Erik Fantaserik
Newbie
Hee,
Een vriend (Sam) en ik (beide 16 jaar, ) hebben nu een paar keer getript op paddo´s. De vorige keer was alweer 3 maanden terug en die was nogal heftig dus hebben we er maar een tijd tussen gelaten. We waren van plan om een bos op te zoeken en waar we rustig onze gang konden gaan.
1 portie golden teachers.
De eerste dinsdag van de vakantie stonden we om 7 uur op, stapten op de fiets en gingen op reis. Het weer was niet bijzonder mooi dus dat was opzich al een tegenvaller. Ongeveer rond 9 uur na een vreemde weg te hebben gefietst kwamen we op het idee om richting Noordwijkerhout te gaan fietsen. Vanuit haarlem hadden we al aardige honger gekregen maar we wouden wel de nuchtere maag behouden. De hele fietstocht waren we de donkere wolken al aan het ontwijken en aangekomen in Noordwijkerhout kwam oppeens de zon tevoorschijn. Uiteindelijk het perfecte bos gevonden wat ik heel goed van vroeger kon herrinderen. Samen deelden we de portie en gingen door het mooie bos met zon wandelen.
Na ongeveer 15 minuten begon het al te werken.. Dat was wel heel vroeg, maar van de rare lachkicks zou ik toch wel moeten aannemen dat dit de paddo´s hun schuld was. Het was nu ongeveer half 11 s´ochtends. We zaten op een heuvel in de duinen achter het bos en ik heb daar nog eventjes gebeld met een solicitatiemeneer voor een krantenwijk. Ik kon me ontzettend moeilijk concentreren dus heb zo snel mogelijk het gesprek proberen te beeindigen. Sam liep van de heuvel af en zette muziek op. Ik vermaakte me nog wel even door over het grintpad te lopen wat net ijs leek en erg Lydisch. Toen wou ik ook muziek en was ongeveer 5 minuten bezig met mijn koptelefoon uit mijn tas te pakken die ik express voor de trip goed had verstopt zodat ik m niet zou kwijt raken. Eindelijk koptelefoon op en Audioslave had ik aan de lijn.
De muziek ging aan en ik schrok me dood! We liepen vanuit de duinen het bos weer in en ik zag alles als het perfecte jungle book. Het was visueel best wel sterk en de muziek klonk ook aardig intens. Toen ik zette Octavarium op (terwijl ik niet zo een Dream Theater fan ben) en begon vanaf hier de trip echt. Het werd emotioneel erg zwaar terwijl ik nou niet echt een reden ervoor kon bedenken ofzo. Na 10 minuten te hebben gewandeld wat echt een uur leek wouden we ons verstoppen want we schaamden ons heel erg. Ik dacht dat ik moest gaan eten om de trip te minderen terwijl ik totaal geen honger had. We hadden brood met salami en het was werkelijk niet te eten. Het was echt 1 hap zout en spuugde meteen alles uit en heb vervolgens nog 3 broodjes weg gegooid omdat het zo vies was. Sam zat na te denken en had het volgens mij ook erg zwaar.
Na 5 minuten gingen we weer verder wandelen. Ik zette mijn muziek weer aan en alles ging evenhard door als voor de pauze. Het werd steeds zwaarder maar ook steeds enger. Bij 20 minuten van het liedje heb ik andere muziek opgezet omdat ik niet meer verder durfde te luisteren, achteraf wel grappig. Ik zette Morcheeba op en hoopte daar iets blijer van te worden maar ik snapte geen fuck van wat Morcheeba nou van me wou dus zette ik maar A perfect circle op. We liepen weer richting duinen en zagen oppeens een heuvel richting iets. Sam rende de heuvel op en ik rende hem achter na. We konden allebei moeilijk de heuvel opkomen maar uiteindelijk waren we boven en zagen een.. Super mooie blauwe (naar mijn idee mistige) zee.
Op dit moment waren we bijna 2 uur aan het trippen. We geniette van de zee en wandelde.
Echt Oppeens, was de trip voorbij voormij. Visueel was op, de emoties waren weg en mijn ik was weg. Ik kon het niet meer beseffen wat het was omdat ik er onbekend mee was. Ik kon er niet mee om gaan en terwijl ik dacht dat mijn emoties weg waren waren ze nog bij elke gedachte aanwezig. Ik vond het jammer dat de trip was afgelopen terwijl tegelijkertijd de verwarring er niet zou zijn als ik niet meer in de trip zat en daar heb ik een tijdje over gepiekerd.
Na 20 minuten op het strand te hebben gewandeld liepen we weer richting de duinen. We gingen zitten op een bankje en moesten bij komen. Volgens mij, zoals wat ik mij voorstel van een egodeath zaten we er in. Me hele ik was weg, het voelde leeg, de betekenis die ik aan alles had gegeven was weg en wou het terug. Ik voelde me me niet meer blij of raar of verlicht of kut wat om de gedachte wisselde maar ik voelde me non-stop depressief. We liepen door het bos naar de fietsen en hebben een tijd niks gezegd. Bij de fietsen aangekomen kwam ik erachter waar me fietssleuter nou de hele tijd was, in me fietsslot.
We wouden gaan fietsen, Sam vond dit gevaarlijk omdat we eigenlijk nog in de trip hoorde te zitten. We zouden pas over meer dan 2 uur bij de piek belanden maar uiteindelijk zijn we toch gaan fietsen omdat ik dacht dat ik het aankon. Het is allemaal psygisch dus dan zou er ook een sleutel moeten zijn. Op dat moment had ik die en volgens mij Sam ook.
Vorige trip reden we bij elk stoplicht dwars door rood terwijl er van alle kanten auto´s kwamen en wisten niet wat we deden, deze keer was ik daar ook bang voor.. Maar ik was er zo van overtuigd dat ik het kon, en deden we het ook. We zijn gaan fietsen door de duinen, langs de zee, en vond het stom dat de trip zo is gegaan. Uiteindelijk, bij zandvoort aan zee aangekomen hebben Sam en ik voor het eerst weer gepraat. Sam en ik praatte over hoe het kon dat het zo gegaan was en uiteindelijk zagen we alles wat we mee hebben gemaakt positief. We hebben het geloof ik psygisch overwonnen.. Zo voelde het iniedergeval. En ik vond het achteraf een levenopzich en het heeft me bewustzijn weer vergroot.
Bedankt voor het lezen, was misschien een beetje lang..
Sam heet geen Sam
Een vriend (Sam) en ik (beide 16 jaar, ) hebben nu een paar keer getript op paddo´s. De vorige keer was alweer 3 maanden terug en die was nogal heftig dus hebben we er maar een tijd tussen gelaten. We waren van plan om een bos op te zoeken en waar we rustig onze gang konden gaan.
1 portie golden teachers.
De eerste dinsdag van de vakantie stonden we om 7 uur op, stapten op de fiets en gingen op reis. Het weer was niet bijzonder mooi dus dat was opzich al een tegenvaller. Ongeveer rond 9 uur na een vreemde weg te hebben gefietst kwamen we op het idee om richting Noordwijkerhout te gaan fietsen. Vanuit haarlem hadden we al aardige honger gekregen maar we wouden wel de nuchtere maag behouden. De hele fietstocht waren we de donkere wolken al aan het ontwijken en aangekomen in Noordwijkerhout kwam oppeens de zon tevoorschijn. Uiteindelijk het perfecte bos gevonden wat ik heel goed van vroeger kon herrinderen. Samen deelden we de portie en gingen door het mooie bos met zon wandelen.
Na ongeveer 15 minuten begon het al te werken.. Dat was wel heel vroeg, maar van de rare lachkicks zou ik toch wel moeten aannemen dat dit de paddo´s hun schuld was. Het was nu ongeveer half 11 s´ochtends. We zaten op een heuvel in de duinen achter het bos en ik heb daar nog eventjes gebeld met een solicitatiemeneer voor een krantenwijk. Ik kon me ontzettend moeilijk concentreren dus heb zo snel mogelijk het gesprek proberen te beeindigen. Sam liep van de heuvel af en zette muziek op. Ik vermaakte me nog wel even door over het grintpad te lopen wat net ijs leek en erg Lydisch. Toen wou ik ook muziek en was ongeveer 5 minuten bezig met mijn koptelefoon uit mijn tas te pakken die ik express voor de trip goed had verstopt zodat ik m niet zou kwijt raken. Eindelijk koptelefoon op en Audioslave had ik aan de lijn.
De muziek ging aan en ik schrok me dood! We liepen vanuit de duinen het bos weer in en ik zag alles als het perfecte jungle book. Het was visueel best wel sterk en de muziek klonk ook aardig intens. Toen ik zette Octavarium op (terwijl ik niet zo een Dream Theater fan ben) en begon vanaf hier de trip echt. Het werd emotioneel erg zwaar terwijl ik nou niet echt een reden ervoor kon bedenken ofzo. Na 10 minuten te hebben gewandeld wat echt een uur leek wouden we ons verstoppen want we schaamden ons heel erg. Ik dacht dat ik moest gaan eten om de trip te minderen terwijl ik totaal geen honger had. We hadden brood met salami en het was werkelijk niet te eten. Het was echt 1 hap zout en spuugde meteen alles uit en heb vervolgens nog 3 broodjes weg gegooid omdat het zo vies was. Sam zat na te denken en had het volgens mij ook erg zwaar.
Na 5 minuten gingen we weer verder wandelen. Ik zette mijn muziek weer aan en alles ging evenhard door als voor de pauze. Het werd steeds zwaarder maar ook steeds enger. Bij 20 minuten van het liedje heb ik andere muziek opgezet omdat ik niet meer verder durfde te luisteren, achteraf wel grappig. Ik zette Morcheeba op en hoopte daar iets blijer van te worden maar ik snapte geen fuck van wat Morcheeba nou van me wou dus zette ik maar A perfect circle op. We liepen weer richting duinen en zagen oppeens een heuvel richting iets. Sam rende de heuvel op en ik rende hem achter na. We konden allebei moeilijk de heuvel opkomen maar uiteindelijk waren we boven en zagen een.. Super mooie blauwe (naar mijn idee mistige) zee.
Op dit moment waren we bijna 2 uur aan het trippen. We geniette van de zee en wandelde.
Echt Oppeens, was de trip voorbij voormij. Visueel was op, de emoties waren weg en mijn ik was weg. Ik kon het niet meer beseffen wat het was omdat ik er onbekend mee was. Ik kon er niet mee om gaan en terwijl ik dacht dat mijn emoties weg waren waren ze nog bij elke gedachte aanwezig. Ik vond het jammer dat de trip was afgelopen terwijl tegelijkertijd de verwarring er niet zou zijn als ik niet meer in de trip zat en daar heb ik een tijdje over gepiekerd.
Na 20 minuten op het strand te hebben gewandeld liepen we weer richting de duinen. We gingen zitten op een bankje en moesten bij komen. Volgens mij, zoals wat ik mij voorstel van een egodeath zaten we er in. Me hele ik was weg, het voelde leeg, de betekenis die ik aan alles had gegeven was weg en wou het terug. Ik voelde me me niet meer blij of raar of verlicht of kut wat om de gedachte wisselde maar ik voelde me non-stop depressief. We liepen door het bos naar de fietsen en hebben een tijd niks gezegd. Bij de fietsen aangekomen kwam ik erachter waar me fietssleuter nou de hele tijd was, in me fietsslot.
We wouden gaan fietsen, Sam vond dit gevaarlijk omdat we eigenlijk nog in de trip hoorde te zitten. We zouden pas over meer dan 2 uur bij de piek belanden maar uiteindelijk zijn we toch gaan fietsen omdat ik dacht dat ik het aankon. Het is allemaal psygisch dus dan zou er ook een sleutel moeten zijn. Op dat moment had ik die en volgens mij Sam ook.
Vorige trip reden we bij elk stoplicht dwars door rood terwijl er van alle kanten auto´s kwamen en wisten niet wat we deden, deze keer was ik daar ook bang voor.. Maar ik was er zo van overtuigd dat ik het kon, en deden we het ook. We zijn gaan fietsen door de duinen, langs de zee, en vond het stom dat de trip zo is gegaan. Uiteindelijk, bij zandvoort aan zee aangekomen hebben Sam en ik voor het eerst weer gepraat. Sam en ik praatte over hoe het kon dat het zo gegaan was en uiteindelijk zagen we alles wat we mee hebben gemaakt positief. We hebben het geloof ik psygisch overwonnen.. Zo voelde het iniedergeval. En ik vond het achteraf een levenopzich en het heeft me bewustzijn weer vergroot.
Bedankt voor het lezen, was misschien een beetje lang..
Sam heet geen Sam
