LSD ''True'' Colours

[Marzia]

LSD 100 microgram

De eerste 3 uur van de trip had een licht, speels en verwonderend effect.
Ik werd begeleid door de muziek die ik op had staan en ik beschouwde het leven alsof ik kind was.
Alle voor lief genomen dingen waar ik normaal aan voorbijloop werd een speeltuin.
Ik heb geklommen in touwen, gedanst in het zand, geprobeerd contact te leggen met prachtig witte bloemen en gelegen op iemands tractor.
de hele tijd voelde ik de muziek van de box in mijn rugzak door mijn borstkas trillen.
het vulde me met liefde.

Het werd langzaam donker buiten.
Ik was omringt door hoge zwarte bomen en geluiden van vogels.
Op een stille open plek met een meer besloten we de muziek uit te doen.
Toen besefte ik hoe meeslepend de muziek voor me was.
Het voelde alsof het kind in mij verdween met de muziek.
Mijn trip partner volgde zijn voeten ergens anders heen.
Toen was er alleen maar ik in de overweldigende stilte.
ik liet me lichaam ineenzakken aan de rand van het meer en staarde het water in.
wat zou er nu naar boven komen nu er alleen maar stilte is?
Ik liet mezelf het centrum zijn van mijn ervaring.
geduldig luisterde ik naar wat er nu diep van binnen naar boven zou komen.

welke kleur zou ik zelf toevoegen aan het nu lege canvas?

Het was zwart.
Mijn liefdevolle verwondering keerde om in een duistere beseffen.
Ik was een en al melancholie en ik zoog alle duisternis om me heen naar binnen.
Ik voelde de diepe kou van het meer
ik voelde me opgesloten in het donker van de nacht
ik voelde me nederig en zwak tussen de hoge zwarte bomen die me omringde.
Ik voelde voelde de afwezigheid van mijn vriend alsof hij dood was.
ik voelde alle dingen die ik nooit zou kunnen begrijpen en was diep teleurgesteld in mezelf.
Tranen rolde sneller over mijn gezicht dan ik kon bijhouden.
De duisternis die ik naar binnen trok paste niet in mijn lichaam
ik was te klein.
En het leven was veel te groot.
ik wist dat het meer ook prachtig was
ik wist dat de bomen me ook beschermde
ik wist dat de nacht zou ophouden
ik wist dat mijn vriend me zo zou vinden
ik wist dat ik niet alles hoef te begrijpen
maar dat waren alleen maar feiten waar ik niks meer mee kon.
ik had mezelf overtuigd dat ik dat nooit zou kunnen voelen.
want ik was een en al zwart en alles wat ik aanraakte ook.

na een tijdje wat voelde als uren kwam mijn vriend terug.
hij vroeg waarom ik huilde en ik huilde harder omdat ik wist dat ik het niet onder woorden zou kunnen brengen.
terwijl ik dat zo graag wou. ik wou het bevrijden uit mijn lichaam.
ik begroef mijn aandacht in hem en mijn duisternis zakte naar de achtergrond.
iemand anders kleurde mijn canvas weer.

de rest van mijn trip was een mix tussen dit gevoel en mijn gevoel aan het begin.
ik had het weer naar mijn zin maar mijn duisternis waakte over me.
als een stem die al het positieve probeerde te ontkrachten.
in mijn hoofd was ik er mee aan het vechten.
ik wou zo graag dat ik het uit mijn hoofd kon trekken en fysiek in elkaar slaan.

Ik werd wakker gehouden in mijn slaap door de patronen die ik zag als ik mijn ogen dicht deed.
maar toen ik één keer knipperde was het ineens licht buiten en was het ochtend.
het voelde alsof ik had geslapen in één seconde.

en daar zit ik nu.
aan mijn laptop mijn eerste trip report te typen.
verlangend naar de realisatie dat het allemaal maar gewoon de trip was.
dat ik binnenkort lachend kan zeggen ''goh ik geloofde echt even dat het allemaal duister was''
maar dat dat gelukkig niet waar is.
toch?

 

[Jmths]

Wel vaker dat ik bijvoorbeeld een wandeling maakte onder invloed van een psychedelica en zodra het begint te schemeren er een zwaar instinctief onheilspellend gevoel over mij heen neer daalde waarop je vervolgens niet snel genoeg terug je grot in kunt kruipen. Psychedelica in het donker haalt vaak wel het diertje in mij naar boven. Mooi geschreven trouwens, het klinkt herkenbaar waar het soms een kunst is een gevoel concreet in woorden te omschrijven.

 

[Mindless]

Prachtig!!

Je omschrijft precies hoe als het innerlijke kind verdwijnt, de duisternis daarvoor in de plaats komt. En die duisternis lijkt als een mogelijkheid of zaadje verborgen te liggen in het goede (het licht), net als het licht als een zaadje - een mogelijkheid - verborgen ligt in de duisternis. Het yin-yang principe:

 

[Marzia]

@Jmths
Dankjewel! ik probeer nu ik er op terug kijk ook te zoeken naar dat soort verbanden ja, dan voelt die treurigheid niet zo persoonlijk.
Ik denk inderdaad dat het donkere van de nacht een grote rol kan spelen.

 

[Marzia]

@Mindless Dankjewel! en wat leuk dat je je kijk er op geeft vanuit het ying-yang principe, dat had ik nog niet gedaan.
Het lijkt me een fijn idee die duisternis misschien te kunnen accepteren omdat zonder die duisternis er ook geen licht kan zijn.
maar dat kost nog even tijd

 

[Mindless]

en daar zit ik nu.
aan mijn laptop mijn eerste trip report te typen.
verlangend naar de realisatie dat het allemaal maar gewoon de trip was.
dat ik binnenkort lachend kan zeggen ''goh ik geloofde echt even dat het allemaal duister was''
maar dat dat gelukkig niet waar is.
toch?

Op dat moment was dat je echte ervaring toch? Net zo'n echte ervaring als nu.

Misschien dat het allemaal niet ofwel goed ofwel kwaad is, maar dat je wereld een externe reflectie is van je interne gemoedstoestand. En dat jij zelf (als het ongeconditioneerde (pure) bewustzijn), compleet buiten goed en kwaad staat. Op het moment dat je het goede wilt, zit je in de dualiteit van goed en kwaad. Want het 'goede' impliceert dat er ook het 'kwade' is, dat altijd loert op dat onbewuste moment waarin het binnen kan dringen. Zie je dat je zelf daarbuiten staat, dan sta je dus feitelijk buiten die dualiteit. Goed of kwaad, dat maakt dan niet meer uit. En toch, het universum heeft het op de een of andere manier zo geregeld dat als het niet meer uit maakt, alles als uiteindelijk goed wordt ervaren...