Yo mensjes , kheb vanacht ff doorgenakt en kreeg opeens de ingeving om stukkie poezie te creeere 
same met een vriendin vaag 8er de pc zittend en ik "probere" een grijpende text te verzinnen. Ik heb het uit de kant van de hedendaagse "straatschoffies" geschreven. ik hoop op leuke reacties en ik moet er bij zeggen dat ik miss geen top dichter ben maar als ik het eens in de hele lange periode weer eens probeer komt er af en toe nog wat zinnigs uit.
iig veel lees plezier ...
groetjes N & S
Wandelend over onbekende, oneindige paden,
bang om terug te raken in de nuchtere fases.
niet wetend waneer het komt of stopt.
angstig terwijl mn hart snel klopt.
zijn het de verleidingen Des nachts, die ons grijpen in ons eige psycho hoofd?
langzaam kruipend tot een onzkere dood.
weinig halen de eindstreep zonder kleerscheuren,
altijd, Altijd moet er iets gebeuren.
voor de wicked jeugdige volken er iets van leren,
leren je zijde te keren naar het holst van de nachten, diep weggezonken,
in ego op succes gerichte gedachten.
creepy onbewust en angstig snel, nemen de onstilbare trek in weekend nachten
Langzaam de vorm aan van een rebel.
een rebel tegen de wereld, tegen iedereen behalve jy,
vroeger was er ons , hun en wij.
donkere tijden voor de jeugdige verslaafden,
Die zich later in de komende jaren zichzelf peinzen,
Wanneer, Waar was het dat we zo af konden dwalen,
Getergerd door vreemde staat van denken,
niet wetend zichzelf op te vangen in de sociale vinding van de horde des mens,
alles zient door een lens met zelfvoldoening tot wens.
Schichtig glurend door verlaten wijken,
onze eenzaamheid met die van de straten vergelijken.
kapot geslagen dromen, hoop niet in zicht,
ziende als een blinde dove, zonder enig levenplicht.
De dromen over de toekomst over "haar" en ... zij.
in de steek gelaten door eigen visies, gebeten door eigen gezicht.
zijn we dan niet allen van enkel vlees en bloed?
van materie en bouw gelijk, De egte vraag ligt in Fout Of Goed.
Enkel en alleen je persoonlijke versleten wij,
of, eigenlijk niet je bent alleen, je hebt jij.
vragende ogen die verwarmen in een waas van space belang.
Hoe ? waarom? en hoezo dit?
niets over, bewaard van de vroegere shit.
Met weinig hoop voor vandaag, en nog minder voor morgen,
Denkend aan de blije kinder jaren zonder enige zorgen.
Toch zoekend naar een uitweg van een kansloos bestaan,
Een laatste blik op de dag die komen gaat,
Nog enig veilig toekomstbeeld aan de horizon.
Opeens beland in een web van herrineringen, De beginnende toevlucht.
De toevlucht van s´werelds verbijsterde jeugd,
de verbijstering na jaren dat de aarde Egt niet deugd.
Begonnen als gevecht in ons vervreemde brein ,
eindigend als rode bloedvlek op de trein,
Het moment, Het eind van de lijn.
same met een vriendin vaag 8er de pc zittend en ik "probere" een grijpende text te verzinnen. Ik heb het uit de kant van de hedendaagse "straatschoffies" geschreven. ik hoop op leuke reacties en ik moet er bij zeggen dat ik miss geen top dichter ben maar als ik het eens in de hele lange periode weer eens probeer komt er af en toe nog wat zinnigs uit. iig veel lees plezier ...
groetjes N & S
Wandelend over onbekende, oneindige paden,
bang om terug te raken in de nuchtere fases.
niet wetend waneer het komt of stopt.
angstig terwijl mn hart snel klopt.
zijn het de verleidingen Des nachts, die ons grijpen in ons eige psycho hoofd?
langzaam kruipend tot een onzkere dood.
weinig halen de eindstreep zonder kleerscheuren,
altijd, Altijd moet er iets gebeuren.
voor de wicked jeugdige volken er iets van leren,
leren je zijde te keren naar het holst van de nachten, diep weggezonken,
in ego op succes gerichte gedachten.
creepy onbewust en angstig snel, nemen de onstilbare trek in weekend nachten
Langzaam de vorm aan van een rebel.
een rebel tegen de wereld, tegen iedereen behalve jy,
vroeger was er ons , hun en wij.
donkere tijden voor de jeugdige verslaafden,
Die zich later in de komende jaren zichzelf peinzen,
Wanneer, Waar was het dat we zo af konden dwalen,
Getergerd door vreemde staat van denken,
niet wetend zichzelf op te vangen in de sociale vinding van de horde des mens,
alles zient door een lens met zelfvoldoening tot wens.
Schichtig glurend door verlaten wijken,
onze eenzaamheid met die van de straten vergelijken.
kapot geslagen dromen, hoop niet in zicht,
ziende als een blinde dove, zonder enig levenplicht.
De dromen over de toekomst over "haar" en ... zij.
in de steek gelaten door eigen visies, gebeten door eigen gezicht.
zijn we dan niet allen van enkel vlees en bloed?
van materie en bouw gelijk, De egte vraag ligt in Fout Of Goed.
Enkel en alleen je persoonlijke versleten wij,
of, eigenlijk niet je bent alleen, je hebt jij.
vragende ogen die verwarmen in een waas van space belang.
Hoe ? waarom? en hoezo dit?
niets over, bewaard van de vroegere shit.
Met weinig hoop voor vandaag, en nog minder voor morgen,
Denkend aan de blije kinder jaren zonder enige zorgen.
Toch zoekend naar een uitweg van een kansloos bestaan,
Een laatste blik op de dag die komen gaat,
Nog enig veilig toekomstbeeld aan de horizon.
Opeens beland in een web van herrineringen, De beginnende toevlucht.
De toevlucht van s´werelds verbijsterde jeugd,
de verbijstering na jaren dat de aarde Egt niet deugd.
Begonnen als gevecht in ons vervreemde brein ,
eindigend als rode bloedvlek op de trein,
Het moment, Het eind van de lijn.
