Hoi Ixna,
Ik heb sinds ik kan herinneren al hulpverlening en therapie gehad, dit heeft helaas (voor mij) nooit echt geholpen. er zijn nu ook een aantal situatie's die om me heen gebeuren en in mijn hoofd. Het enige waar ik nog mee bezig ben is drugs, ik zie het nut nergens meer van in.
Ik kan me jammer genoeg goed inleven in dat gevoel, maar ik ben zelf momenteel weer hoopvol. Ik weet waarom ik van de drugs afwil en raak het bijna niet meer aan (op een beetje SSRI voorgeschreven pil tegen depressie)
Het enige wat me op dit moment staande houdt zijn de drugs en de zelf-medicatie. ik heb eigenlijk bijna alles al wel gedaan op deze leeftijd, dat is het enige waar ik nog een beetje geluk uit kan halen.
ik heb niet echt dromen, niet dromen waarvan ik weet dat ik het kan bereiken teminste. het is allemaal onrealistisch dus zonder enig doel weet ik dat het gewoon simpelweg geen zin heeft. dan kies ik liever de makkelijke weg om het zo te zeggen.
Gelukkig is alprazolam helemaal niet zo giftig. Dus zelfs van een 60-voudige dosis ga je niet overlijden. Ik vertel het je maar, omdat ik je de comedown van zo'n dosis wil besparen. Die is namelijk verschrikkelijk. Ook kun je van alprazolam blackouts krijgen waarin je allerlei dingen gaat doen, maar die je je achteraf niet kunt herinneren.
Zou het misschien ook kunnen dat drugs uiteindelijk juist bijdragen aan de zware gevoelens die je hebt?
Mijn vader heeft zichzelf ook om het leven gebracht en mijn oom ook. Depressie zit een beetje in de familie zegmaar..
Mijn intentie was om te weten of het genoeg zou zijn. ik heb een angst voor pijn etc. dus wnr k een OD zou doen, is het niet de bedoeling dat het verkeerd gaat me en volgende dag nog wakker wordt. Daarintegen hebben al deze berichten me wel iets van motivatie gegeven om het gwn voor de zoveelste keer toch nog een kans te geven, dus bedankt allen❤️.
Ik ben eigenlijk al veel te vroeg begonnen met die zooi, ik was 14 toen k mn eerste pilletje deed. Ik heb het volgende gedaan tho:
Ach meid, wat verschikkelijk zeg. Ik ken niemand die zelfmoord gepleegd heeft, maar ik ken genoeg mensen die er op het nippertje aan ontkomen zijn. Echt giga overdosissen en combinaties waar je u tegen zegt, maar ze zijn er nog. Benzodiazepinen zijn relatief veilige drugs qua acute toxiciteit en zoals reeds benoemd is zal je niet snel overlijden van een overdosis.
Had dit bericht nog niet gelezen voor mijn bericht geplaatst te hebben, maar dit lezende heb ik de indruk dat je bovenal van je verslaving af moet, voordat ook maar iets van behandeling en medicatie goed aan gaat kunnen slaan. Voelde je je ook al zo slecht voordat je drugs begon te gebruiken?
Je hebt helemaal geen lang bericht geschreven hoor!
Dankjewel voor je bericht, wou wel even vermelden dan een guy ben geen meid haha. Ik heb ook al verschillende soorten hulp verlening gehad, en zit nu in een traject om uit te vinden of ik borderline heb. dus ik probeer echt te strijden voor alles, alleen blijkt het altijd nutteloos te zijn in mn ogen.
Zeker, ik heb al voordat ik uberhaupt begon het nut van het leven nooit echt ingezien.
Ik had in m'n hoofd Lona van je naam gemaakt (vriendin van me), excuses!
Dat is heel droevig. Zou je zeggen dat je nooit echt gelukkig geweest bent?
Ik ken depressie als geen ander en weet hoe verschrikkelijk het is maar weet ook dat ik er met Gods hulp uit ben gekomen. Ik was verre van gelovig maar op het pint dat ik er klaar mee was heb ik me maar tot God gewend en gevraagd me te helpen en me kracht te geven. Klinkt heel cliche maar het heeft wel gewerkt voor mij. Niet tegen een specifieke God van een geloof maar ben gewoon gaan praten. Toen kwam ik ineens mijn bed weer uit, begonnen bekende mij te bellen en ben ik eruit gekomen. Actievere levenstijl, geen drank en drugs, weer gaan ondernemen, familie en vrienden relaties weer aangehaald. Ging niet zonder slag if stoot maar het leven kan heel mooi zijn. Daar is heel weinig voor nodig. Ik gad veel maatschappelijke problemen ook, huisuitzetting, schulder, verslaving, zag me kinderen niet, me hond ging dood, bedrijf failliet, moeder ging slecht etc etc maar ook dat heb ik toen allemaal opgelost en alles is goedgekomen. Meerdere keren. Dit is nu vijf jaar geleden en door wat ik toen heb geleerd, door de depressie, ben ik nu zo dankbaar voor mijn leven. De depressie is weleens teruggekomen maar dan zag ik ook snel dat ik daar volledig aandeel in had. Ok zorgde weer niet goed voor me zelf, verloor mijn contact met god, isoleerde mijzelf, maar gelukkig de maatschappelijke problemen waren er niet meer. Dus door die dingen weer aan te pakken was ik er ook zo weer uit. En elke keer weer wordt mijn leven daarna nog beter. Ik geloof dat depressie een test is, een strijd die je aangaat en als je eruitkomt dat je kwaliteit van leven upgrade. Tuurlijk heeft het ook met een chemische balans jn je hersenen te maken en kan je dat met vitamientjes , voeding, beweging en medicicatie ook beter maken maar ook dat is maar een gedeelte. Wat mij ook hielp is opschrijven waarom ik me zo voel en vooral ook wat wil ik bereiken. Korte en lange termijn doelen. Als ik weet waarom ik ongelukkig ben weet ik waar ik oplossingen voor kan zoeken. Bijvoorbeeld geen doelen hebben , zijn genoeg manieren om die wel te vinden. Instanties, vrienden, familie, opleiding, werk, zelf hulpgroepen, kijk wat anderen doen of lees erover op internet. Begin ook te kijken waar je wel gelukkig van wordt. Kleine dingetjes bijvoorbeeld. Maar leven js het echt waard en je zal zien wanneer je hieruit bent dat dat echt zo is. En ik geloof dat je dat kan, met de juiste tools en hulp. En daar kan je hier zeker op rekenen. 🙏
Mijn oom, en tante hebben ook vaarwel gezegd. (Moeders kant)
