Purplext
Badass junkie
Ik heb een aantal vrije dagen achter elkaar en het wordt mooi weer vandaag. Ik heb afgelopen keren halve doses genomen om er weer een beetje in te komen en besluit dit keer een volle dosis te nemen.
Ik twijfel tussen 75 en 100 ug, maar omdat ik voor een lange wandelroute door de duinen ga in m'n eentje, ga ik voor de 75. Het is 12.00 uur, ik neem de zegel en ga naar de supermarkt om me goed voor te bereiden qua proviand. Ik ga er vanuit dat het zeker een uur gaat duren voordat het gaat werken, dus ik doe rustig aan.
Ach, ik kan eigenlijk dat laatste stukje 25 ook wel innemen...
De boodschappen zijn binnen. Ik heb mn rugzak geladen met 1,5 liter water, een flesje cola light, wat eiwitrepen, powerbank, paar pakjes sigaretten, mobiele asbak, veel aanstekers, want wat als er eentje t niet doet... Mn bikini, een strandlaken, zonnebrand, mn telefoon en oortjes voor de muziek.
Ik ga fietsen naar de duinen. De hemel is strakblauw met hier en daar een wolkje. De zon schijnt volop en de temperatuur is perfect. Ik voel een heftige bodyload opkomen. Huh? Ik heb daar nooit zo'n last van en huh? Nu al, tis nog geen 30 minuten geleden dat ik mn zegel nam...?
Ik voel me een beetje benauwd, mn gedachten gaan snel. Ik moet een steile heuvel op, dat gaat toch niet lukken zo?! Maar m'n benen doen het gewoon en ik voel niet eens dat ik inspanning lever met mn spieren, magisch.
Ik ben moe opgestaan, niet echt ideaal om een trip in te gaan en de vermoeidheid wordt nu uitvergroot, terwijl ik me van binnen ook hyper voel en blij ben dat ik fiets op dit moment. Want stilzitten met dit gevoel is vast niet prettig.
Ik kom bij de start van mn wandelroute. Gedachten gaan razendsnel.
Waarom ben ik altijd bang om te gaan trippen? Ik ben juist banger in het echte leven. Ik kan dit heel goed aan. Juist beter. Juist alleen.
Wat is het warm zeg. En is er nu blauwalg in het meertje? Het meer is diepblauw, groen, intens! Geen blauwalg, het is gewoon prachtig!
Ik wil mn schoenen uit, ik wil contact met de aardbodem. Het wordt een heel gevecht ze aan mn tas te snoeren. Ik sta midden op het pad te klungelen en ik ben in helemaal in de knoop. Mensen kijken naar me, wat doet ze moeilijk? Het kan me niks meer schelen, wat mensen denken, ik heb grotere zorgen op dit moment.
Ik verlaat nu het gedeelte waar mensen zijn en loop een zanderige heuvel op. Het zand is veel te heet. Ik ben geen fakir. Ik ren van schaduw naar schaduw, maar het is te intens, shit, moet ik die schoenen weer uit de knoop halen.
Boven aan de heuvel heb ik een weids uitzicht over het duinlandschap. Ik sta even stil en zie dat de bomen deinen. Hé, deinen? Betekent dat nu dat ik visuals begin te krijgen? Dat heb ik niet snel... Overal gele bloempjes, wat mooi. Dat ik precies deze dag vrij heb gevraagd, het is dé perfecte dag!
De muziek op mn playlist komt me helemaal niet meer bekend voor, heb ik dit er echt ooit op gezet? Het klinkt allemaal wel lekker. Ohhhh, ik wil een sigaret en cola. Ik moet goed opletten, peuk mag niet in de natuur, pak je asbakje. Wat een gedoe allemaal, tas op, open, dicht, tas om, weer eraf. Doorlopen nu. Nee, eerst nog een sigaret. Ik word onrustig, wil alles tegelijk doen.
Ik kom nu in een bosgedeelte. Het voelt vertrouwd tussen de hoge bomen, ik voel me verbonden met de natuur. Ik ga even zitten en wil wat typen op mn telefoon. Ik wil een report bij gaan houden. Het toetsenbord op mn telefoon is heel raar, maar het typen gaat me geweldig af.
13.45. Lopen is toch beter. Verdergaan.
Weer een meer, er ligt heel veel lichtgroen mos op het water, hier moet ik een foto van, nog nooit gezien dit.
Ik heb veel herinneringen ineens aan vroeger, sentiment. Het is allemaal goed geweest, de goede dingen die voorbij zijn gegaan, zijn nu een mooie herinnering. Ze zijn niet echt weg. Wat geruststellend. Ik voel me dankbaar en zalig.
Helaas veel mensen rondom het meer, hier heb ik geen zin in hoor. Mensen zijn eigenlijk het enige element dat mn trip kan verstoren, snel door.
14.42. Ik ben in de buurt van het strand nu en weet niet of ik daar nu zin in heb.
Maar als het zand zie en de zeelucht ruik, ga ik toch maar even een kijkje nemen. Het uitleggen van mn strandlaken voelt heerlijk en als ik erop ga liggen, zak ik weg in een zacht kussen vol warmte en liefde. Ik neem 37,5 ug erbij, het is nog binnen de 3 uur, dat heeft soms nog wel effect bij mij. Even weer een peuk en naar de zee kijken. Er is ineens een heel berglandschap aan de horizon achter de oceaan, wat wonderlijk. Vanaf de zee komen er stroken van licht en schaduw over de golven, over het zand op me af. Ik heb strakke kaken en rillerige handen.
Ik probeer water te drinken en mn zegeltje niet door te slikken. Moeilijk zeg. Weer een peuk, zegel niet doorslikken. Wat een knoop weer zeg, ik zit continu in de knoop met alles. Met mn tas, m'n schoenen, zegeltjes, asbakjes, overal knopen.
15.23. Ik heb gewoon heel erge honger en dorst. Ik pak een compleet gesmolten proteinreep uit mn tas en slurp die op. Ik kijk naar de wolken en die dansen, vervloeien en creëren een visueel spektakel. Lang leve de wolken, als ik al ooit visuals heb, dan is het altijd op wolken. En ze stellen me niet teleur.
Ik denk aan de liefde en besef me dat het niks uitmaakt als de ander niet van mij houdt. Dat ik die liefde voel voor een ander is genoeg, dat is waar het uiteindelijk om draait. Wat een geruststelling!
Uiteindelijk staan de wolken stil en lijkt de lucht een geschilderd perkament. Ik moet m'n telefoon weg doen, veel te lastig.
Ik had veel water bij, maar ik had niet gerekend op een uur op t strand liggen en ik moet ook plassen. Damn, een missie. Dat wilde ik juist voorkomen door goed voorbereid op pad te gaan. En wil hier blijven liggen, het is perfect hier.
Gelukkig lig ik in de buurt van een strandtent. Ik zie er tegenop, naar binnen, de weg vinden, mensen, maar ik moet!
Moeilijk, de weg vinden naar de wc. Ik vraag het maar aan het personeel, ook al durf ik niemand aan te kijken, ik ben zo high... De wc? Daar waar u net vandaan kwam. Oh ja, dankje, shit, ik ben niet helder. Zoveel gangen hier en hoekjes.
Op de wc krijg ik een zweetaanval. Ik moet hier weg, maar waar is dan water??? Moet ik het personeel vragen mn fles te vullen? Dat kan toch niet, maar ja, ik moet water.
Weer een hoekje om. Yes een fonteintje! Een fonteintje met pastelkleuren! Oh er komt warm water uit. Van de 1 naar de andere kraan, dan komt er nog koud water uit. Er zijn nog drie mensen en die kijken wat beduusd toe hoe ik van kraan naar kraan ga met m'n fles. Ik zie mezelf in de spiegel, ik lijk wel een wildeman. Ik ben bezweet, zit onder het zand, mn ogen lijken wel dropmunten en ik kijk verwilderd.
Shit mn rechteroortje doet t niet meer. Dit meen je niet, m'n muziek weg!!! Ik koos voor een hele lange route door de duinen om urenlang muziek te kunnen luisteren en meerdere keren neer te kunnen ploffen hier en daar. Ik ben zo goed voorbereid, wie neemt er nou extra oortjes mee? Kut, tyfus, tering. Dat wordt heel hard doorlopen naar huis. Ik MOET muziek.
Wat een tripkiller. Shit man. Kutzooi. Ik moet nog zo lang man. Met aan 1 kant een beetje muziek, dit klinkt zo vreemd. Is het niet gewoon m'n oor die plots doof is?! Probeer het te fixen, knijp wat nin die kabels, blaas in dat oortje, fix het! Lukt niet. Doorlopen. Heet, water, roken. Waar laat ik die peuk en mn schoenen weer. Zie je, nu is alles verpest. Ik heb er zwaar de pee in, ik ben chagrijnig met een hoofdletter C. Zo'n perfecte dag en Sennheiser verpest het, ik ga ze aanklagen. M'n hele trip verneukt, tegen de tijd dat ik thuis ben is de trip voorbij. Wat een afknapper. Doorlopen, zo snel je kan.
Ik probeer m'n gedachten nog om te zetten en te genieten van de wandeling en de natuur, maar het gemis van goede kwaliteit en volume aan muziek overschreeuwt alles. Jezus, nu valt het geluid ook ineens in drops weg, wat is dit nu weer? Ik pak m'n telefoon en het blijken appjes te zijn. Ik zou ze normaal compleet negeren, maar het is een vriend van me die vraagt hoe m'n dag is en of ik zin heb om iets te doen en hij woont vlakbij de duinen. En hij is 1 van de weinige die ik eerlijk antwoord kan geven.
Ik app terug dat ik met acid in mn door de duinen aan het struinen ben en dat ik sennheiser ga sue-en, godverdeklere.
Hij antwoordt dat hij wel oortjes voor me heeft. Stuur me een foto van waar je bent, dan kom ik ze wel brengen.
Ik maak een foto van de lucht en wat boompjes.
Screenshot Google maps is handiger antwoordt hij. Ja vast wel, als mn telefoon niet danste en het toetsenbord niet driedimensionaal was. Ik ben ineens de weg kwijt. Mn telefoon is niet meer te bedienen. Weg ermee.
In 1 oortje hoor ik dat ik op de road to zion loop. Hey, een aanknopingspunt! Voor R. Ik meld hem dat Nas zegt dat ik daar loop en hij vraagt wie Nas is. Jeetje, moeilijk, ik maak een screenshot van m'n Spotify en stuur het hem. Wat een lifesaver die screenshots. Maar ze zijn overal, is dit nu mn gewone beeld of een screenshot?? Inception everywhere. Geen bereik? Huh, moeilijk, jeetje wat een wirwar weer.
Fuck it, naar huis lopen, ergens oortjes kopen, zweet eraf wassen, ik moet muziek. Eeeey, het wordt niks meer, je trip is verpest. Het is naar huis gaan en nog uren uitzitten. Misschien kan je toch beter naar R. gaan en daar uittrippen, is in ieder geval nog wat gezelliger.
Ik app hem weer; vind je t goed als ik bij jou kom uittrippen? Ja hoor, kom maar. Okay. Een plan. Ik ga naar huis fietsen, douchen, Duvel drinken en dan naar R.
Deze weg komt me helemaal niet bekend voor, maar dat zal wel een mindfuck zijn. Ehh, okay, nee, ik weet niet waar ik ben. Google maps aan, ik zit in een ander dorp. Kut, 30 minuten terug fietsen, sukkel!
Ik stap mn woning in en schrik van de vloer, wie heeft al die zooi gemaakt op de vloer? Oh nee, het zijn visuals, huh?
Plan, organiseer, haal de knopen eruit, verzamel al je zooi op 1 punt. Je kan het.
Ik loop in m'n blootje trap op en af met kattenvoer, Duvel, een speaker, tassen, plakkende kleding, wirwar, chaos. Nog maar 50 ug erbij, verlengt misschien nog wat. Muziek! Ja, eindelijk echte muziek. Ik zet mn speaker voluit en ga onder de douche staan.
18.00. De trip is nu wel op z'n einde. Even R. appen of ik bij hem muziek kan luisteren, want dat is het enige wat ik nog wil. En dat ik heel druk en irritant ben. Prima zegt ie.
Ik fiets naar R. die een hele grote tuin heeft in the middle of nowhere. Hij vraagt hoe het gaat en ik vertel hem dat de visuals voorbij zijn. De trip is klaar. Binnen 5 minuten heb ik 3 puinhopen gemaakt in zijn tuin. Ik zet muziek op, maak een Duvel open, steek een sigaret op en verkruimel wat wiet in een pijpje. Ik hoop dat die wiet nog even een opleving gaat geven.
Hij praat tegen me, maar ik begrijp er geen snars van. Het gaat veel te snel. R. zegt dat ik door het fietsen adrenaline heb aangemaakt en dat de trip nog wel terugkomt als ik rustig stilzit. Hmm, tijdstechnisch gezien zou ik nog wel wat uurtjes moet hebben inderdaad, maar ik zie het niet meer gebeuren.
Ik probeer hem dingen te vertellen maar voel me net een dronkaard. Ik kan geen coherent verhaal maken en geef t maar op. Hij zet een ligstoel met kussen voor me neer zodat ik nog wat in de zon kan chillen. Heerlijk, eindelijk wat rust.
19.45 de supermarkt gaat zo dicht, hij heeft nog dingen nodig, ik wil niet naar de supermarkt. Word ik weer ontnuchterd en ik heb al 22 km afgelegd vandaag. En de tuin is heel mooi, ik wil hier blijven. Hij gaat alleen en geeft me voordat hij gaat, twee glazen uit een caleidoscoop bril. Misschien dat je je daar nog mee kan vermaken.
Nou en of, het onverwachte gebeurt; ik beland in een keiharde visuele trip. In mijn handen de twee kristallen die door het zonlicht in felle kleuren worden gebroken en met elke beweging ontstaan er nieuwe patronen, kleuren en danst het heen en weer. Ik zit helemaal verkrampt, want de zon gaat nu snel, en ik moet m'n handen precies zo houden om het schouwspel intact te houden. Ik besef me hoe debiel ik erbij zit en dat R. me straks zo zal aantreffen, maar ik probeer het los te laten.
In m'n handen ontstaat een nieuwe wereld. Een soort kijkdoos met ingewanden, die fel belicht wordt. In het midden zie ik een soort embryo. Het is aandoenlijk, ik mag dit nieuwe leven aanschouwen. Dit is hoe we allemaal starten, de kern. En nu zie ik het. De felle kleuren blijven de boel mooi belichten en ik kan de visuals niet meer omschrijven. Ik ben in een andere dimensie.
R. kom terug en ik vertel hem dat het dikke bingo is, maar dat de zon bijna weg is en die heb ik nodig voor mn kristallen. R. haalt me over om in zijn boomhut te gaan zitten, want zo hoog is er nog 2 uur langer zon. Ik durf niet. Het is een touwladder omhoog en hij begint met instructies over hoe ik daar met m'n kont eerst moet gaan zitten enz. enz. Verschrikkelijk moeilijk, ik weet niet eens meer waar mn armen en benen zitten en hoe ik die moet besturen
Ken je die nachtmerries dat je op hele hoge hangbruggen loopt en dat je weet dat het fataal is, omdat je zo hoog bent en niet geborgd en onvast op je benen en dat je denkt; ik val maar gewoon, want dit is het einde?
Daar bevond ik me op het hoogst van de ladder. Ik was kapot van het klimmen en doodsbang en zag geen mogelijkheid om op dat plateau te komen. Met een Tarzanzwaai en de flair dat ik toch niet meer naar beneden durf en doodga, beland ik wonderbaarlijk genoeg veilig op het plateau. R. brengt alle spullen naar boven die ik wil hebben; speaker, wiet, peuken, water. Ik kan hier voorlopig uren blijven. Dat moet wel, want ik durf nooit meer naar beneden...
En het is waar, hier is nog zon. Ik lig tussen de enorme takken van de bomen en zie de zon door een Hebron gate. (Albumcover van Groundation) Het is een lantaarn, maar ik zie een poort naar weer een nieuwe dimensie. Ik pak jet kristal er weer bij en houd dat voor het zonlicht. Daar doorheen zie ik de carriben. Oneinding veel palmen en Miami beach. Dit is een goedkope vakantie!
R. gaat in de hangmat liggen die daar ook nog hangt, iets boven mij. We kletsen wat en ik speel met het licht en de kleurtjes. Miljoenen caleidoscopische palmen in blauw, rood en paars, overal regenboogjes op de hangmat. Ik trip de pan uit. Ik probeer uit te leggen waar ik ben en besef me dat hij helemaal niet tript en ik daar in m'n eentje ben.
Er is niks meer met mij te beginnen en hij gaat naar beneden en laat mij daar doortrippen. Ik moet plassen. Shit, die ladder af. En weer op. Made it. De zon gaat nu echt onder en R. rekent uit dat ik nog maar even heb voordat de trip zal eindigen. Ik baal. Ik wil dat het nog uren zo blijft. Het laatste zonnestraaltje zakt weg en ineens is er schemer. R. zegt day als het donker is, het nog beter is, want hij heeft allemaal gekleurde lichtjes in zn tuin.
Ik kan er niet op wachten, ik heb het koud, ik wil naar m'n bed. Ik moet hier weg. Een kille deken valt over me, ik voel me niet meer op m'n gemak. Ik graai mn spullen bij elkaar en zeg snel gedag. Sorry, ik moet weg nu. Ik fiets naar huis en het is lastig, de weg, bussen ontwijken, golvend asfalt, komt er nu wel of niet een auto aan. Ik kan niet meer vertrouwen op m'n zintuigen.
22.00 ik ben thuis. Thee, tas, bed. Wiet, muziek. Hier ga ik nog even natrippen. Op mn dekbed en lampjes en mn triptasje waar ik 15 jaar geleden op spacete. Maar nee, het is nu echt gedaan. Ik ben doodmoe. Ik zet Exodus op en val in slaap.
10.00 uur;
Ik word doodmoe wakker, alsof ik een kater heb. Koppijn. Normaal word ik blij wakker en kan ik nog een dag nagenieten. Maar nu ben ik vooral leeggezogen. Ik moet dit verwerken, wat heb ik veel geschreven?! Dit kan ik echt niet op het forum dumpen, veel te lang.
Zal ik het inkorten? Nehh, schreef dit report voor mezelf. Ik deel het toch maar.
Ik twijfel tussen 75 en 100 ug, maar omdat ik voor een lange wandelroute door de duinen ga in m'n eentje, ga ik voor de 75. Het is 12.00 uur, ik neem de zegel en ga naar de supermarkt om me goed voor te bereiden qua proviand. Ik ga er vanuit dat het zeker een uur gaat duren voordat het gaat werken, dus ik doe rustig aan.
Ach, ik kan eigenlijk dat laatste stukje 25 ook wel innemen...
De boodschappen zijn binnen. Ik heb mn rugzak geladen met 1,5 liter water, een flesje cola light, wat eiwitrepen, powerbank, paar pakjes sigaretten, mobiele asbak, veel aanstekers, want wat als er eentje t niet doet... Mn bikini, een strandlaken, zonnebrand, mn telefoon en oortjes voor de muziek.
Ik ga fietsen naar de duinen. De hemel is strakblauw met hier en daar een wolkje. De zon schijnt volop en de temperatuur is perfect. Ik voel een heftige bodyload opkomen. Huh? Ik heb daar nooit zo'n last van en huh? Nu al, tis nog geen 30 minuten geleden dat ik mn zegel nam...?
Ik voel me een beetje benauwd, mn gedachten gaan snel. Ik moet een steile heuvel op, dat gaat toch niet lukken zo?! Maar m'n benen doen het gewoon en ik voel niet eens dat ik inspanning lever met mn spieren, magisch.
Ik ben moe opgestaan, niet echt ideaal om een trip in te gaan en de vermoeidheid wordt nu uitvergroot, terwijl ik me van binnen ook hyper voel en blij ben dat ik fiets op dit moment. Want stilzitten met dit gevoel is vast niet prettig.
Ik kom bij de start van mn wandelroute. Gedachten gaan razendsnel.
Waarom ben ik altijd bang om te gaan trippen? Ik ben juist banger in het echte leven. Ik kan dit heel goed aan. Juist beter. Juist alleen.
Wat is het warm zeg. En is er nu blauwalg in het meertje? Het meer is diepblauw, groen, intens! Geen blauwalg, het is gewoon prachtig!
Ik wil mn schoenen uit, ik wil contact met de aardbodem. Het wordt een heel gevecht ze aan mn tas te snoeren. Ik sta midden op het pad te klungelen en ik ben in helemaal in de knoop. Mensen kijken naar me, wat doet ze moeilijk? Het kan me niks meer schelen, wat mensen denken, ik heb grotere zorgen op dit moment.
Ik verlaat nu het gedeelte waar mensen zijn en loop een zanderige heuvel op. Het zand is veel te heet. Ik ben geen fakir. Ik ren van schaduw naar schaduw, maar het is te intens, shit, moet ik die schoenen weer uit de knoop halen.
Boven aan de heuvel heb ik een weids uitzicht over het duinlandschap. Ik sta even stil en zie dat de bomen deinen. Hé, deinen? Betekent dat nu dat ik visuals begin te krijgen? Dat heb ik niet snel... Overal gele bloempjes, wat mooi. Dat ik precies deze dag vrij heb gevraagd, het is dé perfecte dag!
De muziek op mn playlist komt me helemaal niet meer bekend voor, heb ik dit er echt ooit op gezet? Het klinkt allemaal wel lekker. Ohhhh, ik wil een sigaret en cola. Ik moet goed opletten, peuk mag niet in de natuur, pak je asbakje. Wat een gedoe allemaal, tas op, open, dicht, tas om, weer eraf. Doorlopen nu. Nee, eerst nog een sigaret. Ik word onrustig, wil alles tegelijk doen.
Ik kom nu in een bosgedeelte. Het voelt vertrouwd tussen de hoge bomen, ik voel me verbonden met de natuur. Ik ga even zitten en wil wat typen op mn telefoon. Ik wil een report bij gaan houden. Het toetsenbord op mn telefoon is heel raar, maar het typen gaat me geweldig af.
13.45. Lopen is toch beter. Verdergaan.
Weer een meer, er ligt heel veel lichtgroen mos op het water, hier moet ik een foto van, nog nooit gezien dit.
Ik heb veel herinneringen ineens aan vroeger, sentiment. Het is allemaal goed geweest, de goede dingen die voorbij zijn gegaan, zijn nu een mooie herinnering. Ze zijn niet echt weg. Wat geruststellend. Ik voel me dankbaar en zalig.
Helaas veel mensen rondom het meer, hier heb ik geen zin in hoor. Mensen zijn eigenlijk het enige element dat mn trip kan verstoren, snel door.
14.42. Ik ben in de buurt van het strand nu en weet niet of ik daar nu zin in heb.
Maar als het zand zie en de zeelucht ruik, ga ik toch maar even een kijkje nemen. Het uitleggen van mn strandlaken voelt heerlijk en als ik erop ga liggen, zak ik weg in een zacht kussen vol warmte en liefde. Ik neem 37,5 ug erbij, het is nog binnen de 3 uur, dat heeft soms nog wel effect bij mij. Even weer een peuk en naar de zee kijken. Er is ineens een heel berglandschap aan de horizon achter de oceaan, wat wonderlijk. Vanaf de zee komen er stroken van licht en schaduw over de golven, over het zand op me af. Ik heb strakke kaken en rillerige handen.
Ik probeer water te drinken en mn zegeltje niet door te slikken. Moeilijk zeg. Weer een peuk, zegel niet doorslikken. Wat een knoop weer zeg, ik zit continu in de knoop met alles. Met mn tas, m'n schoenen, zegeltjes, asbakjes, overal knopen.
15.23. Ik heb gewoon heel erge honger en dorst. Ik pak een compleet gesmolten proteinreep uit mn tas en slurp die op. Ik kijk naar de wolken en die dansen, vervloeien en creëren een visueel spektakel. Lang leve de wolken, als ik al ooit visuals heb, dan is het altijd op wolken. En ze stellen me niet teleur.
Ik denk aan de liefde en besef me dat het niks uitmaakt als de ander niet van mij houdt. Dat ik die liefde voel voor een ander is genoeg, dat is waar het uiteindelijk om draait. Wat een geruststelling!
Uiteindelijk staan de wolken stil en lijkt de lucht een geschilderd perkament. Ik moet m'n telefoon weg doen, veel te lastig.
Ik had veel water bij, maar ik had niet gerekend op een uur op t strand liggen en ik moet ook plassen. Damn, een missie. Dat wilde ik juist voorkomen door goed voorbereid op pad te gaan. En wil hier blijven liggen, het is perfect hier.
Gelukkig lig ik in de buurt van een strandtent. Ik zie er tegenop, naar binnen, de weg vinden, mensen, maar ik moet!
Moeilijk, de weg vinden naar de wc. Ik vraag het maar aan het personeel, ook al durf ik niemand aan te kijken, ik ben zo high... De wc? Daar waar u net vandaan kwam. Oh ja, dankje, shit, ik ben niet helder. Zoveel gangen hier en hoekjes.
Op de wc krijg ik een zweetaanval. Ik moet hier weg, maar waar is dan water??? Moet ik het personeel vragen mn fles te vullen? Dat kan toch niet, maar ja, ik moet water.
Weer een hoekje om. Yes een fonteintje! Een fonteintje met pastelkleuren! Oh er komt warm water uit. Van de 1 naar de andere kraan, dan komt er nog koud water uit. Er zijn nog drie mensen en die kijken wat beduusd toe hoe ik van kraan naar kraan ga met m'n fles. Ik zie mezelf in de spiegel, ik lijk wel een wildeman. Ik ben bezweet, zit onder het zand, mn ogen lijken wel dropmunten en ik kijk verwilderd.
Shit mn rechteroortje doet t niet meer. Dit meen je niet, m'n muziek weg!!! Ik koos voor een hele lange route door de duinen om urenlang muziek te kunnen luisteren en meerdere keren neer te kunnen ploffen hier en daar. Ik ben zo goed voorbereid, wie neemt er nou extra oortjes mee? Kut, tyfus, tering. Dat wordt heel hard doorlopen naar huis. Ik MOET muziek.
Wat een tripkiller. Shit man. Kutzooi. Ik moet nog zo lang man. Met aan 1 kant een beetje muziek, dit klinkt zo vreemd. Is het niet gewoon m'n oor die plots doof is?! Probeer het te fixen, knijp wat nin die kabels, blaas in dat oortje, fix het! Lukt niet. Doorlopen. Heet, water, roken. Waar laat ik die peuk en mn schoenen weer. Zie je, nu is alles verpest. Ik heb er zwaar de pee in, ik ben chagrijnig met een hoofdletter C. Zo'n perfecte dag en Sennheiser verpest het, ik ga ze aanklagen. M'n hele trip verneukt, tegen de tijd dat ik thuis ben is de trip voorbij. Wat een afknapper. Doorlopen, zo snel je kan.
Ik probeer m'n gedachten nog om te zetten en te genieten van de wandeling en de natuur, maar het gemis van goede kwaliteit en volume aan muziek overschreeuwt alles. Jezus, nu valt het geluid ook ineens in drops weg, wat is dit nu weer? Ik pak m'n telefoon en het blijken appjes te zijn. Ik zou ze normaal compleet negeren, maar het is een vriend van me die vraagt hoe m'n dag is en of ik zin heb om iets te doen en hij woont vlakbij de duinen. En hij is 1 van de weinige die ik eerlijk antwoord kan geven.
Ik app terug dat ik met acid in mn door de duinen aan het struinen ben en dat ik sennheiser ga sue-en, godverdeklere.
Hij antwoordt dat hij wel oortjes voor me heeft. Stuur me een foto van waar je bent, dan kom ik ze wel brengen.
Ik maak een foto van de lucht en wat boompjes.
Screenshot Google maps is handiger antwoordt hij. Ja vast wel, als mn telefoon niet danste en het toetsenbord niet driedimensionaal was. Ik ben ineens de weg kwijt. Mn telefoon is niet meer te bedienen. Weg ermee.
In 1 oortje hoor ik dat ik op de road to zion loop. Hey, een aanknopingspunt! Voor R. Ik meld hem dat Nas zegt dat ik daar loop en hij vraagt wie Nas is. Jeetje, moeilijk, ik maak een screenshot van m'n Spotify en stuur het hem. Wat een lifesaver die screenshots. Maar ze zijn overal, is dit nu mn gewone beeld of een screenshot?? Inception everywhere. Geen bereik? Huh, moeilijk, jeetje wat een wirwar weer.
Fuck it, naar huis lopen, ergens oortjes kopen, zweet eraf wassen, ik moet muziek. Eeeey, het wordt niks meer, je trip is verpest. Het is naar huis gaan en nog uren uitzitten. Misschien kan je toch beter naar R. gaan en daar uittrippen, is in ieder geval nog wat gezelliger.
Ik app hem weer; vind je t goed als ik bij jou kom uittrippen? Ja hoor, kom maar. Okay. Een plan. Ik ga naar huis fietsen, douchen, Duvel drinken en dan naar R.
Deze weg komt me helemaal niet bekend voor, maar dat zal wel een mindfuck zijn. Ehh, okay, nee, ik weet niet waar ik ben. Google maps aan, ik zit in een ander dorp. Kut, 30 minuten terug fietsen, sukkel!
Ik stap mn woning in en schrik van de vloer, wie heeft al die zooi gemaakt op de vloer? Oh nee, het zijn visuals, huh?
Plan, organiseer, haal de knopen eruit, verzamel al je zooi op 1 punt. Je kan het.
Ik loop in m'n blootje trap op en af met kattenvoer, Duvel, een speaker, tassen, plakkende kleding, wirwar, chaos. Nog maar 50 ug erbij, verlengt misschien nog wat. Muziek! Ja, eindelijk echte muziek. Ik zet mn speaker voluit en ga onder de douche staan.
18.00. De trip is nu wel op z'n einde. Even R. appen of ik bij hem muziek kan luisteren, want dat is het enige wat ik nog wil. En dat ik heel druk en irritant ben. Prima zegt ie.
Ik fiets naar R. die een hele grote tuin heeft in the middle of nowhere. Hij vraagt hoe het gaat en ik vertel hem dat de visuals voorbij zijn. De trip is klaar. Binnen 5 minuten heb ik 3 puinhopen gemaakt in zijn tuin. Ik zet muziek op, maak een Duvel open, steek een sigaret op en verkruimel wat wiet in een pijpje. Ik hoop dat die wiet nog even een opleving gaat geven.
Hij praat tegen me, maar ik begrijp er geen snars van. Het gaat veel te snel. R. zegt dat ik door het fietsen adrenaline heb aangemaakt en dat de trip nog wel terugkomt als ik rustig stilzit. Hmm, tijdstechnisch gezien zou ik nog wel wat uurtjes moet hebben inderdaad, maar ik zie het niet meer gebeuren.
Ik probeer hem dingen te vertellen maar voel me net een dronkaard. Ik kan geen coherent verhaal maken en geef t maar op. Hij zet een ligstoel met kussen voor me neer zodat ik nog wat in de zon kan chillen. Heerlijk, eindelijk wat rust.
19.45 de supermarkt gaat zo dicht, hij heeft nog dingen nodig, ik wil niet naar de supermarkt. Word ik weer ontnuchterd en ik heb al 22 km afgelegd vandaag. En de tuin is heel mooi, ik wil hier blijven. Hij gaat alleen en geeft me voordat hij gaat, twee glazen uit een caleidoscoop bril. Misschien dat je je daar nog mee kan vermaken.
Nou en of, het onverwachte gebeurt; ik beland in een keiharde visuele trip. In mijn handen de twee kristallen die door het zonlicht in felle kleuren worden gebroken en met elke beweging ontstaan er nieuwe patronen, kleuren en danst het heen en weer. Ik zit helemaal verkrampt, want de zon gaat nu snel, en ik moet m'n handen precies zo houden om het schouwspel intact te houden. Ik besef me hoe debiel ik erbij zit en dat R. me straks zo zal aantreffen, maar ik probeer het los te laten.
In m'n handen ontstaat een nieuwe wereld. Een soort kijkdoos met ingewanden, die fel belicht wordt. In het midden zie ik een soort embryo. Het is aandoenlijk, ik mag dit nieuwe leven aanschouwen. Dit is hoe we allemaal starten, de kern. En nu zie ik het. De felle kleuren blijven de boel mooi belichten en ik kan de visuals niet meer omschrijven. Ik ben in een andere dimensie.
R. kom terug en ik vertel hem dat het dikke bingo is, maar dat de zon bijna weg is en die heb ik nodig voor mn kristallen. R. haalt me over om in zijn boomhut te gaan zitten, want zo hoog is er nog 2 uur langer zon. Ik durf niet. Het is een touwladder omhoog en hij begint met instructies over hoe ik daar met m'n kont eerst moet gaan zitten enz. enz. Verschrikkelijk moeilijk, ik weet niet eens meer waar mn armen en benen zitten en hoe ik die moet besturen
Ken je die nachtmerries dat je op hele hoge hangbruggen loopt en dat je weet dat het fataal is, omdat je zo hoog bent en niet geborgd en onvast op je benen en dat je denkt; ik val maar gewoon, want dit is het einde?
Daar bevond ik me op het hoogst van de ladder. Ik was kapot van het klimmen en doodsbang en zag geen mogelijkheid om op dat plateau te komen. Met een Tarzanzwaai en de flair dat ik toch niet meer naar beneden durf en doodga, beland ik wonderbaarlijk genoeg veilig op het plateau. R. brengt alle spullen naar boven die ik wil hebben; speaker, wiet, peuken, water. Ik kan hier voorlopig uren blijven. Dat moet wel, want ik durf nooit meer naar beneden...
En het is waar, hier is nog zon. Ik lig tussen de enorme takken van de bomen en zie de zon door een Hebron gate. (Albumcover van Groundation) Het is een lantaarn, maar ik zie een poort naar weer een nieuwe dimensie. Ik pak jet kristal er weer bij en houd dat voor het zonlicht. Daar doorheen zie ik de carriben. Oneinding veel palmen en Miami beach. Dit is een goedkope vakantie!
R. gaat in de hangmat liggen die daar ook nog hangt, iets boven mij. We kletsen wat en ik speel met het licht en de kleurtjes. Miljoenen caleidoscopische palmen in blauw, rood en paars, overal regenboogjes op de hangmat. Ik trip de pan uit. Ik probeer uit te leggen waar ik ben en besef me dat hij helemaal niet tript en ik daar in m'n eentje ben.
Er is niks meer met mij te beginnen en hij gaat naar beneden en laat mij daar doortrippen. Ik moet plassen. Shit, die ladder af. En weer op. Made it. De zon gaat nu echt onder en R. rekent uit dat ik nog maar even heb voordat de trip zal eindigen. Ik baal. Ik wil dat het nog uren zo blijft. Het laatste zonnestraaltje zakt weg en ineens is er schemer. R. zegt day als het donker is, het nog beter is, want hij heeft allemaal gekleurde lichtjes in zn tuin.
Ik kan er niet op wachten, ik heb het koud, ik wil naar m'n bed. Ik moet hier weg. Een kille deken valt over me, ik voel me niet meer op m'n gemak. Ik graai mn spullen bij elkaar en zeg snel gedag. Sorry, ik moet weg nu. Ik fiets naar huis en het is lastig, de weg, bussen ontwijken, golvend asfalt, komt er nu wel of niet een auto aan. Ik kan niet meer vertrouwen op m'n zintuigen.
22.00 ik ben thuis. Thee, tas, bed. Wiet, muziek. Hier ga ik nog even natrippen. Op mn dekbed en lampjes en mn triptasje waar ik 15 jaar geleden op spacete. Maar nee, het is nu echt gedaan. Ik ben doodmoe. Ik zet Exodus op en val in slaap.
10.00 uur;
Ik word doodmoe wakker, alsof ik een kater heb. Koppijn. Normaal word ik blij wakker en kan ik nog een dag nagenieten. Maar nu ben ik vooral leeggezogen. Ik moet dit verwerken, wat heb ik veel geschreven?! Dit kan ik echt niet op het forum dumpen, veel te lang.
Zal ik het inkorten? Nehh, schreef dit report voor mezelf. Ik deel het toch maar.
