Wie: @Climbatize en ik
Wat: Spacecake maar dan gummies in plaats van cake
Waar: Lekker thuis
Wanneer: 18 december 2022
Op die verdomde vrijdagnamiddag, zo’n dag waarop zelfs de zon zich schaamt om te schijnen, begaven we ons naar Rotterdam om op het laatste moment kerstinkopen te gaan doen. Kerstinkopen, dacht ik, alsof dat ooit een goed idee was. Rotterdam, met zijn moderne architectuur en zelfs een KFC, maakte een onverwacht goede indruk op me De stad leek op het eerste gezicht levendig, bijna knus, tot mijn portemonnee op een theatrale manier begon te janken als een klein kind en ons eiste terug te keren naar onze vierwieler.
Om financiële ellende en onze nog enigszins intacte ruggengraten te besparen, zetten we koers naar onze auto, die we, oh zo ironisch, hadden geparkeerd naast een coffeeshop. Coffeeshop, zo’n plek waar je je ziel verkoopt voor een joint. Maar goed, even kijken kan geen kwaad, toch? Met mijn pluizige chapka, zo zacht als de huid van een gerimpelde oma, wist ik de twee buitenwippers te passeren zonder argwaan te wekken. Eenmaal binnen werd ik verwelkomd door een gifgroen TL-lichtje dat schreeuwde: 'THC is my bloodtype'. Alsof ik dat wilde weten. Ook zag ik een menukaart die bescheiden was in haar aanbod. Kwaliteit boven kwantiteit, een filosofie waar ik me in kon vinden.
De wachtrij ging snel vooruit en een meneer achter de balie, waarschijnlijk zo high als een verdwaalde luchtballon, vroeg me waar ik zin in had. "Een strawberry bubblegum joint, alstublieft, en uh.... hoe sterk zijn die gummies? Mijn vriendin heeft ooit eens spacecake geprobeerd en er een nare ervaring aan overgehouden". Hij keek me aan met glinsterende ogen en antwoordde: "We hebben twee soorten. Een die je naar Mars lanceert en eentje die je slechts tot aan de maan brengt, verdeeld in twee porties die op deze manier minder sterk zijn.”. "Wat is sterk dan?" Stamelde ik. "Nee ja precies precies, dat is inderdaad subjectief. Mars is misschien nog wat te ver voor haar. Sommige astronauten zijn gewoon tevreden met de maan alleen. We moeten allemaal leren kruipen vooraleer we kunnen spacen, dus raad ik de minder sterke variant aan”. Helemaal harstikke akkoord gaf ik hem gauw wat geld om zowel hem als de locale warme wietbakker te steunen en schuifelde ik langzaam naar buiten. Als een kind dat net een snoepwinkel heeft geplunderd stapte ik lachend als een idioot de auto in en vertelde @Climbatize íets te enthousiast over de zojuist aangeschafte gummies.
De volgende avond zaten we samen op de bank, starend naar de zonsondergang. Ik wilde iets zeggen over het genieten van de laatste zonnestralen, maar een ijskoude wind kwam ons ongevraagd vergezellen. Terwijl ik het raam sloot, keek @Climbatize me aan met een stoute blik in haar ogen en stelde me voor om deze avond die verdomde gummies te proberen. Na mijn goedkeurende grijns verdween ze naar de slaapkamer om de gummies te bevrijden uit de rugzak waarin ze de afgelopen nacht niet al te knus hadden doorgebracht.
Terwijl ik zat te denken aan wat ik die bewuste avond aan de coffeeshop meneer vroeg, "wat is sterk dan?", verscheen enkele momenten later haar lieve gezicht langs de keukendeur. In haar hand lagen twee keurig verpakte zakjes die ze me vol enthousiasme overhandigde.
"Kijk", zeg ik. "Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee hoe sterk dit spul is, maar misschien is het geen slecht idee voor je om eerst slechts één portie te gebruiken. Je kan tijdens de trip nog altijd de tweede bijnemen als het effect te licht voor je is”. Met lichte twijfel ging ze akkoord en stopte er eentje in haar mond. De wietsmaak vond ze behoorlijk meevallen tegenover spacecake. “Best lekker, ik zou er zo twee kunnen eten”, grapte ze. Ik nam er twee, aangezien ik al wat ervaring had en we de lichtere versie hadden gekozen, als een dwaas die zijn ondergang tegemoet ging.
Oh boy, oh Lord, oh Jesus. If only I knew..
Dan had ik waarschijnlijk nog altijd hetzelfde gedaan.
Om de wachttijd te doden besloot ze om een lekker warme douche te nemen, terwijl ik me comfortabel op de bank tussen wat dekentjes heb genesteld. Op de achtergrond speelde een aflevering van Archer. Hij had blijkbaar net borstkanker gekregen, wat me compleet deed vergeten wat er een twintigtal minuten geleden is gebeurd. Plots knalde er een bekend gevoel door mijn hoofd. Het leek wel alsof ik een paar dikke bonghits had geript ondanks de afwezigheid van enig bong in huis.
Right. Gummies. Niet slecht. Ik had ze intenser geschat. Althans dat is wat ik wat ik enkele minuten dacht, tot de chaos werkelijk begon. Mijn hoofd explodeerde en mijn lichaam borrelde. Dit gevoel kwam heel plots en intens. Het leek wel alsof de komeet die de dinosaurussen had uitgeroeid, opnieuw op aarde insloeg om hun postmortaal nog een dikke fuck-you-in-particular statement wou geven. Mijn gedachten gingen direct naar @Climbatize die zich nog in de douche begaf. Ik begon te schateren als een idioot. No fucking way dat zij nu niet meer nuchter is. Spontaan maake mijn hoofd een noodlanding op het dichtstbijzijnde kussen terwijl mijn lichaam compleet werd geabsorbeerd door de zijdezachte vliesdekentjes waarin ik me begaf. Het werd hoe langer hoe moeilijker het sluiten van mijn zwaartekracht zuigende oogleden tegen te gaan. Onvermijdelijk gaf ik toe aan de ontneming van de werkelijke realiteit en gleed dieper en dieper in een kleurrijke wereld vol verwondering en isolatie.
Ik voelde me weer kind terwijl ik van top tot teen werd opgevuld met een gevoel van blijdschap en nieuwsgierigheid...
".…uuuuuuuuuuuuuuuuu...!"
Een vrouwenstem weergalmde op de achtergrond.
De kindse gevoelens van daarnet maakten plaats voor verwarring en desoriëntatie.
"..uuuuuuuuuuuuuuuuudeee…!!"
Boem!
Een extern gevoel donderde door mijn even verwarde benen.
"duuuuuuuu…!"
Biem!(?)
Mijn ogen schoten abrupt open en een even verwarde maar knappe vrouw verscheen plots vlak voor mijn neus. Ze prikte me vol enthousiasme met haar wijsvinger in mijn rechterbeen. "Dude!" zei ze, met een grijns die van hier tot in Tokio reikte (we wonen in België dus Tokio is best wel ver weg). Ik keek haar even (iets te lang) aan en begon samen met haar te lachen als een stel imbecielen dat net de zin van het leven heeft ontdekt in een pakje gummies. En wie weet, misschien hadden we dat ook wel gedaan, in dat belachelijke, verwarrende, heerlijke moment van totale waanzin.
Einde.
…
Niet meer het einde:
We probeerden elkaar te vertellen hoe we ons op dat moment voelden, maar telkens dwaalde mijn aandacht af naar een andere wereld. Een alternatief universum vol enthousiaste planeten die smachtten om verkend te worden. Ik voelde me als een ontdekkingsreiziger, zwevend van planeet naar planeet, maar net als Columbus, lukte het me niet om de hele expeditie in één keer te voltooien. Het vreemd gekleurde zand onder me maakte zachtjes contact met mijn aardse voeten en een stofwolkje plofte in een ringetje omhoog. De omgeving vulde zich langzaam op met indrukwekkende elementen, alsof Vincent van Gogh alles in een hyperfocus aan het schilderen was tijdens een van zijn welgeliefde pep binges.
“…s net als een psychedelica die een kind heeft gebaard met een disso”
Als donderslag bij heldere hemel verscheen dezelfde, nog altijd knappe dame naast me op de zachte bank. Niet wetend wat te zeggen knikte ik eventjes, nog altijd onder de indruk van wat er zojuist had plaatsgevonden. Ik knikte alleen maar, terwijl ze aanstekelijk begon te lachen op een manier die zelfs de zuurste, vol botox gespoten persoon zou doen glimlachen. Verward maar opgewekt, probeerde ik te begrijpen wat ze me probeerde te vertellen. Het lukte me echter semi-helaas maar half, want na enkele schijnbaar samenhangende zinnen werd ik opnieuw terug gezogen naar hetzelfde universum als daarvoor.
Dit surrealistische scenario herhaalde zich in een eindeloze loop op een wonderbaarlijke en plezierige manier. Ik bleef stuiteren van planeet naar planeet, om tussenin telkens weer naast @Climbatize te belanden en hypothetisch gezien een normaal gesprek te proberen voeren dat mijn hersenen behoorlijk liet zweten. Langzaam maar zeker kwam de trip tot een einde, waarna we beiden naar bed gingen om de hele ervaring te kunnen verwerken tijdens een welverdiend dutje.
Weet je, het leven bestaat uit onbegrijpelijke en soms idiote momenten, en soms, heel soms, ontstaat er iets prachtigs uit.
Maar eigenlijk maakt het me niet zoveel uit, want dit is mijn verhaal, en in mijn verhaal maken we er een vrolijke chaos van.
Een verdomd geweldige chaos, als je het mij vraagt.
Wat: Spacecake maar dan gummies in plaats van cake
Waar: Lekker thuis
Wanneer: 18 december 2022
Op die verdomde vrijdagnamiddag, zo’n dag waarop zelfs de zon zich schaamt om te schijnen, begaven we ons naar Rotterdam om op het laatste moment kerstinkopen te gaan doen. Kerstinkopen, dacht ik, alsof dat ooit een goed idee was. Rotterdam, met zijn moderne architectuur en zelfs een KFC, maakte een onverwacht goede indruk op me De stad leek op het eerste gezicht levendig, bijna knus, tot mijn portemonnee op een theatrale manier begon te janken als een klein kind en ons eiste terug te keren naar onze vierwieler.
Om financiële ellende en onze nog enigszins intacte ruggengraten te besparen, zetten we koers naar onze auto, die we, oh zo ironisch, hadden geparkeerd naast een coffeeshop. Coffeeshop, zo’n plek waar je je ziel verkoopt voor een joint. Maar goed, even kijken kan geen kwaad, toch? Met mijn pluizige chapka, zo zacht als de huid van een gerimpelde oma, wist ik de twee buitenwippers te passeren zonder argwaan te wekken. Eenmaal binnen werd ik verwelkomd door een gifgroen TL-lichtje dat schreeuwde: 'THC is my bloodtype'. Alsof ik dat wilde weten. Ook zag ik een menukaart die bescheiden was in haar aanbod. Kwaliteit boven kwantiteit, een filosofie waar ik me in kon vinden.
De wachtrij ging snel vooruit en een meneer achter de balie, waarschijnlijk zo high als een verdwaalde luchtballon, vroeg me waar ik zin in had. "Een strawberry bubblegum joint, alstublieft, en uh.... hoe sterk zijn die gummies? Mijn vriendin heeft ooit eens spacecake geprobeerd en er een nare ervaring aan overgehouden". Hij keek me aan met glinsterende ogen en antwoordde: "We hebben twee soorten. Een die je naar Mars lanceert en eentje die je slechts tot aan de maan brengt, verdeeld in twee porties die op deze manier minder sterk zijn.”. "Wat is sterk dan?" Stamelde ik. "Nee ja precies precies, dat is inderdaad subjectief. Mars is misschien nog wat te ver voor haar. Sommige astronauten zijn gewoon tevreden met de maan alleen. We moeten allemaal leren kruipen vooraleer we kunnen spacen, dus raad ik de minder sterke variant aan”. Helemaal harstikke akkoord gaf ik hem gauw wat geld om zowel hem als de locale warme wietbakker te steunen en schuifelde ik langzaam naar buiten. Als een kind dat net een snoepwinkel heeft geplunderd stapte ik lachend als een idioot de auto in en vertelde @Climbatize íets te enthousiast over de zojuist aangeschafte gummies.
De volgende avond zaten we samen op de bank, starend naar de zonsondergang. Ik wilde iets zeggen over het genieten van de laatste zonnestralen, maar een ijskoude wind kwam ons ongevraagd vergezellen. Terwijl ik het raam sloot, keek @Climbatize me aan met een stoute blik in haar ogen en stelde me voor om deze avond die verdomde gummies te proberen. Na mijn goedkeurende grijns verdween ze naar de slaapkamer om de gummies te bevrijden uit de rugzak waarin ze de afgelopen nacht niet al te knus hadden doorgebracht.
Terwijl ik zat te denken aan wat ik die bewuste avond aan de coffeeshop meneer vroeg, "wat is sterk dan?", verscheen enkele momenten later haar lieve gezicht langs de keukendeur. In haar hand lagen twee keurig verpakte zakjes die ze me vol enthousiasme overhandigde.
"Kijk", zeg ik. "Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee hoe sterk dit spul is, maar misschien is het geen slecht idee voor je om eerst slechts één portie te gebruiken. Je kan tijdens de trip nog altijd de tweede bijnemen als het effect te licht voor je is”. Met lichte twijfel ging ze akkoord en stopte er eentje in haar mond. De wietsmaak vond ze behoorlijk meevallen tegenover spacecake. “Best lekker, ik zou er zo twee kunnen eten”, grapte ze. Ik nam er twee, aangezien ik al wat ervaring had en we de lichtere versie hadden gekozen, als een dwaas die zijn ondergang tegemoet ging.
Oh boy, oh Lord, oh Jesus. If only I knew..
Dan had ik waarschijnlijk nog altijd hetzelfde gedaan.
Om de wachttijd te doden besloot ze om een lekker warme douche te nemen, terwijl ik me comfortabel op de bank tussen wat dekentjes heb genesteld. Op de achtergrond speelde een aflevering van Archer. Hij had blijkbaar net borstkanker gekregen, wat me compleet deed vergeten wat er een twintigtal minuten geleden is gebeurd. Plots knalde er een bekend gevoel door mijn hoofd. Het leek wel alsof ik een paar dikke bonghits had geript ondanks de afwezigheid van enig bong in huis.
Right. Gummies. Niet slecht. Ik had ze intenser geschat. Althans dat is wat ik wat ik enkele minuten dacht, tot de chaos werkelijk begon. Mijn hoofd explodeerde en mijn lichaam borrelde. Dit gevoel kwam heel plots en intens. Het leek wel alsof de komeet die de dinosaurussen had uitgeroeid, opnieuw op aarde insloeg om hun postmortaal nog een dikke fuck-you-in-particular statement wou geven. Mijn gedachten gingen direct naar @Climbatize die zich nog in de douche begaf. Ik begon te schateren als een idioot. No fucking way dat zij nu niet meer nuchter is. Spontaan maake mijn hoofd een noodlanding op het dichtstbijzijnde kussen terwijl mijn lichaam compleet werd geabsorbeerd door de zijdezachte vliesdekentjes waarin ik me begaf. Het werd hoe langer hoe moeilijker het sluiten van mijn zwaartekracht zuigende oogleden tegen te gaan. Onvermijdelijk gaf ik toe aan de ontneming van de werkelijke realiteit en gleed dieper en dieper in een kleurrijke wereld vol verwondering en isolatie.
Ik voelde me weer kind terwijl ik van top tot teen werd opgevuld met een gevoel van blijdschap en nieuwsgierigheid...
".…uuuuuuuuuuuuuuuuu...!"
Een vrouwenstem weergalmde op de achtergrond.
De kindse gevoelens van daarnet maakten plaats voor verwarring en desoriëntatie.
"..uuuuuuuuuuuuuuuuudeee…!!"
Boem!
Een extern gevoel donderde door mijn even verwarde benen.
"duuuuuuuu…!"
Biem!(?)
Mijn ogen schoten abrupt open en een even verwarde maar knappe vrouw verscheen plots vlak voor mijn neus. Ze prikte me vol enthousiasme met haar wijsvinger in mijn rechterbeen. "Dude!" zei ze, met een grijns die van hier tot in Tokio reikte (we wonen in België dus Tokio is best wel ver weg). Ik keek haar even (iets te lang) aan en begon samen met haar te lachen als een stel imbecielen dat net de zin van het leven heeft ontdekt in een pakje gummies. En wie weet, misschien hadden we dat ook wel gedaan, in dat belachelijke, verwarrende, heerlijke moment van totale waanzin.
Einde.
…
Niet meer het einde:
We probeerden elkaar te vertellen hoe we ons op dat moment voelden, maar telkens dwaalde mijn aandacht af naar een andere wereld. Een alternatief universum vol enthousiaste planeten die smachtten om verkend te worden. Ik voelde me als een ontdekkingsreiziger, zwevend van planeet naar planeet, maar net als Columbus, lukte het me niet om de hele expeditie in één keer te voltooien. Het vreemd gekleurde zand onder me maakte zachtjes contact met mijn aardse voeten en een stofwolkje plofte in een ringetje omhoog. De omgeving vulde zich langzaam op met indrukwekkende elementen, alsof Vincent van Gogh alles in een hyperfocus aan het schilderen was tijdens een van zijn welgeliefde pep binges.
“…s net als een psychedelica die een kind heeft gebaard met een disso”
Als donderslag bij heldere hemel verscheen dezelfde, nog altijd knappe dame naast me op de zachte bank. Niet wetend wat te zeggen knikte ik eventjes, nog altijd onder de indruk van wat er zojuist had plaatsgevonden. Ik knikte alleen maar, terwijl ze aanstekelijk begon te lachen op een manier die zelfs de zuurste, vol botox gespoten persoon zou doen glimlachen. Verward maar opgewekt, probeerde ik te begrijpen wat ze me probeerde te vertellen. Het lukte me echter semi-helaas maar half, want na enkele schijnbaar samenhangende zinnen werd ik opnieuw terug gezogen naar hetzelfde universum als daarvoor.
Dit surrealistische scenario herhaalde zich in een eindeloze loop op een wonderbaarlijke en plezierige manier. Ik bleef stuiteren van planeet naar planeet, om tussenin telkens weer naast @Climbatize te belanden en hypothetisch gezien een normaal gesprek te proberen voeren dat mijn hersenen behoorlijk liet zweten. Langzaam maar zeker kwam de trip tot een einde, waarna we beiden naar bed gingen om de hele ervaring te kunnen verwerken tijdens een welverdiend dutje.
Weet je, het leven bestaat uit onbegrijpelijke en soms idiote momenten, en soms, heel soms, ontstaat er iets prachtigs uit.
Maar eigenlijk maakt het me niet zoveel uit, want dit is mijn verhaal, en in mijn verhaal maken we er een vrolijke chaos van.
Een verdomd geweldige chaos, als je het mij vraagt.
Laatst bewerkt:
