had alleen om 18.30 een (grote) hamburger op. "Tja," zei ze, "als jij niet kunt wachten tot volgende week...". Voor haar woorden koud waren, had ik de weegschaal alweer tevoorschijn gehaald. Eerst maar eens beginnen met 15 mg 2C-B. Ik had overal gelezen dat het goedje zo doseringsgevoelig was, en ik wilde niet meteen door het lint gaan. Dus, rond 21.00u, 15 mg naar binnen. Zo, nu maar wachten, erg spannend...
Rond 22.00u zat ik op msn met een forumganger, die al zei dat het te weinig was voor mij. Grote kerel, avondeten op..."pak nog maar eens 15 mg" was het advies. Tja, zou ik dat nou wel doen? Ik voelde niets van de eerste 15 mg, maar mijn eerste keer XTC had ook een hele lange tijd nodig voor het insloeg. "ach, waarom ook niet?" dacht ik toen, dus om 22.00u weer de weegschaal tevoorschijn. Op advies van mijn vrouw toch maar aan de voorzichtige kant gebleven, en 10 mg bijgenomen. "Als het nu nog niet werkt, ben ik genaaid" zei ik tegen haar. Het tegendeel zou zo duidelijk worden.
23.00u. Ruim 2 uur na de eerste dosis. Ja, ik voel iets! Ik word een beetje sloom. Hmm, da's raar..ik lig tv te kijken, en kijk voor de verandering eens naar het witte plafond. Zie ik daar nu iets bewegen? En ja hoor, mijn eerste visuals!!Hoe langer ik naar het plafond kijk, hoe meer het begint te golven, als water dat door de wind zachtjes heen en weer golft. En ik zie patronen in het plafond, complexe figuren, die telkens van vorm veranderen. "Echt mooi!" zeg ik tegen mijn vrouw, en ik probeer haar uit te leggen wat ik zie. Ik overweeg nog om een foto te maken van het plafond, maar besef dan dat zij daar ook niets op zal zien.Ik pak één van de kittens op die over de bank lopen, en knuffel er even mee. Dan dringt er opeens een penetrante zeiklucht tot me door. "deze stinkt naar de zeik", zeg ik tegen mijn vrouw, en geef het kitten aan haar. "Nee hoor,"zegt ze, "ik ruik echt niks". Vreemd, ik laat het kitten toch maar lopen... En dan zie ik dat mijn vrouw aan de telefoon zit. Toto en Bibi, zij bellen dat ze naar huis onderweg zijn van een etentje, of we nog zin hebben om langs te komen."Jazeker!!" roep ik, liggend op ons grote bankstel, helemaal geobsedeerd door het plafond...Ik verplaats mijn blik naar het schilderij boven de bank, en zie dat helemaal golven, haast ademen.Het is inmiddels 23.25, en ik besef me dat ik me heerlijk voel. Mijn benen tintelen lichtjes, en prettig gevoel. Ik voel me wat loom, maar ben niet moe. Dan besluit ik mijn schoenen aan te trekken, zodat we kunnen gaan. Ik ga rechtop zitten, en heb het idee dat ik een beetje "shaky" ben. Ik kijk naar mijn handen, maar zie eigenlijk niet geks. Ik besluit mijn kladblok te pakken, om op te schrijven wat ik zie, maar heb het idee dat het schrijven me niet goed af gaat. Ik schrijf het volgende op "Ik probeer netjes te schrijven maar dat lukt niet" Voor mijn idee ziet mijn handschrift er niet uit, maar als ik het vandaag nuchter bekijk, valt het alleszins mee...
Ik heb mijn schoenen inmiddels aan, en loop naar buiten.De vloer voelt zacht aan, alsof ik op schuimrubber loop, een vreemde gewaarwording. Mijn vrouw moet nog het e.e.a. pakken binnen, tandenborstels enzo, de planning is om bij Toto en Bibi te blijven slapen. Ik sta te wachten buiten, in het halfdonker, en kijk omhoog naar de sterren. "Hmmm...dat valt tegen, ik zie daar eigenlijk niks geks", denk ik bij mezelf. Dan kijk ik over de oprit naar de straat, en valt me een grote struik op naast mijn oprit. Beweegt die struik nu? Het waait toch niet? Ik loop wat dichter naar de struik toe, en blijf dan even staan kijken. Krijg nou wat...de struik beweegt, alsof de wind ermee speelt. En wat een mooie kleuren heeft die plant, ook al is het half donker. Groen, oranje, en zo levendig. Elk blaadje op zich lijkt te ademen, op en neer te krullen. Ik kijk naar een andere struik, met kleinere blaadjes, en ook deze plant zie ik leven, ademen, bewegen. Fascinerend!!!
Inmiddels is mijn vrouw ook buiten, en als ik haar vraag of ze de struiken ziet bewegen, zegt ze natuurlijk dat ze dat niet ziet...Logisch...Wel zegt ze dat het erg koud is buiten, waarop ik me realiseer dat ik het helemaal niet koud heb. Mijn lichaam heeft de ideale temperatuur, niet te koud, niet te warm, gewoon heerlijk behagelijk. Ik ga in de auto zitten, en we rijden weg. De rit zal zo'n 20 minuten duren, weet ik uit ervaring, maar op dat moment zal ik dat zo niet ervaren.Na een paar minuten zeg ik tegen mijn vrouw dat het lekker warm is in de auto, ik kan de warmte ruiken. Mijn vrouw kijkt me enigzins verbaasd aan, de kachel is nog niet op temperatuur, en weer ruikt zij niets... Ik verbaas me zo over de lichten van de tegenliggers, normaal zijn die voor mij erg hinderlijk in het donker, maar nu verblinden ze me niet. Ze zijn zelfs mooi, een veel mooiere kleur wit dan anders. En het is zo licht buiten, ik zie echt alle blaadjes aan de bomen afzondelijk zitten. En dan besef ik me opeens dat de lange, saaie rechte weg die we normaal zo vervelend vinden, onbewust aan me voorbij is gegaan....Ik vertel dit tegen mijn vrouw, en zal me gaandeweg nog een paar keer verbazen over het feit dat ik niet weet waar we precies zijn, en hoe ik daar gekomen ben....
Aangekomen bij het huis van onze vrienden, zijn we als eerste. Zij moesten van ver komen, maar we hebben de sleutel. Ik stap uit, en kijk naar het huis van de overburen. Ik verbaas me dat zelfs het huis lijkt te ademen, het maakt enigzins golvende bewegingen. En net voordat ik me wil omdraaien om naar binnen te gaan, krijg ik het idee dat het huis naar me lacht....Wat een vriendelijk huis!!
We gaan naar binnen, en ik zeg dat het lekker warm binnen is, iets waar mijn vrouw het niet echt mee eens lijkt te zijn. Ik doe mijn schoenen uit en ga lekker languit op de hoekbank liggen. Mijn vrouw doet de lamp aan, en dimt hem een heel stuk. Het is een lamp in een bolvorm, gemaakt van ijzerdraad, dat omwikkeld is met plastic slangetjes. Het heeft wat weg van een planeet, met een ruw oppervlakte. Binnen in de lamp zitten een aantal kleine halogeen lampjes. Als ik naar de lamp kijk, ademt deze ook volop, hij wordt groter en kleiner, en hij is continue in beweging. En dan zie ik de schaduwen en lichtsporen die de lamp op het plafond werpt...gewoonweg prachtig, indrukwekkend zelfs, het plafond is één grote kaleidoscoop, telkens veranderend van vorm, kleur, en golvend op de koop toe...ik lig ademloos naar het schouwspel te kijken. Wat een mooie lamp!!!
Na een tiental minuten komen Toto en Bibi ook thuis. Ik kan niet wachten om te vertellen wat ik allemaal zie, gezien heb, voel, ruik, ze zeggen dat ik nog nooit zo spraakzaam ben geweest. Ik blijf aan het ratelen, en kan er maar niet over uit hoe mooi het allemaal is...Ik loop naar de keuken om te vertellen wat ik voel, en merk daarbij weer op dat de tegelvloer zo zacht is, als een matras. Ik zie een plant in de keuken op tafel staan, en begin hem uit dagen..."beweeg dan, als je durft!!" Hij lijkt niet onder de indruk, want hij blijft muisstil staan...ik krijg de indruk dat het te licht is in de keuken. Dan maar weer naar binnen, op de bank, het kunstwerk aan het plafond bewonderen.
Als ik daar lig, vragen de anderen of ik al in de spiegel heb gekeken. Nee, dat heb ik inderdaad nog niet gedaan!! We lopen met drieëen naar de badkamer, en ik ga voor de grote spiegel staan. Ik zie mezelf, maar verbaas me een beetje dat ik er zo oud uit zie. En ik heb zo'n hoog voorhoofd...en al mijn (stekel)haartjes staan in kleine groepjes bij elkaar op mijn hoofd. Dan frons ik mijn wenkbrauwen, en schiet in de lach! Wat een vreemd gezicht!! Als ik een raar gezicht trek, lach, boos kijk, dan ziet mijn gezicht er niet uit!! Ik kom niet meer bij van het lachen, en de dames achter me al helemaal niet. Ik ga weer naar beneden, op de bank, en proef een paar nootjes die op tafel staan...Ze zijn heerlijk, zelfs de nootjes die ik normaal gesproken niet lust, smaken nu geweldig. Zelfs mijn smaak is dus verandert!! Wat een heerlijke drug...
Mijn vrouw komt bij me liggen, en streelt me over mijn lichaam. dat kan ik niet goed hebben, het kietelt verschrikkelijk. Ik heb echt moeite met haar aanraking, alles kietelt. Mijn lijf voelt heerlijk, mijn vrouw zegt dat ik erg warm aanvoel, iets dat ik zelf niet zo ervaar. Mijn benen tintelen weer, en ik voel iets raars in mijn bovenlijf. Ik denk, dat als ik niet onder invloed was, dat ik me misselijk zou voelen. Maar nu voelt het gewoon prettig. De anderen vragen of ik niet opgewonden ben, of zin heb in sex, maar dat heb ik niet. Ik ben veel te druk bezig met alles te voelen, te zien, te ruiken, te ervaren. Voor sex heb ik nu geen tijd..
Ik probeer uit te leggen aan mijn vrouw en Toto, die volgend weekend voor het eerst de 2C-B gaan proberen, wat het met je doet. Ik vind het zo veel minder geforceerd overkomen dan XTC, zo rustig. Ik ben aan de ene kant volkomen nuchter, aan de andere kant volledig in een roes, een heerlijk tegenstrijdig gevoel. Wel geef ik aan dat het van mij nog wat wat heftiger had mogen zijn, ik heb het gevoel dat ik alles onder controle heb, dat ik alleen visuals zie als ik me erop concentreer. En ik wil zo graag de controle kwijt zijn, overgeleverd zijn aan de chemicalïen. Maar desalwelteplus is het een heerlijke ervaring.
Rond half 2 's nachts is het voor mij ver over. Ik voel me lekker, krijg een beetje slaap, en heb plezier met de 3 anderen, die inmiddels allemaal een XTC pilletje op hebben. De ene ligt voor pampes op de bank met zijn armen alle kanten in te zwaaien, de ander loopt rondjes rond de tafel omdat ze zoveel energie heeft, en mijn vrouw hangt achterstevoren in een grote stoel, lachend om niets. Ik voel me goed, vermaak me nog een paar uurtjes met de rest, en ga dan om half 4 heerlijk slapen.
De volgende ochtend ben ik om half 10 wakker. Geen kater, niet moe, geen hoofdpijn, ik voel me geweldig. 2C-B heeft me, na een trage start, en geweldige avond bezorgd. Ik heb voor het eerst in mijn leven visuals gezien, en ben een ervaring rijker. 2C-B mag van mij blijven, ik ben benieuwd wat de anderen er volgende week van gaan vinden...
Hemi
De afspraak was om volgend weekend het één en ander uit proberen, met ons viertjes. Ik nam alles mee naar huis, om de spulletjes in twee gelijke delen te verdelen, zodat we beiden thuis iets hadden liggen. Ik had een weegschaaltje gekocht met een nauwkeurigheid van 0.001 gram, dus het netjes verdelen van die kleine beetjes was kinderspel. Alles netjes in zakjes gedaan, klaar voor gebruik volgend weekend.
Maar...ik ben van nature nogal nieuwsgierig, en ook een beetje ongeduldig. De nieuwe lekkernijen lagen te wachten, en ik kon de verleiding niet weerstaan. "Als ik nou eens een klein beetje 2C-B probeer?" vroeg ik aan mijn vrouw. Het was bijna 21.00 uur, ik had alleen om 18.30 een (grote) hamburger op. "Tja," zei ze, "als jij niet kunt wachten tot volgende week...". Voor haar woorden koud waren, had ik de weegschaal alweer tevoorschijn gehaald. Eerst maar eens beginnen met 15 mg 2C-B. Ik had overal gelezen dat het goedje zo doseringsgevoelig was, en ik wilde niet meteen door het lint gaan. Dus, rond 21.00u, 15 mg naar binnen. Zo, nu maar wachten, erg spannend...
Rond 22.00u zat ik op msn met een forumganger, die al zei dat het te weinig was voor mij. Grote kerel, avondeten op..."pak nog maar eens 15 mg" was het advies. Tja, zou ik dat nou wel doen? Ik voelde niets van de eerste 15 mg, maar mijn eerste keer XTC had ook een hele lange tijd nodig voor het insloeg. "ach, waarom ook niet?" dacht ik toen, dus om 22.00u weer de weegschaal tevoorschijn. Op advies van mijn vrouw toch maar aan de voorzichtige kant gebleven, en 10 mg bijgenomen. "Als het nu nog niet werkt, ben ik genaaid" zei ik tegen haar. Het tegendeel zou zo duidelijk worden.
23.00u. Ruim 2 uur na de eerste dosis. Ja, ik voel iets! Ik word een beetje sloom. Hmm, da's raar..ik lig tv te kijken, en kijk voor de verandering eens naar het witte plafond. Zie ik daar nu iets bewegen? En ja hoor, mijn eerste visuals!!Hoe langer ik naar het plafond kijk, hoe meer het begint te golven, als water dat door de wind zachtjes heen en weer golft. En ik zie patronen in het plafond, complexe figuren, die telkens van vorm veranderen. "Echt mooi!" zeg ik tegen mijn vrouw, en ik probeer haar uit te leggen wat ik zie. Ik overweeg nog om een foto te maken van het plafond, maar besef dan dat zij daar ook niets op zal zien.Ik pak één van de kittens op die over de bank lopen, en knuffel er even mee. Dan dringt er opeens een penetrante zeiklucht tot me door. "deze stinkt naar de zeik", zeg ik tegen mijn vrouw, en geef het kitten aan haar. "Nee hoor,"zegt ze, "ik ruik echt niks". Vreemd, ik laat het kitten toch maar lopen... En dan zie ik dat mijn vrouw aan de telefoon zit. Toto en Bibi, zij bellen dat ze naar huis onderweg zijn van een etentje, of we nog zin hebben om langs te komen."Jazeker!!" roep ik, liggend op ons grote bankstel, helemaal geobsedeerd door het plafond...Ik verplaats mijn blik naar het schilderij boven de bank, en zie dat helemaal golven, haast ademen.Het is inmiddels 23.25, en ik besef me dat ik me heerlijk voel. Mijn benen tintelen lichtjes, en prettig gevoel. Ik voel me wat loom, maar ben niet moe. Dan besluit ik mijn schoenen aan te trekken, zodat we kunnen gaan. Ik ga rechtop zitten, en heb het idee dat ik een beetje "shaky" ben. Ik kijk naar mijn handen, maar zie eigenlijk niet geks. Ik besluit mijn kladblok te pakken, om op te schrijven wat ik zie, maar heb het idee dat het schrijven me niet goed af gaat. Ik schrijf het volgende op "Ik probeer netjes te schrijven maar dat lukt niet" Voor mijn idee ziet mijn handschrift er niet uit, maar als ik het vandaag nuchter bekijk, valt het alleszins mee...
Ik heb mijn schoenen inmiddels aan, en loop naar buiten.De vloer voelt zacht aan, alsof ik op schuimrubber loop, een vreemde gewaarwording. Mijn vrouw moet nog het e.e.a. pakken binnen, tandenborstels enzo, de planning is om bij Toto en Bibi te blijven slapen. Ik sta te wachten buiten, in het halfdonker, en kijk omhoog naar de sterren. "Hmmm...dat valt tegen, ik zie daar eigenlijk niks geks", denk ik bij mezelf. Dan kijk ik over de oprit naar de straat, en valt me een grote struik op naast mijn oprit. Beweegt die struik nu? Het waait toch niet? Ik loop wat dichter naar de struik toe, en blijf dan even staan kijken. Krijg nou wat...de struik beweegt, alsof de wind ermee speelt. En wat een mooie kleuren heeft die plant, ook al is het half donker. Groen, oranje, en zo levendig. Elk blaadje op zich lijkt te ademen, op en neer te krullen. Ik kijk naar een andere struik, met kleinere blaadjes, en ook deze plant zie ik leven, ademen, bewegen. Fascinerend!!!
Inmiddels is mijn vrouw ook buiten, en als ik haar vraag of ze de struiken ziet bewegen, zegt ze natuurlijk dat ze dat niet ziet...Logisch...Wel zegt ze dat het erg koud is buiten, waarop ik me realiseer dat ik het helemaal niet koud heb. Mijn lichaam heeft de ideale temperatuur, niet te koud, niet te warm, gewoon heerlijk behagelijk. Ik ga in de auto zitten, en we rijden weg. De rit zal zo'n 20 minuten duren, weet ik uit ervaring, maar op dat moment zal ik dat zo niet ervaren.Na een paar minuten zeg ik tegen mijn vrouw dat het lekker warm is in de auto, ik kan de warmte ruiken. Mijn vrouw kijkt me enigzins verbaasd aan, de kachel is nog niet op temperatuur, en weer ruikt zij niets... Ik verbaas me zo over de lichten van de tegenliggers, normaal zijn die voor mij erg hinderlijk in het donker, maar nu verblinden ze me niet. Ze zijn zelfs mooi, een veel mooiere kleur wit dan anders. En het is zo licht buiten, ik zie echt alle blaadjes aan de bomen afzondelijk zitten. En dan besef ik me opeens dat de lange, saaie rechte weg die we normaal zo vervelend vinden, onbewust aan me voorbij is gegaan....Ik vertel dit tegen mijn vrouw, en zal me gaandeweg nog een paar keer verbazen over het feit dat ik niet weet waar we precies zijn, en hoe ik daar gekomen ben....
Aangekomen bij het huis van onze vrienden, zijn we als eerste. Zij moesten van ver komen, maar we hebben de sleutel. Ik stap uit, en kijk naar het huis van de overburen. Ik verbaas me dat zelfs het huis lijkt te ademen, het maakt enigzins golvende bewegingen. En net voordat ik me wil omdraaien om naar binnen te gaan, krijg ik het idee dat het huis naar me lacht....Wat een vriendelijk huis!!
We gaan naar binnen, en ik zeg dat het lekker warm binnen is, iets waar mijn vrouw het niet echt mee eens lijkt te zijn. Ik doe mijn schoenen uit en ga lekker languit op de hoekbank liggen. Mijn vrouw doet de lamp aan, en dimt hem een heel stuk. Het is een lamp in een bolvorm, gemaakt van ijzerdraad, dat omwikkeld is met plastic slangetjes. Het heeft wat weg van een planeet, met een ruw oppervlakte. Binnen in de lamp zitten een aantal kleine halogeen lampjes. Als ik naar de lamp kijk, ademt deze ook volop, hij wordt groter en kleiner, en hij is continue in beweging. En dan zie ik de schaduwen en lichtsporen die de lamp op het plafond werpt...gewoonweg prachtig, indrukwekkend zelfs, het plafond is één grote kaleidoscoop, telkens veranderend van vorm, kleur, en golvend op de koop toe...ik lig ademloos naar het schouwspel te kijken. Wat een mooie lamp!!!
Na een tiental minuten komen Toto en Bibi ook thuis. Ik kan niet wachten om te vertellen wat ik allemaal zie, gezien heb, voel, ruik, ze zeggen dat ik nog nooit zo spraakzaam ben geweest. Ik blijf aan het ratelen, en kan er maar niet over uit hoe mooi het allemaal is...Ik loop naar de keuken om te vertellen wat ik voel, en merk daarbij weer op dat de tegelvloer zo zacht is, als een matras. Ik zie een plant in de keuken op tafel staan, en begin hem uit dagen..."beweeg dan, als je durft!!" Hij lijkt niet onder de indruk, want hij blijft muisstil staan...ik krijg de indruk dat het te licht is in de keuken. Dan maar weer naar binnen, op de bank, het kunstwerk aan het plafond bewonderen.
Als ik daar lig, vragen de anderen of ik al in de spiegel heb gekeken. Nee, dat heb ik inderdaad nog niet gedaan!! We lopen met drieëen naar de badkamer, en ik ga voor de grote spiegel staan. Ik zie mezelf, maar verbaas me een beetje dat ik er zo oud uit zie. En ik heb zo'n hoog voorhoofd...en al mijn (stekel)haartjes staan in kleine groepjes bij elkaar op mijn hoofd. Dan frons ik mijn wenkbrauwen, en schiet in de lach! Wat een vreemd gezicht!! Als ik een raar gezicht trek, lach, boos kijk, dan ziet mijn gezicht er niet uit!! Ik kom niet meer bij van het lachen, en de dames achter me al helemaal niet. Ik ga weer naar beneden, op de bank, en proef een paar nootjes die op tafel staan...Ze zijn heerlijk, zelfs de nootjes die ik normaal gesproken niet lust, smaken nu geweldig. Zelfs mijn smaak is dus verandert!! Wat een heerlijke drug...
Mijn vrouw komt bij me liggen, en streelt me over mijn lichaam. dat kan ik niet goed hebben, het kietelt verschrikkelijk. Ik heb echt moeite met haar aanraking, alles kietelt. Mijn lijf voelt heerlijk, mijn vrouw zegt dat ik erg warm aanvoel, iets dat ik zelf niet zo ervaar. Mijn benen tintelen weer, en ik voel iets raars in mijn bovenlijf. Ik denk, dat als ik niet onder invloed was, dat ik me misselijk zou voelen. Maar nu voelt het gewoon prettig. De anderen vragen of ik niet opgewonden ben, of zin heb in sex, maar dat heb ik niet. Ik ben veel te druk bezig met alles te voelen, te zien, te ruiken, te ervaren. Voor sex heb ik nu geen tijd..
Ik probeer uit te leggen aan mijn vrouw en Toto, die volgend weekend voor het eerst de 2C-B gaan proberen, wat het met je doet. Ik vind het zo veel minder geforceerd overkomen dan XTC, zo rustig. Ik ben aan de ene kant volkomen nuchter, aan de andere kant volledig in een roes, een heerlijk tegenstrijdig gevoel. Wel geef ik aan dat het van mij nog wat wat heftiger had mogen zijn, ik heb het gevoel dat ik alles onder controle heb, dat ik alleen visuals zie als ik me erop concentreer. En ik wil zo graag de controle kwijt zijn, overgeleverd zijn aan de chemicalïen. Maar desalwelteplus is het een heerlijke ervaring.
Rond half 2 's nachts is het voor mij ver over. Ik voel me lekker, krijg een beetje slaap, en heb plezier met de 3 anderen, die inmiddels allemaal een XTC pilletje op hebben. De ene ligt voor pampes op de bank met zijn armen alle kanten in te zwaaien, de ander loopt rondjes rond de tafel omdat ze zoveel energie heeft, en mijn vrouw hangt achterstevoren in een grote stoel, lachend om niets. Ik voel me goed, vermaak me nog een paar uurtjes met de rest, en ga dan om half 4 heerlijk slapen.
De volgende ochtend ben ik om half 10 wakker. Geen kater, niet moe, geen hoofdpijn, ik voel me geweldig. 2C-B heeft me, na een trage start, en geweldige avond bezorgd. Ik heb voor het eerst in mijn leven visuals gezien, en ben een ervaring rijker. 2C-B mag van mij blijven, ik ben benieuwd wat de anderen er volgende week van gaan vinden...
Hemi
