Paddo Trauma Blog

[Verwijderd lid 141573]

Hallo allen! Na jaren gevecht te hebben met psychiatrische problemen als gevolg van overmatig drugs-gebruik, heb ik besloten m'n verhaal op te schrijven. Met de hoop dat het wat duidelijkheid creëert in m'n eigen hoofd en dat het wellicht ook iemand anders kan helpen. Al is het alleen maar om te voelen dat je niet alleen bent!

Hoe begin je een verhaal als dit? Er maar gewoon in duiken, denk ik.

Vanaf ongeveer m'n 13e tot aan m'n 25e ben ik met harde enthousiasme aan de wandel geweest met geestverruimend- en vernauwende middelen. Nuchter zijn was een vervreemding van de dagelijkse realiteit, om het zo maar te zeggen. Van Alcohol tot aan middelen met on-uitspreekbare titels, noem het maar. Enorm leuke tijd.. Totdat het niet meer leuk was. Een van m'n favoriete vriendjes heette namelijk de Paddo. Ik kan me niet echt meer herinneren hoe vaak ik ze heb gebruikt (kom ik later op terug), maar het ging altijd fantastisch, tot aan de laatste keer.

Het weekend was goed geplanned, sfeer was OK en we hadden er zin in. De laatste paar trips had ik de Paddo gecombineerd met Cannabis, wat een erg fijne ervaring was. Dus naast de berg Paddo's lag een berg Cannabis. Maar hier begon het probleem: Het was een berg Paddos. Niets afgewogen, niets gemeten. Gewoon je handen vol en door je kaak duwen. Toen de trip insloeg begreep ik meteen al dat ik teveel had genomen. Maargoed, dit was OK op het moment, go with the flow. Een paar joints later besloot mijn groep ergens anders in het gebouw rond te gaan klooien, en mij alleen achter te laten (ik was bezig met iets waar ik niet uit gehaald wilde worden, ofzo). Dit is waar het feestje begon.

Ik herinner bij een kraan en gootsteen te staan, kijkend hoe het water pulserend en verrijkt met prachtige patronen door de gootsteen verdween in het diepe. Toen opeens, uit het niets, mijn geest één werd met het water en ik samen met het water door de gootsteen getrokken werd. Even later werd ik wakker op de vloer, geen idee hoelang ik daar gelegen heb. Vanaf daar begon mijn hel. Ik ben wel eens 'bad' gegaan, maar dit was een op een nieuw niveau. Alsof m'n bewustzijn uit elkaar getrokken werd, om vervolgens binnenstebuiten weer bij elkaar te komen en dan weer uit elkaar te spatten. Mijn complete conceptie van het bestaan viel uiteen, en niet op de normale trip-manier. Ik stierf en werd weer geboren, en stierf weer. Dit ging uren door. Keep in mind dat ik nog nooit zo hard getript had.

Hier heb ik dus een mentaal trauma aan over gehouden. Een trauma dat zo heftig is dat ik nu jaren later nog steeds kamp met dagelijkse derealisatie/depersonalisatie aanvallen. Voor wie niet weet wat dat is: Mijn bewustzijn is nooit meer hetzelfde geweest na die avond. Waar ik eerst een stevige ondergrond had om op te staan, zink ik nu weg in een duistere zee proberend m'n hoofd boven water te houden. In zo'n aanval herleef ik het gevoel van onwerkelijkheid en sterfte die ik die avond ervaren had. Het is enorm beangstigend, je eigen bestaan objectief ervaren is niet leuk. Vooral niet als het constant gebeurd en je er totaal geen controle over hebt.

Dit heeft allerlei extra gevolgen. 1- Communiceren (praten) is een ongelooflijk zware opgave, omdat ik constant 'ergens anders ben'. In plaats van automatisch zinnen kunnen vormen, moet ik bewust woorden uitkiezen. Hierdoor schiet in de stress, ga ik zweten en zeg ik vaak rare dingen die ik totaal niet meen of wilde zeggen. 2- Sociale ondernemingen zijn hierdoor praktisch onmogelijk. Eigenlijk alleen mensen die weten wat er speelt zijn in staat met mij om te gaan. 3- Connectie met de wereld is zeer klein. Ik voel mij totaal niet verbonden met mensen en andersom ook niet. Terwijl mijn spreekwoordelijk huis in de brand staat, gaat de wereld gewoon door en niemand die het zich interesseert, snapt of überhaubt ziet. Niet dat ik het van ze verwacht, maar dit creëert een kloof. 4- Concentratie is een ding van het verleden, iedere seconde wordt bewust gebruikt om een grip proberen te houden op m'n geest. 5- M'n geheugen is een warboel. Chronologische volgorde in het geheugen is zeer moeilijk. Dingen onthouden is ook echt een opgave. Als ik een kamer uitloop om iets te gaan doen, ben ik vergeten wat ik ging doen tegen de tijd dat ik de kamer uit ben. Alles moet op briefjes. Daarnaast kan ik van sommige herinneringen niet meer met zekerheid zeggen of ze echt gebeurd zijn. 6- Ik kan door al deze ongein niet meer werken en zit al jaren in een uitkering. Wat erg moeilijk is voor me, aangezien ik nooit van het stilzitten ben geweest. Daarnaast had ik plannen en dromen, die nu allemaal dood zijn. 7- Depressie. Verrassend, I know. 8- Constante angst en stress. Begrijpelijk, wetende dat je ieder moment weer kunt vallen in het diepe.

Eigen schuld, dikke bult, denk ik vaak. Aan de andere kant, wat weet een puber nou eigenlijk echt? Kun je een tiener echt vervolgen voor keuzes als deze? Anyways, het doet er niet toe wiens schuld het is. De gevolgen zijn er en er moet iets mee gedaan worden. Hoe pak je dit aan? Psychiaters hebben mij nooit kunnen helpen, alles dat ze mij vertelde had ik zelf al bedacht en uitgevoerd. Plus, hoe kan iemand die nooit heeft ervaren wat jij hebt ervaren jou echt helpen? Dus ik ging zoeken naar mensen met dezelfde ervaringen, maar die een weg naar buiten hadden gevonden. Verassing! Die zijn er niet. Als je eenmaal het gezicht van gekte hebt gezien, zul je die nooit meer vergeten. Is de hoop dan helemaal verloren? Nee hoor, totaal niet.

Dingen die echt helpen: 1- Bezig blijven. Je zult gemerkt hebben dat je angsten en problemen het grootst zijn wanneer je niets te doen hebt. Al is het maar een lelijke tekening maken of gewoon de afwas doen, blijf bezig. 2- Herken patronen in je gedachtes. Ik weet inmiddels precies welke gedachtes mij leiden naar een episode, dus ik doe er alles aan om deze te vermijden. Dat lukt niet altijd, maar het is erg belangrijk om te doen. 3- Geef het een plek. Het is nu onderdeel van jou, of je het leuk vindt of niet. Je kunt weg blijven rennen, maar het zal je altijd weer vinden. 4- Leef gezond. Strakke tijden naar bed en opstaan. Geen middelen meer gebruiken. Gezond eten, veel beweging. Dat soort dingen. Het zal je verbazen hoeveel dit helpt. 5- Als laatste kun je altijd medicijnen van de doctor proberen. Ik heb nooit veel succes gehad met medicatie (olanzapine, risperidon, quetiapine, venlafaxine), maar dit werkt voor iedereen anders en ik hoor goede verhalen over fluoxetine (Prozac). Om in ieder geval die constante angst en stress weg te halen.

Goed, ik zal nooit meer een normaal leven leiden, maar ik leef nog wel. Wie weet leer ik op een dag m'n hoofd lang genoeg boven water te houden om meer 'normale' dingen op te gaan pakken, misschien ook niet. Het is wat het is en het zal zijn zoals het wordt. Het enige dat wij kunnen doen is blijven ademen.

Mocht jijzelf ervaringen, ideeën en/of tips en advies hebben, laat dan een bericht achter! Wie weet kun je er iemand ontzettend mee helpen.

What a trip.

 

[Mindless]

Ik voelde het even diep in mijn buik toen ik dit las. Ik heb namelijk jaren geleden een soortgelijke ervaring gehad (ook met paddo's, zo'n 70 gram), maar denk dat die van jou nog een stuk heftiger is geweest.

Verschrikkelijk dat dit je leven zo verpest heeft... Ik neem aan dat je ook wel meditatie en dergelijke hebt geprobeerd? Ik geloof zelf dat het probleem met dergelijke ervaringen het grijpen naar enige (wat dan ook) houvast is, maar dit nergens kunnen vinden en daarin doordraaien. En dat meditatie daarin helpt omdat dit het loslaten van dat grijpen is.

Hoe dan ook, ik hoop dat je hier uit komt.

 

[Verwijderd lid 141573]

Thanks voor je bericht! Heb nog nooit een "wat kut voor je man" reactie gehad, mensen willen altijd alleen maar weten "hoe het is, wat zie/voel je dan". Best fijn om een keer te horen, bedankt voor je empathie.

Maar jij bent daar dus uit gekomen middels meditatie? Nooit een terugval gehad ook? En is dat iets dat je moet blijven herhalen, of was het weg zodra het weg was? Hoeveel jaar geleden was dat?

Wat betreft meditatie, voor anderen werkt het dus enorm goed en ik raad het mensen ook zeker aan, maar voor mij not so much. Meditatie werkt voor mij erg geestverruimend en dat triggered juist episodes. De oplossing voor mij ligt ergens in het minder bewust worden. Pep en morfine helpen hier enorm bij, maar ik ben met veel moeite clean geworden en wil niet 24/u per dag aan dit soort middelen zitten. En we weten ook allemaal dat we betalen voor de effecten, volgende dag komt het probleem 2 keer zo hard terug.

Dus ja. Jammer dat de psychiatrie nog niet zo ver is dat ze gewoon bepaalde neuronen in je hersenen in of uit kunnen schakelen om dit soort issues te verhelpen. Wie weet, op een dag. Tot die tijd blijven we gewoon vechten.

 

[Eik]

Hoi Ducky,

Ik schrik enorm van jouw verhaal. Dit klinkt echt enorm heftig! Je hele leven kwijt raken door 1 veel te heftige ervaring. Ik vrees dat je echt waanzinnig veel pech hebt gehad. Dat er ergens iets in je persoonlijkheid of DNA niet lekker combineerde met zo'n hoge dosis. Zo'n langdurige negatief effect heb ik nog niet vaak gehoort bij gebruik van psychedelica.

Ik zou willen dat ik je zou kunnen helpen hiermee of dat wij als forumleden iets voor je kunnen doen. Maar heel veel verder dan je mijn welgemeende medeleven aanbieden kom ik helaas niet. Wellicht is er hier iemand die je wel kan helpen en anders kun je op dit forum in ieder geval mensen vinden die bekend zijn met het fenomeen trippen. Bovendien zijn hier ook veel mensen die met compassie en zonder oordeel met je mee willen denken.

Heel veel sterkte in ieder geval en welkom op het forum!

 

[Verwijderd lid 141573]

Hey Eik,

Bedankt! Het voelt goed om gehoord te worden door mensen die de gevolgen begrijpen.

De ernst van mijn aandoening is volgens mij gewoon een gevolg van overmatig middel-misbruik in een tijd waar m'n hersenen nog aan het ontwikkelen waren, gepaard met een slechte jeugd en dergelijken. Ik stond al op het randje toen de emmer omviel, bij wijze van. Een 'perfect storm' als het ware. DNA zal het niet zijn, aangezien er geen geschiedenis is van geestelijke aandoeningen in de familie.

Het kunnen delen van de ervaring is eigenlijk het enige dat ik verlang en dat is hier gelukkig mogelijk. Een genezing verwacht ik al jaren niet meer. En hopelijk kunnen we op deze manier meer mensen bereiken die ook last hebben van dissociatieve stoornissen als gevolg van slechte ervaringen met hallucinogenen. Of ze het nou net zo heftig ervaren, of niet, een plek om erover te kunnen praten is er dus. Het niet alleen hoeven te voelen in de ervaring scheelt al een enorm stuk in de nachtmerrie.

 

[Gabbertje]

Ik leef ontzettend met je mee, vreselijk dat je dit al zo lang hebt. En ik heb heel veel respect voor Je, dat je dit al zo lang kan volhouden. Ik heb een soortgelijke situatie gehad maar dan door xtc.

Ik ben zelf 17 en gebruik nu zo anderhalf jaar drugs. Ik weet het veel ste jong begonnen, drugs interesseerde me al enorm toen ik pas 12 was.

Mijn eerste keer xtc was voor mij wel echt de mooiste dag uit me leven, ik denk er dagelijks nog aan terug. Het was zo mooi dat ik het ben gaan misbruiken, ik gebruikte 3 maanden lang elke weekend 2 dagen veel ste hoge dosissen MDMA.

Ik was me toen nog niet bewust van de gevaren van drugs en zag alleen de voordelen in drugs. Het ging dus 3 maanden goed tot die ene avond dat ik 9 pillen van 250 mg had genomen, wel verspreid over 14 uur maar toch veel ste veel. De dag erna werdt ik met een heftige kater zoals gewoonlijk. Alleen deze was anders, ik was mezelf nu echt volledig kwijt. Ik was 100% leeg van binnen, geen emotie niks. Op zo moment kon ik niks meer, zelf niet meer denken.

Ook viel ik random in een soort van trance, het was niet fijn maar ook niet vervelend. Ook had ik regelmatig dat ik, dingen beleefde die niet gebeurde. Ik hoorde zag echt dat dat ik een brandende leuk liet vallen terwijl ik niet aan het roken was. Het was echt levensecht, echt alsof je het met je eigen ogen zag.

Daarna was ik in 1 klap weer bij zinnen en begon ik als een gek naar die peuk te zoeken als ik binnen was. Zulke situatie met andere hallucinaties had ik regelmatig.

Ik bleef in die periode gewoon doorwerken en werkte op dat moment als caissière in een supermarkt. Dus alles wat ik hierboven zei had ik dus ook tijdens me werk.

Heel veel zweten, misselijk , hoofdpijn en ga zo maar door had ik ook veel last van. Het was echt een vreselijke helle waar ik in leefde. Ik sprak ook niet meer met vrienden af. Dat was gewoon niet meer mogelijk, na me werk had ik er de energie niet meer voor. Terwijl slapen me juist bijna niet lukte hoe moe ik ook was.

Ik wist dat thuiszitten niet zou helpen en ging van 3 dagen werken naar 4 dagen werken. Ik hoopte als ik gewoon door ging met me leven dat het over zou gaan. Dit alles heeft uiteindelijk dik 3 weken geduurd.

Sorry voor de lange tekst, ik heb dit nog nooit met iemand gedeeld en het voelt wel echt lekker dat ik het van me af kon schrijven.

 

[Mindless]

Thanks voor je bericht! Heb nog nooit een "wat kut voor je man" reactie gehad, mensen willen altijd alleen maar weten "hoe het is, wat zie/voel je dan". Best fijn om een keer te horen, bedankt voor je empathie.

Dat vind ik heel raar, dat niemand erkent hoe vreselijk dat moet zijn. Het lijkt me dat je niet per se zelf zo'n ervaring mee moet hebben gemaakt of zelfs tripervaring moet hebben om je een beetje een beeld hierbij te kunnen vormen, maar misschien verwacht ik dan teveel van mensen(?)

Maar jij bent daar dus uit gekomen middels meditatie? Nooit een terugval gehad ook? En is dat iets dat je moet blijven herhalen, of was het weg zodra het weg was? Hoeveel jaar geleden was dat?

Nee, ik had het wat beter uit moeten leggen. Ongeveer drie jaar geleden had ik een bord vol paddo's opgegeten, een dikke 70 gram (mijn meeste ooit). Prachtige en zeer intense trip gehad, maar na de piek ergens kwam ik in een loop terecht. Ik werd toen zeg maar een paar seconden bewust en daarna kwam een soort mini black-out. Na die black-out werd ik weer een paar seconden bewust en herinnerde ik me de vorige periode van bewustzijn, maar nu was het alsof ik exact datzelfde moment nog een keer beleefde. Ik probeerde bewust te blijven, maar steeds had ik weer zo'n mini black-out. Dit ging zo uren door en ik was op het laatst extreem vermoeid en bang dat ik 'doorgedraaid' was. Op een gegeven moment accepteerde ik dat ik gek was geworden en begon me voor te bereiden op nooit meer normaal zijn.

Na een tijd echter kwam ik uit die loop en heb er behalve grote schrik niets van overgehouden (voor hoever ik weet). Het was voor mij verschrikkelijke existentiële horror, maar waarschijnlijk had jij het nog een stuk erger...

Mediteren doe ik wel veel, maar dat is om spirituele redenen.

Wat betreft meditatie, voor anderen werkt het dus enorm goed en ik raad het mensen ook zeker aan, maar voor mij not so much. Meditatie werkt voor mij erg geestverruimend en dat triggered juist episodes. De oplossing voor mij ligt ergens in het minder bewust worden. Pep en morfine helpen hier enorm bij, maar ik ben met veel moeite clean geworden en wil niet 24/u per dag aan dit soort middelen zitten. En we weten ook allemaal dat we betalen voor de effecten, volgende dag komt het probleem 2 keer zo hard terug.

Dat kan ik begrijpen, meditatie maakt je onderbewuste immers bewust.

Zelf ben ik er van overtuigd dat meditatie goed en zelfs noodzakelijk voor ieder mens is. Dat hoewel het heel veel rotzooi omhoog kan halen, daar uiteindelijk de echte vrede (het vrij zijn van het grijpen van het verstand) is te vinden. Maar ik kan me voorstellen dat je die gevoelens niet graag weer bovenhaalt. Hoe dan ook, ik hoop dat het beter met je zal gaan.

 

[Fool]

Oh jezus, wat heftig man. Ik denk dat een groot deel van de mensen op dit forum zich tot op een bepaald niveau wat beter kunnen inleven in de situatie die je beschrijft. Ik ken persoonlijk een handjevol mensen (mijzelf inclusief) die ook wel eens na een trip zo van slag waren dat we een tijdje bij moesten komen om alles weer op een rijtje te zetten. Dat soort dingen gebeuren nou eenmaal, het is vervelend, maar het is ook een ervaring die je vormt. Dat dit bij jou zo extreem vervelend heeft uitgepakt, daar kun je jou niet de schuld van geven. Sterker nog, in dit soort situaties is het helemaal de moeite niet om met vingers te gaan wijzen: mensen maken nou eenmaal fouten, en fouten mogen gemaakt worden.

Wat inhoudelijker over je punt w.b.t. psychiaters: Als je naar een psychiater gaat dan gaat hij/zij meestal proberen om je te helpen door middel van medicatie, dat is namelijk waarvoor die persoon is opgeleid. Ik denk dat het de moeite waard is om eens met een psycholoog af te spreken, die zoeken het probleem veel meer in je gedachtes/belevingen: in je hoofd. Dat is precies de plek waar dit begonnen is, dus wellicht is dat ook de plek waar je alles opnieuw 'op een rijtje' moet krijgen. En dat is erg lastig, dus als je daarvoor de hulp van een psycholoog inschakelt zou dat (denk ik) een hele slimme zet kunnen zijn. Als je met deze persoon bijvoorbeeld eens kijkt naar Cognitieve Gedragstherapie, of misschien specifiek hulp gezocht van een psycholoog die veel ervaring heeft met PTSS-klachten?

Ik hoop dat je hier wat mee kunt.

@ZERO- Zeg ik rare dingen hierover?

 

[Psychedelibee]

Ik wil ook graag nog even mijn medeleven uiten hier, wat klinkt dit allemaal ontzettend naar zeg!

Ik zou ook niet direct een oplossingsrichting weten eerlijk gezegd. Maar kan me net als Fool voorstellen dat behandeling bij een psycholoog die gespecialiseerd is in PTSS klachten wellicht wel de beste richting zou kunnen zijn. Uiteindelijk heb je namelijk eigenlijk gewoon een trauma aan die ervaring opgelopen waar je in bent blijven hangen en de enige manier om van dat trauma af te komen is het alsnog goed te verwerken en het echt een plekje kunnen geven.

 

[Martin_spaceinvader]

Bedankt voor je openheid, ondanks dat er al goede adviezen zijn gegeven hoop ik dat mijn eigen inzichten iets kunnen toevoegen/ verbeteren aan je situatie. (op geen enkele manier wil ik mijn mening opdringen, doe er dus iets mee als je het zelf nuttig vindt, uiteraard zijn dit persoonlijke inzichten, voor professionele adviezen kun je het beste toch even naar een praktisch ingestelde psycholoog die ervaring heeft met cognitieve gedragstherapie/ PTSS/ angststoornissen)

De uitspraak; "Als je eenmaal het gezicht van gekte hebt gezien, zul je die nooit meer vergeten." triggerde mijn reactie, aangezien ik 21 jaar geleden (in mijn gabber jaren) bijna een identieke uitspraak deed. (en dit door mijn omgeving niet werd begrepen, en ik kon het destijds eerlijk gezegd eigenlijk niet goed onder woorden brengen)
Aangezien het nu alweer 21 jaar geleden is, kan ik hier met meer afstand naar kijken en inmiddels begrijp ik beter waarom ik dit zei en wat dit voor mij betekende.

Mijn reactie
In eerste instantie denk ik dat je, zoals je zelf al noemde, een trauma hebt opgelopen door je ervaring. Door dit trauma en de intensiteit van de ervaring heb je nu enkele angsten en enkele ongezonde copingstrategieën ontwikkeld. (vermijden van mensen, PEP/ Morfine, zwart/ wit denken; (Goed, ik zal nooit meer een normaal leven leiden/ Daarnaast had ik plannen en dromen, die nu allemaal dood zijn)
Daarnaast heb je gelukkig ook enkele gezonde copingstrategieën ontdekt; structuur, geestelijk actief zijn, beweging, gezond eten.

Ik denk dat het normaal is dat je naast gezonde- ook ongezonde copingstrategieën hebt ontwikkeld, je brein zoekt oplossingen voor problemen en het niet meer uit jezelf kunnen connecten met anderen maakt dat je mensen gaat vermijden, oncontroleerbare angstige situaties maken dat je jezelf wilt verdoven en als je weinig nieuwe leuke ervaringen hebt dan ben je uiteraard niet positief over je toekomst en heb je (vaak onterecht) het idee dat dit onoverkomelijk zo zal blijven.
Je hoeft jezelf dit dus niet kwalijk te nemen, maar het is denk ik wel van belang dat je oplossingsgericht aan ongezonde copingstrategieën blijft werken, aangezien ongezonde copingstrategieën angst, eenzaamheid en depressie bevorderen.

Stap 1. is, denk ik, om met een professional bv door cognitieve gedragstherapie aan je angsten te werken zodat je hier niet dagelijks mee bezig bent, hier niet constant controle op probeert uit te oefenen (waarschijnlijk voed je hiermee onbewust je angst) en je uiteindelijk door angsten/ paniekaanvallen overweldigd wordt. Dit probleem zal door het bespreekbaar te maken en door controle los te laten waarschijnlijk uiteindelijk, door afnemende emotionele intensiteit, met de tijd verdwijnen. Daarnaast zul je meer zelfvertrouwen krijgen om met anderen nieuwe leuke ervaringen te creëren, en daardoor nieuwe plannen en dromen te ontwikkelen. (een goed boek voor inzicht over hoe de samenwerking tussen angst en je amygdala de werking van je pre-frontale cortex (hogere hersenfuncties; bv geheugen, maar ook sociale interactie!) lam legt is, vind ik, "Sociale Intelligentie" van Daniel Goleman.

Stap 2. Betekenis vinden in ervaringen (meer filosofisch van aard, verstandig om eerst stap 1 te nemen!)
Wat doet de paddenstoel (Psilocybe) eigenlijk?

Zoals je aangaf was je intentie om een recreatieve paddenstoelentrip te maken, deze viel helaas vele maken zwaarder uit. De paddenstoel is bij een kleine dosis een grappige aangelegenheid, bij een zware dosis is het een krachtig, niet te onderschatten instrument om social constructs (https://en.wikipedia.org/wiki/Social_constructionism) bloot te leggen en systematisch af te breken.

Zelf ben ik hoogbegaafdheid en heb door deze "afwijking" en vrijdenkende achtergrond enige ervaring met het in kaart brengen en afbreken van social constructs. (en ben ervaringsdeskundige in het voelen van verwijdering en eenzaamheid in de interactie met de wereld (in groepen/ familie/ vrienden/ school/ werk))

Tijdens jouw mislukte trip ben je, voor jouw achtergrond en fase in het leven, te ver gegaan, en heb je teveel lagen van je realiteit (social constructs) afgebroken en heb je deze niet via catharsis (nieuwe inzichten) kunnen vereenzelvigen. Dit is niet een onveranderlijke eindstatus, maar maakt dat je nieuwe realiteit verwarrend en niet goed door je bewuste te accepteren is. (ik vermoed dat dit existentiële angsten en vragen oplevert, welke door een ongecontroleerde interne dialoog (en overactieve amygdala en stresshormonen) nieuwe angst/ paniek aanjaagt om de volgende keer de controle te verliezen etc)

"Als je eenmaal het gezicht van gekte hebt gezien, zul je die nooit meer vergeten."
Deze uitspraak is, wat mij betreft, een andere manier om te zeggen, wat je hebt gezien kun je niet meer ONTzien.
MAAR je kunt wel de betekenis van wat je hebt gezien veranderen. In jouw geval kun je, wanneer je je angsten eenmaal de baas bent, werken aan het plaatsen van je ervaring in een voor jou, goed te dragen, nieuwe realiteit.

Als je inzoomt op jouw bovenstaande uitspraak, is het, om de emotionele intensiteit van je situatie wat minder te maken en de volgende stap naar zingeving te nemen, goed om voor jezelf te onderzoeken wat je precies met deze gekte bedoelt. Het zou zo maar kunnen zijn dat hetgeen je gekte noemt een oud filosofisch inzicht is, wat je gewoon niet kan plaatsen. Enkele probing questions:
- Is deze definitie van gekte het afbreken van teveel social constructs zodat de wereld nu op een ongeorganiseerd samenraapsel van (sociale) regels lijkt? Voel je je toeschouwer van het leven in plaats van een deelnemer en kost het jou tijdelijk veel moeite en energie om deze regels uit jezelf (dus zonder automatische piloot) te hanteren? Realiseer je je hierdoor dat 'de realiteit' niet bestaat en dat realiteit een relatief begrip is en voor iedereen iets anders betekent? (inzicht Plato: https://en.wikipedia.org/wiki/Allegory_of_the_Cave
- Is je angst dat je deze sociale regels nooit meer goed (op de automatische piloot) onder de knie krijgt? Of zul je dit, zoals je als kind dat ook ooit hebt geleerd, jezelf door oefening en discipline weer eigen kunnen maken zonder in paniek te raken? (ik denk het tweede
- Is deze definitie van gekte het filosofische inzicht dat je in essentie echt alleen bent en niemand je ooit volledig zal begrijpen? (inzichten nihilisme: https://nl.wikipedia.org/wiki/Nihilisme_(filosofie)
- Is deze definitie van gekte het ervaren van een ego-death en de realisatie dat het "zelf" een illusie is? (inzichten Anatta: https://en.wikipedia.org/wiki/Anatta)
- Stel dat je, zoals je eerder noemde, (1 of meerdere van) bovenstaande betekenissen/ inzichten nooit meer zult vergeten, is dat erg? Waarom is dat erg?
- Kan het ook iets moois zijn, getuigen van inzicht, groei? Wat bieden deze diepe inzichten je, hoe kun je dit positief interpreteren? Maken deze inzichten je uiteindelijk niet uniek, authentieker als mens, bewuster levend, op zoek naar 'echte' ervaringen en omgang met 'echte' mensen, minder verslavingsgevoelig, vergevingsgezinder, minder zoekend naar directe behoeftebevrediging, rustiger (minder adhd), meer zelf-geaccepteerd, berustend, gedisciplineerd, geestelijk en fysiek gezonder dan voor je slechte trip?

De theoretische achtergronden van dit spanningsveld (social constructionism versus je eigen waarneming van de realiteit), overkomen van bijbehorende obstakels, persoonlijkheidsontwikkeling en zingeving wordt, mijn inziens, begrijpelijk uitgelegd in de geniale boeken; "Theory of positive disintegration" van psycholoog Dabrowsky en "Searching for meaning" van psycholoog James Webb. Deze boeken gaan voornamelijk over intellectuele en emotionele "overexcitebilities" die voor verschillende stadia van persoonlijke desintegratie zorgen. Dit kan gepaard gaan met gevoelens van vervreemding, maar door 'zelf-actualisatie' uiteindelijk resulteren in zelf-acceptatie, berusting, authenticiteit en gevoelens van verbondenheid met de wereld. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Theorie_van_positieve_desintegratie)

Ook wanneer je weinig interesse in dit thema hebt, dan kan het wel interessant zijn om hier meer over te lezen.
Wellicht heeft de psilocybe bij jou "overexcitebilities" getriggerd wat je met te weinig achtergrondkennis onvoorbereid met deze redelijk complexe materie in aanraking heeft gebracht.

De volgende documentaire kan (als het niet te zweverig voor je is, het is overigens geen meditatie) interessant zijn om op een toegankelijke manier je nieuwe inzichten een plaats te geven
Persoonlijk vind ik de ervaring die je hebt opgedaan en de manier waarop je verantwoordelijkheid voor je eigen acties neemt getuigen van een persoonlijke kracht die je in de toekomst via (vrijwilligers?)werk goed kan
gebruiken om anderen te helpen, bijvoorbeeld in de verslavings- of schuldproblematiek of jeugdzorg.

Na je verhaal te hebben gelezen heb ik er vertrouwen in dat je met discipline en hulp van een professional je weg wel zult vinden en je hier waarschijnlijk krachtiger en als authentieker mens uitkomt dan je VOOR het voorval was.

Even een muziekaal steuntje in de rug door een muziekclip van Enigma:
Duckly, ik wens je veel succes met je herstel!

Martin