Reportje!
Allereerst goedenmiddag.
Op het moment dat je begint te voelen dat de 2CB z'n werk gaat doen denk je al bij jezelf (ik tenminste) wat gaat er dit keer allemaal gebeuren.
Ik was op een zaterdagavond met m'n makkers naar Bert Visscher aan het kijken. terwijl je geconcentreert aan het kijken valt je in het begin weinig op, maar na een 3/4 uur begint het beeld in mijn ooghoeken een beetje te knipperen (stroboscoop-achtig) wanneer ik opzij kijk, merk ik dat ik toch wel heel hard aan het trippen ben. Het lijkt net alsof er een zon (gordijnen dicht en alleen kunstlicht in huis) in m'n huis is dat zo nu en dan in een andere hoek van de kamer vliegt. (de schaduwen in huis gaan van links naar rechts) Kleuren worden vele malen sterker, en gelijk met het veranderen van de "zon" veranderen de kleuren van helderheid.
Blauw wordt licht-blauw dan weer donker-blauw. de alles in de kamer begint op deze "zonne"golven te bewegen.
Ik besluit om eens met m'n maten de deur uit te gaan, om de trip buiten te ervaren. Het licht van lantaarenpalen kan ik al van om de hoek zien schijnen (om de hoek van een enorm gebouw, en als je nuchter bent zie je die lichtstralen echt niet). Ineens worden alle stoeptegels wit, en de ruimte ertussen (mos en zand) gaat op het golvende ritme omhoog en omlaag. Als ik naar een logo op een winkelruit kijk lijkt het net of dat logo eruit komt en er weer in verdwijnt (wederom op het golvende ritme).
Eenmaal terug in huis staat de tv nog aan, maar we trippen te hard om er nog wat van te kunnen volgen (uiterste concentratie vereist). Al trippend kijkend naar de tv, wordt het verschil tussen de muur en de tv steeds kleiner. de linker hoek van de tv, zit kelemaal in mijn linker ooghoek. Als ik naar een kale muur kijk, zuigt de muur mij bijna naar binnen, en ik zie in alles wat vierkant is een donkere (met scroboscoop belichte) tunnel. Als ik lang naar die tunnel kijk moet ik mezelf overhalen om er niet meer naar te kijken, want de zuigkracht die die tunnel heeft lijkt mijn geest naar binnen te willen slokken.
Ik steek een sigaret op, en (ik denk door mijn vloerbedekking) de rook die daar vanaf komt klimt langs een bepaald patroon omhoog. Het lijkt ondertussen wel alsof de RGB waarden van mijn beeld helemaal door de war zijn. De kleuren schieten alle kanten op (alsof links en rechts van mijn ogen een elektronenkannon (tv achtig) zit dat het beeld dat ik zie voor mij projecteerd. Ik kijk op mijn horloge, maar kan niet zien hoe laat het is, het blauw van m'n wijzerplaat wordt naar de "zon" gezogen maar wil m'n horloge niet verlaten (het blauw steekt de ene keer links uit en de andere keer rechts).
Het lijkt wel alsof ik ingezoomd kijk, want als ik naar m'n spijkerbroek kijk, zie ik precies hoe de structuur loopt (vergroot) en denk bij mezelf, oh zit dat zo joh. en zoef!... de "zon" schiet weer een andere hoek in. Het lijkt ook voortdurend alsof de ene hoek van de kamer donkerder is dan de andere, en 5 minuten later is het weer andersom.
Ik zet een muziekje op (Infected Muschroom) en op het moment dat de muziek je begint te raken, weet ik niet hoe snel ik em weer uit moet zetten. Ik begin door de muziek zo hard te trippen, dat alles wat voorheen nog als realistich te herkennen was, ineens anders zie. (lijkend op bitmap tracing) Het lijkt wel of ik in een game zit (is de wereld echt, of is alles digitaal?).
Ik besluit om te gaan zitten, een peukje erbij en een groot glas appelsap. Dit is wel erg hard! Als mijn maat een beweging maakt, zie ik deze beweging een stuk og 20 keer zeer snel herhaald worden. Het lijkt wel alsof hij volgens een bepaald patroon is doorgeknipt, en met randjes ertussen weer aan elkaar gelijmd. Als of ik door die delen heen kan kijken, of zijn het stukjes TV? Terwijl het geluid van de tv steeds weer van een andere kant lijkt te komen (tmf staat op), begint het ook te vervormen. (weleens een slecht mp3tje gedownload?) Terwijl de muziek wegvormt van normaal, begint het beeld dat ik heb op de muziek te reageren. sneller en langzamer flitsen en veranderen van kleuren.
Na een half uur met open ogen te ervaren dat dat dit op het randje is al niet eroverheen, begint de trip minder explosief te worden (gelukkig) en ik besluit een kopje thee te zetten. Terwijl ik opsta voel ik dat ik goed m'n best moet doen om m'n evenwicht te houden. De zwaartekracht is duidelijk aanwezig. Na een paar bakkies thee met veel suiker. begint m'n beeld weer een beetje normale proporties aan te nemen, en ik besluit om na de thee m'n bed op te zoeken. Ook onder de dekens heb ik niet het veilige idee dat ik normaal bij m'n bed heb. De dekens voelen heel anders aan, ik lig niet lekker. Eenmaal in slaap besluit ik de volgende ochtend een stevig ontbijt te nemen en m'n vriendin te vertellen hoeveel ik van haar houd. 'In mijn ogen had dit anders af kunnen lopen, en waardeer ik mijn leven des te meer.
Genomen: 10 mg 2CB door de neus en 30 minuten later 40 mg geslikt.
Allereerst goedenmiddag.
Op het moment dat je begint te voelen dat de 2CB z'n werk gaat doen denk je al bij jezelf (ik tenminste) wat gaat er dit keer allemaal gebeuren.
Ik was op een zaterdagavond met m'n makkers naar Bert Visscher aan het kijken. terwijl je geconcentreert aan het kijken valt je in het begin weinig op, maar na een 3/4 uur begint het beeld in mijn ooghoeken een beetje te knipperen (stroboscoop-achtig) wanneer ik opzij kijk, merk ik dat ik toch wel heel hard aan het trippen ben. Het lijkt net alsof er een zon (gordijnen dicht en alleen kunstlicht in huis) in m'n huis is dat zo nu en dan in een andere hoek van de kamer vliegt. (de schaduwen in huis gaan van links naar rechts) Kleuren worden vele malen sterker, en gelijk met het veranderen van de "zon" veranderen de kleuren van helderheid.
Blauw wordt licht-blauw dan weer donker-blauw. de alles in de kamer begint op deze "zonne"golven te bewegen.
Ik besluit om eens met m'n maten de deur uit te gaan, om de trip buiten te ervaren. Het licht van lantaarenpalen kan ik al van om de hoek zien schijnen (om de hoek van een enorm gebouw, en als je nuchter bent zie je die lichtstralen echt niet). Ineens worden alle stoeptegels wit, en de ruimte ertussen (mos en zand) gaat op het golvende ritme omhoog en omlaag. Als ik naar een logo op een winkelruit kijk lijkt het net of dat logo eruit komt en er weer in verdwijnt (wederom op het golvende ritme).
Eenmaal terug in huis staat de tv nog aan, maar we trippen te hard om er nog wat van te kunnen volgen (uiterste concentratie vereist). Al trippend kijkend naar de tv, wordt het verschil tussen de muur en de tv steeds kleiner. de linker hoek van de tv, zit kelemaal in mijn linker ooghoek. Als ik naar een kale muur kijk, zuigt de muur mij bijna naar binnen, en ik zie in alles wat vierkant is een donkere (met scroboscoop belichte) tunnel. Als ik lang naar die tunnel kijk moet ik mezelf overhalen om er niet meer naar te kijken, want de zuigkracht die die tunnel heeft lijkt mijn geest naar binnen te willen slokken.
Ik steek een sigaret op, en (ik denk door mijn vloerbedekking) de rook die daar vanaf komt klimt langs een bepaald patroon omhoog. Het lijkt ondertussen wel alsof de RGB waarden van mijn beeld helemaal door de war zijn. De kleuren schieten alle kanten op (alsof links en rechts van mijn ogen een elektronenkannon (tv achtig) zit dat het beeld dat ik zie voor mij projecteerd. Ik kijk op mijn horloge, maar kan niet zien hoe laat het is, het blauw van m'n wijzerplaat wordt naar de "zon" gezogen maar wil m'n horloge niet verlaten (het blauw steekt de ene keer links uit en de andere keer rechts).
Het lijkt wel alsof ik ingezoomd kijk, want als ik naar m'n spijkerbroek kijk, zie ik precies hoe de structuur loopt (vergroot) en denk bij mezelf, oh zit dat zo joh. en zoef!... de "zon" schiet weer een andere hoek in. Het lijkt ook voortdurend alsof de ene hoek van de kamer donkerder is dan de andere, en 5 minuten later is het weer andersom.
Ik zet een muziekje op (Infected Muschroom) en op het moment dat de muziek je begint te raken, weet ik niet hoe snel ik em weer uit moet zetten. Ik begin door de muziek zo hard te trippen, dat alles wat voorheen nog als realistich te herkennen was, ineens anders zie. (lijkend op bitmap tracing) Het lijkt wel of ik in een game zit (is de wereld echt, of is alles digitaal?).
Ik besluit om te gaan zitten, een peukje erbij en een groot glas appelsap. Dit is wel erg hard! Als mijn maat een beweging maakt, zie ik deze beweging een stuk og 20 keer zeer snel herhaald worden. Het lijkt wel alsof hij volgens een bepaald patroon is doorgeknipt, en met randjes ertussen weer aan elkaar gelijmd. Als of ik door die delen heen kan kijken, of zijn het stukjes TV? Terwijl het geluid van de tv steeds weer van een andere kant lijkt te komen (tmf staat op), begint het ook te vervormen. (weleens een slecht mp3tje gedownload?) Terwijl de muziek wegvormt van normaal, begint het beeld dat ik heb op de muziek te reageren. sneller en langzamer flitsen en veranderen van kleuren.
Na een half uur met open ogen te ervaren dat dat dit op het randje is al niet eroverheen, begint de trip minder explosief te worden (gelukkig) en ik besluit een kopje thee te zetten. Terwijl ik opsta voel ik dat ik goed m'n best moet doen om m'n evenwicht te houden. De zwaartekracht is duidelijk aanwezig. Na een paar bakkies thee met veel suiker. begint m'n beeld weer een beetje normale proporties aan te nemen, en ik besluit om na de thee m'n bed op te zoeken. Ook onder de dekens heb ik niet het veilige idee dat ik normaal bij m'n bed heb. De dekens voelen heel anders aan, ik lig niet lekker. Eenmaal in slaap besluit ik de volgende ochtend een stevig ontbijt te nemen en m'n vriendin te vertellen hoeveel ik van haar houd. 'In mijn ogen had dit anders af kunnen lopen, en waardeer ik mijn leven des te meer.
Genomen: 10 mg 2CB door de neus en 30 minuten later 40 mg geslikt.
