LiquidFantasy
Belezen gebruiker
zaterdag avond, stapte ik in de bus richting amsterdam, samen met een vriendin van me ( Lise ). in de bus namen we allebij een kwartje. toen we op amstelstation aankwamen reden er alleen nog nachtbussen en we hadden geen geld, en je mocht jammer genoeg niet met je ov erin.. na een tijdje onderhandelen met de chauffeur mochten we uiteindelijk mee naar centraal station, toen we daar aankwamen moesten we echt nodig plassen maar het station was al dicht.. na een half uurtje namen we nog een kwartje. we liepen wat rond, en zochten een coffeeshop. we hadden er eentje gevonden en kochten een voordgedraaide joint. ik stak het ding aan maar hij suckte helemaal niet. dus ik haalde hem uit elkaar, maar er zat haast niet in. ik zat luidkeels te protesteren en draaide een nieuwe,de man was zo op zijn teentjes getrapt dat ik hem uit elkaar haalde, dat hij ons zo de coffeeshop uit stuurde.
na een tijdje lopen gaan we op een bankje zitten. we zijn heel lacherig, en we nemen nog een halve zegel, ik voel me blij, en nadat de joint op is gaan we lopen. terwijl we lopen zien we een boom die verlicht word door lampen, de boom ziet er heel spacend uit, en als ik dicht bij ga staan lijkt het alsof het miljarden vlinders zijn die in dezelfde richting rondjes vliegen. we lopen verder, uiteindelijk gaan we op een stenen stoepje zitten.
we schuilen op die steen want het had een afdakje, en we beginnen te trippen, miljoenen manen, heel lacherig, vloeibare grond, en mensen hadden rare lange gezichten, of hele grote voeten. gewoon, iets raars. onmenselijk. het begint te hagelen, maar heel raar.. en het is ook zo weer gestopt. er lopen twee duitsers langs en we vragen. "hagelde het net?" de een zegt ja, de andere nee. lekker dan. ze komen een tijdje met ons praten maar we zijn amper aanspreek baar, lise praat honderd uit over de banaan die ze in haar hand heeft, en hoe lekker vloeibaar hij aan voelt.dat de duisters echt eens moeten gaan rijden op olifanten in thailand. ( daar is ze nog nooit geweest! ) de duitsers willen wat met ons drinken. maar we zijn zo heftig aan het trippen dat we dat niet willen, en waarschijnlijk ook niet overeind kunnen komen. de duitsers lopen weg.
we kijken naar de mensen, en de grond voelt als satijn. ik vind limonade een geniale uitvinding. er was ook ineens een man, die mijn hand las en zij dat ik veel levens voor me heb gehad en dat ik eerlijk ben. en toen hadden we ook nog de denderende uitspraak ."buddha, leuk poppetje hoor, maar meer ook niet."als dat niet slecht voor je karma is! de man gaat weg, en er komen twee andere mensen bij ons zitten. een meisje met haar vriend, en ik vind haar briljant. we zitten op de zelfde golflengte ookal had ze enkel veel gedronken. ze verteld, draait een joint en is helemaal niet opdringerig, ik merk dat ik me veilig bij haar voel. op me gemak. er loopt een rood harige hoer langs met haar pooier, en ik word zo boos bij het aan zien van hoe dat daar loopt. hij, met die zelfingenomen glimlach van hem, en die paraplu die hij boven hun hoofden houd. er liep ook een vrouwtje langs, steeds weer, klein en donker, en met een half kaal hoofd.
lise durft niet van de steen af, de banaan is nu bijna haar hele leven en ze moet bijna huilen als ze hem even kwijt is.. na een tijdje gaat het weer wat beter. de caleidoscopische honderden manen zijn weg, en ineens voel ik me heel leeg. ik word ontrustig en zeg tegen lise dat ik de maan moet gaan zoeken.
na een uur gaan het meisje en de jongen weer weg, en we trippen nog even door. we besluiten dat het toch wel tijd is om te gaan, en we lopen de straat uit. tot onze verbazing zitten we maar een paar meter van de dam vandaan! daar werd het teveel, onverweldigend, het grote verlichte monument, en het plein was veels te groot.. en toen zag ik ook nog allemal ongure types achter ons die steeds harder begonnen te lopen.
ineens spreekt een vrouw ons aan, ze is oud, verteld dat haar dochter aan het bevallen is, maar dat ze geen geld heeft voor de bus. ze vraagt ons geld maar dat hadden we niet,en ze lost ineens in het niets op.
we lopen richting CS want we moeten echt heel nodig plassen. ik trip ineens heel vredig, en we komen het meisje en de jongen weer tegen.
we lopen naar cs en terwijl we dat doen roepen we dat het meisje een godin is.. als we bij cs aangekomen zijn gaan we op de grond zitten. er lopen allemaal rare mensen rond en de grond en het plafond bewegen, de tegels vormen een soort ritme, en ik voel me opgelaten. en ik heb het gevoel dat ik meer wil ademen. een beetje benauwd. me shaggie voelt ineens ook heel erg giftig op mijn tong.
een man met grote voeten loopt langs, hij weet niet meer wat hij ermee aan moet. hij tast een beetje de grond af en kijkt verwonderd om zich heen. en ineens staat daar rené. een oude klasgenoot van me, en lise kent hem ook zo te horen. hij neemt ons mee naar de metro, want we waren zo lijp dat we niet eens wisten hoe we weer naar amstel moesten komen. de roltrap was zo vloeibaar, en hij deinde en dreunde, echt een afschuwlijk idee om daar op te gaan staan. toen ik het uiteindelijk deed leek de roltroep eindeloos. ik had toen ik beneden had helemaal natte handen van de inspanning om niet naar beneden te vallen. ik ging naar de wc op cs. toen ik eruit wilde zei de man dat hij ons niet wilde laten gaan. ik raakte in paniek. werd boos en riep steeds, nee mener dat meent u toch niet! hij liet ons uiteindelijk gaan en ik hoorde hem en zijn collega's bulderen van het lachen. we gingen naar amstel. de metro was niet zo eng als ik dacht en we waren er vrij snel. toen ik daar aan kwam lag de hele vloer bezaaid met daklozen. ik voelde me echt somber, maar eigenlijk ook heel vredig tegelijk. de zon kwam op. er was een mooie regenboog, en ik hallucineerde dat er treinen door de hal reden. eerder op cs hadden ze ook al geademend en gereden terwijl ze stil stonden. we gingen naar almere. het werd minder, maar zeker nog wel heftig. we kwamen aan op het busstation, en zijn daar naar de stad gelopen. ik heb mijn ogen uitgekeken naar de mooie groene velden en de bomen. ik was echt in een euforisch moment. ik stopte mijn vingers in het water en dat voelde echt goed. ik vroeg me af hoe het zou zijn om nu lekker te douchen en na een tijdje rond slenteren en een tijdje kijken naar deinende snoepautomaten zijn we naar huis gegaan. ik ben gaan douchen, ben spruitjes gaan schoonmaken,en ben in een halve rare slaap gekomen. savonds rond 11en voelde ik me nog steeds licht en spacend. ik heb die middag ook om van alles gejankt, waarschijnlijk omdat de nacht toch heel heftig is geweest en ik het ook emotioneel even moest verwerken.
de trip was geweldig, jammer dat ik mijn naam niet meer wist. en de banaan hebben we aan het lieve meisje gegeven. zij heeft daarvoor in ruil een stukje geschreven zodat ik een herinnering aan haar zou hebben, en aan de trip.
en of het hagelde? goh, dat weet ik nog steeds niet..
na een tijdje lopen gaan we op een bankje zitten. we zijn heel lacherig, en we nemen nog een halve zegel, ik voel me blij, en nadat de joint op is gaan we lopen. terwijl we lopen zien we een boom die verlicht word door lampen, de boom ziet er heel spacend uit, en als ik dicht bij ga staan lijkt het alsof het miljarden vlinders zijn die in dezelfde richting rondjes vliegen. we lopen verder, uiteindelijk gaan we op een stenen stoepje zitten.
we schuilen op die steen want het had een afdakje, en we beginnen te trippen, miljoenen manen, heel lacherig, vloeibare grond, en mensen hadden rare lange gezichten, of hele grote voeten. gewoon, iets raars. onmenselijk. het begint te hagelen, maar heel raar.. en het is ook zo weer gestopt. er lopen twee duitsers langs en we vragen. "hagelde het net?" de een zegt ja, de andere nee. lekker dan. ze komen een tijdje met ons praten maar we zijn amper aanspreek baar, lise praat honderd uit over de banaan die ze in haar hand heeft, en hoe lekker vloeibaar hij aan voelt.dat de duisters echt eens moeten gaan rijden op olifanten in thailand. ( daar is ze nog nooit geweest! ) de duitsers willen wat met ons drinken. maar we zijn zo heftig aan het trippen dat we dat niet willen, en waarschijnlijk ook niet overeind kunnen komen. de duitsers lopen weg.
we kijken naar de mensen, en de grond voelt als satijn. ik vind limonade een geniale uitvinding. er was ook ineens een man, die mijn hand las en zij dat ik veel levens voor me heb gehad en dat ik eerlijk ben. en toen hadden we ook nog de denderende uitspraak ."buddha, leuk poppetje hoor, maar meer ook niet."als dat niet slecht voor je karma is! de man gaat weg, en er komen twee andere mensen bij ons zitten. een meisje met haar vriend, en ik vind haar briljant. we zitten op de zelfde golflengte ookal had ze enkel veel gedronken. ze verteld, draait een joint en is helemaal niet opdringerig, ik merk dat ik me veilig bij haar voel. op me gemak. er loopt een rood harige hoer langs met haar pooier, en ik word zo boos bij het aan zien van hoe dat daar loopt. hij, met die zelfingenomen glimlach van hem, en die paraplu die hij boven hun hoofden houd. er liep ook een vrouwtje langs, steeds weer, klein en donker, en met een half kaal hoofd.
lise durft niet van de steen af, de banaan is nu bijna haar hele leven en ze moet bijna huilen als ze hem even kwijt is.. na een tijdje gaat het weer wat beter. de caleidoscopische honderden manen zijn weg, en ineens voel ik me heel leeg. ik word ontrustig en zeg tegen lise dat ik de maan moet gaan zoeken.
na een uur gaan het meisje en de jongen weer weg, en we trippen nog even door. we besluiten dat het toch wel tijd is om te gaan, en we lopen de straat uit. tot onze verbazing zitten we maar een paar meter van de dam vandaan! daar werd het teveel, onverweldigend, het grote verlichte monument, en het plein was veels te groot.. en toen zag ik ook nog allemal ongure types achter ons die steeds harder begonnen te lopen.
ineens spreekt een vrouw ons aan, ze is oud, verteld dat haar dochter aan het bevallen is, maar dat ze geen geld heeft voor de bus. ze vraagt ons geld maar dat hadden we niet,en ze lost ineens in het niets op.
we lopen richting CS want we moeten echt heel nodig plassen. ik trip ineens heel vredig, en we komen het meisje en de jongen weer tegen.
we lopen naar cs en terwijl we dat doen roepen we dat het meisje een godin is.. als we bij cs aangekomen zijn gaan we op de grond zitten. er lopen allemaal rare mensen rond en de grond en het plafond bewegen, de tegels vormen een soort ritme, en ik voel me opgelaten. en ik heb het gevoel dat ik meer wil ademen. een beetje benauwd. me shaggie voelt ineens ook heel erg giftig op mijn tong.
een man met grote voeten loopt langs, hij weet niet meer wat hij ermee aan moet. hij tast een beetje de grond af en kijkt verwonderd om zich heen. en ineens staat daar rené. een oude klasgenoot van me, en lise kent hem ook zo te horen. hij neemt ons mee naar de metro, want we waren zo lijp dat we niet eens wisten hoe we weer naar amstel moesten komen. de roltrap was zo vloeibaar, en hij deinde en dreunde, echt een afschuwlijk idee om daar op te gaan staan. toen ik het uiteindelijk deed leek de roltroep eindeloos. ik had toen ik beneden had helemaal natte handen van de inspanning om niet naar beneden te vallen. ik ging naar de wc op cs. toen ik eruit wilde zei de man dat hij ons niet wilde laten gaan. ik raakte in paniek. werd boos en riep steeds, nee mener dat meent u toch niet! hij liet ons uiteindelijk gaan en ik hoorde hem en zijn collega's bulderen van het lachen. we gingen naar amstel. de metro was niet zo eng als ik dacht en we waren er vrij snel. toen ik daar aan kwam lag de hele vloer bezaaid met daklozen. ik voelde me echt somber, maar eigenlijk ook heel vredig tegelijk. de zon kwam op. er was een mooie regenboog, en ik hallucineerde dat er treinen door de hal reden. eerder op cs hadden ze ook al geademend en gereden terwijl ze stil stonden. we gingen naar almere. het werd minder, maar zeker nog wel heftig. we kwamen aan op het busstation, en zijn daar naar de stad gelopen. ik heb mijn ogen uitgekeken naar de mooie groene velden en de bomen. ik was echt in een euforisch moment. ik stopte mijn vingers in het water en dat voelde echt goed. ik vroeg me af hoe het zou zijn om nu lekker te douchen en na een tijdje rond slenteren en een tijdje kijken naar deinende snoepautomaten zijn we naar huis gegaan. ik ben gaan douchen, ben spruitjes gaan schoonmaken,en ben in een halve rare slaap gekomen. savonds rond 11en voelde ik me nog steeds licht en spacend. ik heb die middag ook om van alles gejankt, waarschijnlijk omdat de nacht toch heel heftig is geweest en ik het ook emotioneel even moest verwerken.
de trip was geweldig, jammer dat ik mijn naam niet meer wist. en de banaan hebben we aan het lieve meisje gegeven. zij heeft daarvoor in ruil een stukje geschreven zodat ik een herinnering aan haar zou hebben, en aan de trip.
en of het hagelde? goh, dat weet ik nog steeds niet..
.
