Kipcorn
Belezen gebruiker
Datum & locatie: 11 oktober 2019 In het midden van het land, bij een van ons thuis.
Wie: Kipcorn (ik), W en M.
Wat: Een aantal gram High Hawaiians.
Ik en 2 vrienden van mij, waren al een tijd aan het speculeren om een keer weer truffels te doen. Voor ons alle drie was dit al een tijd geleden. We zijn allemaal wel ervaren op het gebied van drugs, maar truffels / psychedelica vinden we altijd wel wat spannend. Het was vrijdagavond, de film "El Camino" was net die dag uit op Netflix. We hadden afgesproken alle drie na ons werk te verzamelen bij M. Ik woon / werk meer richting het oosten van het land, dus het was voor mij ongeveer een uur rijden. Ik had in de auto alvast wat muziek opgezet om in de stemming te komen, had een drukke werkweek gehad, veel afgereisd naar klanten en veel meetings. Ik moest dus echt even acclimatiseren.
Eenmaal aangekomen bij M thuis, gingen wij eerst met z'n tweeën wat eten en naar de smartshop om een aantal porties High Hawaiians te kopen. We maakten het bij M thuis gezellig en gingen eerst El Camino kijken. Ergens op 1/4 van de film kwam W ook binnen. Na wat gepraat te hebben, hebben we alle drie onze portie genomen. We keken verder naar El Camino..
Op 3/4 van de film merkte ik op dat ik het allemaal wat moeilijker kon volgen. Ik vind de overgang van nuchter naar spacend altijd wel een mooie gewaarwording. Aan het eind van de film voelde ik het al wel goed. Het verhaal sloeg opeens nergens meer op, de kleuren werden feller en ik zat constand naar de gestucte muur achter de televisie te kijken. Deze begon interessanter te worden dan de film zelf.
Nadat de film afgelopen was, besloten we een potje Uno te spelen. Voor diegenen die dit niet kennen, het is het meest simpelste spelletje ooit. Soort pesten voor kinderen, maar wel vermakelijk. Kleur op kleur, cijfer op cijfer, en je hebt een aantal pestkaarten. Helemaal omdat we al best jolig waren. In het begin ging dat nog redelijk, maar naarmate we een aantal potjes speelden was het echt niet meer te doen. Kleur op kleur en cijfer op cijfer ging nog wel oké, maar de echte uitdaging begon hem te zitten in de pestkaarten. Op een gegeven moment moesten we van richting veranderen en daar hadden we extreem moeite mee, helemaal nadat er TWEE keer deze kaart werd gespeeld. We gingen inmiddels helemaal stuk.
Toen we de draad weer een beetje hadden opgepakt, gooide M ineens een kaart met de speluitleg op. Deze zat er schijnbaar ook tussen. Niemand snapte er nog wat van, we probeerden het nog eenmaal, totdat er een soort kaart kwam waarop je dus zelf wat moest tekenen. Toen konden we niet meer en zijn we maar gestopt omdat we echt helemaal de kluts kwijt waren.
We zaten inmiddels lekker te chillen op de bank, speelden een beetje gitaar en hadden lol om niets. Constant de slappe lach. Nadat het lachen een beetje was opgehouden raakten we alle drie in ons eigen wereldje. Het was even rustig in huis en we luisterden naar de geluiden van de stad. Dit moment was echt even chill, ik zat compleet in mijn eigen wereldje mijzelf te verbazen over de woonkamer van M en de spullen die daar stonden (doodnormale spullen). Het waaide buiten en daardoor bewoog het rolgordijn soms een beetje. Steeds als dat gebeurde zaten we met z'n drieeen: "Woooooow". Het leek een magisch moment. Ook af en toe het geluid van politie / ambulance was verwonderlijk. Tot ineens de kat van M achter het gordijn vandaan kwam, dat was even een heftig moment.
We besloten even in de benen te komen en W ging een sigaret roken in de tuin. Ik stond op en het telkens zoiets van "WTF", "WTF", "WTF" Helemaal niets leek meer iets van logica te hebben. ik liep ook even de achtertuin in, ook dit was zeer heftig. Ik stond met open mond te kijken naar de lucht, te luisteren naar de geluiden van de stad. Eerder op de avond hadden we een plan een rondje te lopen, maar toch maar besloten dat we alle drie zo ver heen waren dat we lekker thuis bleven.
Eenmaal weer binnen hebben we wat muziek opgezet. Via YouTube , met clips erbij. Al gauw kwamen we uit bij Sigur Ros, een Ijslandse band die ook zing in de Ijslandse taal. Dit was extreem relaxt en we gingen er alle drie zeer goed op. De clips waren wel extreem space en fijn om naar te kijken. De geluiden waren af en toe wel wat heftig. Oordeel zelf.
We zaten met open mond te kijken. Uit het niets gaf M aan naar bed te gaan. Terwijl we eigenlijk nog middenin onze trip zaten. Geen probleem natuurlijk. W en ik tripten fijn nog even verder op de video's van Sigur Ros. Op een gegeven moment keken we een video van Sigur Ros, met Spaanse ondertiteling en extreem lage kwaliteit. Wat alleen maar zorgde voor meer vaagheid. Hier hebben we nog even een uurtje naar gekeken en toen hebben we ons verplaatst naar onze matrassen. Vanuit daar zijn we heerlijk uit getript met wat Netflix docus over natuur en over onze planeet.
'S ochtends netjes een ontbijt op bed gehad, en daarna zonder kater de dag voortgezet.
Al met al toch weer een fijne en leuke trip gehad. Ik doe niet zo heel vaak psychdelica omdat ik het soms wel wat heftig vind. Deze trip was heerlijk, we waren alle drie lekker de weg kwijt waardoor we er soms niets meer van snapten. Dan weer afgewisseld met lachbuien, dan weer aan het reizen door ons eigen hoofd. Een volgende keer zou ik het wel met mooi weer, in de natuur willen doen.
Wie: Kipcorn (ik), W en M.
Wat: Een aantal gram High Hawaiians.
Ik en 2 vrienden van mij, waren al een tijd aan het speculeren om een keer weer truffels te doen. Voor ons alle drie was dit al een tijd geleden. We zijn allemaal wel ervaren op het gebied van drugs, maar truffels / psychedelica vinden we altijd wel wat spannend. Het was vrijdagavond, de film "El Camino" was net die dag uit op Netflix. We hadden afgesproken alle drie na ons werk te verzamelen bij M. Ik woon / werk meer richting het oosten van het land, dus het was voor mij ongeveer een uur rijden. Ik had in de auto alvast wat muziek opgezet om in de stemming te komen, had een drukke werkweek gehad, veel afgereisd naar klanten en veel meetings. Ik moest dus echt even acclimatiseren.
Eenmaal aangekomen bij M thuis, gingen wij eerst met z'n tweeën wat eten en naar de smartshop om een aantal porties High Hawaiians te kopen. We maakten het bij M thuis gezellig en gingen eerst El Camino kijken. Ergens op 1/4 van de film kwam W ook binnen. Na wat gepraat te hebben, hebben we alle drie onze portie genomen. We keken verder naar El Camino..
Op 3/4 van de film merkte ik op dat ik het allemaal wat moeilijker kon volgen. Ik vind de overgang van nuchter naar spacend altijd wel een mooie gewaarwording. Aan het eind van de film voelde ik het al wel goed. Het verhaal sloeg opeens nergens meer op, de kleuren werden feller en ik zat constand naar de gestucte muur achter de televisie te kijken. Deze begon interessanter te worden dan de film zelf.
Nadat de film afgelopen was, besloten we een potje Uno te spelen. Voor diegenen die dit niet kennen, het is het meest simpelste spelletje ooit. Soort pesten voor kinderen, maar wel vermakelijk. Kleur op kleur, cijfer op cijfer, en je hebt een aantal pestkaarten. Helemaal omdat we al best jolig waren. In het begin ging dat nog redelijk, maar naarmate we een aantal potjes speelden was het echt niet meer te doen. Kleur op kleur en cijfer op cijfer ging nog wel oké, maar de echte uitdaging begon hem te zitten in de pestkaarten. Op een gegeven moment moesten we van richting veranderen en daar hadden we extreem moeite mee, helemaal nadat er TWEE keer deze kaart werd gespeeld. We gingen inmiddels helemaal stuk.
Toen we de draad weer een beetje hadden opgepakt, gooide M ineens een kaart met de speluitleg op. Deze zat er schijnbaar ook tussen. Niemand snapte er nog wat van, we probeerden het nog eenmaal, totdat er een soort kaart kwam waarop je dus zelf wat moest tekenen. Toen konden we niet meer en zijn we maar gestopt omdat we echt helemaal de kluts kwijt waren.
We zaten inmiddels lekker te chillen op de bank, speelden een beetje gitaar en hadden lol om niets. Constant de slappe lach. Nadat het lachen een beetje was opgehouden raakten we alle drie in ons eigen wereldje. Het was even rustig in huis en we luisterden naar de geluiden van de stad. Dit moment was echt even chill, ik zat compleet in mijn eigen wereldje mijzelf te verbazen over de woonkamer van M en de spullen die daar stonden (doodnormale spullen). Het waaide buiten en daardoor bewoog het rolgordijn soms een beetje. Steeds als dat gebeurde zaten we met z'n drieeen: "Woooooow". Het leek een magisch moment. Ook af en toe het geluid van politie / ambulance was verwonderlijk. Tot ineens de kat van M achter het gordijn vandaan kwam, dat was even een heftig moment.
We besloten even in de benen te komen en W ging een sigaret roken in de tuin. Ik stond op en het telkens zoiets van "WTF", "WTF", "WTF" Helemaal niets leek meer iets van logica te hebben. ik liep ook even de achtertuin in, ook dit was zeer heftig. Ik stond met open mond te kijken naar de lucht, te luisteren naar de geluiden van de stad. Eerder op de avond hadden we een plan een rondje te lopen, maar toch maar besloten dat we alle drie zo ver heen waren dat we lekker thuis bleven.
Eenmaal weer binnen hebben we wat muziek opgezet. Via YouTube , met clips erbij. Al gauw kwamen we uit bij Sigur Ros, een Ijslandse band die ook zing in de Ijslandse taal. Dit was extreem relaxt en we gingen er alle drie zeer goed op. De clips waren wel extreem space en fijn om naar te kijken. De geluiden waren af en toe wel wat heftig. Oordeel zelf.
We zaten met open mond te kijken. Uit het niets gaf M aan naar bed te gaan. Terwijl we eigenlijk nog middenin onze trip zaten. Geen probleem natuurlijk. W en ik tripten fijn nog even verder op de video's van Sigur Ros. Op een gegeven moment keken we een video van Sigur Ros, met Spaanse ondertiteling en extreem lage kwaliteit. Wat alleen maar zorgde voor meer vaagheid. Hier hebben we nog even een uurtje naar gekeken en toen hebben we ons verplaatst naar onze matrassen. Vanuit daar zijn we heerlijk uit getript met wat Netflix docus over natuur en over onze planeet.
'S ochtends netjes een ontbijt op bed gehad, en daarna zonder kater de dag voortgezet.
Al met al toch weer een fijne en leuke trip gehad. Ik doe niet zo heel vaak psychdelica omdat ik het soms wel wat heftig vind. Deze trip was heerlijk, we waren alle drie lekker de weg kwijt waardoor we er soms niets meer van snapten. Dan weer afgewisseld met lachbuien, dan weer aan het reizen door ons eigen hoofd. Een volgende keer zou ik het wel met mooi weer, in de natuur willen doen.
