Treintrippers
Experimenterende gebruiker
Ik ging gister met een vriend (ehm, laat ik hem de prachtige naam Piet Hein geven :P) naar de Smartshop om wat leuks te halen, we wisten nog niet wat. Ik had een paar weken terug Euforic E geprobeerd. Dat gaf me een tevreden, ontspannen en af en toe gelukzalig gevoel en zoiets leek me wel weer leuk. Dus we vroegen aan de verkoper wat hij ons aanraadde. Ik zei dat ik geen zin had om echt te trippen, maar liever iets subtiels had. Een beetje sterker dan Euforic E mocht wel. Hij zei dat we een keer Salvia konden proberen. Ik zei dat dat me wat te heftig leek (doh). Toen raadde hij Trip E aan. Ik kende dat merk en mijn oude, slimme, alwetende, betrouwbare, lieve zus (Sweet Shadow) had het eens genomen en toen merkte ze er vrijwel niks van, dus we gingen met dit voorstel akkoord.
We namen de capsules om 14.40u en liepen daarna door de stad en dronken wat chocomel. Ik merkte er nog niks van, Piet Hein werd misselijk. Omdat het koud was, besloten we om een film te huren en daarna naar mijn huis te gaan. Thuis keken we deze film en mijn gezin keek gezellig mee. Ik merkte nog steeds weinig, ik voelde me wel een beetje mellow.
Toen begon ik me licht en ziekjes te voelen (ik had die dag erge rugpijn en buikpijn, de hele avond nog gehad
). Ik voelde me alsof ik ging flauwvallen en ik werd misselijk. Rond 19.00u gingen we eten.
Toen begon ik me wel een beetje anders te voelen. Dit was geen fijn moment, want ik zat aan tafel met mijn familie. Ik had het gevoel dat ik meters boven mijn bord hing en iedereen aan de tafel was groot. Ik vond de keuken best vreemd en had het gevoel dat ik erin kon verdwalen (we hebben een kleine keuken). Ik besloot om paprika te eten (vitamientjes), want ik wilde niet gaan trippen.
Met Piet Hein ging het ondertussen ook niet goed. Hij zat maar te zuchten en voor zich uit te kijken en niet te eten. Ik stelde voor om naar buiten te gaan. Piet Hein vond dit een goed idee. Buiten vond ik het fijn, want nu hoefde ik me niet druk te maken om mijn familie (ik vond het niet fijn om me zo te voelen waar zij bij waren). We liepen langs de kerk, waar toevallig een mis bezig was. We liepen stil naar binnen en gingen achterin zitten. Ik zei tegen Piet Hein dat we stil moesten zijn. Het was een mooi moment. De kerk was mooi en warm en rustig en er was zacht gemompel van de mis. Ik zag alles vreemd, maar geen dingen die er niet waren. Na een tijd voelde ik een gigantische lachkick opkomen. Ik liet het niet toe, maar zei tegen Piet Hein dat we weg moesten. Hij was het hiermee eens en we liepen rustig weg. We liepen een rondje om de kerk.
De grond, waar sneeuw op lag glitterde heel mooi, we bleven er een tijd naar kijken. We besloten dat we naar de stad wilden, maar dan moesten we eerst terug naar mijn huis om geld en tassen enzo op te halen. Dat vond ik niet echt fijn, dus dat deden we even snel. Piet Hein en ik liepen richting het station (is iets van 40 minuten). Op weg daarnaartoe heb ik vele leuke momenten beleefd en alles was mooi en leuk en simpel.
Piet Hein wilde perse naar de MacDonalds (die boycot ik nu 4 jaar). Ik moest toch naar de wc, dus vond het wel okee. Ik deed op de wc mijn best me niet teveel te laten afleiden door alles. Ik voelde me alsof ik ging flauwvallen en dacht eraan dat mensen me dan zouden vinden op de wc van de Mac.
Piet Hein had ondertussen besteld, maar het zou nog drie minuten duren. In de Mac was veel kleur en licht. Piet Heins huid zag er heel eng uit, rood en streepjes en gleuven (afin, gewoon eng :P). Onze pupillen waren gigantisch. Mijn gezichtsveld was vreemd, met haperingen aan de zijkant, trillerig.
Na de Mac vervolgden we onze tocht naar het station. We bleven staan op een bruggetje. Dit was mooi en fijn. Om te kijken naar de reflectie in het water. Prachtig. Ik was tevreden en ontspannen, maar had wel rugpijn.
Toen besloten we om naar een café te gaan. Daar liepen we heen en het was rond 20.15u dat we daar aankwamen.We gingen achterin een hoekje zitten. Dat was wel leuk, maar we konden niet echt een normaal gesprek voeren. Alles was wazig, maar het was wel okee en grappig en ontspannen. Toen kwamen er twee meisjes die Piet Hein kende, maar ik niet. Toen klapte ik erg dicht. Maar later gingen we met ze aan een tafeltje zitten en werd het heel gezellig. Zij vonden het gelukkig niet erg dat we een beetje vreemd waren. Rond 22.00u gingen zij weg.
Toen wilde Piet Hein ook weg, ik niet, want ik vond het er erg fijn. Maar hij maakte zich nogal druk, dus gingen we toch maar. We liepen door de vrieskou naar een ander café en dronken wat Ice Tea. Daar was het niet zo gezellig en we werden staarderig en stil.
Piet Hein zei al sinds een uur of 21.00u (en sinds 21.00u elk half uur) dat hij zich steeds nuchterder begon te voelen, ik merkte daar nog niet veel van en onze pupillen waren nog steeds gigantisch. Piet Hein leek zich vanaf dat moment niet meer op zijn gemak te voelen. Rond 23.00u liepen we naar mijn huis. Piet Hein zei dat hij wel wilden blijven logeren en ik zei dat dat wel best was. Thuis aangekomen wilde ik dit echter niet meer en zei dat en toen ging hij naar huis. Ik voelde me daar best schuldig over en dat was niet prettig.
Toen ging ik mijn pyjama aantrekken en toen begon ik weer anders te trippen. Ik was nu alleen. Absoluut niet fijn. Ik ging erg malen en zette overal vraagtekens bij: Wat is de mens, waarom is dit normaal zo normaal en nu niet? Ik liep naar boven en de vragen gingen door. Waarom voel ik me zo anders? Waarom is dit alles zo vertrouwd en waarom voelt het nu dan niet vertrouwd? Ik maakte me erg druk. Ik ging in bed liggen en zette de tv aan, wat ik wel interessant vond, maar niet heel boeiend. Toen opeens zag ik mijn windvanger draaien (hij is mooi en gekleurd). Ik werd meteen ontspannen en kreeg een glimlach om mijn mond. Draai draai, glinster glinster.
Ik zette de tv uit. Toen begon er iets anders. Ik richtte mijn aandacht op de kamer. Ik voelde alsof ik in de kamer getrokken werd. Ik wist dat ik in de kamer kon veranderen! Nee! Dat wilde ik niet. Dus ik dacht: Ik wil graag in mijn eigen lichaam blijven. Ik richtte mijn aandacht ergens anders op. Mijn aandacht ging naar de lekkere deken die op me lag. Mooi wit en zacht en warm, heerlijk. En hij leek wel met me mee te ademen, jaa, bijna een deel van me. Nee! Ik wilde ook geen deken worden. Ik besloot de lamp maar uit te doen. In de donkerte vormde zich de mooiste patronen. Prachtig, wat een wonderen. Maar ik dacht: Het is dan wel mooi en prachtig en vermakelijk: ik wilde niet trippen vandaag (opstandig :P). Ogen open of dicht maakte niet uit, want het was donker in de kamer.
Nu dacht ik vrij positief over mezelf, dat was wel prettig. Maar tegelijkertijd vond ik dat ik me teveel druk maakte. Ik vond dat waar ik was, gewoon een punt was. Geen heden, verleden of toekomst, gewoon een puntje in iets. Ik heb nog lange tijd lopen malen en gevoeld dat ik een ander bewustzijn had en ik ben tot zoveel conclusies gekomen, welke weet ik niet meer. Wel theorieën over waarom ik me niet druk zou moeten maken over wat dan ook. Ik heb genoten van de mooie patronen tot ik in slaap viel.
Toen ik vanmorgen wakker werd, was ik superblij dat het trippen voorbij was. Ik wilde niet trippen en dat heb ik gemerkt ook. Het was daardoor niet fijn, hoewel er mooie dingen tussenzaten. Constant die herhaling van: Ik wilde niet trippen vandaag, zucht, wanneer houdt het op, ik wilde niet trippen vandaag, oh mooie patronen, maar ik wilde niet trippen vandaag, etc. etc. etc.
Het begin voelde als dronken zijn, maar tegelijkertijd high (ofzo, niet dronken, maar ook niet echt high, ehm slechte omschrijving
). Later werd het meer een trip, toen ik alleen was.
We namen de capsules om 14.40u en liepen daarna door de stad en dronken wat chocomel. Ik merkte er nog niks van, Piet Hein werd misselijk. Omdat het koud was, besloten we om een film te huren en daarna naar mijn huis te gaan. Thuis keken we deze film en mijn gezin keek gezellig mee. Ik merkte nog steeds weinig, ik voelde me wel een beetje mellow.
Toen begon ik me licht en ziekjes te voelen (ik had die dag erge rugpijn en buikpijn, de hele avond nog gehad
). Ik voelde me alsof ik ging flauwvallen en ik werd misselijk. Rond 19.00u gingen we eten. Toen begon ik me wel een beetje anders te voelen. Dit was geen fijn moment, want ik zat aan tafel met mijn familie. Ik had het gevoel dat ik meters boven mijn bord hing en iedereen aan de tafel was groot. Ik vond de keuken best vreemd en had het gevoel dat ik erin kon verdwalen (we hebben een kleine keuken). Ik besloot om paprika te eten (vitamientjes), want ik wilde niet gaan trippen.
Met Piet Hein ging het ondertussen ook niet goed. Hij zat maar te zuchten en voor zich uit te kijken en niet te eten. Ik stelde voor om naar buiten te gaan. Piet Hein vond dit een goed idee. Buiten vond ik het fijn, want nu hoefde ik me niet druk te maken om mijn familie (ik vond het niet fijn om me zo te voelen waar zij bij waren). We liepen langs de kerk, waar toevallig een mis bezig was. We liepen stil naar binnen en gingen achterin zitten. Ik zei tegen Piet Hein dat we stil moesten zijn. Het was een mooi moment. De kerk was mooi en warm en rustig en er was zacht gemompel van de mis. Ik zag alles vreemd, maar geen dingen die er niet waren. Na een tijd voelde ik een gigantische lachkick opkomen. Ik liet het niet toe, maar zei tegen Piet Hein dat we weg moesten. Hij was het hiermee eens en we liepen rustig weg. We liepen een rondje om de kerk.
De grond, waar sneeuw op lag glitterde heel mooi, we bleven er een tijd naar kijken. We besloten dat we naar de stad wilden, maar dan moesten we eerst terug naar mijn huis om geld en tassen enzo op te halen. Dat vond ik niet echt fijn, dus dat deden we even snel. Piet Hein en ik liepen richting het station (is iets van 40 minuten). Op weg daarnaartoe heb ik vele leuke momenten beleefd en alles was mooi en leuk en simpel.
Piet Hein wilde perse naar de MacDonalds (die boycot ik nu 4 jaar
). Ik moest toch naar de wc, dus vond het wel okee. Ik deed op de wc mijn best me niet teveel te laten afleiden door alles. Ik voelde me alsof ik ging flauwvallen en dacht eraan dat mensen me dan zouden vinden op de wc van de Mac.Piet Hein had ondertussen besteld, maar het zou nog drie minuten duren. In de Mac was veel kleur en licht. Piet Heins huid zag er heel eng uit, rood en streepjes en gleuven (afin, gewoon eng :P). Onze pupillen waren gigantisch. Mijn gezichtsveld was vreemd, met haperingen aan de zijkant, trillerig.
Na de Mac vervolgden we onze tocht naar het station. We bleven staan op een bruggetje. Dit was mooi en fijn. Om te kijken naar de reflectie in het water. Prachtig. Ik was tevreden en ontspannen, maar had wel rugpijn.
Toen besloten we om naar een café te gaan. Daar liepen we heen en het was rond 20.15u dat we daar aankwamen.We gingen achterin een hoekje zitten. Dat was wel leuk, maar we konden niet echt een normaal gesprek voeren. Alles was wazig, maar het was wel okee en grappig en ontspannen. Toen kwamen er twee meisjes die Piet Hein kende, maar ik niet. Toen klapte ik erg dicht. Maar later gingen we met ze aan een tafeltje zitten en werd het heel gezellig. Zij vonden het gelukkig niet erg dat we een beetje vreemd waren. Rond 22.00u gingen zij weg.
Toen wilde Piet Hein ook weg, ik niet, want ik vond het er erg fijn. Maar hij maakte zich nogal druk, dus gingen we toch maar. We liepen door de vrieskou naar een ander café en dronken wat Ice Tea. Daar was het niet zo gezellig en we werden staarderig en stil.
Piet Hein zei al sinds een uur of 21.00u (en sinds 21.00u elk half uur) dat hij zich steeds nuchterder begon te voelen, ik merkte daar nog niet veel van en onze pupillen waren nog steeds gigantisch. Piet Hein leek zich vanaf dat moment niet meer op zijn gemak te voelen. Rond 23.00u liepen we naar mijn huis. Piet Hein zei dat hij wel wilden blijven logeren en ik zei dat dat wel best was. Thuis aangekomen wilde ik dit echter niet meer en zei dat en toen ging hij naar huis. Ik voelde me daar best schuldig over en dat was niet prettig.
Toen ging ik mijn pyjama aantrekken en toen begon ik weer anders te trippen. Ik was nu alleen. Absoluut niet fijn. Ik ging erg malen en zette overal vraagtekens bij: Wat is de mens, waarom is dit normaal zo normaal en nu niet? Ik liep naar boven en de vragen gingen door. Waarom voel ik me zo anders? Waarom is dit alles zo vertrouwd en waarom voelt het nu dan niet vertrouwd? Ik maakte me erg druk. Ik ging in bed liggen en zette de tv aan, wat ik wel interessant vond, maar niet heel boeiend. Toen opeens zag ik mijn windvanger draaien (hij is mooi en gekleurd). Ik werd meteen ontspannen en kreeg een glimlach om mijn mond. Draai draai, glinster glinster
.Ik zette de tv uit. Toen begon er iets anders. Ik richtte mijn aandacht op de kamer. Ik voelde alsof ik in de kamer getrokken werd. Ik wist dat ik in de kamer kon veranderen! Nee! Dat wilde ik niet. Dus ik dacht: Ik wil graag in mijn eigen lichaam blijven. Ik richtte mijn aandacht ergens anders op. Mijn aandacht ging naar de lekkere deken die op me lag. Mooi wit en zacht en warm, heerlijk. En hij leek wel met me mee te ademen, jaa, bijna een deel van me. Nee! Ik wilde ook geen deken worden. Ik besloot de lamp maar uit te doen. In de donkerte vormde zich de mooiste patronen. Prachtig, wat een wonderen. Maar ik dacht: Het is dan wel mooi en prachtig en vermakelijk: ik wilde niet trippen vandaag (opstandig :P). Ogen open of dicht maakte niet uit, want het was donker in de kamer.
Nu dacht ik vrij positief over mezelf, dat was wel prettig. Maar tegelijkertijd vond ik dat ik me teveel druk maakte. Ik vond dat waar ik was, gewoon een punt was. Geen heden, verleden of toekomst, gewoon een puntje in iets. Ik heb nog lange tijd lopen malen en gevoeld dat ik een ander bewustzijn had en ik ben tot zoveel conclusies gekomen, welke weet ik niet meer. Wel theorieën over waarom ik me niet druk zou moeten maken over wat dan ook. Ik heb genoten van de mooie patronen tot ik in slaap viel.
Toen ik vanmorgen wakker werd, was ik superblij dat het trippen voorbij was. Ik wilde niet trippen en dat heb ik gemerkt ook. Het was daardoor niet fijn, hoewel er mooie dingen tussenzaten. Constant die herhaling van: Ik wilde niet trippen vandaag, zucht, wanneer houdt het op, ik wilde niet trippen vandaag, oh mooie patronen, maar ik wilde niet trippen vandaag, etc. etc. etc.
Het begin voelde als dronken zijn, maar tegelijkertijd high (ofzo, niet dronken, maar ook niet echt high, ehm slechte omschrijving
). Later werd het meer een trip, toen ik alleen was.
