Hallo (en alvast mijn excuses voor deze onsamenhangende post),
Ik heb me idioot gedragen en daarmee een nogal vervelende situatie voor mezelf gecreëerd. Met name deze avond.
Ik heb 112 gebeld omdat ik bang was dat het niet goed met me ging aflopen. Ik weet niet of ik nu iemand aan de telefoon had die er niets van begreep, of dat ik me druk maak om 'niets'.
Ik zal proberen het uit te leggen. De afgelopen tijd gaat het slecht. Ik heb erg slecht geslapen, te weinig gegeten en veel RC's en alcohol gebruikt. Specifiek de afgelopen dagen: zaterdag+zondag veel alcohol en niet veel geslapen. Gisteren (maandagavond) tot vanmiddag rond 12 uur telkens DMXE genomen, zonder te slapen. Totaal ongeveer 150mg DMXE. Ik heb veel water gedronken, maar niet veel eten naar binnen kunnen krijgen ondanks honger. Geprobeerd verder rustig te doen. Voel me slap, licht in m'n hoofd.
Tijdens het gebruiken door, maar vooral vandaag naarmate de dag vorderde werd ik steeds bang dat ik het niet zou overleven. Ik ben op dit moment bang dat als ik ga slapen, ik niet meer wakker wordt. Toch geprobeerd te gaan slapen. Heb na veel twijfelen 1mg etizolam genomen, maar ik had niet het idee dat dit hielp. Uiteindelijk raakte ik in paniek en heb ik toch maar 112 gebeld. Geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand is. Aan de telefoon een mevrouw verteld dat ik weinig heb geslapen en gegeten en research chemicals heb gebruikt. Dit zei haar niets, ze vroeg of het drugs of medicijnen waren en wanneer ik voor het laatst had gehad. Heb dus gezegd dat het drugs zijn en ik (toen) net nog een benzo, etizolam had gehad. Dit zei haar ook niets. Ik vroeg of er iets ging gebeuren (had ondertussen al spijt van bellen, en ze klonk niet (meer?) sympathiek). Ze vroeg of ik normaal ademhaalde ("Ik denk het") en of ik ergens bloedde (nee) en of ik ergens pijn had (nee, niet op dat moment), waarop ze zei dat ik niet in levensgevaar was, beter kon gaan slapen of misschien even een vriend bellen.
Goed. Nu ik een poging heb gedaan om dit uit te typen en erover na te denken zie ik in dat ze waarschijnlijk gelijk heeft. Maar ik vond het toch wel een raar gesprek. Ik was boos toen het telefoongesprek voorbij was, ik had niet het gevoel dat ik serieus werd genomen. Of was ik niet duidelijk genoeg? Maar wat me eigenlijk stoort is dit: hoe kon ze zeggen dat ik niet in levensgevaar ben, als ze geen idee heeft wat ik heb genomen?
Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik belde voor aandacht. Wil ik ergens toch dat iemand weet wat ik allemaal doe? Ik had een rampenscenario in mijn hoofd waarbij ik opgenomen zou moeten worden en iedereen te weten zou komen wat voor shitzooi ik van m'n leven heb gemaakt. Ik wil absoluut niet dat iemand die ik ken dit weet. Maar dan was het 'out of my hands' geweest?
Ik was wel echt bang. Was het dan een paniekaanval? Eigenlijk ben ik nog steeds niet bijgekomen. Weet niet of ik echt last van mijn hart heb (steken) of dat dat komt doordat ik me zo druk maak. Af en toe zijn de aderen op mijn handen/armen een beetje opgezwollen.
Al gaat het na deze keer weer goed, ik weet dat ik op deze manier niet door kan gaan. Ik maak het steeds gekker. Twee weken geleden ben ik me rot geschrokken toen ik overal blauwe plekken kreeg door 3mmc.
Ik wil eigenlijk deze post niet plaatsen. Ik schaam me dood, maar ik heb toch wat steun nodig denk ik. Het lijkt er op dat ik hier in mijn eentje niet uit ga komen en dat ik hulp zal moeten zoeken.
Ik hoop dat ik de belangrijke dingen heb kunnen vermelden. Ik ben 23 trouwens. Wat raden jullie me aan om nu te doen?
P.S. Weet iemand of er nu nog iets gaat gebeuren na mijn telefoontje? Ik heb mijn adres en telefoonnummer doorgegeven..
Ik heb me idioot gedragen en daarmee een nogal vervelende situatie voor mezelf gecreëerd. Met name deze avond.
Ik heb 112 gebeld omdat ik bang was dat het niet goed met me ging aflopen. Ik weet niet of ik nu iemand aan de telefoon had die er niets van begreep, of dat ik me druk maak om 'niets'.
Ik zal proberen het uit te leggen. De afgelopen tijd gaat het slecht. Ik heb erg slecht geslapen, te weinig gegeten en veel RC's en alcohol gebruikt. Specifiek de afgelopen dagen: zaterdag+zondag veel alcohol en niet veel geslapen. Gisteren (maandagavond) tot vanmiddag rond 12 uur telkens DMXE genomen, zonder te slapen. Totaal ongeveer 150mg DMXE. Ik heb veel water gedronken, maar niet veel eten naar binnen kunnen krijgen ondanks honger. Geprobeerd verder rustig te doen. Voel me slap, licht in m'n hoofd.
Tijdens het gebruiken door, maar vooral vandaag naarmate de dag vorderde werd ik steeds bang dat ik het niet zou overleven. Ik ben op dit moment bang dat als ik ga slapen, ik niet meer wakker wordt. Toch geprobeerd te gaan slapen. Heb na veel twijfelen 1mg etizolam genomen, maar ik had niet het idee dat dit hielp. Uiteindelijk raakte ik in paniek en heb ik toch maar 112 gebeld. Geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand is. Aan de telefoon een mevrouw verteld dat ik weinig heb geslapen en gegeten en research chemicals heb gebruikt. Dit zei haar niets, ze vroeg of het drugs of medicijnen waren en wanneer ik voor het laatst had gehad. Heb dus gezegd dat het drugs zijn en ik (toen) net nog een benzo, etizolam had gehad. Dit zei haar ook niets. Ik vroeg of er iets ging gebeuren (had ondertussen al spijt van bellen, en ze klonk niet (meer?) sympathiek). Ze vroeg of ik normaal ademhaalde ("Ik denk het") en of ik ergens bloedde (nee) en of ik ergens pijn had (nee, niet op dat moment), waarop ze zei dat ik niet in levensgevaar was, beter kon gaan slapen of misschien even een vriend bellen.
Goed. Nu ik een poging heb gedaan om dit uit te typen en erover na te denken zie ik in dat ze waarschijnlijk gelijk heeft. Maar ik vond het toch wel een raar gesprek. Ik was boos toen het telefoongesprek voorbij was, ik had niet het gevoel dat ik serieus werd genomen. Of was ik niet duidelijk genoeg? Maar wat me eigenlijk stoort is dit: hoe kon ze zeggen dat ik niet in levensgevaar ben, als ze geen idee heeft wat ik heb genomen?
Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik belde voor aandacht. Wil ik ergens toch dat iemand weet wat ik allemaal doe? Ik had een rampenscenario in mijn hoofd waarbij ik opgenomen zou moeten worden en iedereen te weten zou komen wat voor shitzooi ik van m'n leven heb gemaakt. Ik wil absoluut niet dat iemand die ik ken dit weet. Maar dan was het 'out of my hands' geweest?
Ik was wel echt bang. Was het dan een paniekaanval? Eigenlijk ben ik nog steeds niet bijgekomen. Weet niet of ik echt last van mijn hart heb (steken) of dat dat komt doordat ik me zo druk maak. Af en toe zijn de aderen op mijn handen/armen een beetje opgezwollen.
Al gaat het na deze keer weer goed, ik weet dat ik op deze manier niet door kan gaan. Ik maak het steeds gekker. Twee weken geleden ben ik me rot geschrokken toen ik overal blauwe plekken kreeg door 3mmc.
Ik wil eigenlijk deze post niet plaatsen. Ik schaam me dood, maar ik heb toch wat steun nodig denk ik. Het lijkt er op dat ik hier in mijn eentje niet uit ga komen en dat ik hulp zal moeten zoeken.
Ik hoop dat ik de belangrijke dingen heb kunnen vermelden. Ik ben 23 trouwens. Wat raden jullie me aan om nu te doen?
P.S. Weet iemand of er nu nog iets gaat gebeuren na mijn telefoontje? Ik heb mijn adres en telefoonnummer doorgegeven..
Laatst bewerkt:
