Steeds meer coke

[De Zandman]

Ik ging ongeveer 2 jaar lang wekelijks naar de AA.
In het begin snapte ik er geen flikker van, die 12 stappen, en met God had ik naast de hogere macht ook niet veel op.
Ik had de gedachte dat als er een God bestond die alles gemaakt heeft, deze entiteit er een grote, heel grote puinhoop van gemaakt heeft.
De meeste koppen zijn er gerold door en vanwege het geloof, tot op de dag van vandaag nog.

Maar na een x of 6 een meeting te hebben bijgewoond, gebeurde er iets. Ik kon doorgaan met van de drank afblijven! Mijn doel werd al of niet met die hogere macht, bereikt. Je leert van de lotgenoten.

Dus die 12 stappen hadden er ook 20 kunnen zijn. Mij heeft de AA geholpen om nuchter te blijven.

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Dit

En uiteindelijk de stappen toepassen in het dagelijks leven. De praktische zaken zijn niet heel veel meer dan: sorry zeggen als ik iemand pijn doe, en vergevingsgezind zijn als ik vind dat iemand mij pijn doet (en kijken wat ik de volgende keer anders kan gaan doen om herhaling te voorkomen).

En dat brengt rust, veel rust. En na de initiële stappenronde was mijn hoofd zo opgeruimd dat mijn persoonlijke ontwikkeling beter ging dan ooit tevoren. Nu is het een kwestie van bijhouden geworden.

Is ook zo, en nogmaals ik vind de AA/CA/NA echt top, zelfde geld met de 12 stappen.

Ik snap het principe er echt wel van, maar ik denk dat het grotendeels ook een natuurlijk iets is wat automatisch gebeurd als je actief bezig bent met herstel.

Sponsor zijn/hebben vind ik ook een geweldig iets, ook ik wil graag mijn kennis doorgeven en mensen helpen, ik denk dat dat ook wel blijkt uit mijn reacties hier.

Echter voelt het voor mij niet goed, de meetings.

Kan uiteraard ook aan mijn regio liggen, hier zijn maar 2 opties in de hele provincie, dus mijn referentiekader is klein.

Jij en @Raver bedankt voor de tips, ik ga ze eens bekijken of het wat voor me zou kunnen zijn (en een beetje in de buurt is😅)

 

[_shikantaza]

Is ook zo, en nogmaals ik vind de AA/CA/NA echt top, zelfde geld met de 12 stappen.

Ik snap het principe er echt wel van, maar ik denk dat het grotendeels ook een natuurlijk iets is wat automatisch gebeurd als je actief bezig bent met herstel.

Sponsor zijn/hebben vind ik ook een geweldig iets, ook ik wil graag mijn kennis doorgeven en mensen helpen, ik denk dat dat ook wel blijkt uit mijn reacties hier.

Echter voelt het voor mij niet goed, de meetings.

Kan uiteraard ook aan mijn regio liggen, hier zijn maar 2 opties in de hele provincie, dus mijn referentiekader is klein.

Jij en @Raver bedankt voor de tips, ik ga ze eens bekijken of het wat voor me zou kunnen zijn (en een beetje in de buurt is😅)

Online is ook keus genoeg.

 

[ljuv]

Uiteindelijk draait het in herstel voor mij wel op het dagelijks toepassen van de 12 stappen. En om goed te snappen hoe verslaving en die stappen in mijn herstel werken, werk ik met een sponsor die 12 stappen door.

Literatuur lezen, stappen schrijven (vragen beantwoorden of inventarissen maken), dat bespreken met mijn sponsor. Dat is waar ik uiteindelijk inzichten van krijg.

En vervolgens kan ik met die inzichten aan de slag om bepaalde dingen in m'n leven anders aan te pakken.

Zou ik enkel naar meetings gaan, wordt het voor mij niets meer dan dat. Een gezellig praatclubje. Dan ga ik erheen om te socializen en koffie te drinken.
Dat doe ik nu ook. Maar ik kom er ook om de oplossing te horen. De tools die mensen gebruiken om te werken aan die inzichten die ze door het doorlopen van de 12 stappen verworven hebben.

Meetings zijn voor mij slechts een klein deel van mijn herstel. Misschien 5 tot 10% waar ik uiteindelijk herstel haal uit de meetings. De overige 90-95% haal ik uit fellows bellen, stappen schrijven en vooral om dingen anders te doen in mijn leven.

Linksaf gaan waar mijn hoofd rechtsaf zegt. Door m'n angsten heen gaan. Dat is waar de groei zit voor mij.

EDIT:
Toen ik net bij NA kwam, had ik verschrikkelijk veel weerstand tegen die 12 stappen. Ik vond het ouderwets, wilde niets met God te maken hebben en vond de hele organisatie erachter log en inefficiënt.
Ik vond toen iets dat SMART recovery heette. Dat is helaas nog niet in Nederland. Je kan volgens mij wel online aanhaken bij internationale meetings. Maar achteraf ben ik heel blij met NA en de 12 stappen. It works 😁

Dit

En uiteindelijk de stappen toepassen in het dagelijks leven. De praktische zaken zijn niet heel veel meer dan: sorry zeggen als ik iemand pijn doe, en vergevingsgezind zijn als ik vind dat iemand mij pijn doet (en kijken wat ik de volgende keer anders kan gaan doen om herhaling te voorkomen).

En dat brengt rust, veel rust. En na de initiële stappenronde was mijn hoofd zo opgeruimd dat mijn persoonlijke ontwikkeling beter ging dan ooit tevoren. Nu is het een kwestie van bijhouden geworden.

Zelfhulpgroepen die dmv 12 stappen werken worden al snel gezien als "dit helpt me niet" terwijl het voor duizenden (idk hoeveel) verslaafden heeft geholpen.

Het gaat uiteindelijk bij jezelf om de bereidwilligheid om te veranderen.

Met terughoudendheid ontneem je jezelf de kans om te zien wat het programma te bieden heeft.

Super mooi uitgelegd want ik had t niet anders kunnen doen. @LucidLucy

Geloofden jullie dan al in een god? Of doen jullie dat nu wel? Of kan/mag je ook de lezing hebben dat god misschien niet god hoeft te zijn zoals wij die nu kennen?

En eerlijk - het is geweldig wat het voor jullie heeft kunnen doen. Maar ik snap ook best wel dat mensen er een afkeer voor hebben en andere “behandelingen” en levensbeschouwingen prefereren. Is dat altijd iets ergs?

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Online is ook keus genoeg.

Dat heb ik zo'n 3 maanden gedaan, wekelijkse online samenkomst met verslaafden in herstel, alleen dan iets meer gericht op andere factoren waar ook herstel moet plaatsvinden, denk aan Fysieke gesteldheid, werk, relaties in algemeenheid etc.

Hartstikke fijne mensen, echter mis ik dan toch de interactie die je hebt als je in dezelfde ruimte bent.

Want ondanks dat ik bepaalde dingen niet doe of er zelf niet enthousiast over ben, betekent niet dat ik dat zomaar roep.

In mijn herstel probeer ik alles wat helpend kan zijn, en ik geef alles een kans.

Het een ligt me wel, het ander niet.

Wat ik door al die jaren ploeteren wel heb geleerd, is dat je uiteindelijk je eigen pakket aan helpende activiteiten en denkwijze moet samenstellen.

Dat werkt voor mij, en ik denk dat degene die hier in herstel zijn dat alleen maar kunnen beamen🙂

 

[_shikantaza]

Geloofden jullie dan al in een god? Of doen jullie dat nu wel? Of kan/mag je ook de lezing hebben dat god misschien niet god hoeft te zijn zoals wij die nu kennen?

En eerlijk - het is geweldig wat het voor jullie heeft kunnen doen. Maar ik snap ook best wel dat mensen er een afkeer voor hebben en andere “behandelingen” en levensbeschouwingen prefereren. Is dat altijd iets ergs?

Ik noemde mijzelf agnost. Nu heb ik een eigen hogere macht. Noem het god, doe ik meestal ook. Ik mocht ‘m zelf uitzoeken, en ik noem het geen religie. Maar zelfs al zou ik een religie aanhangen dan nog mag ik mijn god zelf uitkiezen. Het is voor ieder een persoonlijk iets. De meeste religies hebben regels en dan haak ik al snel af. Nu heb ik “iets” (geen idee wat precies) dat er altijd is om mij te steunen, onvoorwaardelijk en onsterfelijk.

 

[LucidLucy]

Geloofden jullie dan al in een god? Of doen jullie dat nu wel? Of kan/mag je ook de lezing hebben dat god misschien niet god hoeft te zijn zoals wij die nu kennen?

En eerlijk - het is geweldig wat het voor jullie heeft kunnen doen. Maar ik snap ook best wel dat mensen er een afkeer voor hebben en andere “behandelingen” en levensbeschouwingen prefereren. Is dat altijd iets ergs?

Toen ik NA binnen kwam, vond ik mezelf atheïst. Ik geloofde er heilig in dat God niet bestaat. Ik vond gelovigen naïef en dom. Angstig voor 'de ware werkelijkheid' dat er na het leven geen hiernamaals is, maar dat het gewoon klaar is.

Dus ik kom van best wel ver op dat gebied denk ik. Binnen de zelfhulpgroepen noemen we het God. Maar vaak wordt daaraan toegevoegd 'zoals ik God zie'. En dat laat de ruimte vrij om zelf een God te kiezen. We noemen het dan ook vaak de hogere macht. Er zijn maar twee eisen aan die hogere macht:

1. Het is groter dan ik
2. Het is liefdevol

In het begin zag ik dus vooral de groep als 'God'. Group Of Drug addicts of Good Orderly Direction.
De groep is groter dan ikzelf en ook liefdevol naar mij toe. In de praktijk betekende dat vaak dat ik advies vroeg aan meer dan een fellow en dat advies volgde. Twee weten meer dan een.

Dat is hoe praktisch en down to earth ik God kon toepassen. En daarmee raakt God slechts een woord.
In het begin kreeg ik de rillingen over mijn rug van dat woord. Nu is het niets anders dan dat, een woord om mijn hogere macht aan te duiden.

Waar ik voorheen dus vooral een christelijke God voor me zag bij de gedachte aan dat woord, een grote man met een gortige grijze baard die mij vertelt wat ik wel en niet mag doen. Daar zie ik nu bij dat woord simpelweg een hogere kracht die mij op het juiste pad houdt.

Inmiddels geloof ik wel dat er meer is dan dit tastbare. Ik hang geen religie aan. Ik heb wel veel interesse in Zen en boeddhisme in het algemeen.
Ik geloof ook in synchroniciteit. Daar haal ik veel uit over hoe mijn hogere macht met mij communiceert.

Dus ik bid wel en ik geloof. Maar ik volg geen religie.

 

[LucidLucy]

In mijn herstel probeer ik alles wat helpend kan zijn, en ik geef alles een kans.

Ik denk dat dit ontzettend belangrijk is. Om dingen te proberen voor ze op voorhand al af te wijzen.

Dat is wat ik jaren gedaan heb, en dat heeft me uiteindelijk gebracht waar ik op m'n dieptepunt zat. Pas toen ik dingen van anderen ben gaan aannemen en die ook echt uitprobeerde, begon er het e.e.a. te veranderen.

 

[Raver]

Geloofden jullie dan al in een god? Of doen jullie dat nu wel? Of kan/mag je ook de lezing hebben dat god misschien niet god hoeft te zijn zoals wij die nu kennen?

En eerlijk - het is geweldig wat het voor jullie heeft kunnen doen. Maar ik snap ook best wel dat mensen er een afkeer voor hebben en andere “behandelingen” en levensbeschouwingen prefereren. Is dat altijd iets ergs?

Ja en nee.

Wat ik nu elke dag doe, is 's ochtends een gebed en gedurende de dag proberen vertrouwen te hebben in dat het goed komt. Probeer het de controle op het leven los te laten en te leven naar wat me gesuggereerd word.

Maar of ik het echt geloof, weet ik eerlijk gezegd niet zo goed. Soms denk ik ook erg nuchter en vind ik het een beetje zoeken naar niets ofzo. Het is maar de waarde die we er zelf aan hechten.

"Draag je leven over aan een liefdevolle Hogere Macht."

Ja hoe dan? Dat is gewoon erg lastig omdat ik zelf absoluut niet religieus ben en daar helemaal niets bij voel.
En dat is automatisch ook waar het om gaat, voelen dat het werk. En het programma werkt gewoon voor mij op dit moment, het geeft me rust en het vertrouwen dat het goed komt. Zolang ik er zelf aan werk, ik moet er echt wat voor doen. Dus doe ik het toch ook weer zelf, ja kan hier erg filosofisch over doordraven.

Het is uiteindelijk ook verder voor mij niet zo relevant om er heel erg veel van te vinden, want het heeft voor zoveel andere gewerkt. Er word niets voor niets gezegd dat we zelf mogen invullen wat God voor hem of haar betekend. Het is een suggestie, maar ik denk wel zeer belangrijk dat we vertrouwen hebben.

 

[LucidLucy]

Ja en nee.

Wat ik nu elke dag doe, is 's ochtends een gebed en gedurende de dag proberen vertrouwen te hebben in dat het goed komt. Probeer het de controle op het leven los te laten en te leven naar wat me gesuggereerd word.

Maar of ik het echt geloof, weet ik eerlijk gezegd niet zo goed. Soms denk ik ook erg nuchter en vind ik het een beetje zoeken naar niets ofzo. Het is maar de waarde die we er zelf aan hechten.

"Draag je leven over aan een liefdevolle Hogere Macht."

Ja hoe dan? Dat is gewoon erg lastig omdat ik zelf absoluut niet religieus ben en daar helemaal niets bij voel.
En dat is automatisch ook waar het om gaat, voelen dat het werk. En het programma werkt gewoon voor mij op dit moment, het geeft me rust en het vertrouwen dat het goed komt. Zolang ik er zelf aan werk, ik moet er echt wat voor doen. Dus doe ik het toch ook weer zelf, ja kan hier erg filosofisch over doordraven.

Het is uiteindelijk ook verder voor mij niet zo relevant om er heel erg veel van te vinden, want het heeft voor zoveel andere gewerkt. Er word niets voor niets gezegd dat we zelf mogen invullen wat God voor hem of haar betekend. Het is een suggestie, maar ik denk wel zeer belangrijk dat we vertrouwen hebben.

In mijn ervaring moet vertrouwen ook echt groeien. Om ècht je wil en leven over te dragen, zal je veel vertrouwen moeten hebben.

Voor mij was het echt fake it till you make it. Het lijkt ook alsof dat vertrouwen in 3 stadia komt: hoop, geloof en vertrouwen. In die volgorde.

In het begin had ik alleen maar hoop, maar echt geloven, echt zelf voelen, deed ik niet. Ik zag wel dat het voor anderen werkte.
Daarna kreeg ik wat geloof. Zo maar mondjesmaat. En het is fragiel. Het kan ook zomaar weg zijn.
Maar zodra ik maar vaak genoeg ervaar dat het in mijn eigen leven ook zo werkt, verandert dat geloof langzaam in vertrouwen.

Een God als mijn hogere macht is voor mij nog steeds wat fragiel. Ik kan het niet verklaren, maar sommige gebeurtenissen en toevalligheden laten me wel geloven dat er meer is.

Ik heb echter het gevoel soms meerdere hogere machten te hebben. En eentje die ik inmiddels ècht vertrouw is simpelweg het programma. Valt m'n andere geloof weg, kan ik altijd hierop terugvallen 😁

Tja en hoe ik dan mijn wil en leven overdraag...
In de praktijk draait stap 3 voor mij heel erg om eerlijkheid. Ook naar anderen. Als ik zaken achterhoud om wat anderen er misschien van vinden, dan zijn mijn motieven misschien twijfelachtig. Dan ga ik op self-will eerder dan dat ik mijn leven overdraag.
Het draait voor mij ook heel erg om even een stapje terug te doen. Niet meteen reageren (react versus respond), maar even de tijd nemen om weer te aarden voor ik (impulsief) een beslissing neem.

Ik probeer het zelf altijd praktisch en down-to-earth in te richten. Het heeft mij veel geholpen om tijdens het schrijven van stap 3 ook met veel mensen erover te bellen. Dat leverde altijd wel mooie gesprekken op.

 

[Shitzooi]

Buitenveldertgroep.

Oh hier ga ik naar kijken! Woon daar om de hoek. Werk daar ook.

 

[Shitzooi]

Ik heb NA echt wel een kans gegeven en alles gedaan wat er werd aangeraden door me sponsor. En is ook echt niks mis met het programma.
maar door mijn BPD, waardoor ik hele erge ups en downs heb ik mijn emoties, en daar weinig aan kan doen behalve accepteren. Ik merkte gewoon dat het altijd snel bestempeld werd als zelfmedelijden. Terwijl ik gewoon echt een brein heb dat soms super mega over enthiousiast en blij is maar ook soms helemaal depressie ingaat. En als ik dan me sponsor belde om erover te praten of fellows was het vaak van: ‘ja hallo kijk eens wat je allemaal hebt’ maar bij mij is het ook gwn een inbalans in mijn brein. Het is niet zo dat ik zielig wil doen of zo erg met mezelf te doen heb. Het is er gewoon. Zo is mijn brein helaas. En als ik daar dan gewoon even over wilde praten omdat ik mega depressief was werd het altijd bestempeld als zelfmedelijden. En dat voelt heel erg als onbegrip.
zelfde trouwens toen ik net nieuw was dat er meerdere mannen misbruik van je kwetsbaarheid wilde maken. Telefoonnummer op lijsten schrijven en je dan appe/bellen met achterliggende motieven.

 

[Shitzooi]

Ik ga trouwens wel terug naar een 12 stappen kliniek. Dezelfde als in 2 jaar geleden in zuid afrika. En ik heb me oude sponsor al terug. En ja ik ga het echt weer een kans geven en alles doen wat aangeraden wordt. Ik heb niks te verliezen. 13,5 clean gebleven zonder en toch weer hier geindigd. Maar er zijn wel dingen waar ik tegen aan loop

 

[LucidLucy]

Het is niet zo dat ik zielig wil doen of zo erg met mezelf te doen heb. Het is er gewoon. Zo is mijn brein helaas. En als ik daar dan gewoon even over wilde praten omdat ik mega depressief was werd het altijd bestempeld als zelfmedelijden. En dat voelt heel erg als onbegrip.

Lijkt me een lastige balans. Aan de ene kant is er dus een onbalans in je hersenen. Aan de andere kant is zelfmedelijden wel een serieus 'probleem' voor de meeste verslaafden.

Zeker als er dan geen begrip is voor je dilemma lijkt me dat lastig. Ken je meer mensen met BPD in het programma? Misschien dat je bij hun meer begrip, herkenning en erkenning kan vinden? En onderling daarvoor tips en tricks kunnen delen?

Ik herken dit ook wel hoor. Misschien een minder lastig thema dan bij jou, maar ik merk dit heel erg met eten. Ik stoor me inmiddels best vaak aan mijn emotie-eten. Maar als ik dan met sommige fellows bel, is het al snel: ja wat zeur je nou? Je bent toch clean? Vreet dat pak koekjes lekker leeg joh.

In mijn ogen is dat ook gewoon ontkennen of rationaliseren van een ander probleem.

Ik heb nu wel een paar fellows waar ik wel meer kan praten over dat onderwerp. Maar de meesten niet 🤣

zelfde trouwens toen ik net nieuw was dat er meerdere mannen misbruik van je kwetsbaarheid wilde maken. Telefoonnummer op lijsten schrijven en je dan appe/bellen met achterliggende motieven.

Helaas gebeurt dit nog steeds veel. We zitten immers wel in een ruimte met allerlei zieke geesten. Er is wel veel aandacht in het fellowship voor predatory behavior zoals we dat dan noemen.

Zelf hebben we hier afgesproken dat we altijd de naam van de nieuwkomer op de lijst schrijven. Zo heb je zelf de keuze bij wie je dan wel/niet je telefoonnummer op schrijft.
Onze ervaring was dat veel vrouwen hun nummer helemaal niet meer op schreven als er een mannelijke nieuwkomer was. Nu zie je dat ze dan wel hun nummer op de lijst voor de vrouw schrijven, maar niet voor de man.

Het is jammer dat het zo moet. Lijkt me erg vervelend als mensen je op die manier benaderen.

Super stoer dat je ondanks je negatieve ervaringen het programma wel weer gewoon een kans gaat geven!

 

[_shikantaza]

Ik heb NA echt wel een kans gegeven en alles gedaan wat er werd aangeraden door me sponsor. En is ook echt niks mis met het programma.
maar door mijn BPD, waardoor ik hele erge ups en downs heb ik mijn emoties, en daar weinig aan kan doen behalve accepteren. Ik merkte gewoon dat het altijd snel bestempeld werd als zelfmedelijden. Terwijl ik gewoon echt een brein heb dat soms super mega over enthiousiast en blij is maar ook soms helemaal depressie ingaat. En als ik dan me sponsor belde om erover te praten of fellows was het vaak van: ‘ja hallo kijk eens wat je allemaal hebt’ maar bij mij is het ook gwn een inbalans in mijn brein. Het is niet zo dat ik zielig wil doen of zo erg met mezelf te doen heb. Het is er gewoon. Zo is mijn brein helaas. En als ik daar dan gewoon even over wilde praten omdat ik mega depressief was werd het altijd bestempeld als zelfmedelijden. En dat voelt heel erg als onbegrip.
zelfde trouwens toen ik net nieuw was dat er meerdere mannen misbruik van je kwetsbaarheid wilde maken. Telefoonnummer op lijsten schrijven en je dan appe/bellen met achterliggende motieven.

Jammer dat je je er niet thuis voelde. Ik heb geen BPD dus kan niet uit ervaring spreken, maar ik weet wel dat "zo is mijn hoofd nou eenmaal" voor mij uiteindelijk niet gold, ook al heb ik dat ook heel lang gedacht. Er viel genoeg te kneden

En stap 13... tsja... Dat zou nergens geaccepteerd moeten worden.

Succes met je opname en na-traject(en). Ook jij kan het! 😘

 

[Brakka Mang]

Helaas gebeurt dit nog steeds veel. We zitten immers wel in een ruimte met allerlei zieke geesten. Er is wel veel aandacht in het fellowship voor predatory behavior zoals we dat dan noemen.

Zelf hebben we hier afgesproken dat we altijd de naam van de nieuwkomer op de lijst schrijven. Zo heb je zelf de keuze bij wie je dan wel/niet je telefoonnummer op schrijft.
Onze ervaring was dat veel vrouwen hun nummer helemaal niet meer op schreven als er een mannelijke nieuwkomer was. Nu zie je dat ze dan wel hun nummer op de lijst voor de vrouw schrijven, maar niet voor de man.

Het is jammer dat het zo moet. Lijkt me erg vervelend als mensen je op die manier benaderen.

Super stoer dat je ondanks je negatieve ervaringen het programma wel weer gewoon een kans gaat

Het opvullen van de leegte die voortkomt uit het stoppen met middelen met aandacht of liefde of seks is de grootste valkuil. Het gebeurt vanuit beide kanten. In vroeg herstel is de leegte vullen met 1 van die dingen het 'meest veilig toegestane ' maar in principe ben je dan gewoon door aan het gebruiken. Daarom zeggen ze ook het eerste jaar van herstel geen relaties. Daarom is het ook in klinieken niet toegestaan. Het gebeurt wel veel maar het komt ook bijna altijd wel uit.

Het is wel een hardnekkig iets. Ik heb begeleiders van safe houses daar ook regelmatig de mist mee in zien gaan. Dan ben je 15-20 jaar ouder en dan stort je je met je 10 jaar clean en herstel en 5 keer de stappen doorlopen op jonge kwetsbare mannen of vrouwen.

Het begint vaak al in klinieken en het geeft vals herstel. Onbewust triggert het toch stofjes in je brein en verslaafden gaan daar heel lekker op.

Klinkt misschien heel krom wat ik nu zeg maar ik ben voorstander van gescheiden behandelingen en meetings ten behoeve van de veiligheid. Het blijft terugval oorzaak numero uno.

 

[LucidLucy]

Het opvullen van de leegte die voortkomt uit het stoppen met middelen met aandacht of liefde of seks is de grootste valkuil. Het gebeurt vanuit beide kanten. In vroeg herstel is de leegte vullen met 1 van die dingen het 'meest veilig toegestane ' maar in principe ben je dan gewoon door aan het gebruiken. Daarom zeggen ze ook het eerste jaar van herstel geen relaties. Daarom is het ook in klinieken niet toegestaan. Het gebeurt wel veel maar het komt ook bijna altijd wel uit.

Het is wel een hardnekkig iets. Ik heb begeleiders van safe houses daar ook regelmatig de mist mee in zien gaan. Dan ben je 15-20 jaar ouder en dan stort je je met je 10 jaar clean en herstel en 5 keer de stappen doorlopen op jonge kwetsbare mannen of vrouwen.

Het begint vaak al in klinieken en het geeft vals herstel. Onbewust triggert het toch stofjes in je brein en verslaafden gaan daar heel lekker op.

Klinkt misschien heel krom wat ik nu zeg maar ik ben voorstander van gescheiden behandelingen en meetings ten behoeve van de veiligheid. Het blijft terugval oorzaak numero uno.

Jep, ik ben er zelf ook in getrapt na 3 maanden herstel. Toen werkte ik 70 uur per week, kreeg een relatie via de meetings en ohja, ik deed daarnaast ook nog iets van herstel ofzo... 🤣

Daarna heb ik me voorgenomen om minstens een jaar op mezelf te zijn. Dat werd uiteindelijk 3 jaar. Een jaar was voor mij eigenlijk ook al veel te kort.

Of het terugval oorzaak nummer een is, daar heb ik sterk m'n twijfels bij. Ik zie ook veel terugvallen die niets met relaties te maken hebben.

 

[_shikantaza]

Of het terugval oorzaak nummer een is, daar heb ik sterk m'n twijfels bij. Ik zie ook veel terugvallen die niets met relaties te maken hebben.

Ik zie vooral een risico in afgeleid zijn en niet of minder naar jezelf kijken. Mogelijk pleasegedrag om de nieuwe liefde te plezieren.

En uiteraard weer "iets" van buiten nodig hebben voor een kick of goed gevoel. Om van SLA problematiek nog maar te zwijgen

 

[LucidLucy]

Ik zie vooral een risico in afgeleid zijn en niet of minder naar jezelf kijken. Mogelijk pleasegedrag om de nieuwe liefde te plezieren.

En uiteraard weer "iets" van buiten nodig hebben voor een kick of goed gevoel. Om van SLA problematiek nog maar te zwijgen

Als ik naar mezelf kijk vooral ook een groot risico in behoeftes en grenzen. Zo vroeg in herstel kende ik mijn eigen behoeftes en grenzen nog niet goed. Daarnaast durfde ik die ook helemaal niet uit te spreken uit angst om afgewezen te worden. Ook een soort please gedrag.

Terwijl ik dit met mijn huidige relatie soms juist de fijnste gesprekken vind.

 

[_shikantaza]

Als ik naar mezelf kijk vooral ook een groot risico in behoeftes en grenzen. Zo vroeg in herstel kende ik mijn eigen behoeftes en grenzen nog niet goed. Daarnaast durfde ik die ook helemaal niet uit te spreken uit angst om afgewezen te worden. Ook een soort please gedrag.

Terwijl ik dit met mijn huidige relatie soms juist de fijnste gesprekken vind.

Precies dat. En dan nog het risico op een terugval als er flinke ruzie komt of een break-up.

 

[LucidLucy]

Precies dat. En dan nog het risico op een terugval als er flinke ruzie komt of een break-up.

Dat was voor mij niet eens nodig. Ik viel al terug omdat ik die behoeftes en grenzen niet kon communiceren. Dat voelde heel erg beklemmend.
De break-up kwam pas nadat ik mijn terugval aan hem vertelde.

Tegelijkertijd gebeurde natuurlijk hetzelfde op werk. Ik werkte veel te veel (niemand vroeg daarom). Maar ik kon mezelf niet begrenzen, vond vaak dat ik faalde. Ook dat voelde erg beklemmend.

 

[Shitzooi]

Sorry dat ik niet reageer op de berichten. Ik had me intake vandaag bij me oude kliniek. IK KAN OVER 1,5 - 2 WEKEN TERECHT. ik heb gejankt van geluk. Dit kan ik nog overbruggen. Ik kan gewoon bijna weg.
dit ligt voor al aan me zorgverzekering. Maar heb een hele goede. En 2 jaar geleden keurde ze het al goed in 2 dagen.
ik was zo bang nog zo moeten te leven voor 4 weken ofzo. Maar nee, ik ben bijna weg. Zo blij en dankbaar. Kan niet wachten tot ik in het vliegtuig zit. Onderweg naar herstel 🙏