Ik weet niet of ik dit zou moeten schrijven, maar ik kan het niet voor mezelf houden. En aangezien ik nu alleen thuis ben, is dit the next best thing.
Twee dagen geleden was ik mijn huisgenoot en een vriendinnetje aan het 'sitten', ze hadden MDMA op, en ik had ze verteld dat het tof was om er in de comedown wat 2C-B bij te nemen.
Er was nog ongeveer 35 mg van het spul, en we hebben het in een glas warm water opgelost en door drieen verdeeld. Ik had iets minder, dus ik denk dat ik 10 mg op had.
Bijna niets dus.
Ik merkte pas na anderhalf uur dat ik toch niet meer baseline was, en dat het hout van de kast dingen deed die het normaal gesproken niet doet. Ik had me die avond voorgenomen om weer te trippen, waarschijnlijk uit verveling, maar de echte reden weet ik niet. Ik had zelfs een zakje met paddo's op tafel gelegd voor het geval ik daar zin in kreeg. Gelukkig heb ik dat idiote plan niet doorgezet. Maar het was weer raak, ik moest weer nadenken, misschien was dit allemaal ook wel gebeurd zonder 2C-B, maar dat zal ik wel nooit weten.
Ik moest denken aan wat ik een tijdje terug had gepost in 'general chat' over falen in het dagelijks leven. Het leek zo'n geruststellende gedachte, dat al je ervaringen er toe doen, en dat falen onmogelijk is als je dat maar door hebt. Maar iets zat me dwars. Zoals beste Atropa al postte;
Misschien snap ik de metafoor niet helemaal, maar ik voel me geen 'onbeschreven vel'. En ik wil het ook niet zijn. Ik hou me nu al een tijdje bezig met psychedelica en de cultuur er omheen, en met bijvoorbeeld ayahuasca als 'ultieme ervaring'. Maar hoewel het misschien een fantastisch hulpmiddel is voor mensen met trauma's en onverwerkt leed om weer overnieuw te beginnen is overnieuw beginnen het laatste wat ik nodig heb. Denk ik. Ik denk zelfs dat dat mijn grootste probleem is. Ik heb zo'n moeite om iets groots af te maken wat ik begonnen ben, en ik ben gestopt met mijn studie scheikunde omdat het me teveel moeite zou kosten als ik het echt zou doen. Dat denk ik tenminste, want hoewel het me altijd makkelijk af ging om de dingen te doen die ik leuk vond heb ik nooit echt geprobeerd de dingen te doen die ik niet leuk vond.
En hoewel ik psychedelica echt fascinerend vind, en ik echt het gevoel heb dat ze me een eind in de goede richting hebben gebracht (of beter gezegd, ze hebben me geholpen dat zelf te doen) denk ik dat ik niet gebruik moet maken van die 'resetknop' die psychedelica kunnen zijn.
En ten tweede, ik dacht dat ik wist waar ik mee bezig was. Maar ik heb geen flauw idee. Ik snap mijn 'ego' niet, en op het moment dat ik denk het te snappen gaat het weer mis.
Ik blow al een paar dagen niet meer, want ik werd gek van de nutteloze gestoorde interne dialoog die het steeds op gang bracht, maar stoppen met roken lukt me echt niet.
Ik wil het eigenlijk al lang niet meer, maar na een dag niet roken zorgt 'IETS' in mijzelf ervoor dat ik het wel weer wil en alle principes aan de kant zet. Ik doe graag alsof ik nobel en 'selfless' ben, maar als het er echt op aan komt ben ik nog steeds niet echt zo eerlijk als ik zou willen zijn. Het is soms net alsof ik een computer ben die zijn programma's probeert te ordenen, maar er spelen op de achtergrond andere programma's die het proberen te verzieken. En op het moment dat ik denk dat ik die programma's verwijderd heb blijken ze er na een tijdje nog steeds te zijn, lachend dat ik dacht dat ze weg waren. Het klinkt misschien wat erger dan het is, maar het leek me een passende vergelijking.
Om het nog maar een beetje een tripreport te houden; op een gegeven moment introduceerden ik en mijn huisgenoot het meisje wat er bij zat aan lachgas. Ze had nog nooit psychedelica gedaan trouwens, wel MDMA, en ook nog nooit echt 'goed' lachgas. Ze gaf aan dat ze verder ging dan eerder daarvoor, dat ze zich nog nooit in haar leven zo raar had gevoeld, en dat ze het nog een keer wilde doen. Na een paar ballonnetjes hadden we een gesprekje over bewustzijn en over hoe ver je kan gaan. Ik zei dat het nog verder kon dan dit, en vertelde haar over DMT. Tot mijn stomme verbazing was ze enthousiast, en wilde het graag proberen. Aangezien ik het nog steeds in mijn broek doe voor dat spul had ik mijn 'nieuwe' voorraad nog nooit aangeraakt. Ze deed een beetje en beschreef mooie visuals. Toen deed mijn huisgenoot het, en zoals altijd was hij ook overdonderd door hoe mooi het was, en voornamelijk de visuals. Toen ging zij weer, en ze zei dat wat ze gezien had fijn was, en vreemd, en alle beschrijving voorbij. Maar ze waren niet bang voor het wegvallen van hun realiteit. Ik bleef er vanaf, want ik wist dat als ik het zou doen dat ik weer op mijn donder zou krijgen. Self fulfilling prophecy ? Ja waarschijnlijk, maar ik heb geen idee wat ik er aan kan doen.
Ik moest denken aan de onderwerpen waar doorgewinterde 'acid-heads' het waar over hebben. Complotten, aliens, 2012, enz.. Hoe erg speelt de factor mee dat het pas echt is als je er in gelooft ? Dat is op dit moment een erg belangrijke vraag voor mij. Ik kan me ook gewoon niet bezig houden met psychedelica, mijn zoektocht naar de 'essentie' vergeten en niets willen hebben van paranormale verschijnselen, en zou het dan allemaal verdwijnen ? Kan ik dan lezen over ayahuasca ervaringen en zeggen dat het 'tricks of the mind' zijn ? Of is het punt dan dat ik gewoon niet moet lezen en ontkennen dat het bestaat. Ik weet het niet. Ik wil het niet vergeten, maar misschien is dat het beste.
Van tijd tot tijd denk ik echt dat ik er van voeten tot kruin in ondergedompeld ben, sadistische spelletjes over hoop en geloof met mezelf aan het spelen ben, en dat als ik niet uitkijk dat ik op een hele nare plaats eindig. Ik weet dat als ik mijn bewustzijn verruim ik dat niet in een enkele richting kan doen, dat het in alle richtingen tegelijk moet. Ook de minder leuke.
Maar uiteindelijk wil ik gewoon mijn 'echte zelf' kunnen zijn. Die persoon die ik wil zijn.
En af en toe is het echt niet te doen zonder leermeester.
Gelukkig kan ik nog wel lachen om mezelf, en om het bestaan. Want ik heb wel altijd dingen om op terug te vallen, zoals de muziek die ik maak. (er moest een positieve noot in het verhaal)
Zo, het is eruit. Hoera voor internetfora.
Twee dagen geleden was ik mijn huisgenoot en een vriendinnetje aan het 'sitten', ze hadden MDMA op, en ik had ze verteld dat het tof was om er in de comedown wat 2C-B bij te nemen.
Er was nog ongeveer 35 mg van het spul, en we hebben het in een glas warm water opgelost en door drieen verdeeld. Ik had iets minder, dus ik denk dat ik 10 mg op had.
Bijna niets dus.
Ik merkte pas na anderhalf uur dat ik toch niet meer baseline was, en dat het hout van de kast dingen deed die het normaal gesproken niet doet. Ik had me die avond voorgenomen om weer te trippen, waarschijnlijk uit verveling, maar de echte reden weet ik niet. Ik had zelfs een zakje met paddo's op tafel gelegd voor het geval ik daar zin in kreeg. Gelukkig heb ik dat idiote plan niet doorgezet. Maar het was weer raak, ik moest weer nadenken, misschien was dit allemaal ook wel gebeurd zonder 2C-B, maar dat zal ik wel nooit weten.
Ik moest denken aan wat ik een tijdje terug had gepost in 'general chat' over falen in het dagelijks leven. Het leek zo'n geruststellende gedachte, dat al je ervaringen er toe doen, en dat falen onmogelijk is als je dat maar door hebt. Maar iets zat me dwars. Zoals beste Atropa al postte;
Misschien snap ik de metafoor niet helemaal, maar ik voel me geen 'onbeschreven vel'. En ik wil het ook niet zijn. Ik hou me nu al een tijdje bezig met psychedelica en de cultuur er omheen, en met bijvoorbeeld ayahuasca als 'ultieme ervaring'. Maar hoewel het misschien een fantastisch hulpmiddel is voor mensen met trauma's en onverwerkt leed om weer overnieuw te beginnen is overnieuw beginnen het laatste wat ik nodig heb. Denk ik. Ik denk zelfs dat dat mijn grootste probleem is. Ik heb zo'n moeite om iets groots af te maken wat ik begonnen ben, en ik ben gestopt met mijn studie scheikunde omdat het me teveel moeite zou kosten als ik het echt zou doen. Dat denk ik tenminste, want hoewel het me altijd makkelijk af ging om de dingen te doen die ik leuk vond heb ik nooit echt geprobeerd de dingen te doen die ik niet leuk vond.
En hoewel ik psychedelica echt fascinerend vind, en ik echt het gevoel heb dat ze me een eind in de goede richting hebben gebracht (of beter gezegd, ze hebben me geholpen dat zelf te doen) denk ik dat ik niet gebruik moet maken van die 'resetknop' die psychedelica kunnen zijn.
En ten tweede, ik dacht dat ik wist waar ik mee bezig was. Maar ik heb geen flauw idee. Ik snap mijn 'ego' niet, en op het moment dat ik denk het te snappen gaat het weer mis.
Ik blow al een paar dagen niet meer, want ik werd gek van de nutteloze gestoorde interne dialoog die het steeds op gang bracht, maar stoppen met roken lukt me echt niet.
Ik wil het eigenlijk al lang niet meer, maar na een dag niet roken zorgt 'IETS' in mijzelf ervoor dat ik het wel weer wil en alle principes aan de kant zet. Ik doe graag alsof ik nobel en 'selfless' ben, maar als het er echt op aan komt ben ik nog steeds niet echt zo eerlijk als ik zou willen zijn. Het is soms net alsof ik een computer ben die zijn programma's probeert te ordenen, maar er spelen op de achtergrond andere programma's die het proberen te verzieken. En op het moment dat ik denk dat ik die programma's verwijderd heb blijken ze er na een tijdje nog steeds te zijn, lachend dat ik dacht dat ze weg waren. Het klinkt misschien wat erger dan het is, maar het leek me een passende vergelijking.
Om het nog maar een beetje een tripreport te houden; op een gegeven moment introduceerden ik en mijn huisgenoot het meisje wat er bij zat aan lachgas. Ze had nog nooit psychedelica gedaan trouwens, wel MDMA, en ook nog nooit echt 'goed' lachgas. Ze gaf aan dat ze verder ging dan eerder daarvoor, dat ze zich nog nooit in haar leven zo raar had gevoeld, en dat ze het nog een keer wilde doen. Na een paar ballonnetjes hadden we een gesprekje over bewustzijn en over hoe ver je kan gaan. Ik zei dat het nog verder kon dan dit, en vertelde haar over DMT. Tot mijn stomme verbazing was ze enthousiast, en wilde het graag proberen. Aangezien ik het nog steeds in mijn broek doe voor dat spul had ik mijn 'nieuwe' voorraad nog nooit aangeraakt. Ze deed een beetje en beschreef mooie visuals. Toen deed mijn huisgenoot het, en zoals altijd was hij ook overdonderd door hoe mooi het was, en voornamelijk de visuals. Toen ging zij weer, en ze zei dat wat ze gezien had fijn was, en vreemd, en alle beschrijving voorbij. Maar ze waren niet bang voor het wegvallen van hun realiteit. Ik bleef er vanaf, want ik wist dat als ik het zou doen dat ik weer op mijn donder zou krijgen. Self fulfilling prophecy ? Ja waarschijnlijk, maar ik heb geen idee wat ik er aan kan doen.
Ik moest denken aan de onderwerpen waar doorgewinterde 'acid-heads' het waar over hebben. Complotten, aliens, 2012, enz.. Hoe erg speelt de factor mee dat het pas echt is als je er in gelooft ? Dat is op dit moment een erg belangrijke vraag voor mij. Ik kan me ook gewoon niet bezig houden met psychedelica, mijn zoektocht naar de 'essentie' vergeten en niets willen hebben van paranormale verschijnselen, en zou het dan allemaal verdwijnen ? Kan ik dan lezen over ayahuasca ervaringen en zeggen dat het 'tricks of the mind' zijn ? Of is het punt dan dat ik gewoon niet moet lezen en ontkennen dat het bestaat. Ik weet het niet. Ik wil het niet vergeten, maar misschien is dat het beste.
Van tijd tot tijd denk ik echt dat ik er van voeten tot kruin in ondergedompeld ben, sadistische spelletjes over hoop en geloof met mezelf aan het spelen ben, en dat als ik niet uitkijk dat ik op een hele nare plaats eindig. Ik weet dat als ik mijn bewustzijn verruim ik dat niet in een enkele richting kan doen, dat het in alle richtingen tegelijk moet. Ook de minder leuke.
Maar uiteindelijk wil ik gewoon mijn 'echte zelf' kunnen zijn. Die persoon die ik wil zijn.
En af en toe is het echt niet te doen zonder leermeester.
Gelukkig kan ik nog wel lachen om mezelf, en om het bestaan. Want ik heb wel altijd dingen om op terug te vallen, zoals de muziek die ik maak. (er moest een positieve noot in het verhaal)
Zo, het is eruit. Hoera voor internetfora.
Waar ik wel op in wil gaan is dat je het hebt over psychedelica (en o.a. ayahuasca) als een resetknop. Weet wel dat dit alleen een resetknop is als jij wilt dat het dat is. Je kan dit evengoed gebruiken om jezelf een kickstart te geven. Er zijn personen met traumas zoals je al beschreef die opnieuw kunnen beginnen hierdoor, maar je kan het ook gebruiken om je te helpen ontwikkelen, processen in gang te zetten.
