Pan
Experimenterende gebruiker
Beste allemaal,
"Vroeger" nam ik eens in de twee à drie maanden een pilletje met 80mg (getest, toen al). Na een pauze van meer dan 20 jaar neem ik weer af en toe (eens in de twee maanden) MDMA tijdens een feest. Dit is nog steeds erg fijn maar er is wel een aantal verschillen met toen.
Het grootste verschil is dat ik niet meer de "vonkjes" in mijn nek ervaar die vroeger zo duidelijk voelbaar waren bij de juiste muziek, geluiden of aanrakingen. Ze lijken wel afgezwakt tot een stevig "kippevel-gevoel". Gelukkig nog steeds duidelijk voelbaar maar het "knettert" niet meer. De eerste keer na twintig jaar had ik een beetje verwacht (gehoopt) dat ik dit weer zou ervaren maar dat is dus niet zo. Althans, niet zo heftig. Ik heb kunnen accepteren dat het is zoals het is maar een heel klein beetje jammer vind ik het wel.
De sociale ervaring is ook anders. Vroeger had ik het o-zo-duidelijke "wij-zijn-één-gevoel", alsof de hele zaal één organisme is met een collectief bewustzijn. Dat gevoel is er nu niet meer. In de plaats daar van is er nu een grote interesse in anderen als individu. Ik praat er overigens woord minder om maar het gevoel is anders. Ik weet vrijwel zeker dat het niet gaat om dat ik het me anders herinner dan dat het toen in werkelijkheid was; daarvoor is het verschil te groot. Ook ervaar ik dit zeker niet als een nadeel.
Er zijn nog een paar dingen die anders lijken maar die kunnen komen omdat ik als persoon maar zaken als omgeving, muziek en omgangsvormen in de afgelopen jaren zijn veranderd. Hier is ook niks mis mee. Sterker nog, ik ervaar dat in de meeste gevallen als positief. Wellicht komt dat nog eens ter sprake.
"Vroeger" nam ik eens in de twee à drie maanden een pilletje met 80mg (getest, toen al). Na een pauze van meer dan 20 jaar neem ik weer af en toe (eens in de twee maanden) MDMA tijdens een feest. Dit is nog steeds erg fijn maar er is wel een aantal verschillen met toen.
Het grootste verschil is dat ik niet meer de "vonkjes" in mijn nek ervaar die vroeger zo duidelijk voelbaar waren bij de juiste muziek, geluiden of aanrakingen. Ze lijken wel afgezwakt tot een stevig "kippevel-gevoel". Gelukkig nog steeds duidelijk voelbaar maar het "knettert" niet meer. De eerste keer na twintig jaar had ik een beetje verwacht (gehoopt) dat ik dit weer zou ervaren maar dat is dus niet zo. Althans, niet zo heftig. Ik heb kunnen accepteren dat het is zoals het is maar een heel klein beetje jammer vind ik het wel.
De sociale ervaring is ook anders. Vroeger had ik het o-zo-duidelijke "wij-zijn-één-gevoel", alsof de hele zaal één organisme is met een collectief bewustzijn. Dat gevoel is er nu niet meer. In de plaats daar van is er nu een grote interesse in anderen als individu. Ik praat er overigens woord minder om maar het gevoel is anders. Ik weet vrijwel zeker dat het niet gaat om dat ik het me anders herinner dan dat het toen in werkelijkheid was; daarvoor is het verschil te groot. Ook ervaar ik dit zeker niet als een nadeel.
Er zijn nog een paar dingen die anders lijken maar die kunnen komen omdat ik als persoon maar zaken als omgeving, muziek en omgangsvormen in de afgelopen jaren zijn veranderd. Hier is ook niks mis mee. Sterker nog, ik ervaar dat in de meeste gevallen als positief. Wellicht komt dat nog eens ter sprake.

